Pacifiction (2022)

Vanaf 11 mei 2023 in de bioscoop (Imagine Filmdistributie)

Erg bijzonder. Broeierig tot en met, visueel en auditief en personages, onderlinge verhoudingen en plot blijven ook grotendeels net zo. Bijna tragikomedisch met de feel van de zwoelste Miami Vice aflevering. Uniek werkje. Serra mag zich wel vaker aan dit soort net iets toegankelijker buitenissigheden dan z'n gewoonlijke werk wagen. Dikke 4*, ik neig naar nog halfje.

Van de regisseur kende ik de film La Mort de Louis XIV (Film, 2016) die ik tegelijk heel goed en heel saai vond, zodat de lengte van deze film me angst inboezemde maar ik ook heel nieuwsgierig was, temeer nu het gerenommeerde Cahiers du Cinéma – een radicaal filmmagazine dat in de jaren ’50 onder meer Godard en Rohmer als medewerkers had – de film heeft gekozen tot de beste film van 2022.

De film is inderdaad een lange zit, maar de scenes en de gesprekjes – de hoofdpersoon is een politicus dus praat aldoor met iedereen – zijn aldoor fascinerend. Deze hoge overheidsfunctionaris lijkt heel betrokken: hij zegt tegen iedereen dat hij ze graag helpt als er een probleem is en dat hij een man van actie is, maar er lijkt niets te gebeuren en zijn socialiseren met iedereen lijkt vooral tot doel te hebben om alles te weten te komen en zo alles onder controle te hebben maar ook dat lukt niet. In het bijzonder wil hij erachter komen wat waar is van het gerucht dat Frankrijk er opnieuw kernproeven wil houden, maar ondanks aanwijzingen krijgt hij geen concrete informatie in handen. Langzaam kantelt zo het beeld van een man die een maffiakoning lijkt die alles weet en alles beheerst in een man die overal buiten wordt gehouden en geheel machteloos is. Een ander contrast is dat er van alles, van een kernexplosie tot opstand, lijkt te gaan gebeuren – met een dans en hanengevecht als metafoor voor de politiek waarin om de macht wordt gestreden – maar uiteindelijk gebeurt er niets op het toeristische eiland dat zoals elke toeristische plek erg decadent oogt (met een opvallende rol voor transgenders en verbloemde homoseksualiteit). De lokale club waar iedereen elkaar treft heet Paradise, maar onder die schone, tropische schijn is er spanning en broeit het.

Al met al lijkt de hoofdpersoon – de blanke die het over ‘zijn’ eiland heeft – voor het kolonialisme te staan dat echter wordt vervangen door een geopolitieke strijd op het wereldtoneel met het eiland en z’n inwoners als speelbal en zelfs als offer. Die uitkomst waarmee het mysterie wordt opgelost, had wat mij betreft achterwege kunnen blijven omdat een drukte om ‘niets’ – met de titel van de film letterlijker verwijzend naar de paranoia van de hoofdpersoon die door fake news in een waan wordt getrokken – de film wellicht sterker had gemaakt, al heeft de film ervoor gekozen de volhoudende kijker de boodschap mee te geven dat de werkelijkheid nog erger kan zijn dan wat je je kunt voorstellen.

Je moet wel een heel pretentieuze snob zijn wil je deze ode aan de totale saaiheid tot beste film van het jaar bombarderen. Cahiers du Cinéma.

Drie uur lang zit een man te praten afgewisseld met intens saaie scenes waarbij het dieptepunt gevormd wordt door het laatste half uur. Een man staat tien minuten in de regen op een voetbalveld in de nacht.

Ik ben gewoon totaal opgefokt door deze intens saaie film, geïrriteerd en na deze film heb ik het gevoel nooit meer naar de bioscoop te willen.

Lovende recensies van de Volkskrant, NRC, VPRO film. Never trust a snob.

Ik ben absoluut geen fan van de films van Serra, heb er verschillende gezien en er was geen enkele waar ik van genoten heb. Ook deze vond ik een vreselijk saaie veel te lange film. Sommige noemen het de best van Serra, niet moeilijk volgens mij als je naar zijn andere films kijkt. Boring as hell....

