Pickpocket (1959)

Mooie pakken, mooie dame. Die pakken en die dame zijn mooi in beeld gebracht en ook het zakkenrollen is ingenieus door de camera geregistreerd. Mooi werk.
De hoofdrolspeler (die lijkt op de jonge Henny Kuiper) vind ik maar een oninteressante sul. Waarom die schoonheid voor hem valt is mij een raadsel.
De voice-over geeft wat meer diepgang aan het verhaal en een kijkje in de psyche van deze zonderlinge figuur.
Ik had er meer van verwacht.

Mooie posts van FK en Gimli. Bresson maakt kale cinema in bepaalde opzichten. Hij reikt je geen volledig uitgewerkt verhaal aan, maar dwingt je bijna om zelf het verhaal bij de beelden verder in te vullen. Dat maakt Bresson een vrij moeilijk toegankelijke regisseur, ondanks de eenvoud van zijn films. Bijna een contradictie, maar toch is het zo. Bresson is daar volstrekt uniek in, ik ken zelfs nauwelijks regisseurs die echt sterk zichtbaar door hem zijn beïnvloed.

Pickpocket was weer buitengewoon boeiend, na één keer kijken iets minder dan Au Hasard Balthazar en Mouchette, voorlopig hou ik het daarom op 4.0*, maar het is een film om even te laten bezinken.

Mooie film. Een sobere, donkere film, met een vreemde maar aantrekkelijke sfeer. Het publiek moet het doen met minimale gegevens. Afstandelijke karakters, waarvan er meer van de kijker gevraagd wordt dan bij veel hedendaagse karakters, waar alles er wel heel dicht bovenop ligt.

Ingetogenheid is het devies. Een hoofdpersoon die niet erg sympathiek is, maar vooral complex. Hij lijkt ergens naar op zoek, maar het wordt nooit duidelijk waarnaar. Verder een rare vriendschap, een aparte ontluikende liefde en een vreemd kat-en-muis spel. Nee, geen open deuren in Pickpocket. De kijker moet zelf op zoek gaan naar antwoorden en invulling geven aan hetgeen hij te zien krijgt.

Zoals gezegd erg mooie film. Knap werk. 4 sterren.

En ja, die zakkenrol scènes waren geweldig, maar daar ging het inderdaad niet om.

Ik begon aan deze film met het idee een extreem minimalistische film te gaan kijken.

Niet enkel door de commentaar hier, maar de film begint al met een inleidend tekstje. The author attempts to explain, in pictures and sounds, the nightmare of a young man, forced by his weakness ... yet this adventure, by strange paths, brings together two souls ...

Na vijf minuten is het eigenlijk al duidelijk dat een voice over voor alle nodige commentaar zal zorgen. Het is moeilijk aan te nemen dat men het hier heeft over invulling van de kijker terwijl een voice over regelmatig het publiek op de hoogte houdt van het wel en wee van onze Michel. Daarbij heb ik al een waslijst aan films gezien waar het "verbergen van emotie" en "sterk natuurlijk acteerwerk" met elkaar gecombineerd worden. Een houten kapstok die amper een beetje van een blad kan voorlezen is maar een amateuristisch substituut wat mij betreft. Zo laat Jean-Claud Van Damme's acteerstijl ook een hoop ruimte voor eigen interpretatie van de kijker.

Visueel is het wel aardig, vooral dan het gebruik van zwart /wit. Qua framing is het vaak wat saai, zo ook de editing, waardoor de film redelijk log oogt. Echt minimalistisch kon ik het niet noemen. De soundtrack wordt daarentegen wel tot een minimum behouden, al is het kale ambient geluid nu niet meteen om naar huis te schrijven.

Meest tegenvallend is het heel duidelijk a->b gebeurtenissenverhaaltje dat duidelijk in de film zit. Het begin wordt rustig verteld, maar op het einde komt Bresson blijkbaar film te kort en moet er nog een hoop in een korte tijd gepropt worden.

Met de beste wil van de wereld, maar minimalistisch vind ik deze film amper. Een inleidend tekstje dat even de film al samenvat, een voice over die constant de mentale toestand van Michel voorkwettert, nogal wat gebeurtenissen en ontwikkelingen in de film. 't is wat rustiger dan een puur narratieve film misschien, maar amper opzienbarend.

