• 149.746 films
  • 8.325 series
  • 25.382 seizoenen
  • 557.838 acteurs
  • 324.627 gebruikers
  • 8.523.635 stemmen
Avatar
 
banner banner

Jeanne Dielman, 23, Quai du Commerce, 1080 Bruxelles (1975)

Drama | 201 minuten
3,81 137 stemmen

Genre: Drama

Speelduur: 201 minuten

Oorsprong: België / Frankrijk

Geregisseerd door: Chantal Akerman

Met onder meer: Delphine Seyrig, Henri Storck en Jan Decorte

IMDb beoordeling: 7,7 (9.065)

Oorspronkelijke taal: Frans

Releasedatum: 4 juni 2020

  • On Demand:

  • Lumière Bekijk via Lumière
  • Netflix Niet beschikbaar op Netflix
  • Pathé thuis Niet beschikbaar op Pathé Thuis
  • Videoland Niet beschikbaar op Videoland
  • Amazon Prime Niet beschikbaar op Amazon Prime
  • Disney+ Niet beschikbaar op Disney+
  • Google Play Niet beschikbaar op Google Play
  • meJane Niet beschikbaar op meJane

Plot Jeanne Dielman, 23, Quai du Commerce, 1080 Bruxelles

Jeanne Dielman, een jonge weduwe, leeft samen met haar zoon Sylvain volgens een wel zeer vast stramien: terwijl de jongen op school zit, zorgt zij op routineuze wijze voor de flat. Elke handeling wordt uitvoerig getoond in al haar beklemmende routine. Naast haar huisvrouwenbestaan houdt zij er echter nog een tweede leven op na: ze ontvangt klanten voor betaalde liefde.

imageimageimageimageimageimageimage

Externe links

Volledige cast

Acteurs en actrices

Jeanne Dielman

Sylvain Dielman

1st Caller

3rd Caller

Neighbor (stemrol) (onvermeld)

Reviews & comments


Gast

  • berichten
  • stemmen

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.
zoeken in:
avatar van Malick

Malick

  • 9014 berichten
  • 0 stemmen

Vond uiteindelijk de making of / documentaire over Jeanne Dielman, 23 Quai du Commerce, 1080 Bruxelles een stuk overtuigender dan de film zelf. Het gaat om de tamelijk obscure Autour de Jeanne Dielman en duurt ongeveer tachtig minuten. Het geeft de kijker een inkijkje van de vele (vermoeiende) conflicten tussen Delphine Seyrig en Chantal Akerman. De één een bekende actrice - die alles in twijfel trekt - en de ander een nog onbekende regisseuse. De één gevoelsmatig de ander rationeel. Twee tegenpolen. Verder geeft Delphine Seyrig nog een 'monoloog' over feminisme en zien we hoe ze de rest van van de bijna gehele vrouwelijke crew de les leest. Pittige tante.


avatar van Ik Doe Moeilijk

Ik Doe Moeilijk

  • 1135 berichten
  • 196 stemmen

Gewoon kijken gaan John Milton. Geloof mij, een van de beste slow films ooit gemaakt: een rigoureus minimalistisch, ik zou zeggen heldhaftig filmisch experiment. Akerman is een van de meeste belangrijke filmmakers die voortbouwt op modernistische film en de experimenten van de naoorlogse (Amerikaanse) avant-garde film. Zelden zul je een film zien die tegelijk zo vrij en toch zo dwingend is. In tegenstelling tot wat sommigen beweren zou ik zeggen dat de film niet traag is. Hij daagt je gewoon uit beter te kijken!

P.S. Als je nog eens een goed boek wilt lezen over Akerman, neem dan deze.


avatar van John Milton

John Milton

  • 18098 berichten
  • 9800 stemmen

Ik Doe Moeilijk schreef:

Gewoon kijken gaan John Milton. [...]

P.S. Als je nog eens een goed boek wilt lezen over Akerman, neem dan deze.

