menu

Pickpocket (1959)

mijn stem
3,53 (269)
269 stemmen

Frankrijk
Misdaad / Drama
75 minuten

geregisseerd door Robert Bresson
met Martin LaSalle, Marika Green en Jean Pélégri

Michel besluit op een dag zakken te gaan rollen, maar wordt al snel gearresteerd door de politie. Tijdens zijn gevangenisstraf denkt hij na over de morele aspecten van zijn misdaad, maar al snel na zijn vrijkomst sterft zijn moeder, waarna Michel opnieuw gaat zakkenrollen, ditmaal na tips te hebben gehad van een meer ervaren iemand.

Trailer

https://www.youtube.com/watch?v=sKwRF2WGBu8

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van Dievegge
2,5
Een tegenvaller voor mij. Het verhaal wordt grotendeels in een voice-over verteld. Visueel zijn alleen de zakkenrolscènes boeiend. Het idee is gejat van Dostojevski, maar veel minder goed uitgewerkt. De beslissing om niet-professionele acteurs te gebruiken zou de natuurlijkheid ten goede moeten komen, maar dat is misschien een stap te ver.

avatar van missl
3,5
Prima verhaal over een man die besluit om zakkenroller te worden, alles gaat voorspoedig al wordt hij door de politie achter na gezeten, rollen zijn goed, sfeer is goed en het verhaal ook. Kabbelt lekker voort.

3,0
Bijzondere film, heel houterig en haast saai. Maar toch boeiend.

avatar van leatherhead
3,5
Zeer kwalitatief oudje.

Tevens ook mijn eerste Bresson. Moet zeggen dat ik Bresson's droge, stoïcijnse aanpak juist erg kan waarderen. Geen overdreven dramatisch gedoe, geen veel te lang gerekte, oninteressante dialogen, maar gewoon lekker straight-forward. Het vaartje zit er in ieder geval goed in, uiteraard mede dankzij de korte speelduur.

Klinkt gek, maar op de één of andere manier deed voornamelijk de sfeer me wat denken aan Following (1998). Mysterieuze man in pak, die er een nogal eigenaardige obsessie op nahoud, lekker korte speelduur, en geschoten in mooi, sfeervol zwart-wit. Hoogtepunten van de film werden ongetwijfeld gevormd door de vrij meesterlijke zakkenrol-scenes, die erg gaaf in beeld gebracht waren. Klein minpuntje was de soundtrack, had iets beter mogen zijn, ook wat meer aanwezig. Voor de rest cinematografisch dus meer dan oké.

Aan het ''houterige'' acteerwerk heb ik me ook totaal niet gestoord verder. Paste wat mij betreft wel bij het sfeertje dat de film uitstraalt, en vond LaSalle met zijn ietwat rat-achtige kop zelfs best overtuigend. Overige acteurs vullen gewoon hun rol in zonder echt te storen.

Hele aangename verassing dus. Maar eens meer opzoeken van Bresson dan. Kleine 4,0*.

avatar van de grunt
3,0
Bittere teleurstelling ten opzichte van: A Man Escaped

avatar van John Milton
3,5
Ik vond A Man Escaped ook beter. Mijn zeventje is naar boven afgerond, ik vind Bressons stijl wel interessant om te bekijken.

Die Marika Green heeft overigens wel een héél lief gezichtje!

avatar van TornadoEF5
3,0
Ik was wat vermoeid wanneer ik deze film bekeek. Als ik wist dat ik zo vermoeid was, had ik hem wellicht niet gekeken gisterennacht. Na afloop had ik geen zin meer in een review. De film zelf was goed en we zien weer de gekende minimalistische stijl van Bresson die me voor één of andere reden erg aantrekt. Alleen is het jammer dat die hun effect wat missen wanneer er meer mensen aan te pas komen. In de gevangenis (A Man Escaped) komt zoiets veel beters in zijn recht, hoewel de binnenscènes van deze film ook prachtig waren. Ik had wat meer moeite met het afstandelijke en het emotieloze in deze film. Ook hier was het emotieloze en afstandelijke gebeuren iets wat beter paste in A Man Escaped. De voice-over leek in het begin wat vervelend te worden, maar na een tijdje wende ik er wel aan. Het doet misschien wel een beetje de minimalistische sfeer wat tekort. Het verhaal was vrij eenvoudig, hoewel ik het stuk met dat meisje minder goed snap (en al zeker niet de aanloop naar het einde toe). Knappe actrice dat dan weer wel, zoals John Milton ook al opmerkte.

Minder dan A Man Escaped dat echt wel verrassend sterk was, maar zeker nog een goede film in zijn oeuvre.

avatar van Night's Watch
2,5
Ik ben nog zeer onwennig en onbekend in de wereld van 'oude films'. Ik had voor Pickpocket slechts 6 films van de jaren 40 en 50 samen gezien, maar dit wel met 3,8 ster gemiddeld beoordeeld. Die enkele keer dat ik zo'n film opzet kies ik er wel één waarvan ik bijna zeker weet dat die goed zal bevallen.