Als laatste nog enkele slechte woorden over de aanwezige dialogen. Als je kiest voor een minimalistische stijl, laat dan toch gewoon wat aan de kijker over, in plaats van je theorietjes en brabbeltjes in 5 regels karig geschreven dialoog te proppen:

Op zich is de film aardig te volgen, de eerste 50 minuten. Het bijelkaargeraapte einde is jammer genoeg redelijk vervelend. Komt daarbij dat de film, met het uitgangspunt in gedachten, een complete misser is.

Misschien verwacht ik van minimalisme teveel een natuurlijke aanpak (en ditto resultaat). Maar dan nog vind ik dit maar een barre poging tot minimalisme, met enorm veel gaten, stijlbreuken en gewoon brakke keuzes.

Om het maar eens politiek correct te zeggen dan : deze film is niet aan mij besteed. Ik hou dan ook niet van amateurisme dat zijn eigen grootheidswaanzin niet kan waarmaken, maar dat ligt volledig aan mij.

2* voor de film an sich, braaf maar een half puntje aftrek voor het gebral in het begin van de film, wat enige serieux compleet de grond in boort.

1.5*, gewoon kijken voor een redelijk basic dramatisch portret, de eerste 50 minuten.

Ik heb één groot probleem met deze film en dat is dat de acteurs overdreven theatraal overkomen alhoewel Bresson zelf zegt dat hij films wou maken die zover mogelijk van het theater staan.

Onbegrijpelijk.

Het is lang geleden dat ik zo enthousiast ben geweest over een bepaalde film, en dat een film zo aan mijn verwachtingen heeft kunnen voldoen. Eindelijk is dat gebeurt met Pickpocket. De legendarische film van Robert Bresson.

Naast de bekende en door vrijwel iedereen geprezen zakkenrolscenes bevat deze film veel meer. De echte kracht van deze film ligt bij de zakkenroller zelf en zijn bestaan. De constante worsteling met zijn leven en eenzaamheid zorgen voor een constant boeiende voorstelling.

Naast de hoofdpersoon is het andere hoogtepunt de regie en invloed van Bresson. Voor mij persoonlijk merkte ik amper iets van het emotieloze acteren wat veelal genoemd wordt bij Bresson. Voor mij is het simpelweg een razendsnelle film die vol emotie op het scherm verscheen. Het levert in ieder geval 5 sterren op, en waarschijnlijk een plaats in mijn top 10.

Mijn 1ste kennismaking met Robert Bresson,

Ik deel de mening van Onderhond wel dat deze film niet minimalistisch overkomt. Het gebruik van de voice - over neemt vaak een hoop eigen interpretaties weg en opent hier ook nauwelijks creatieve deuren. ( iets waarin de film zijn zogenaamde minimalistische look wel in tegemoet komt ). Minimalisme is een camera op iemand richten en observeren hoe een persoon zich wast of het eten klaarmaakt. Laat de kijker maar een opinie vormen over wat hij ziet gebeuren.

Pickpocket deed mij denken aan Following. Daar waar iemand in die film geobsedeerd raakt in het stalken van mensen, raakt Michel hier geobsedeerd in het zakenrollen van mensen. In beide films vinden wij de hoofdpersonen veel op straat en gaan ze op in de massa. In beide films schuwen de personages niet de aanwezigheid van anderen en gaan zij samenwerkingsverbonden aan om beter of veelzijdiger in hun vak te worden. Verder maken beide films gebruik van zwart - wit geschoten beelden.

Deze film verplaatst zich in de psyche van een zakenroller maar draagt af en toe een te kort rokje waardoor je soms niet om bepaalde aannemingen heen kon. Eigen interpretaties vormen was er niet altijd bij. Overigens vond ik het allemaal wel sfeervol gebracht worden. Vooral sterk waren de momenten vlak voor en vlak nadat Michel iemand had gerold. Alleen dan weer die voice - over die melding maakte van zijn angsten etc. Dat had best weggelaten kunnen worden, een gezicht zegt immers vaak meer dan genoeg. Toch, kon ik mij niet echt storen aan zulke momenten, wel waren dit duidelijk gemiste kansen voor open doel. Die overbekende quote vond ik dan wel een staaltje geslaagd cynisme.

