menu

Jeanne Dielman, 23, Quai du Commerce, 1080 Bruxelles (1975)

mijn stem
3,90 (93)
93 stemmen

België / Frankrijk
Drama
201 minuten

geregisseerd door Chantal Akerman
met Delphine Seyrig, Chantal Akerman en Jan Decorte

Jeanne Dielman, een jonge weduwe, leeft samen met haar zoon Sylvain volgens een wel zeer vast stramien: terwijl de jongen op school zit zorgt zij op routineuze wijze voor de flat. Elke handeling wordt uitvoerig getoond in al haar beklemmende routine. Naast haar huisvrouwenbestaan houdt zij er echter nog een tweede leven op na: ze ontvangt klanten voor betaalde liefde.

zoeken in:
avatar van Verhoeven
3,0
Vond uiteindelijk de making of / documentaire over Jeanne Dielman, 23 Quai du Commerce, 1080 Bruxelles een stuk overtuigender dan de film zelf. Het gaat om de tamelijk obscure Autour de Jeanne Dielman en duurt ongeveer tachtig minuten. Het geeft de kijker een inkijkje van de vele (vermoeiende) conflicten tussen Delphine Seyrig en Chantal Akerman. De één een bekende actrice - die alles in twijfel trekt - en de ander een nog onbekende regisseuse. De één gevoelsmatig de ander rationeel. Twee tegenpolen. Verder geeft Delphine Seyrig nog een 'monoloog' over feminisme en zien we hoe ze de rest van van de bijna gehele vrouwelijke crew de les leest. Pittige tante.

5,0
Gewoon kijken gaan John Milton. Geloof mij, een van de beste slow films ooit gemaakt: een rigoureus minimalistisch, ik zou zeggen heldhaftig filmisch experiment. Akerman is een van de meeste belangrijke filmmakers die voortbouwt op modernistische film en de experimenten van de naoorlogse (Amerikaanse) avant-garde film. Zelden zul je een film zien die tegelijk zo vrij en toch zo dwingend is. In tegenstelling tot wat sommigen beweren zou ik zeggen dat de film niet traag is. Hij daagt je gewoon uit beter te kijken!

P.S. Als je nog eens een goed boek wilt lezen over Akerman, neem dan deze.

avatar van John Milton
Ik Doe Moeilijk schreef:
Gewoon kijken gaan John Milton. [...]
P.S. Als je nog eens een goed boek wilt lezen over Akerman, neem dan deze.

Oh I will. Ik wil eigenlijk alle films met grote namen zien. Zo'n boek lijkt me wel toegevoegde waarde hebben ja. Jammer genoeg zie ik hem nergens heel goedkoop, overal rond de 20 E. Slingeren ook geen PDFjes rond, op die na dan, maar dat is incompleet.


avatar van wibro
3,5
Vanwege het overlijden van Chantal Akerman mij eindelijk maar eens aan deze film gewaagd. Maar oh wat was dit een zware beproeving. Ik zat meer dan drie uur te kijken naar Jeanne die aardappels schilt, Jeanne die het eten klaar maakt, Jeanne die aan het afstoffen is, jeanne die boodschappen doet etc. Wat moet de regisseuse toch bewogen hebben om zo'n nihilistische film te maken? Moest die jeanne staan voor de regisseuse zelf? Je zou het haast wel denken, daar als ik de overlijdens berichten zoal lees Chantal Akerman zelfmoord schijnt te hebben gepleegd. Als we kijken naar de scène waarin Jeanne haar klant met een schaar doodstak; in psychologische zin zou dat de betekenis kunnen hebben van dat jeanne eigenlijk zichzelf doodstak en hiermee haar zelfhaat benadrukte. Ze realiseerde zich als het ware dat ze niet geleefd had en eigenlijk al "dood" was. Dat werd al duidelijk in het 3e gedeelte van de film: "de derde dag" waar je haar langzaamaan geestelijk ziet aftakelen, omdat haar dwangmatige dagelijkse rituelen niet meer verliepen zoals ze wilde.
Tja, maar hoe moet ik deze film nu verder beoordelen, ik heb hem in ieder geval niet in een ruk af kunnen kijken. Soms kreeg ik zo'n slaap dat ik maar even op de bank ben gaan liggen. Ik had me daarom er al bij neergelegd dat een hoge waardering van mijn kant er ook niet in zou zitten, maar de laatste twee scènes vond ik wel zo briljant dat ik een ruime voldoende mijnerzijds toch wel op zijn plaats vind. Wat een einde al niet kan doen.