Oh I will. Ik wil eigenlijk alle films met grote namen zien. Zo'n boek lijkt me wel toegevoegde waarde hebben ja. Jammer genoeg zie ik hem nergens heel goedkoop, overal rond de 20 E. Slingeren ook geen PDFjes rond, op die na dan, maar dat is incompleet.



avatar van wibro

wibro

  • 11590 berichten
  • 4098 stemmen

Vanwege het overlijden van Chantal Akerman mij eindelijk maar eens aan deze film gewaagd. Maar oh wat was dit een zware beproeving. Ik zat meer dan drie uur te kijken naar Jeanne die aardappels schilt, Jeanne die het eten klaar maakt, Jeanne die aan het afstoffen is, jeanne die boodschappen doet etc. Wat moet de regisseuse toch bewogen hebben om zo'n nihilistische film te maken? Moest die jeanne staan voor de regisseuse zelf? Je zou het haast wel denken, daar als ik de overlijdens berichten zoal lees Chantal Akerman zelfmoord schijnt te hebben gepleegd. Als we kijken naar de scène waarin Jeanne haar klant met een schaar doodstak; in psychologische zin zou dat de betekenis kunnen hebben van dat jeanne eigenlijk zichzelf doodstak en hiermee haar zelfhaat benadrukte. Ze realiseerde zich als het ware dat ze niet geleefd had en eigenlijk al "dood" was. Dat werd al duidelijk in het 3e gedeelte van de film: "de derde dag" waar je haar langzaamaan geestelijk ziet aftakelen, omdat haar dwangmatige dagelijkse rituelen niet meer verliepen zoals ze wilde.
Tja, maar hoe moet ik deze film nu verder beoordelen, ik heb hem in ieder geval niet in een ruk af kunnen kijken. Soms kreeg ik zo'n slaap dat ik maar even op de bank ben gaan liggen. Ik had me daarom er al bij neergelegd dat een hoge waardering van mijn kant er ook niet in zou zitten, maar de laatste twee scènes vond ik wel zo briljant dat ik een ruime voldoende mijnerzijds toch wel op zijn plaats vind. Wat een einde al niet kan doen.

3,5* met kans op verhoging.


avatar van Antonin

Antonin

  • 111 berichten
  • 416 stemmen

een absoluut meesterwerk, wel één geweldige fout: in de keuken(scenes) zie je dan eens 1 stoel, dan eens twee stoelen staan, (en dat de ganse film door), onbegrijpelijk, en dan nog blijft het een grandiose film.


avatar van Ferdydurke

Ferdydurke

  • 1353 berichten
  • 854 stemmen

De aardappeltjes opzetten – een klant ontvangen – de aardappeltjes afgieten: dat is niet er ‘een tweede leven’ op na houden; dat is een integraal onderdeel van één dagelijkse routine. Weduwe Jeanne heeft nooit haar trouwring afgedaan, ze heeft haar ‘transactie’ met haar echtgenoot na zijn dood gewoon voortgezet. Met anderen, van wie ze nu bij aankomst jas en hoed aanneemt, en bij vertrek weer aanreikt.

Huishoudgeld. De feministische notie van het huwelijk als gelegaliseerde prostitutie is hier natuurlijk niet te missen, maar buiten dat zou je dit ook kunnen beschouwen als een monument voor alle (huis-)vrouwen tot in de jaren zeventig, en ook daarna.

Handen die nooit rusten. De kundigheid en de efficiëntie waarmee Jeanne haar huishouden runt, is bewonderenswaardig en tegelijkertijd, inderdaad, ietwat deprimerend. Maar dat laatste misschien vooral door de associatie van huishoudelijk werk met de notie van uitbuiting, en gebrek aan ‘emancipatie’. Want op zichzelf is er niets mis met een mooi blinkende vaat, een fraai opgemaakt bed, een goed bereid maal. Het draagt allemaal bij aan een leven dat leefbaar en menselijk is.

Deze film is als uitdrukking van een sociaal engagement al zeer indrukwekkend, maar overstijgt dat nog in haar filmische expressie van de tijd als ‘duur’, en de dagelijkse routine van het leven als eeuwige... herhaling, als eeuwige terugkeer van hetzelfde.

De tijd verstrijkt, maar is tegelijkertijd stilstand. De film bestaat, als ik het wel heb, volledig uit een reeks statische shots op een beperkt aantal locaties, vaak vanuit hetzelfde, soms vanuit een 90 of 180 graden gedraaid, standpunt. Het lijkt het opgeslotene, de ijzeren cirkel, van dit leven nog extra te benadrukken.