Heerlijke, vlotte film wel die zich snel voltrekt en zo voorbij was. En er soms best aardig uitzag. Knap gefilmd hoe Michel op die trappen iemand rolt en hier vervolgens publiekelijk op aangesproken wordt om vervolgens te capituleren. De schaamte die Michel moest voelen was nu voelbaar. 4*

P.S. Fijn dat, Un Condamné à Mort S'est Échappé ou Le Vent Souffle Où Il Veut, de Bresson waar ik het meeste naar uitkijk, binnenkort gereleased wordt op dvd.

Míjn eerste Bresson is me erg goed bevallen. Een simpel plot met eenduidig filmwerk is wat we voorgeschoteld krijgen, maar de spanning die erin zat was behoorlijk en sleepte me door de 75 minuten heen.

Wie in dit werk een opgelegde moraal wil herkennen zal daar weinig moeite voor hoeven doen, zoveel is zeker. Ik bemerkte echter een behoorlijk grote onderhuidse spanning, dwars door het wellicht logische en door de voice-over voorspelde verloop heen. Daarbij moet ik toegeven dat dit ook mogelijk is doordat ik een hoge verwachting had van morele vraagstukken die Bresson op me af zou werpen.
Want laten we wel wezen, het plot was grotendeels dat van Dostojevski's Misdaad en Straf, waardoor ik niet onder de vergelijking uit kan: een man die misdaden pleegt, zijn redenen zijn onduidelijk (hij kan ook werken), maar heeft wel een theorie die wetteloosheid legitimeert; krijgt gewetenswroeging, herkent in iedereen iemand die hem beschuldigt, maar wordt door iedereen aan zijn eigen gewetenswerking overgelaten, de inspecteur van de politie incluis. Oja, vergeet de engel niet

Naar mijn idee is Bresson ook daadwerkelijk bezig dezelfde morele overwegingen over te brengen als Dostojevski, en lijkt het welhaast een boekverfilming te gaan worden. Zoals gezegd zit er dezelfde onderhuidse spanning in die mij althans nieuwsgierig maakte naar de keuzes die Michel zou maken.

De film moet natuurlijk niet enkel met Dostojevski vergeleken worden, maar dit biedt wel een handig kader om de minpuntjes aan te wijzen. Bresson laat ontzettend veel open (in een diepere laag dan wat er aan de oppervlakte gebeurt en verteld wordt), wat bijvoorbeeld in Misdaad en Straf wél ingevuld wordt. Niet vreemd, gezien de dikte van het boek en de lengte van de film, maar toch. Voor de spanning in deze film werkt het wel, maar de beperkingen worden zichtbaar in de uitwerking van de personages, die behoorlijk oppervlakkig is. Behalve Michel hebben de karakters weinig diepgang, en begrijp ik het dus wel als mensen dit saai vinden.
De film drijft kortom op de onderhuidse spanning, die wat mij betreft voldoende draagkracht heeft om het op een hoogte van 4 sterren te houden. Erg erg benieuwd naar andere films van Bresson.

Edit: de vergelijking met Misdaad en Strafis niet nieuw zie ik. Kan me verder voornamelijk vinden in de recensie van gimli f.

Ook voor mij is dit de eerste Bresson. Het was wel een beetje wat ik ervan verwacht had. Überminimalistische cinema dus. Zelfs die beruchte voice-over vind ik daar niet veel aan af doen. Zoveel hints over wat we moeten denken van Michel geeft die nog niet.

Het is vooral interessant om juist te zien hoeveel ik zelf op de film projecteerde. Ik wist niet dat dit Bressons bedoeling was, maar toen ik achteraf mijn gedachten over de film ging reflecteren merkte ik dat ik bepaalde motieven van de hoofdpersoon toch echt zelf verzonnen had. Toegegeven: ik las op de achterkant van de dvd al dat de film losjes (érg losjes zo bleek) gebaseert was op Dostoyevski's Misdaad en Straf, een boek dat ik gelezen heb. De motieven en gedachten die ik voor Michel bedacht komen voornamelijk uit dat verhaal voort. Eigen emoties heb ik niet op Michel geprojecteerd, mocht dat de bedoeling zijn. Wellicht dat ik het daarom ook een ietwat koude film vond. Ik vond Michel als hoofdpersoon interessant om te volgen, maar echte sympathie had ik niet voor hem.

