Pickpocket (1959)

Euh, het bespreken van de inleiding, het aankaarten van Bressons bedoelingen/betekenissen van de dialogen in kwestie en het gegeven dat ie zijn publiek eigenlijk als debielen behandelt is vrij nieuw voor mij hoor. Daarnaast evolueert een discussie constant en neem je automatisch 'oudere' argumenten mee in nieuwe opmerkingen. Zucht... waar jij nu over zeurt.

Maar dat doet ie dus niet. Dat poogde ik dus uit te leggen. Verder was het me al volledig duidelijk wat jij precies slecht vindt aan de film. Ik heb verder ook aangegeven welke elementen van Bresson's filmtaal ik als minimalistisch zie.

Dat is waar. Maar ik begrijp niet hoe je die intro kan goedpraten. Of het nu een film is met minimalistische elementen of niet, het komt onesthetisch en ik vind zelfs beledigend (naar het publiek toe) over. Denkt Bresson dat mensen te stom zijn zn films te vatten? En waarom ontneemt Bresson het recht van de kijker om de film zelf te ervaren en ontdekken?

Stel je volgend tekstje eens voor bij Rashômon:

It's film is not a comedy. Using different ways of storytelling and metafores, the filmmaker strives to express the different forms of lies and deception etc etc...

Is totaal overbodig en destructief aan de filmbeleving, niet?

Wat is nou het probleem van een waarschuwend tekstje? De stijl van Bresson was nu eenmaal heel anders die van enig ander regisseur ooit zal zijn. Dan is een waarschuwing dat dit niet bepaald een mainstream film is toch wel op z'n plaats? Niemand heeft er toch last van dat er een waarschuwing staat? Sommige mensen ergeren zich ook echt overal aan he.

Bij een film van Bresson ... nee. Bij een film van Kurosawa? ... misschien ... Die twee regisseurs hebben totaal verschillende opvattingen over en bedoelingen met cinema: niet te vergelijken.

Dat weet ik niet. Bioscooppubliek denkt vooral in hokjes en genres. Misschien wilde Bresson niet dat zijn film geprezen of afgekraakt werd vanwege genre-duidingen die hij niet voor ogen had. Of enkel om ze voor te bereiden op een filmstijl die totaal verschilde. Anno nu zal dat niet meer zo snel kunnen: we kennen eigenlijk alle soorten cinema en laten ons niet snel meer afschrikken door een gebrek aan plot, een trage gang of iets anders. Toen was het radicaal. Bovendien (vermoed ik) dat Bresson ook commercieel wilde slagen: hij had geld nodig voor nieuwe films. De jaren 60-70 waren financieel gezien moeilijk voor hem heb ik gelezen. In ieder geval zie ik er niets negatiefs in.

Okee. Ik begrijp en kan me wel voorstellen dat het bioscooppubliek in die tijd vlugger afgeschrikt werd en dat men andere soorten films vaker misbegreep. Maar als experimenterend onafhankelijke filmmaker zou je daar eigenlijk geen rekening mee mogen houden toch? Financiele overwegingen, snap ik. Maar dan had ie misschien beter gewoon eens een commerciele film moeten maken tussendoor (toch beter dan overbodige elementen uit commerciele overweging aan zijn artistieke films toe te voegen).

Enfin, het is gewoon jammer. Want misschien was dat weleens de oorzaak van zijn weinige succes. Het plot en pointe word al uiteengezet vooraleer de film nog maar begint (het gaat verder dan gewoon maar een vage waarschuwing he Sander)...

Dat jij dat niet negatief vindt is geen probleem uiteraard, maar het verbaasd me wel.

Het gaat Bresson om de filmtaal, het plot is niet het belangrijkste. Als ik een film van Bresson kijk dan gaat het mij om de gevoelservaring: emoties invullen, motieven invullen, bezig zijn met wat Bresson me voorschotelt. Bij Rambo 3 weet je vooraf ook al hoe het plot verloopt (en dat zonder quote), maar dat doet er toch niet toe?

Ik vind het enkel storend bij pure verhaaltjes-cinema.

Ja, dat is een terrein dat openblijft inderdaad. Maar toch verklapt hij al veel te veel aan het begin (+ de voice overs). Je weet al wat ie wil uitbeelden, waar het verhaal op neerkomt en op welke manier ie dat gaat proberen doen, hetgeen nochtans ook interessant is zelf te ontdekken. De ruimte om in te kleuren wordt erg beperkt (de personages -inderdaad- zijn feitelijk het enige dat overblijft om in te vullen). Bij Rambo 3 is dat niet erg nee, maar wanneer je eens wat alternatiefs probeert om zoveel mogelijk (zelf) te ontdekken, vind ik dat persoonlijk nefaster.