Maar er is meer, natuurlijk. De gebeurtenis aan het einde – op dezelfde gortdroge manier geregistreerd als de rest van de film – had de boel een pamflettistisch, opstandig karakter kunnen geven, maar Jeanne Dielman verliest ook hier haar matter-of-fact karakter niet, en doet dat ook niet met de opmerkelijke, intieme ontboezemingen van zoonlief voor het slapen gaan (welke puberzoon praat zo met z’n moeder?).

Het stoïcijnse pantser van Jeanne vertoont gaandeweg barsten, er komt zand tussen de raderen van de geoliede machine; maar op enkele momenten is er daarnaast ook, hoe noem je dat, pathos, drama, in het beeld van haar, als de radio Für Elise, en de volgende dag iets anders sentimenteels, ten gehore brengt; en als ze in het niets staart, eenzaam zittend op haar vaste plaats in het café.

De duur, de herhaling, de schoonheid toch ook van de dagelijkse routine, het claustrofobische, en ten slotte dat haast terloopse, half verborgen pathos: het zijn allemaal elementen in een film waarmee Chantal Akerman als geen ander een... gevangen leven heeft weten te verbeelden.

Ja, ik hou wel van die pretentieuze shit. Top 10 allertijden-materiaal dit, wat mij betreft.





avatar van de grunt

de grunt

  • 4236 berichten
  • 1564 stemmen

De Blu-ray nu voor 17 dollar ex verzending!!


avatar van tbouwh

tbouwh

  • 5248 berichten
  • 4251 stemmen

We hebben die tijd nodig om het leven van Jeanne niet alleen te begrijpen, maar ook te voelen. Een waardevolle film die om investering vraagt. Ik twijfel en denk nog over het einde. Zal veel aandacht naar zich toe trekken, maar m.i. zit de kern van wat Akerman wil overbrengen veel eerder in al wat voorafgaat.


avatar van John Milton

John Milton

  • 18098 berichten
  • 9800 stemmen

Aangezien ik gisteren zonder verveling Sion Sono’s 4 uur durende Ai no Mukidashi (2008) heb gekeken, leek Jeanne Dielman plots niet meer zo’n lange zit. De Criterion restauratie lag al even klaar, dus vanmorgen was het na een decennium op de watchlist te hebben gestaan, eindelijk zover. Kort gezegd: Akermans klassieker vereist wel een andere vorm van kijkerparticipatie dan de dynamische langspeler van Sono. Jeanne is tráág, zeer traag, en bovenal een intellectuele film waar je in kunt verdrinken. Alleen voor de liefhebbers van slow cinema, dus. Voor nu houd ik het op 4*, aangezien ik me er af en toe wel echt even toe moest zetten. Leuk om Seyrig weer eens te zien.

4*



avatar van Film Pegasus

Film Pegasus (moderator films)

  • 28841 berichten
  • 4918 stemmen

Een portret van een huisvrouw in een sleur vol rituelen. Een beeld dat je niet zomaar kan brengen, omdat je dan snel een figurantenrol krijgt. De enige manier om zo'n figuur neer te zetten is door er tijd voor te nemen. Om te zien hoe bepaalde dagelijkse handelingen een ritueel worden. Maar vooral ook hoe elke afwijking of pauze de spanning doet opdrijven. Jeanne heeft die rituelen nodig. Ze is constant bezig met iets en tegelijk ook niets bijzonder. Ze beleefd er toch geen plezier aan. Een gesprek met haar zoon, oppassen op een baby, koken, koffie drinken, … Dingen waar je ook plezier in kan beleven. Altijd alleen en nooit echt tijd voor zichzelf. Contact met mensen als het nodig is, niet uit sociale overwegingen.

De zoon lijkt wat afstandelijk, maar misschien is zijn moeder ook al geworden tot iets praktisch. En leven ze daardoor naast elkaar. Zonder conflict, maar geheel zonder emoties. Ze kent de naam van de dienster op café, maar dat is gewoon handig voor haar omdat die haar normale bestelling kent. Zelfs geen plezier met de baby, het hoort gewoon tot de vele taken.

Als die handelingen goed gaan, zie je haar in een soort trance. Zo hoort het, alles onder controle. Die rituelen nemen haar leven over zodat ze zichzelf nog meer kan wegcijferen. Maar als het een fractie misloopt of er komt tijd vrij (wachten, te vroeg opgestaan, …) kan ze dat niet en komt waarschijnlijk de ware Jeanne boven die niet kan en wil omgaan met het leven. Wat tot een spanning leidt die duidelijk merkbaar is. Om dat te kunnen verfilmen, heb je tijd nodig en krijg je ook lange scènes.

