Pickpocket (1959)

Er staat toch attempts? Waar zit 'm die grootheidswaanzin dan in? Je ziet spoken.

Het feit dat het in een tekstje vooraf moet vind ik een soort van onderwijzen van de kijker.

Ik hoef daar echt niet voor gewaarschuwd te worden, al helemaal niet met dit als resultaat.

In de jaren 50 is dit toch niet gek of belerend? Bresson's stijl week totaal af van al het voorgaande. Beetje flauw OH.

Waarom ? Zoveel films die afwijken van de huidige of afweken van de toenmalige cinema. Behalve Seul Contre Tous kan ik me weinig tekstjes herinneren. En in die film kan ik dan weer de originele benadering ervan prijzen.

Wat mij bijkomend stoorde was dat deze film net niét in "pictures en sounds" verteld werd, maar grotendeel uit de doeken werd gedaan door een voice over.

Er staat toch 'attempts'!!? Je bent aan het zeuren.

Nee, dat is enkel zo in jouw waanwereld.

Ja, ik dagdroom vaak voice overs bij films

En er staat attempts ja, wat dan ? Als er bij Bad Boys II staat "this film attempt to bring you an action film with deeper meaning and the most complete character development ever" dan heet dat geen grootheidswaarnzin omdat men het woordje "attempts" erbij zet ?

Over zeuren gesproken ...

Nee. Het is een film uit 1959 en Bresson's stijl week totaal af.

Zou er een tekstje bij een film als Tetsuo staan, dan had ik daar totaal vrede mee. Verre van een favoriete film, maar duidelijk een film met een andere filmtaal. Een waarschuwing voor het publiek is dan echt geen doodzonde.

Nee, maar je droomt wel over de functie en het aandeel ervan.

Zo ken ik er nog een paar.

Ik vond het storend en counterproductief werken, het introtekstje in gedachten.

Daarbij zou ik zo'n tekstje bij Tetsuo zeker wel storend vinden. Ik zal zelf wel kijken hoe een film z'n boodschap meedeelt, ik hoef daar geen inleidend tekstje voor. (komt daar nog eens bij dat Tetsuo uiteindelijk niet de eerste film is die met zulke beeldtaal experimenteert)

Laat maar zitten. Please. Jij vindt toch altijd wel wat negatiefs als het om oude films gaat. 'Je ziet wat je wilt zien'.

Zou dat waar zijn had ik overal 5* staan.

Er staat verder een hele lap tekst met commentaar, dus geen idee waarom je doorboomt over één hekel punt.

Je schreef het zelf ooit bij een Bunuel.

Omdat ik je overtrokken scherpe pen moe ben. Het is nooit 'Bresson slaagt er voor mij niet in om....' maar altijd 'Bresson lijdt aan grootheidswaanzin'...... Of we verliezen weer wat hersencellen als we iets mooi vinden wat jij bagger vindt. Maar voor de rest.... lamaarhangen.

Pff, waar kun je je druk om maken. Echt heel vervelend als er even een inleiding wordt gegeven ja.

Ja, da's dan jammer. Ik ben zoveel moe.

Sommige recensies zoals die bij Happy Feet mogen dan overtrokken/versappigd zijn (hoewel dat niks afdoet aan mijn uiteindelijke waardering), Pickpocket vond ik gewoon slecht op een aantal punten. M'n bericht herlezend kan ik daar weinig overtrokkens in vinden.

Is het nu zo verschrikkelijk erg om eens wat water bij de wijn te doen?

Gewoon, Bresson is zogezegd minimalist, maar op bepaalde vlakken trekt ie dat inderdaad totaal niet door. Ik had het al eerder eens opgegooid, maar OH vat het uitgebreid samen:

Eigenlijk is het enkel op louter visueel vlak (het enige dat ik erg kan vinden) waar ie zeer rechtlijnig is qua minimalisme...

Dan vind ik 'grootheidswaanzin' en 'niet kunnen waarmaken' wel treffende bewoordingen eerlijk gezegd... Een farce dus.

Ja oke, het is me volkomen duidelijk. Terecht ook.