Met de tekst vooraf wil Bresson aangeven dat het bij de film Pickpocket niet gaat om het volgen van een eventueel spannende anekdote. Hij probeert de kijker zo ver te krijgen dat deze zich vooral bezig houdt met de filmische verbeelding van een stukje nachtmerrieachtig levensloop van een nog jonge, minder sterke, persoonlijkheid.

Door de rest van het verloop van het verhaaltje in het begin al in het kort te schetsen, of zo je wilt: verklappen, probeert Bresson eventuele kijkinvloeden van romantische of thrillerachtige aard vooraf al enigszins te ontkrachten.

Bresson is bezig geweest met een intrigerend vormexperiment waarbij gekeken wordt hoe het inlevingsvermogen bij de kijker te kunnen blijven kietelen ondanks het droog (minimaal) vertellen van een verhaal met het medium film.

Hoe kan de aandacht van een met spektakel geconditioneerde filmkijker betrokken blijven bij het innerlijk leven van een hoofdpersonage. Dit zonder dat de aandacht wordt afgeleid door in deze film niet ter zake doende dramatische of moralistische bijeffecten uit de buitenwereld.

Het gaat dus om effecten die op de achtergrond wel een belangrijke bijrol spelen maar tijdens het kijken naar deze film niet een hoofdrol voor zichzelf mogen gaan opeisen.

Grappig, het gaat er op lijken dat ik ergens de film Pickpocket zelf steeds beter begin te begrijpen.

Je legt het igg mooi uit (ook Ramon). Ik vind hem al bij al wel interessant hoor, die Bresson. Ook al doet het me niet veel, zijn eigenzinnige aanpak en ideeen intrigeren me wel.

Intressant en vooral modern stukje Franse cinema dit.
Het verhaal is echt sterk en het einde (kusjes geven door de tralies) is zo mooi poëtisch...
Niet alleen dat ook weet Bresson de steeltrucs wondermooi in beeld te brengen en houdt hij u wakker door volledig out of the blue (na 40 minuten geen noot gehoord te hebben) klassieke stukjes muziek toe te voegen. Heel mooi is dat.

Een minpunt aan de film is toch wel de duur, 73 minuten lijken op het eerste zicht kort, maar ik had de indruk dat de film langer duurde. Het spektakel duurde me denk ik net iets te lang...
Al bij al goeje cinema dat een 4* verdient.

Ik heb één groot probleem met deze film en dat is dat de acteurs overdreven theatraal overkomen alhoewel Bresson zelf zegt dat hij films wou maken die zover mogelijk van het theater staan.

Onbegrijpelijk.

Van Bresson is ooit gezegd dat hij beter over films kon vertellen dan films maken. Van zijn academische benadering van het medium had ik tijdens Mouchette geen last, maar bij deze begrijp ik wel een beetje wat men bedoelt. Pickpocket is een interessante, zorgvuldig geconstrueerde, maar ook wat stijve, emotieloze film die via logische stappen zijn punt maakt. Bressons stijl is een cinematografische variant van de nieuwe zakelijkheid, zou je kunnen zeggen. Ik kan me dan ook levendig voorstellen dat Bresson heeft zitten wenen bij de rechtlijnigheid van Pickpocket, zoals Mondriaan voor zijn Victor Boogie Woogie, maar zover gaat het bij mij niet.

Het is lang geleden dat ik zo enthousiast ben geweest over een bepaalde film, en dat een film zo aan mijn verwachtingen heeft kunnen voldoen. Eindelijk is dat gebeurt met Pickpocket. De legendarische film van Robert Bresson.

Naast de bekende en door vrijwel iedereen geprezen zakkenrolscenes bevat deze film veel meer. De echte kracht van deze film ligt bij de zakkenroller zelf en zijn bestaan. De constante worsteling met zijn leven en eenzaamheid zorgen voor een constant boeiende voorstelling.

Naast de hoofdpersoon is het andere hoogtepunt de regie en invloed van Bresson. Voor mij persoonlijk merkte ik amper iets van het emotieloze acteren wat veelal genoemd wordt bij Bresson. Voor mij is het simpelweg een razendsnelle film die vol emotie op het scherm verscheen. Het levert in ieder geval 5 sterren op, en waarschijnlijk een plaats in mijn top 10.