Verder vooral een erg minimalistische, maar toepassende filmstijl. Het camerawerk is niet geweldig op een aandachttrekkende manier, maar in wat het wel en niet laat zien. Hetzelfde geldt voor de montage. Erg sterke regie. Leuk ook dat Bresson soms heel even zijn objectieve filmstijl achterlaat voor wat verrassend dynamische zakkenrolscènes. Erg mooi gedaan.

Ik vond het dus een prima film en wilde hem aanvankelijk 4 sterren geven. Echter, ik moet toegeven dat ik een dag na het zien van de film er nauwelijks aan terug gedacht heb. De film heeft nou ook weer geen echte indruk achter gelaten. Geen idee waarom niet. Misschien is dit überminimalisme toch niet het gene wat me het meest trekt in cinema, al kan ik toch ook wel weer uitzonderingen bedenken (Tokyo Story met name). Ik hou het op 3,5 dik verdiende sterren. Ik zie wel wat de tijd met de film doet.

Overigens wel een goede instructiefilm om te leren zakkenrollen. Ik denk dat ik morgen maar eens de stad in ga om te kijken of de truukjes werken.

Na wat ik van Bresson heb gehoord, voornamelijk hier op de site, viel het minimalisme van Pickpocket mij eigenlijk ook een klein beetje tegen. Zo kaal is de film toch niet. Wel vond ik de stijl die hij hanteert en de zaken die hij weglaat (met de paardenrennen als meest voor de hand liggend voorbeeld) goed werken. Het doet een beetje aan als Nouvelle Vague, ook door het fantastische gebruik van geluiden (de voetstappen op de overloop!).

Inhoudelijk laat Bresson het mijns inziens een klein beetje liggen. Hij gebruikt vrijwel alleen thematiek (en zelfs situaties en ontwikkelingen) uit Misdaad en Straf maar is daarin minder diepgaand. Zo draait het in het boek om moord en bijgevolg niet alleen om het overtreden van juridische regels maar vooral om een morele wet. In Pickpocket blijft die morele kant achterwege en komt daardoor ook de achtervolgingswaanzin van Michel veel minder overtuigend naar voren.

Tenslotte kwamen de hier veelvuldig geroemde zakkenrolscenes op mij niet bijster geloofwaardig over. Wel mooi filmwerk natuurlijk maar zo makkelijk kan het toch niet zijn? Overigens vind ik het sowieso moeilijk voor te stellen dat iemand je portemonnee uit je zak kan krijgen zonder dat je dit merkt, maar goed.

Ondanks mijn bovenstaande kanttekeningen ben ik wel gecharmeerd van Bresson's Pickpocket. Het heeft een eigenzinnige stijl, interessante thema's en ondanks het afstandelijk acteerwerk toch ook een pakkend verhaal. Sterk dus.

Grappig om te lezen dat deze film zowat voor iedereen de eerste Bresson was. Ook voor mij in dit geval en het beviel best wel. Een film over zakkenrollen klinkt voor mij op papier interessant, maar gelukkig is de film dat zelf ook. Bresson maakt er een vrij simpele film van, waar hij de kijker d.m.v. een voice-over vaak wat meer probeert te vertellen. Het acteerwerk is ingetogen, maar wel sterk. De onverschilligheid, waarbij Michel op een gegeven moment te werk lijkt te gaan kwam op mij in ieder geval wel realistisch over.

Het mooiste van de film waren voor mij toch echt de zakkenrolscènes zelf. Bresson brengt ze stijlvol en op een effectieve manier in beeld en het is indrukwekkend om te zien hoe makkelijk men na een tijd oefenen in staat is om je van je geld, portemonnee of zelfs horloge te ontdoen. Het zit hem echt in de vingers in dit geval. Ook is het mooi om te zien hoe men samenwerkt en de buit soms in minder dan tien seconden al in diverse handen laat overgaan.

In zijn geheel is het echter geen film die lang blijft hangen, maar wel eentje die in ieder geval erg leuk is om gezien te hebben. Een fijne kennismaking van mijn kant met Bresson en ik wil zeker nog wel meer films van zijn oeuvre zien.

3,5*

Ben erg gecharmeerd van deze Bresson. Ik vind z'n kille en onderkoelde aanpak erg effectief en ook nog eens bijzonder goed bij het onderwerp passen. De film weet vooral erg goed de leegte van het hoofdpersonage weer te geven. De benauwde ruimte waar hij slaapt en de kilheid die overal terugkomt werken erg goed. De tijdsduur is overigens ook erg goed gekozen met het oog op de bizarre filmische stijl en het tempo. Pickpocket is een uitstekende film.