M'n eerste Bresson viel behoorlijk tegen. Ik ging de film blanco in, maar in minuut één wordt al vrolijk de film uitgelegd. De rest van de film wordt begeleid door een overdaad aan voice-over en vervolgens lees ik dat dit een minimalistische film had moeten zijn waarin de emoties aan de kijkers worden overgelaten. Had die inleiding, de voice-overs en het belachelijke einde weggelaten en het was misschien nog gelukt ook...

In het begin van de film wordt een interessante stelling opgeworpen ('zouden sommige intellectuelen niet boven de wet moeten mogen staan?'), maar dit wordt helaas in de rest van de film niet uitgewerkt. Zonde.

Het goede aan deze film (ja, er was nog wel wat goeds) waren de prachtige zakkenrol-scenes.

2.5*

Aha, een mededromer

Tsja.....

Vandaag eens de hele inleiding van Bresson plaatsen:

This film is not a thriller.Using image and sound, the filmmaker strives to express the nightmare of a young man whose weaknesses lead him to commit acts of theft for which nothing destined him. However, the strange paths of this experience bring together two souls that may never have met otherwise.

… waarmee Bresson het genre-liefhebbend bioscooppubliek van de jaren 50 er enkel voor waarschuwt dat Pickpocket geen thriller is, maar een film die over andere zaken gaat. Hij maakt zelfs geen referentie naar stijl of naar minimalisme. Dus zelfs de opmerkingen van mijzelf (mbt Bresson die het publiek wilde waarschuwen voor een afwijkende stijl of iets dergelijks) slaan al nergens op. Onderhond’s opmerkingen over verwachtingen en belerend gedoe van Bresson slaan evenmin ergens op.

Zowel inleiding als commentaarstem hebben betrekking op het plot an sich en de handelingen op het scherm. Maar maakt dat de film niet minimalistisch? Sinds wanneer is minimalisme enkel plotgerelateerd? En sinds wanneer maakt de immer plotafwijzende Onderhond zich daar druk om? Als het ‘m uitkomt? Tuurlijk. Het minimalisme van Bresson bestaat uit andere dingen: acteurs zonder emotie, het sober in beeld brengen van gesprekken/confrontaties/oorzaak-gevolg, soundtrack, korte straight-to-the-point (‘a-point’) dialogen, etc.



Tuurlijk kan het ook op een andere manier. Maar wat dan nog? Dan werkt het acteerwerk in Pickpocket voor jou dus niet. Duidelijk. Maar laat JC VanDamme er dan buiten. Vergelijking van niets. Een Tsai-Ming-Liang zei ooit over zijn vaste acteur Lee Kang-Scheng dat ie ‘m niet zozeer waardeerde vanwege prachtige gezichtsuitdrukkingen en emotionele gebaren, maar dat alleen zijn screenpresence ‘m al ontroerde, net zoals de acteurs in een film van Bresson. Ach, jij vindt het houten kapstokken… mij een biet.



Ach…



Dit is juist minimalisme. Bresson wil hier geen theorietjes aan de kijker opdringen, maar wil dat de kijker in de emoties en gedachten van de personages graaft en probeert te begrijpen waarom deze personages uiteindelijk tot deze beknopte uitspraken of dialogen komen.

Ik heb geen zin in een discussie over wat wel of geen minimalisme is. Wat ik niet begrijp aan deze film is waarom Bresson zoveel gaat uitleggen in tekst en voice-over. Dit vind ik nogal conflicterend met de minimalistische stijl van acteren. In plaats van het verhaal in beelden te vertellen, vertelt hij het in teksten, het wordt (overdreven gesteld) een soort tekst met plaatjes. En waarom in de laatste scene opeens wel emotie bij de acteurs?

In een reactie bij de film À Bout de Souffle (1960) kwam ik de volgende quote tegen die mij heel toepasselijk lijkt bij deze discussie:

Een heel wat sympathiekere manier om naar een film te kijken en erop te reageren dan het negatief blijven katten vanuit een eigen bekrompen referentiekader waar vaak nauwelijks beweging in te bespeuren valt.

Dat iemand zichzelf deze beperkingen aandoet, okay, maar ga anderen daar niet steeds vals triomfantelijk mee voor de voeten lopen.