Mijn 1ste kennismaking met Robert Bresson,

Ik deel de mening van Onderhond wel dat deze film niet minimalistisch overkomt. Het gebruik van de voice - over neemt vaak een hoop eigen interpretaties weg en opent hier ook nauwelijks creatieve deuren. ( iets waarin de film zijn zogenaamde minimalistische look wel in tegemoet komt ). Minimalisme is een camera op iemand richten en observeren hoe een persoon zich wast of het eten klaarmaakt. Laat de kijker maar een opinie vormen over wat hij ziet gebeuren.

Pickpocket deed mij denken aan Following. Daar waar iemand in die film geobsedeerd raakt in het stalken van mensen, raakt Michel hier geobsedeerd in het zakenrollen van mensen. In beide films vinden wij de hoofdpersonen veel op straat en gaan ze op in de massa. In beide films schuwen de personages niet de aanwezigheid van anderen en gaan zij samenwerkingsverbonden aan om beter of veelzijdiger in hun vak te worden. Verder maken beide films gebruik van zwart - wit geschoten beelden.

Deze film verplaatst zich in de psyche van een zakenroller maar draagt af en toe een te kort rokje waardoor je soms niet om bepaalde aannemingen heen kon. Eigen interpretaties vormen was er niet altijd bij. Overigens vond ik het allemaal wel sfeervol gebracht worden. Vooral sterk waren de momenten vlak voor en vlak nadat Michel iemand had gerold. Alleen dan weer die voice - over die melding maakte van zijn angsten etc. Dat had best weggelaten kunnen worden, een gezicht zegt immers vaak meer dan genoeg. Toch, kon ik mij niet echt storen aan zulke momenten, wel waren dit duidelijk gemiste kansen voor open doel. Die overbekende quote vond ik dan wel een staaltje geslaagd cynisme.

Heerlijke, vlotte film wel die zich snel voltrekt en zo voorbij was. En er soms best aardig uitzag. Knap gefilmd hoe Michel op die trappen iemand rolt en hier vervolgens publiekelijk op aangesproken wordt om vervolgens te capituleren. De schaamte die Michel moest voelen was nu voelbaar. 4*

P.S. Fijn dat, Un Condamné à Mort S'est Échappé ou Le Vent Souffle Où Il Veut, de Bresson waar ik het meeste naar uitkijk, binnenkort gereleased wordt op dvd.

Ik ga deze maar eens aanschaffen, ik ben nieuwsgierig geworden

Zeker aanschaffen; schaf dan wel de Criterion versie aan. Het is wel een single disc maar bevat wel vele special features:

Special Features

* - New, restored high-definition digital transfer

* - Audio commentary by film scholar James Quandt

* - New video introduction by writer-director Paul Schrader

* - The Models of “Pickpocket,” a 2003 documentary by filmmaker Babette Mangolte, featuring actors from the film

* - A 1960 interview with Bresson, from the French television program Cinépanorama

* - Q&A on Pickpocket, with actress Marika Green and filmmakers Paul Vecchiali and Jean-Pierre Améris fielding questions at a 2000 screening of the film

* - Footage of sleight-of-hand artist and Pickpocket consultant Kassagi, from a 1962 episode of the French television show La piste aux étoiles

* - Original theatrical trailer

* - New essay by novelist and culture critic Gary Indiana

* - New and improved English subtitle translation

Ooeeh, klinkt goed , dat is een beetje overdreven . Ik zal er op letten

Ik heb Pickpocket aangeschaft, maar het is volgens mij ( ik heb nog niet goed gekeken) niet de Criterion uitgave.

Maar ik ben zeer benieuwd, hier kom ik nog op terug voor wat tekst en uitleg

Ik moest even zoeken, maar ik kwam dan toch de naam van Bertold Brecht tegen. Ik moest ook aan hem denken toen ik deze film zag, en daarna de discussie hier las. Ik vind het wel interessant als een regisseur ervoor kiest om niet de nadruk te leggen op het verhaal zelf, maar om vragen op te werpen, het Verfremdungseffekt. Bij Dogville en Vivre Sa vie gebeurt dit ook, en dat maakt de films niet voorspelbaarder, het verschuift alleen de aandacht van de kijker van het verhaal naar het waarom.

Mijn eerste Bresson.