Leuk, vermakelijk filmpje met een heerlijke speelduur. De zakkenrolscénes zijn fraai gefilmd, al zijn de acties van het hoofdpersonage zo opvallend, dat geen enkel persoon daar in zou trappen volgens mij, maar oké.

Voor de rest vond ik hoofdrolspeler LaSalle niet overtuigend. Loopt een beetje dwaas rond steeds en spat op een gegeven moment totaal ongeloofwaardig op tegen die agent. Zijn tegenspeelster - de vrouw - is wel prachtig.

Al met al leuk om eens gezien te hebben. Lekker sfeertje, mooi gefilmd, lekker vlot tempo en bij vlagen aardig spannende zakkenrolscénes. Makkelijke voldoende.

Een iets mindere Bresson wat mij betreft.

Uit studieoogpunt voor mij vooral wel leuk om te zien dat 'Gelegenheid' toch wel de basis is voor het handelen hier, en niet zozeer het moeten of niet anders kunnen. Verder is de film erg vlot, en zijn de scenes waarin het zakkenrollen wordt getoond erg vlot en mooi geschoten.

Toch mis ik net dat extra's dat Bresson vaak wel aan zijn films weet toe te voegen. Ik mis het inleven in de personages een beetje.

3*

Tot voor kort had ik nooit van Bresson gehoord (ik ben geloof ik ook zeker niet de enige). Door de tip 250, waar Condamné à Mort S'est Échappé ou Le Vent Souffle Où Il Veut, Un in staat, ben ik in aanraking gekomen met Pickpocket.

Ik vind het maar een matige film die op bijna alle gebieden gewoon tekort schiet. Het acteerwerk is zeer matig, personages zijn erg oppervlakkig, dialogen zijn ronduit saai en de voice-over is zo monotoon dat je ervan in slaap valt.

Dat het acteerwerk slecht is, is logisch, zie 2 posts hierboven. Daardoor wordt het echter nog niet goedgepraat en het werkt niet voor mij. Ook de oppervlakkige personages zullen op deze theorie berusten.

Dat de dialogen niet diepgaand, standaard en te simpel zijn, blijkt alleen al aan het feit dat ik het soms gewoon kon volgen. Dat zegt wel wat over het taalgebruik. Mijn Frans is echt niet zo goed dat ik Franse films kan volgen!

Het verhaal 'redt' de boel nog en vandaar ook mijn 2,0*. Het verhaal is leuk, orgineel. Er wordt simpelweg niks mee gedaan. Tot het einde is het een saaie film met weinig noemenswaardige scènes.

Ook de muziek tijdens de voice-overs was goed. De boodschap in de voice-overs was ook wel goed, maar het werd zo saai gebracht.

2,0* en ik hoop dat de bovenaan genoemde film beter is.

Bij vlagen fantastisch, maar anderzijds kent de film ook teveel mindere momenten en voelt het geheel te afstandelijk aan om écht mee te kunnen gaan...

3*

Tweede Bresson, ik word voorlopig nog niet vrolijk van deze meneer.

Saaie, inderdaad afstandelijke film. Goed, 50 jaar terug zag de (onder)wereld er iets anders uit dan nu maar de lamlendige gesofisticeerdheid van Michel ging me al snel tegenstaan. En zo enerverend was het zakkenrollen ook al niet...

Nog wel iets beter dan die ezeltjesfilm, maar daar houdt het wel mee op. 1,5*.

Het begon allemaal nog best leuk. Het personage Michel was voor mij boeiend genoeg en het werd simpel maar effectief verteld. Iets over de helft van de film had ik het echter wel gezien. Verhaalverloop is voorspelbaar en mijn interesse voor de stille Michel was ook weg. Jammer.

3*

Mooi filmpje over een op het eerste gezicht keurige jongeman die alle kneepjes van het zakkenrollen leert en daarmee zijn geld bij elkaar sprokkelt. Beetje neo-realistisch maar dan in Franse setting. Sympathie voor de hoofdrolspeler zit er echter niet in. Maar dat hoeft ook niet altijd om een goede film te zijn.