Gus Van Sant zou hier sterk door beïnvloed zijn, wat je ook wel ziet in de (weliswaar kortere) films Gerry of Elephant. Het einde van de film Jeanne Dielman is voor mij dan ook niet echt het hoogtepunt, maar wel de opbouw ernaar. Intrigerend en soms benauwd. Maar niet evident en een verschil met huidige films waar rustmomenten of langere scènes een heel pak minder voorkomen.


avatar van GoodOldJack

GoodOldJack

  • 1183 berichten
  • 4368 stemmen

Pfoe pfoe stevige zit, zelfs niet enkel op vlak van lengte. Maar de stevige zit meer dan waar dat is absoluut zeker. Ik heb gelachen, ben verras en heb met zowel begrip als onbegrip zitten kijken maar vooral heb ik genoten meer dan drie uur lang naar wat op vlak van beelden niet veel meer was dan een huisvrouw anno 1975 (neem ik aan, ik was er toen nog niet dus ik heb weinig vergelijkingsmateriaal).

Er valt natuurlijk veel te halen uit deze film, een stuk meer dan ik er zelf voorlopig heb uitgehaald ongetwijfeld. Paar zaken die mij opvielen. Het gaat hier duidelijk over de schijn ophouden, naar de buitenwereld toe continu tonen dat alles perfect gaat (denk aan bv de scène bij de schoenmaker). Maar ook de schijn ophouden om diegene die je het liefst ziet en waar je alles van zou verdragen, in dit geval je zoon, zo weinig mogelijk te belasten en ook en bovenal misschien wel in deze film de schijn ophouden voor jezelf dat alles nog prima is en je leven leuk verder kabbelt zonder noemenswaardige problemen. Iets waar veel mensen, ik toch alvast zeker, zich wel zullen mee kunnen vereenzelvigen. Wie houdt er al eens niet de schijn hoog? Wie zegt er al eens niet dat alles prima gaat terwijl de realiteit is dat het leven op dat moment net best stevig te noemen valt? Ik denk veel mensen, getuige alleen al maar de burn outs in de huidige samenleving denk ik zelfs misschien nog wel meer mensen dan ooit, misschien wel minder huisvrouwen dan ooit omdat die ondertussen een uitstervend ras zijn dat zou kunnen... .

Tegelijk is het ook uiteraard een film die moet laten zien hoe saai, eentonig en zwaar het leven van de huisvrouw was. Nu kom ik zelf niet uit de tijd maar ik kan me best aannemen dat het voor veel vrouwen niet veel meer was dan wat ons hoofdpersonage hier laat zien (op de bijverdienste na dan), koken, strijken, wassen, het huis proper houden, ... en waarvoor? Om mannen over de vloer te krijgen die je nauwelijks respecteren laat staan interesse tonen in hoe jij je leven vult? Die het lekkerste stuk vlees krijgen en het meeste aantal aardappelen maar dan zonder enige twijfel de helft laten staan? Om te lezen te krijgen van je familie in Canada dat vrouwen ginder ook zelden met de auto mogen rijden en dan maar pech hebben wanneer er dikke sneeuw gevallen is en moeten thuisblijven? Dat een huisvrouw dan rebelleert mag niet verwonderen, zeker als je met een moderne blik ernaar kijkt. Belangrijk is wel om niet met die moderne bril naar de film te kijken, in die tijd was de film ongetwijfeld wel nog veel actueler dan nu (logisch) en had hij nog veel meer te vertellen dan nu. En een nuance mag wel zijn dat ik ook zeker niet geloof dat iedere man zijn vrouw enkel zag als iemand die juist goed was om te zorgen voor het avondeten of zorgen voor het nageslacht.

Tel daar dan nog bij op dat het hoofdpersonage langs geen kanten met haar eigen emoties wegkan en ze ook niemand heeft die haar daarbij kan of zelfs maar wil, proberen te helpen. En je krijgt iemand die lijkt te berusten in de weinige zekerheid en houvast die ze nog heeft in het leven en die door haar zoon en de samenleving wordt gerespecteerd en in het allerbeste geval misschien zelfs nog een beetje geapprecieerd. Iemand die zich perfect lijkt te hebben neergelegd bij wat het leven haar te bieden heeft en haar leven volledig instelt op deze zaken. Tot ze beetje bij beetje toch beseft en beslist dat dit niet genoeg is.