Ik heb nimmer de angst gehad om mij te wagen aan een regisseur, Bresson vormde op een of andere manier daar een uitzondering op. Dingen die ik over hem heb gelezen etaleerden dat de beste man een van de meest afwijkende en ontoegankelijke filmmakers ooit zou zijn! Dat is mee 100% meevallen. Correctie: Spijtig genoeg niet zozeer ontoegankelijk als verwacht. Alle typische kenmerken die van Bresson een genre op zich zouden moeten maken ontbrak in dit geval.

Het verhaal is een vormgegeven minimalistisch vertelling die bij vlagen doet denken aan The Bicycle Thief. Vooral de levensechte setting is een herkenbare signatuur. Maar waarbij The Bicycle Thief meeleven 'n uiterst eenvoudige conceptie is, laat Pickpocket door het 'gebrek' aan acteren emotioneel bij vlagen een kale registratie achter. Een vreemde gedachte is het wel om naar acteurs te kijken die niet acteren.

Visueel blijft het vooral een raadsel. Zeker met Bresson's filosofie die lijdt dat "Filmen de kunst is van het weglaten" en dat iedere shot als een schilderij moet overdonderen. Wellicht is dit ook niet de film waar zijn stijl zeer herkenbaar lijkt te zijn. Het zit er visueel prima uit, doch niet zo deviant als verwacht.

Ik kan me wel voorstellen dat dit een perfecte startfilm is voor mensen die iets van Bresson willen zien, aangezien het erg toegankelijk is. Voor mij blijft het ietwat teleurstellende ervaring, alhoewel 'n verhoging niet uit te sluiten is. Maar ik had het toch echt wat ongenaakbaarder en zwaartillender verwacht.

Míjn eerste Bresson is me erg goed bevallen. Een simpel plot met eenduidig filmwerk is wat we voorgeschoteld krijgen, maar de spanning die erin zat was behoorlijk en sleepte me door de 75 minuten heen.

Wie in dit werk een opgelegde moraal wil herkennen zal daar weinig moeite voor hoeven doen, zoveel is zeker. Ik bemerkte echter een behoorlijk grote onderhuidse spanning, dwars door het wellicht logische en door de voice-over voorspelde verloop heen. Daarbij moet ik toegeven dat dit ook mogelijk is doordat ik een hoge verwachting had van morele vraagstukken die Bresson op me af zou werpen.
Want laten we wel wezen, het plot was grotendeels dat van Dostojevski's Misdaad en Straf, waardoor ik niet onder de vergelijking uit kan: een man die misdaden pleegt, zijn redenen zijn onduidelijk (hij kan ook werken), maar heeft wel een theorie die wetteloosheid legitimeert; krijgt gewetenswroeging, herkent in iedereen iemand die hem beschuldigt, maar wordt door iedereen aan zijn eigen gewetenswerking overgelaten, de inspecteur van de politie incluis. Oja, vergeet de engel niet

Naar mijn idee is Bresson ook daadwerkelijk bezig dezelfde morele overwegingen over te brengen als Dostojevski, en lijkt het welhaast een boekverfilming te gaan worden. Zoals gezegd zit er dezelfde onderhuidse spanning in die mij althans nieuwsgierig maakte naar de keuzes die Michel zou maken.

De film moet natuurlijk niet enkel met Dostojevski vergeleken worden, maar dit biedt wel een handig kader om de minpuntjes aan te wijzen. Bresson laat ontzettend veel open (in een diepere laag dan wat er aan de oppervlakte gebeurt en verteld wordt), wat bijvoorbeeld in Misdaad en Straf wél ingevuld wordt. Niet vreemd, gezien de dikte van het boek en de lengte van de film, maar toch. Voor de spanning in deze film werkt het wel, maar de beperkingen worden zichtbaar in de uitwerking van de personages, die behoorlijk oppervlakkig is. Behalve Michel hebben de karakters weinig diepgang, en begrijp ik het dus wel als mensen dit saai vinden.
De film drijft kortom op de onderhuidse spanning, die wat mij betreft voldoende draagkracht heeft om het op een hoogte van 4 sterren te houden. Erg erg benieuwd naar andere films van Bresson.

Edit: de vergelijking met Misdaad en Strafis niet nieuw zie ik. Kan me verder voornamelijk vinden in de recensie van gimli f.

Ook voor mij is dit de eerste Bresson. Het was wel een beetje wat ik ervan verwacht had. Überminimalistische cinema dus. Zelfs die beruchte voice-over vind ik daar niet veel aan af doen. Zoveel hints over wat we moeten denken van Michel geeft die nog niet.