Robert Bresson was voor mij zodoende ook nog een onbekende waar ik wel interesse in had maar ik zal niet snel weer een film van hem opzetten. Pickpocked viel mij ontzettend zwaar en ondanks de korte speelduur leek er geen eind aan te komen. Het bijna volledig ontbreken van muziek maakte de film erg traag net als de voice over, daarnaast kon de hoofdrolspeler mij ook niet overtuigen. Maar dat deze kans bestaat bij oudere films is mij bekend, laat ik er daarom ook maar niet teveel over zeggen. Waarschijnlijk dat ik hem als ik meer ervaring met dit soort films heb maar eens opnieuw moet bekijken.

avatar van Flavio
3,5
Flavio (moderator)
Ik hou wel van de stijl van Bresson, vond Au Hasard en Un Condamné wel net wat sterker.

LaSalle was perfect in de hoofdrol, met zijn wantrouwige uitstraling en slechtzittend pak. Vond Pickpocket er ook best mooi uitzien, zo kaal was het visueel toch niet, en ik heb wel degelijk redelijk wat muziek gehoord- geen jazzy soundtrack zoals je hier misschien eerder zou verwachten maar klassiek. De al vaak aanhaalde rolscenes waren leuk om te zien, soms wel moeilijk voor te stellen dat het slachtoffer niks merkt.

avatar van Woland
2,5
Tja, ik kon hier niet zoveel mee. Mijn tweede Bresson, en bij Un Condamne... was ik toch wel te spreken over de minimalistische kaalheid waarmee de desbetreffende ontsnapping gefilmd werd. Pickpocket tapt uit eenzelfde soort minimalistisch vaatje, maar qua verhaal interesseerde het me vrij weinig. Het is een afstandelijk werkje over de zakkenroller Michel, die al stelend door het leven gaat en die af en toe wat over moraliteit amateur-filosofeert. En eigenlijk gebeurt er bar weinig; Michel wordt een paar keer gearresteerd, is een hoop aan het zakkenrollen met wat bijbehorende oefening en training, grote stukken tijdsspannes (het woord 'verhaal' durf ik nauwelijks te gebruiken hier) worden verteld in een vervelende voice-over, en er is nog een vrouw in het spel. Schijnbaar is de afstandelijkheid van de film opzettelijk met het idee dat je zelf je emoties op de karakters moet projecteren. Voor mij werkte dit in Pickpocket voor geen moment, ik was voornamelijk vrij apathisch over de zak hooi Michel, zijn kleuter-gefilosofeer, en zijn 'avonturen'. Behoorlijke tegenvaller nadat Un Condamne... me toch wel benieuwd had gemaakt naar het verdere werk van Bresson.

avatar van deridder
5,0
geplaatst:
De film houdt zich bezig met existentialistische thema's zoals schuld, eenzaamheid, de dood van God, en dergelijken. Natuurlijk is het existentialisme als filosofie een beetje puberaal (bv. Heidegger, Kierkegaard & Nietzsche): "het leven is zonder betekenis!", "waarheid bestaat niet", "we zijn een speelbal van het lot", "laten we gaan smoken en nadenken of we wel echt bestaan" &c. Maar in de kunst (Francis Bacon, Ingmar Bergman, Dostoyevski) vind ik existentialistische thema's nog altijd meer dan leuk en geeft het regelmatig stof tot nadenken.

In de film zien we hoe Michel een dief wordt. Het ziet ernaar uit dat hij een levensdoel in het stelen ziet. Maar hij steelt niet voor het geld, hij blijft wonen in een kleine kamer, in een iets te groot vallend oud pak. Hij leeft een leven van isolatie. Hierdoor is hij telkens een beetje awkward wanneer zijn vriend hem opzoekt. Je ziet dat Michel eenzaam is, maar zoals wel vaker met eenzame mensen, hij wilt geen contact meer met anderen. Hij wilt verdergaan in zijn isolatie.

Michel probeert zijn schuld en eenzaamheid te verbloemen met een Nietzscheaanse filosofie van de supermens: sommige mensen zijn zo slim dat ze niet gebonden worden aan de conventies van een samenleving. Michel schaart zich onder deze slimmeriken. We zien echter dat deze ideologie een illusie is, een fantasie, om zich te redden van een gevoel van mislukking en schuld. In een scene praten Michel en zijn vriend namelijk over een boek van een meesterdief. De vriend zegt dat hij dieven verschrikkelijk vindt omdat ze stelen van hun vrienden (precies op het moment dat Michel van zijn vriend steelt). Michel zegt ter verdediging dat een meesterdief iemand is boven de samenleving, een man die 's nachts leest, een man van de intelligentsia (denk aan Nietzsche, William Burroughs, de Sade, enzovoorts). Echter, Michel is - en ik denk dat Michel dit diep van binnen dondersgoed weet - helemaal niet zo'n man van de intelligentsia die boven de moraal leeft. Immers, als de politieagent bij hem op bezoek is, zien we dat Michel al heel lang geen boek meer aangeraakt heeft.