Wat haar bijverdienste betreft daar viel mij in het begin op dat ze zowel de zoon zijn jas en sjaal als de jas en sjaal van haar eerste klant op bijna exact dezelfde manier aanneemt. Maar op zich zit ik daar nog wel iets meer mee in de knoei. Toch een daad van rebellie? Of net niet en is dit een teken dat ze niks anders meer kan dan zorgen voor een man en zich onderdanig opstellen? Mist ze een man in huis? Ik kan het niet direct plaatsen. Al vind ik de uitleg die iemand hier gegeven heeft i.v.m. De feministische notie van het huwelijk als gelegaliseerde prostitutie ook aannemelijk.

Ik ben onder de indruk, zelfs ondanks dat ik zonder de minste twijfel niet elk aspect van de film reeds heb doorgrond. Een regisseur die met dergelijke 'alledaagse simpele' beelden zoveel weet te vertellen is wat mij betreft een zeer vaardig en bijzonder individu. En dan heb ik nog niet eens gehad over Delphine Seyrig die deze film, met een moelijke, niet euh alledaagse, rol zonder de minste moeite weet te dragen. Seyrig = Jeanne lijkt het wel.

Ja, uniek stuk cinema, dat alvast zeker.


avatar van Bobbejaantje

Bobbejaantje

  • 980 berichten
  • 1362 stemmen

Verbazingwekkende film. Een oefening in trivialiteit lijkt het. Meer dan drie uur lang volgen we drie dagen uit het leven van Jeanne Dielman, tot in de kleinste details en routines. We volgen haar in de keuken, badkamer, slaapkamer, … Via de schaarse gesprekken met haar zoon krijgen we informatie over haar leven en hoe het zover gekomen is. Aan de buitenkant lijkt ze een kleinburgerlijke dame, maar het blijkt dat ze seksuele gunsten verleent om haar weduwenpensioentje aan te vullen.

Als kijker moet je over een goed stel zenuwen beschikken, of beter nog, de film aangaan als een meditatie. Nagenoeg de hele film speelt zich af in het appartement. De regie en fotografie zijn zodanig opgevat dat je je als kijker een voyeur voelt in het echte leven van Jeanne Dielman, of een stuk van de meubels zo je wil. De camera is enkel statisch, met per ruimte in het appartement 1 tot 3 frontale standpunten, waardoor je ook het gevoel krijgt naar een reeks tableau's te kijken. De film bevat ook enkele buitenopnames, want het blijkt dat Jeanne Dielman af en toe ook boodschappen moet doen. Onder meer gaat ze naar de bank, en dat blijkt aan het logo om de ASLK te gaan, die eind jaren ‘90 opging in een bankenfusie. In de ASLK zien we ook een poster van SABENA, de Belgische nationale vliegmaatschappij die in het nieuwe millennium jammer genoeg failliet ging, maar blijkens de aftiteling deze film nog ondersteund heeft. Aardig toch.

Delphine Seyrig is een pareltje in haar rol van weduwe-huisvrouw. Geweldig hoe ze zo ingehouden neurotisch acteert, levensecht. Haar zoon wordt gespeeld door Jan Decorte. Die had ik niet zien aankomen, had geen idee dat hij ooit in een speelfilm geacteerd heeft. Hij is Vlaming en dat hoor je hier aan zijn accent, maar men heeft er in de film een slimme uitleg aan gegeven. Hier is hij echt nog piepjong, later zou hij in Vlaanderen bekendheid verwerven met zijn theaterwerk.

En last but not least is er nog een bijrol voor niemand minder dan Henri Storck, dé pionier van de (vooroorlogse) Belgische film én stichter van het Koninklijk Belgisch Filmarchief. In de film speelt hij de eerste klant van Jeanne Dielman. Maar gezien zijn prestaties voor de Belgische film vind ik dat hij niet had hoeven te betalen

Ooit heeft Hitchcock gerefereerd aan film als een medium waarin alle vervelende, alledaagse zaken geschrapt worden. Bij deze film had ik het gevoel dat regisseur Chantal Akerman net het omgekeerde betracht heeft. Maar laat je daardoor als kijker niet ontmoedigen, want de film kent een opmerkelijk einde.