Het is vooral interessant om juist te zien hoeveel ik zelf op de film projecteerde. Ik wist niet dat dit Bressons bedoeling was, maar toen ik achteraf mijn gedachten over de film ging reflecteren merkte ik dat ik bepaalde motieven van de hoofdpersoon toch echt zelf verzonnen had. Toegegeven: ik las op de achterkant van de dvd al dat de film losjes (érg losjes zo bleek) gebaseert was op Dostoyevski's Misdaad en Straf, een boek dat ik gelezen heb. De motieven en gedachten die ik voor Michel bedacht komen voornamelijk uit dat verhaal voort. Eigen emoties heb ik niet op Michel geprojecteerd, mocht dat de bedoeling zijn. Wellicht dat ik het daarom ook een ietwat koude film vond. Ik vond Michel als hoofdpersoon interessant om te volgen, maar echte sympathie had ik niet voor hem.

Verder vooral een erg minimalistische, maar toepassende filmstijl. Het camerawerk is niet geweldig op een aandachttrekkende manier, maar in wat het wel en niet laat zien. Hetzelfde geldt voor de montage. Erg sterke regie. Leuk ook dat Bresson soms heel even zijn objectieve filmstijl achterlaat voor wat verrassend dynamische zakkenrolscènes. Erg mooi gedaan.

Ik vond het dus een prima film en wilde hem aanvankelijk 4 sterren geven. Echter, ik moet toegeven dat ik een dag na het zien van de film er nauwelijks aan terug gedacht heb. De film heeft nou ook weer geen echte indruk achter gelaten. Geen idee waarom niet. Misschien is dit überminimalisme toch niet het gene wat me het meest trekt in cinema, al kan ik toch ook wel weer uitzonderingen bedenken (Tokyo Story met name). Ik hou het op 3,5 dik verdiende sterren. Ik zie wel wat de tijd met de film doet.

Overigens wel een goede instructiefilm om te leren zakkenrollen. Ik denk dat ik morgen maar eens de stad in ga om te kijken of de truukjes werken.

Na wat ik van Bresson heb gehoord, voornamelijk hier op de site, viel het minimalisme van Pickpocket mij eigenlijk ook een klein beetje tegen. Zo kaal is de film toch niet. Wel vond ik de stijl die hij hanteert en de zaken die hij weglaat (met de paardenrennen als meest voor de hand liggend voorbeeld) goed werken. Het doet een beetje aan als Nouvelle Vague, ook door het fantastische gebruik van geluiden (de voetstappen op de overloop!).

Inhoudelijk laat Bresson het mijns inziens een klein beetje liggen. Hij gebruikt vrijwel alleen thematiek (en zelfs situaties en ontwikkelingen) uit Misdaad en Straf maar is daarin minder diepgaand. Zo draait het in het boek om moord en bijgevolg niet alleen om het overtreden van juridische regels maar vooral om een morele wet. In Pickpocket blijft die morele kant achterwege en komt daardoor ook de achtervolgingswaanzin van Michel veel minder overtuigend naar voren.

Tenslotte kwamen de hier veelvuldig geroemde zakkenrolscenes op mij niet bijster geloofwaardig over. Wel mooi filmwerk natuurlijk maar zo makkelijk kan het toch niet zijn? Overigens vind ik het sowieso moeilijk voor te stellen dat iemand je portemonnee uit je zak kan krijgen zonder dat je dit merkt, maar goed.

Ondanks mijn bovenstaande kanttekeningen ben ik wel gecharmeerd van Bresson's Pickpocket. Het heeft een eigenzinnige stijl, interessante thema's en ondanks het afstandelijk acteerwerk toch ook een pakkend verhaal. Sterk dus.

Het komt toch voor. En de film laat zien dat de zakkenrollers flink moeten oefenen voor ze ongemerkt iets uit iemands zakken kunnen stelen.

Is het je al gelukt?

Nah, schijnbaar heeft iedereen op straat deze film gezien, want ze lijken mijn technieken door te hebben. En die arrestaties gaan na een tijdje flink vervelen.

Hehe, hoe dacht je anders dat zakkenrollen gebeurde?

Wel eens een reportage gezien over hoe van die straatkids in Rome dat doen, je weet niet wat je ziet.

Kunnen ze in Rome dan ook ongemerkt iemand z'n horloge afnemen?

Geen idee. Maar goochelaars doen dat ook altijd. .