Voor mij werkte dit in Pickpocket voor geen moment, ik was voornamelijk vrij apathisch over de zak hooi Michel, zijn kleuter-gefilosofeer, en zijn 'avonturen'.


Dat de kwaliteit van Michel's filosofie te wensen overlaat, zou dus niet zozeer een kritiek op de film zelf moeten zijn. Ik denk dat het puberale/kleuterachtige van een Nietzscheaanse filosofie precies is wat Bresson voor ogen heeft: Michel gebruikt het slechts als een dekmantel. Het is een fantasie zodat Michel zijn schuldgevoel niet onder ogen hoeft te zien. Natuurlijk is het idee van een supermens kinderachtig, maar dat is precies Bresson's punt: een dergelijke filosofie doet geen recht aan de fenomenologie van het schuldgevoel.

Michel heeft echter zo'n Nietzscheaanse fantasie nodig aangezien hij lijdt onder zijn stelen: hij voelt zichzelf in een gevangenis (hij zegt bv. tegen zijn vriend: hoe weet jij wat een gevangenis is? Jij weet daar niks van. Wat duidelijk impliceert dat Michel zelf wel weet wat een gevangenis is). Michel heeft zich geïsoleerd van de samenleving, met geen enkele hoop meer op een uitweg. Hij wilt de wereld vertellen over zijn schuld maar het lukt hem niet. Hij is gevangen in een spirituele wasteland: this is the cactus land, here te stone images are raised. Deze verscheuring van zijn ziel gaat zelfs zo ver dat hij zijn heil zoekt in gesprekken met een politieagent. Hij zoekt de grens op maar durft het niet te overbruggen. De situatie is vergelijkbaar met een homo die uit de kast wilt komen in een zeer conservatief milieu (met een groot verschil: stelen is werkelijk slecht maar liefde en seks niet). Er is een verlangen maar er is een minstens net zo grote angst.

Pas als Michel werkelijk in de gevangenis is, word hij bevrijd van zijn schuld, en word hij bevrijd van de spirituele gevangenis die hij zichzelf heeft opgelegd. Eindelijk bevrijd hij zichzelf van zijn fantasie, van zijn egoïsme, en eindelijk kan hij de liefde accepteren van de vrouw die hij diep van binnen altijd al liefgehad had.

Dit lijkt op een Christelijk thema: de zondaar heeft zijn blik van God verwijderd, en leeft nu in isolatie en gevangen in - of als slaaf van - egoïsme. Zijn egoïsme maakt de wereld tot zijn instrument: de wereld dient slechts als middel voor de verlangens van de egoïst. Maar omdat de egoïst de wereld tot middel gemaakt heeft, kan hij geen contact meer leggen met anderen. De Ander is slechts nog een ding ter behoeven van hemzelf. Dit leidt tot isolatie van God, van de mens en van de natuur. De egoïst hoeft -godzijdank - maar één ding te doen om zichzelf te redden van zijn spirituele gevangenis. Hij kan zich bevrijden door niet meer te focussen op macht, hebzucht en dergelijken, maar zijn blik te richten op wat goed is, wat niet hijzelf maar juist het Andere is. De egoïst, wil hij terugkeren naar God, hoeft slechts de wereld weer te zien zoals het is - namelijk met liefde - en als wat intrinsiek waardevol is.

Nu wil ik niet zeggen dat de film een Christelijke film is (gelukkig niet zelfs). Maar het idee van de zondeval is analoog aan Michel's narratief: hij is geworpen in een leven van zonde, hij voelt zich geïsoleerd, en is een gevangene van zijn egoïsme. Maar op het moment dat hij accepteert dat hij niet zelf de maat van alle dingen is, maar dat het goede buiten zijn verlangens ligt, kan hij eindelijk de liefde accepteren die hij eigenlijk altijd al ten diepste heeft verlangt. Als hij zijn schuld accepteert, kan hij zijn liefde accepteren. Alsof Michel alleen van zichzelf kan houden als hij accepteert dat ook anderen de liefde waard zijn.

Tot slot: de muziek in de film is prachtig, en ook prachtig ingezet. Ik had tranen in mijn ogen toen de Amadis Suite van J.B. Lully (kan iemand dit bevestigen?) werd opgezet; toen Michel - op redelijk erotische wijze zelfs - de tips & tricks geleerd kreeg van zijn pickpocket-mentor.

Gast
geplaatst: vandaag om 01:52 uur

geplaatst: vandaag om 01:52 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.