Bresson gaf de ontknoping van het verhaal van Un condamné à mort s'est échappé al met de titel weg, en het plot (en zelfs de achterliggende bedoeling ervan) van Pickpocket wordt met een inleidende tekst uit de doeken gedaan.

Je zou dus zeggen dat dàt dan allemaal kennelijk niet van belang is, onbewust behept misschien met het vooroordeel dat een schrijver, een filmer, of welke kunstenaar dan ook, dat wat hij te melden heeft moet versluieren, de eventuele betekenis ervan moet verbergen onder allerlei lagen min of meer cryptische symboliek of poëzie, of - zeker in deze era van scepticisme over ultieme waarheden - alles in een mist van dubbelzinnigheden moet laten verdwijnen.

Het gecompliceerde is interessanter dan het eenvoudige, het raadsel is boeiender dan de oplossing, en het verborgene is spannender dan dat wat zich bij helder daglicht voor je ogen afspeelt.

Bresson is echter niet van die school, en ik heb het idee dat die titel en die tekst wèl van belang zijn, sterker nog, gewoon de essentie uitdrukken van dat wat komen gaat.

Op de AE-dvd staat een televisiefragment van een show van Kassagi, waarin hij een aantal personen uit het publiek haalt en ze - als het ware - gewoon van te voren vertèlt dat hij hun zakken gaat rollen, en ze zullen het niet in de gaten hebben. In zekere zin gebeurt in Pickpocket - in meerdere opzichten - hetzelfde, met dit verschil dat Bresson er alles aan doet om de toeschouwer bij de les te houden, waar Kassagi hem juist op allerlei manieren probeerde af te leiden.

Het verhaal, de personages en hun relatie tot elkaar: alles en iedereen is volledig transparant (Michel dan toch in zijn dagboekaantekeningen) en tot de essentie teruggebracht. Paradoxaal genoeg was het die compactheid en geconcentreerdheid, dus dat focussen op de essentie zonder afleiding van uitgespeelde dramatiek (waar natuurlijk zat mogelijkheden voor zijn), die mij aanvankelijk toch in verwarring bracht: een verbaasd lachje ontsnapte mij, de eerste keer dat ik de eindscène zag.

Maar het is (om het misschien een beetje Dostojevskiaans uit te drukken) de beweging van opstand naar overgave die Michel maakt, en die mogelijkheid ligt toch echt al vanaf het begin in de film besloten. Pas achter echte tralies herkent hij zijn zelfgebouwde gevangenis, en kan hij 'ontsnappen'. Al klinkt dat weer al te veel als zondagspoëzie om recht te doen aan de zo zakelijk aandoende kernachtigheid van deze bijzonder gave film.

Misschien heb ik uit luiheid niet goed door de berichten heen gelezen maar is het niemand opgevallen hoe erg Marika Green op Nathalie Portman (of eigenlijk andersom) lijkt? Gewoon eng, elke keer dat ze weer in beeld verscheen zat ik met open mond. Familie? De film die daarnaast een beetje bijzaak werd bleek lang niet zo opzienbarend als hij ten boeke staat maar de docu stijl beviel me goed. Mooi ook hoe Bresson zijn acteurs bijna als paspoppen laat acteren (kan geen toeval zijn aangezien het in Mouchette exact hetzelfde was) waarmee hij een soort statement lijkt te willen maken dat echte mensen niet zo theatraal reageren en handelen als hoe het meestal wel in de film te zien was in die tijd. Toch wel een beetje jammer dan van die voice-over die te literair en filosofisch (kan er even het juiste woord niet voor vinden) in lijkt te willen gaan op dat misdadigers ook maar gewone mensen zijn en zelfs met boeken hierover gaat gooien. En dat het voor zo'n korte film al met drie kwartier over zijn hoogtepunt heen is. Die pickpocket-scenes waren verder wel strak in beeld gebracht al vraag ik me, zonder het ooit zelf van plan te zijn, ernstig af of het echt zo makkelijk is. Want ook al was die man in die trein doof blind en verlamd, dan toch moet je het voelen als er een hand in je zak glijd van iemand die stevig tegen je aan gesandwicht staat, om over die horloge roven maar niet verder te praktiseren. Ach we zullen het maar op de naiviteit van de tijd houden. (3*)

Wie ooit een andere film van Robert Bresson heeft gezien ("Un Condamné à mort s'est echappé", bijvoorbeeld) zal onmiddellijk de hand van deze cineast herkennen.