avatar van Woland

Woland

  • 3364 berichten
  • 3005 stemmen

Poeh he. Dat is wel een serieuze zit gebleken. En toch, nooit gedacht dat het kijken naar een huisvrouw die routineus haar huishoudelijke taken doet alsnog zo kijkbaar zou zijn. We zien scenes waarin minutenlang aardappels geschild worden, het bad geschrobt wordt, ze een schnitzel aan het bereiden is, en zo voorts. En eigenlijk leren we bar weinig over Jeanne Dielman - ze is weduwe, ze heeft twee kinderen, de gesprekken en interacties met haar zoon zijn weinig inspirerend, ze verdient wat bij als prostituee. Vooral zien we haar dag in, dag uit dezelfde taken uitvoeren en de schone schijn ophouden, terwijl ze zoals uiteindelijk blijkt helemaal niet goed in haar vel zit. Het is traag, minimalistisch, waarbij elke scene minutenlang duurt en elke routineuze actie op z'n werkelijke snelheid voorbijkomt (ja, ook het afwassen en aardappelen koken). Hier zit ongetwijfeld een hoop feministische bijbedoelingen bij; de huisvrouw die het harde werk uitvoert, die in een keurslijf gevangen zit, en wellicht het huwelijk als prostitutie. Interessant, minimalistisch, pretentieus, benauwend, dat is het allemaal. Ik had toch regelmatig moeite met het tempo, dus ik vind het erg lastig te beoordelen. Maar met een sterk einde rond ik het toch naar boven af.


avatar van Movsin

Movsin

  • 6352 berichten
  • 7669 stemmen

Als de actie dagdagelijkse handelingen zijn ....dan krijgt ge in het geval van "Jeanne Dielman..." een verbluffend mooie film die je, merkwaardig, over de ganse lengte geboeid vasthoudt.

Een kijkfilm, meer nog, een film waarin je in al dat eenvoudige, al dat pricisie, heel wat gaat ontdekken en van houden.

Minitieuse scènes zijn er genoeg en als ik er ééntje mag uitpikken, dan ga ik voor de koffiezet-scène, die je nieuwsgierig meesleurt in de eenvoud van het gebeuren.

Bovenal is er echter de persoon van Jeanne, evoluerend van een stoïcijnse eerste dag naar een zelfzekerheid verliezende tweede tot een daad die buiten haar geordend leven lijkt te vallen.

Het geluk pogen af te dwingen door een rituele invulling van haar dagen lukt Jeanne eigenlijk niet volledig en wanneer de opgelegde discipline bij haar niet meer standhoudt...

Enig knappe vertolking van Delphine Seyrig, op geen foutje te betrappen.

Kocht mij onlangs een boekje: "365 films die je moet gezien hebben". "Jeanne Dielmans..." staat er in. En of.


avatar van Richardus

Richardus

  • 1481 berichten
  • 692 stemmen

Hoezo gaat dit waar binnenkort draaien?


avatar van kaketoe

kaketoe

  • 809 berichten
  • 1581 stemmen

Dankzij de herdistributie door het EYE filmmuseum. Ik twijfel vanwege de duur van de film, 201 minuten is wel een erg lange zit.


avatar van Ik Doe Moeilijk

Ik Doe Moeilijk

  • 1135 berichten
  • 196 stemmen

kaketoe schreef:

Dankzij de herdistributie door het EYE filmmuseum. Ik twijfel vanwege de duur van de film, 201 minuten is wel een erg lange zit.

Plus: een tentoonstelling over Akerman in Eye!

Zoals bij zoveel dingen in het leven is het ook hier niet wijs je te laten leiden door angst. Gewoon gaan en laat je verrassen! Een van de meest memorabele bioscoopervaring staat je te wachten, sowieso (het kan beide kanten op).


avatar van Baldur

Baldur

  • 681 berichten
  • 2686 stemmen

En als je van aardappels schillen houdt gaat de tijd al een stuk sneller.