De term minimalisme voor Bressons stijl van filmen is een term van critici en niet van hemzelf.

De begeleidende vertelstem bij Pickpocket is een variant op een techniek die in theaterstukken ook al door de oude Griekse toneelschrijvers werd gebruikt. In hun stukken worden naast de handelingen regelmatig commentaarteksten geleverd door het koor.

Een voice-over in een film, als variant op het koor, is soms handig om vlot even de aandacht van de kijker op iets te vestigen en kan daarnaast extra dramatisch spanningsvelden opleveren door soms aandikkende of juist strijdige informatie te vertellen.

Als er hier iets katterig is is het wel deze opmerking, ik hoop dan ook dat het niet voor mij bedoeld was. Ik gaf in mijn eerste reactie al aan met een volledig open mind aan de film begonnen te zijn, ik wist niets van Bresson voor ik de film zag.

Grappig dat je dit aanhaalt. In het korte interview met Bresson dat ook op de dvd staat zegt hij juist dat hij vindt dat film nog te dicht bij toneel staat en dat hij juist probeert daar zoveel mogelijk van weg te blijven.

Al voor het lezen van jouw reactie wilde ik even buiten mijn gebruikelijk kader treden om een kat uit te delen op eerdere reacties waarin alles wat boven of naast het middelmatige maaiveld uitsteekt afgedaan wordt met loze kreten als bijvoorbeeld: “grootheidswaanzin”.

Pickpocket vind ik ook niet zo’n geslaagde film, maar wel een zeer intrigerende, zoals ik reeds in eerdere reacties hier geschreven heb.

De spannende zoektocht van Bresson was om de emotie van een film zo veel mogelijk te laten spreken uit de manier van opnemen en monteren en zo min mogelijk uit het acteren. Zoals hij zelf stelde: "Het verschil tussen toneel en film is dat je bij toneel de emoties via de acteurs ontvangt en dat je bij film de emoties via de techniek ontvangt. Ik wil dat kijkers door de beelden worden geëmotioneerd en dat zij dan gaan bedenken wat de personages op dat moment voelen. Ik laat tijdens het filmen de scènes net zo vaak over doen totdat de acteurs absoluut geen emoties meer uitstralen".

Ik hou wel van mensen die durven te experimenteren met het risico dat ze op hun bek kunnen gaan, ook al lijken ze misschien niet altijd even consequent te zijn.

Bresson maakte zeer zeker gebruik van klassieke middelen die afkomstig zijn van het toneel en probeerde, inderdaad probeerde, daarbij te zoeken naar mogelijkheden om met het medium film weg te kunnen blijven van bestaande toneelmaniertjes.

Ik ook en in dit geval vond ik het geen geslaagd experiment. Ik zal zeker nog wel een keer een andere film van Bresson gaan kijken, dus ik schrijf 'm ook niet meteen af.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Robert_Bresson

Waarmee hij het plot + opzet al praktisch helemaal prijsgeeft. Blijft dus weinig over voor de kijker. En dan nog eens die inderdaad irritante voice overs die nog eens stap voor stap alles toelichten... Plezant is anders. Fijn dat de emotieloze personages dan korte filosofish getinte dingetjes uitkramen waar je eventueel kan over nadenken. Na al die (publiek-onderschattende) informatie en saaie vormgeving heb je er al helemaal geen zin meer in. Fijn experiment idd, maar het resultaat lijkt nergens op.

Waarom een afgesloten discussie nu weer helemaal oprakelen?

Wie beslist dat een discussie afgesloten is? Heeft verder niks te maken met standpunten, ik reageer gewoon even op een stukje uit een bericht, mag het? En kunnen de bitsige opmerkingen/insinuaties achterwege, dank u.

Ik heb mijn vorige bericht een beetje aangepast.

Dat mag je, maar dan graag met een nieuw gezichtspunt of inzicht of argument. Anders krijgen we alleen maar weer een herhaling van de discussie die al geweest is en daar heeft niemand wat aan en het is gewoon nauwelijks interessant. Dan kan ik net zo goed een paar pagina's teruglezen.