Sober, geen franje, minitieus en met beperkte actie, waarbij hier de pickpocket-scènes wel levendig zijn maar eigenlijk het accent van de film ligt op de de cinematografische waarde van de opnames. Zelfs de gevoelens van het hoofdpersonage tov zijn daden en zijn omgeving zijn moeilijk te doorgronden, gelet op het uitdrukkingsloze van het gelaat van Martin La Salle, een mij totaal onbekende acteur.

Merkwaardig toch dat met dergelijke eenvoud de film geen seconde de kijker loslaat.

Dertien films van deze cineast staan op Moviemeter en alle met hoge scores. Het zegt heel wat van deze Bresson.

Een tegenvaller voor mij. Het verhaal wordt grotendeels in een voice-over verteld. Visueel zijn alleen de zakkenrolscènes boeiend. Het idee is gejat van Dostojevski, maar veel minder goed uitgewerkt. De beslissing om niet-professionele acteurs te gebruiken zou de natuurlijkheid ten goede moeten komen, maar dat is misschien een stap te ver.

Zeer kwalitatief oudje.

Tevens ook mijn eerste Bresson. Moet zeggen dat ik Bresson's droge, stoïcijnse aanpak juist erg kan waarderen. Geen overdreven dramatisch gedoe, geen veel te lang gerekte, oninteressante dialogen, maar gewoon lekker straight-forward. Het vaartje zit er in ieder geval goed in, uiteraard mede dankzij de korte speelduur.

Klinkt gek, maar op de één of andere manier deed voornamelijk de sfeer me wat denken aan Following (1998). Mysterieuze man in pak, die er een nogal eigenaardige obsessie op nahoud, lekker korte speelduur, en geschoten in mooi, sfeervol zwart-wit. Hoogtepunten van de film werden ongetwijfeld gevormd door de vrij meesterlijke zakkenrol-scenes, die erg gaaf in beeld gebracht waren. Klein minpuntje was de soundtrack, had iets beter mogen zijn, ook wat meer aanwezig. Voor de rest cinematografisch dus meer dan oké.

Aan het ''houterige'' acteerwerk heb ik me ook totaal niet gestoord verder. Paste wat mij betreft wel bij het sfeertje dat de film uitstraalt, en vond LaSalle met zijn ietwat rat-achtige kop zelfs best overtuigend. Overige acteurs vullen gewoon hun rol in zonder echt te storen.

Hele aangename verassing dus. Maar eens meer opzoeken van Bresson dan. Kleine 4,0*.

Ik ben nog zeer onwennig en onbekend in de wereld van 'oude films'. Ik had voor Pickpocket slechts 6 films van de jaren 40 en 50 samen gezien, maar dit wel met 3,8 ster gemiddeld beoordeeld. Die enkele keer dat ik zo'n film opzet kies ik er wel één waarvan ik bijna zeker weet dat die goed zal bevallen.

Robert Bresson was voor mij zodoende ook nog een onbekende waar ik wel interesse in had maar ik zal niet snel weer een film van hem opzetten. Pickpocked viel mij ontzettend zwaar en ondanks de korte speelduur leek er geen eind aan te komen. Het bijna volledig ontbreken van muziek maakte de film erg traag net als de voice over, daarnaast kon de hoofdrolspeler mij ook niet overtuigen. Maar dat deze kans bestaat bij oudere films is mij bekend, laat ik er daarom ook maar niet teveel over zeggen. Waarschijnlijk dat ik hem als ik meer ervaring met dit soort films heb maar eens opnieuw moet bekijken.

Ik hou wel van de stijl van Bresson, vond Au Hasard en Un Condamné wel net wat sterker.

LaSalle was perfect in de hoofdrol, met zijn wantrouwige uitstraling en slechtzittend pak. Vond Pickpocket er ook best mooi uitzien, zo kaal was het visueel toch niet, en ik heb wel degelijk redelijk wat muziek gehoord- geen jazzy soundtrack zoals je hier misschien eerder zou verwachten maar klassiek. De al vaak aanhaalde rolscenes waren leuk om te zien, soms wel moeilijk voor te stellen dat het slachtoffer niks merkt.