avatar van Leland Palmer

Leland Palmer

  • 23469 berichten
  • 4465 stemmen

Bijzonder en apart, dat zeker. Aan de ene kant fascinerend en verrassend dat dit eigenlijk geen enkel moment saai werd. Want weduwe Jeanne Dielman werkt haar huishoudelijke klusjes rustig af en regisseur Akerman laat dit de kijker zien door middel van alleen maar statische shots. Het tempo zit er niet in. En Akerman bewijst dat dat ook absoluut niet hoeft. Heb met interesse zitten kijken naar alledaagse handelingen van moeder Jeanne en haar zoon die na school z'n bord leeg (de soep in ieder geval) komt eten. Nadat Jeanne als eerste klas neuroot haar aardappels te lang laat koken gaat het langzaam mis. En ondanks dat het einde toch wel redelijk aan kwam, deed het geheel me niet zoveel als gehoopt. Wat overblijft is een unieke film die ik zeker kan waarderen. Verder dan een goede voldoende kom ik echter niet, voor nu.


avatar van Shadowed

Shadowed

  • 5657 berichten
  • 4323 stemmen

Niet mijn kunsthuis.

Ik vind het zo jammer dat ik voor zo'n film als deze weer zo'n lullig laag cijfer moet uitdelen. Ik stapte er dan ook met de verkeerde verwachtingen in. Ik vroeg ooit eens aan een aantal personen om aanraders te noemen voor tracking shots, en deze film kwam daarin een aantal keer voorbij. Blijkbaar worden statisch en tracking nu als 1 ding gezien.

Ik was de film na 40 minuten al bui eigenlijk, want toen zag ik de lijn al. Ik snap de boodschap van de film volledig en waardeer de film voor wat het probeert, maar moeten we echt zien hoe Seyrig minutenlang vlees aan het kneden is of haar soep eet? Ik vind van niet, en het rechtvaardigt een speelduur van 200 minuten in geen enkele manier.

Camerawerk vond ik vaak ook erg lelijk en te gemakkelijk. Ik heb van nature een grote hekel aan statische regie omdat ik het snel lui vind. Ook dit vind ik vaak zeldzaam lui hier en daar. Vaak ontzettend lelijke camerastandpunten en oninteressante scenes die minutenlang doorgaan. Ik kan mezelf ook filmen terwijl ik naar Jeanne Dielman kijk en de kijker vervolgens wijsmaken over hoe nutteloos en alleen ik ben.

Acteerwerk vond ik ook niet best. Ergerde me vaak dood aan Seyrig. Die arrogante uitstraling was niet aan mij besteed, maar ook haar routine vond ik te gemaakt uitgevoerd. Seyrig lijkt bijna een horloge te dragen waarop aangegeven wordt wanneer ze een beker met water moet vullen. Ik vond het in geen enkele manier overtuigend.

De beelden van de stad waren wel mooi, en de film zelf is soms intrigerend. Maar uiteindelijk vallen een hoop scenes dood en missen daardoor impact. Omdat de opvolgende scenes steeds hetzelfde zijn mist de film herhaaldelijk zijn impact. Het schokkende einde was wat mij betreft volledig impactloos. Met 6 zeer vermoeiende minuten die daarna volgen.

Arthousefilms kunnen zeker in mijn straatje liggen, maar ik ben geen fan van het statische, lege soort. Dat is mijn cinema gewoon niet. Ik ben volledig voor beweging van de camera en goede montage. Geen van beiden zijn hier aan bod. Ik kan hier gewoon niet zo veel mee, behalve de 200 minuten uitzitten. Sorry!


avatar van Ludo92

Ludo92

  • 81 berichten
  • 29 stemmen

Zit u ook wel eens uren in een pizzeria te wachten tot u babi pangang geserveerd krijgt?


avatar van Onderhond

Onderhond

  • 86050 berichten
  • 11038 stemmen

Als Belg nog nooit wat van Akerman gezien, het is dan ook een regisseuse die vooral bij de hardcore cinefiel bekend is. Jeanne Dielman is doorgaans de film die je van haar ziet voorbijkomen, maar geslaagd vond ik het allerminst.

Eerste deel lijkt het vooral over het mondaine van het leven van een huisvrouw te gaan. Routine, alles perfect geregeld en op elkaar afgestemd, maar saai. Ik zeg niet dat het de speelduur goedpraat, maar de lange scenes hebben in ieder geval wel een duidelijk doel. In het tweede deel komen de barstjes. Zowat alles uit deel 1 wordt herhaald, maar dan met een geïrriteerdere Dielman, die steeds meer foutjes maakt. Na drie van dat soort scenes is het wel duidelijk allemaal, maar Akerman wil weer de hele rits door.