Magimel speelt De Roller, een vertegenwoordiger van de Franse Republiek die op Tahiti is om de gemoederen te bedaren. Enkele bewoners beweren een nucleaire onderzeeër te hebben gezien en dreigen met harde acties als dat betekent dat Frankrijk de nucleaire testen in de omgeving gaat hervatten. De Roller hangt rond op het terras, in een nachtclub, vaart wat in het rond, vliegt wat in het rond, kletst met Jan en alleman over koetjes en kalfjes. Op het uur zegt iemand iets wat doet vermoeden dat we 140 minuten lang uit onze neuzen vreten en aan onze konten krabben voor een spectaculaire, spannende ontknoping. Ik verraad weinig als ik zeg dat een halfnaakte vrouwelijke dj en een dansje tussen een Admiraal en een gespierde eilandbewoner bepaald niet aan die verwachting voldoet. Een stomvervelende, bij vlagen pretentieuze reclamecampagne voor Polynesië. Welterusten.

Als een waarachtige koloniaal dirigeert een hoge overheidscommissaris het leven op het Franse eiland Tahiti door niets anders te doen dan kantoor te houden in een nachtclub, dag en nacht met zalvende woorden iedereen tevreden te stellen en als een zwalkende slaapwandelaar vooral niets te doen.

Albert Serra neemt hiervoor de tijd die nodig is om ook de kijker in slaap te sussen totdat je je begint te realiseren dat onderwijl aan de poten van de man wordt gezaagd door zowat iedereen die hij spreekt en die hij te vriend probeert te houden.

Wat een heerlijke film waarover niet iedereen het eens is.

Vrijwel direct werd ik in deze broeierige film gezogen. Dat heeft alles te maken met de trage en fascinerende beelden van het Polynesische eilandleven, waar een in wit kostuum gestoken Fransman met getinte bril doorheen laveert. Deze figuur is atypisch en ongrijpbaar als filmprotagonist (maar ook als bestuurder). Een literair personage eigenlijk; denk aan Joseph Conrad. Hoewel er nauwelijks wat gebeurt, blijft Pacification constant intrigeren. Tegen het einde neemt de filmische spanning toe, met onder meer de geweldige, in blauwtinten geschoten dans. Onder optimale omstandigheden (bioscoop) is dit wellicht een vier sterren film. Maar ook nu al één van de betere en meer bijzondere films die ik dit jaar gezien heb.

Een half uur gekeken, en toen kon ik niet verder. Kolossaal saaie film over een man die maar wat wauwelt ergens op een eiland waar vlakbij ooit atoombommen zijn getest. Dit laatste gegeven was na een half uur nog niet in beeld. De dialogen overstegen nergens het alledaagse, ergo, ze waren zwakker en oninteressanter dan wat een gemiddeld mens zoals dagelijks omringt aan dom gel*l.

Ik ken dat gevoel. Daar wordt dan je geld voor uit je zak gelobbyd. Onbegrijpelijk.

Fascinerende film over macht. Of liever: over de illusie van macht, want de bestuurder die het denkt te bezitten blijkt, wanneer er stront aan de knikker is, gemakkelijk lam te slaan. Net als de kijker wordt hij in het ongewisse gelaten, en daardoor krijgen we een film zonder plot voorgeschoteld. Dat is bij vlagen taai, maar werkt ook hypnotiserend.

Een film die niet echt een keuze kan maken tussen satire of paranoïde thriller. Misschien is het dat beide niet maar gaat de film over wantrouwen. Het is inderdaad een hoofdpersoon die de controle verliest door een roddel of was het toch echt? De hoofdpersoon in combinatie met de locatie is geweldig maar de film zelf is een slow burner maar brandt uiteindelijk naar helemaal niks. Visueel en auditief is de film geweldig maar qua inhoud is het uiteindelijk mager.