Tja, ik kon hier niet zoveel mee. Mijn tweede Bresson, en bij Un Condamne... was ik toch wel te spreken over de minimalistische kaalheid waarmee de desbetreffende ontsnapping gefilmd werd. Pickpocket tapt uit eenzelfde soort minimalistisch vaatje, maar qua verhaal interesseerde het me vrij weinig. Het is een afstandelijk werkje over de zakkenroller Michel, die al stelend door het leven gaat en die af en toe wat over moraliteit amateur-filosofeert. En eigenlijk gebeurt er bar weinig; Michel wordt een paar keer gearresteerd, is een hoop aan het zakkenrollen met wat bijbehorende oefening en training, grote stukken tijdsspannes (het woord 'verhaal' durf ik nauwelijks te gebruiken hier) worden verteld in een vervelende voice-over, en er is nog een vrouw in het spel. Schijnbaar is de afstandelijkheid van de film opzettelijk met het idee dat je zelf je emoties op de karakters moet projecteren. Voor mij werkte dit in Pickpocket voor geen moment, ik was voornamelijk vrij apathisch over de zak hooi Michel, zijn kleuter-gefilosofeer, en zijn 'avonturen'. Behoorlijke tegenvaller nadat Un Condamne... me toch wel benieuwd had gemaakt naar het verdere werk van Bresson.

Ik ben fan van Godard dus toen ik ontdekte dat Godard fan is van Bresson kon ik die niet meer negeren. Deze film is m’n eerste film van Bresson. Het eerste wat opvalt is dat de film weinig experimenteel is – dus veel conventioneler dan Godards films – en ook wat langzaam en minimalistisch. De film gaat over een jongeman die zakkenrolt hetgeen de film de kans geeft wat van de spanning en het vernunft van deze kunst te laten zien, maar uiteindelijk gaat het erom wat de reden is waarom hij de misdaad boven het eerlijke leven kiest: is hij lui, moreel corrupt, haat hij de maatschappij? Gelooft hij werkelijk dat hij superieur is en daarom het recht heeft de wet te overtreden? Hij is in ieder geval egoïstisch maar het meisje dat voor z’n moeder zorgt valt evengoed (of juist daarom) voor hem en uiteindelijk laat hij de liefde toe in zijn leven. De film levert meer vragen dan antwoorden op, althans bij mij, maar het leven van de zakkenroller past wel goed bij het dominante filosofie van het existentialisme van die tijd waarbij het authentieke leven boven het burgerlijke leven wordt gesteld. Al met al zeker geen slechte film, maar in vergelijking tot Godards films toch een teleurstelling.

Niet oninteressante film die aanschurkt bij het in die tijd modieuze existentialisme. Als God niet dood is, scheelt het hier toch niet veel. Het morele vraagstuk ‘mag een superieur mens een diefstal plegen’ kwam in die tijd ook aan bod in Hollywoodfilms, wanneer je ‘diefstal’ vervangt door ‘moord’. Wanneer ik de sfeer van de film moet beschrijven, denk ik aan ‘naargeestig’. Ergens was ik dan ook blij wanneer het afgelopen was.

Martin LaSalle en Marika Green komen me overtuigend over als hoofdrolspelers. Qua sociale insteek en aanpak - werken met niet-professionele acteurs - heeft deze film raakvlakken met het Italiaanse neorealisme. De dialogen tussen beide protagonisten blijven wel aan de oppervlakte hangen. Ondanks de achterliggende moraliteit ontbreekt het aan diepgang. Het sterk einde draagt voor mij bij dan weer bij aan een positieve waardering.

Degelijke film van Bresson, maar eentje waar ik maar niet zomaar in het verhaal kon wringen. Afstandelijke aanpak van het gebeuren vanuit het oogpunt van Michel. Michel is geen spraakwaterval, maar de context en zijn gedachtegang wordt veelal geschetst via een voice-over. Die voice-over is vrij nadrukkelijk aanwezig en vond ik niet altijd even geslaagd.

Verder wel stijlvol en minimalistisch. Een film ook met een zekere moraliteit welk er soms wat dik komt op te liggen. Hoogtepunten waren voor mij de acties van het zakkenrollen zelf waarvoor de nodige tijd genomen werd, zowel tijdens oefenmomenten als in werkelijkheid. Verbluffend bij momenten. Zou het werkelijk zo makkelijk zijn dat niemand iets voelt?

Niet zo sterk als Un Condamne..., maar zeker toch de moeite waard om gezien te hebben.