Vervelendste vond ik nog dat de presentatie erg documentaire-achtig is (puur statische shots, geen noemenswaardige soundtrack), maar de film nooit realistisch aanvoelt. De tristesse in het eerste deel is extreem aangezet (met name de doodse interacties met de zoon), het geleidelijke verval in trapjes is zo conceptueel en naar een punt toewerkend dat je ook niet meteen naar een stukje slice of live zit te kijken.

Mnee, 200+ minuten van dit is echt geen fijn tijdverdrijf. Kan je beter zelf je huis opruimen ondertussen, dan heb je achteraf ten minste nog wat bereikt.


avatar van Flavio

Flavio (moderator films)

  • 3735 berichten
  • 4100 stemmen

Ook mijn eerste Akerman, logisch ook wel gezien de chronologie en het feit dat dit verreweg haar bekendste film is.

Hoewel ik wel begrip heb voor de negatieve commentaren vond ik Jeanne Dielman een sterke film, met Seyrig in een afmattende tour de force: ze is zowat elk shot in beeld, vaak minutenlang. De bewust statische camera geeft perfect de sleur weer waarin Seyrig's personage zich verliest. Huishoudelijke taken als therapie, rust gunt ze zichzelf nauwelijks- uiteindelijk moeten zelfs de poppetjes in de vitrinekast worden afgestoft. De conversaties met haar zoon vond ik best geloofwaardig, ik moet de eerste stuurse puber nog tegenkomen die de oren van zijn moeders hoofd kletst.

Dat de film zo lang duurt is voor sommigen een minpunt maar een keuze die wel te verdedigen valt- sleur kun je het beste tonen door herhaling, zodat je als kijker ook meegaat in dat oneindige ritme. Daarbij vond ik het persoonlijk ook niet saai om naar te kijken, terwijl er niks gebeurt zijn er zoveel kleine dingen die opvallen. Ik begon me bv af te vragen of ze de afspraak bij de schoenmaker van 4 uur niet was vergeten. Ik was geïntrigeerd door dat flikkerende blauwe licht dat onophoudelijk knippert, en waarom ze geen gordijnen hadden opgehangen. Ik verbaasde me er over hoe het kussen op zijn plaats bleef terwijl het bed tot bank werd gepromoveerd. Dat klinkt misschien allemaal erg minimaal maar soms ben ik met weinig tevreden. En je pikt nog eens een receptje mee- droge gekookte aardappelen met vlees, bij wie loopt het water dan niet in de mond...

Het einde had ik niet verwacht, hoewel ik wel op een soort uitbarsting wachtte had ik niet op een moord gerekend. Vond het uiteindelijk wel passend, en mooi hoe Jeanne daarna, eindelijk, minutenlang niks zit te doen.


avatar van Fisico

Fisico (moderator films)

  • 4584 berichten
  • 3421 stemmen

Deze wou ik absoluut zien als één van de hoogst gequoteerde films hier op MM en zelfs op IMDB. Het werd alvast een lange zit, letterlijk zelfs. Haast 3,5 uur lang kijken naar het huishoudelijk werk van een alleenstaande vrouw met tienerzoon vraagt wel wat van je. Het is en lijkt zo simpel alledaags. De film staat bol of is een aaneenschakeling van statische long takes en repetitieve handelingen/scènes.

Jeanne stelt er zich geen vragen bij. Als vanzelfsprekend voert ze haar taak stipt, monotoon en nauwgezet uit. De tijd blijft voor haar stilstaan en de sleur van haar bestaan is een soort gevangenis waar ze niet kan uitraken. Jeanne Dielman geeft een indringend portret weer van een lusteloze vrouw die zich door het leven sleept. Ook het contact met haar zoon is liefde- en emotieloos. Er wordt gedaan wat moet gedaan worden. Vluchtigheid is niet aan Akerman besteed. Vele shots vergen wel wat doorzettingsvermogen.

De film heeft ook een feministische touch met de rol van de vrouw in de maatschappij. Sowieso te zien in al het huishoudelijke werk, maar eveneens in de noodgedwongen bezoekjes van de mannen. Het einde van de film is dan ook een statement. Allemaal prima voor mij, maar het kon gerust een uurtje korter. Maar het zet me aan om nog meer van Akerman te proeven!


avatar van Grin

Grin

  • 79 berichten
  • 2347 stemmen

Deze film is tijdelijk te bekijken op VRT NU.

Jeanne Dielman - Kijk gratis online | VRT NU