Sommige dialogen zijn best interessant maar nooit echt geweldig, nooit echt diepgaand en fascinerend. Het is wel constant broeierig. Gaat het nu over Tahiti dat eigenlijk onafhankelijk wil zijn van Frankrijk? Ik weet het niet zo goed. Dat gesprek met die kapitein vond ik eigenlijk een hoogtepunt. Dat hij heel dronken rechtop wil staan maar hij valt gewoon om. Ergens maak ik daar een connectie mee naar het einde. Tahiti wil wel rechtop staan maar kan het niet.

De film ziet er prachtig uit en zoals Harmony Korine een keer zei in een interview is dat hij films maakt die visueel prachtig zijn zodat je ze eigenlijk zonder geluid kan kijken. Deze film is daar ideaal voor. Deze kun je op een feestje op een beamer aanzetten of op je tv als achtergrond.

Deze film is uiteindelijk net niet duidelijk genoeg en dat is jammer.

Wat is eigenlijk het nut van nucleaire testen? Er zijn al meer dan 2000 nucleaire testen gedaan door verschillende landen.

Ik verhoog toch wel naar 3.5 ster. De film blijft langer hanger dan ik dacht.

Ik weet niet hoe ik erbij kwam, maar ik had vooraf de verwachtingen van deze film zoals een gelijklopend mysterieus scenario als in Under the Silver Lake (Film, 2018). Viel dat even tegen, want mysterieus is de film helemaal niet. Broeierig eventueel wel waarbij Californië wordt vervangen door Frans Polynesië. Maar dat is het dan ook, want verder vond ik het gewoon saai en weinig zeggend.

Centraal staat De Roller, een hooggeplaatste functionaris met heel wat aanzien op het eiland. Het is op de hoogte van het reilen en zeilen op het eiland en hij heeft controle. Althans dat lijkt alleen maar zo. De film creëert een ambivalente sfeer rond dit gebeuren en blijft dit de hele film vasthouden, zowel voor het personage als voor de kijker.

Tijdens het eerste deel van de film kon ik me nog boeien in het personage en de dialogen, maar dat gevoel ebde nadien toch volledig weg. Jammer, toch wel ontgoocheld...

Kreeg aantal lovende recensies, maakt me toch wel benieuwd:

Het unieke, bezwerende ‘Pacifiction’ betovert met de ene fraaie, krankzinnige scène na de andere ★★★★★ - de Volkskrant

Pacifiction - Schitterende koloniale koortsdroom - Filmkrant

‘Pacifiction’ zit vol subtiele observaties over vergane glorie en macht op een exotisch eiland | Trouw

Kijkt weg als een lekker zomerboek en belichaamt het eilandleven: relaties, connecties en geroddel, de saaiheid van 't voortkabbelende bestaan die de verbeelding voedt, en tot slot de zee.

De film was sterker geweest zonder de ontknoping.

3,5*

De film voert je naar de andere kant van de wereld, naar het paradijselijke Frans-Polynesië. Daar probeert een Franse hoogwaardigheidsbekleder de vrede te bewaren tussen uiteenlopende belangen. De ontmoetingsplek bij uitstek is een nachtclub waar iedereen samenkomt: lokale leiders, Franse ambtenaren, militairen, en schimmige figuren.

Lange tijd blijft onduidelijk waar de film precies naartoe wil. Dit is slow cinema in extreme vorm. Veel kijkers zullen daardoor afhaken. Toch is de sfeer erg fijn. Loom en dreigend tegelijk.

Na ruim een uur sijpelt de geopolitieke dreiging het verhaal binnen. Geruchten over kernproeven steken de kop op, en langzaam slaat de paranoia toe. Serra werkt met symboliek en onderhuidse spanningen: personages lijken eerder archetypen van grotere machten dan mensen van vlees en bloed. Ze representeren naties, ideologieën of de lokale bevolking. Alles komt opnieuw samen in de nachtclub, waar de façade van controle afbrokkelt en niemand nog vat lijkt te hebben op wat komen gaat.

Pacifiction is fascinerend, maar vergt geduld en focus. Wie zich laat meevoeren, vindt een intrigerende film over (geo)politiek, kolonialisme en paranoïa.

4*