3,5* met kans op verhoging.

avatar van Antonin
4,5
een absoluut meesterwerk, wel één geweldige fout: in de keuken(scenes) zie je dan eens 1 stoel, dan eens twee stoelen staan, (en dat de ganse film door), onbegrijpelijk, en dan nog blijft het een grandiose film.

avatar van Ferdydurke
4,5
De aardappeltjes opzetten – een klant ontvangen – de aardappeltjes afgieten: dat is niet er ‘een tweede leven’ op na houden; dat is een integraal onderdeel van één dagelijkse routine. Weduwe Jeanne heeft nooit haar trouwring afgedaan, ze heeft haar ‘transactie’ met haar echtgenoot na zijn dood gewoon voortgezet. Met anderen, van wie ze nu bij aankomst jas en hoed aanneemt, en bij vertrek weer aanreikt.

Huishoudgeld. De feministische notie van het huwelijk als gelegaliseerde prostitutie is hier natuurlijk niet te missen, maar buiten dat zou je dit ook kunnen beschouwen als een monument voor alle (huis-)vrouwen tot in de jaren zeventig, en ook daarna.

Handen die nooit rusten. De kundigheid en de efficiëntie waarmee Jeanne haar huishouden runt, is bewonderenswaardig en tegelijkertijd, inderdaad, ietwat deprimerend. Maar dat laatste misschien vooral door de associatie van huishoudelijk werk met de notie van uitbuiting, en gebrek aan ‘emancipatie’. Want op zichzelf is er niets mis met een mooi blinkende vaat, een fraai opgemaakt bed, een goed bereid maal. Het draagt allemaal bij aan een leven dat leefbaar en menselijk is.

Deze film is als uitdrukking van een sociaal engagement al zeer indrukwekkend, maar overstijgt dat nog in haar filmische expressie van de tijd als ‘duur’, en de dagelijkse routine van het leven als eeuwige... herhaling, als eeuwige terugkeer van hetzelfde.

De tijd verstrijkt, maar is tegelijkertijd stilstand. De film bestaat, als ik het wel heb, volledig uit een reeks statische shots op een beperkt aantal locaties, vaak vanuit hetzelfde, soms vanuit een 90 of 180 graden gedraaid, standpunt. Het lijkt het opgeslotene, de ijzeren cirkel, van dit leven nog extra te benadrukken.

Maar er is meer, natuurlijk. De gebeurtenis aan het einde – op dezelfde gortdroge manier geregistreerd als de rest van de film – had de boel een pamflettistisch, opstandig karakter kunnen geven, maar Jeanne Dielman verliest ook hier haar matter-of-fact karakter niet, en doet dat ook niet met de opmerkelijke, intieme ontboezemingen van zoonlief voor het slapen gaan (welke puberzoon praat zo met z’n moeder?).

Het stoïcijnse pantser van Jeanne vertoont gaandeweg barsten, er komt zand tussen de raderen van de geoliede machine; maar op enkele momenten is er daarnaast ook, hoe noem je dat, pathos, drama, in het beeld van haar, als de radio Für Elise, en de volgende dag iets anders sentimenteels, ten gehore brengt; en als ze in het niets staart, eenzaam zittend op haar vaste plaats in het café.

De duur, de herhaling, de schoonheid toch ook van de dagelijkse routine, het claustrofobische, en ten slotte dat haast terloopse, half verborgen pathos: het zijn allemaal elementen in een film waarmee Chantal Akerman als geen ander een... gevangen leven heeft weten te verbeelden.

Ja, ik hou wel van die pretentieuze shit. Top 10 allertijden-materiaal dit, wat mij betreft.




avatar van de grunt
4,5
De Blu-ray nu voor 17 dollar ex verzending!!

avatar van tbouwh
4,0
geplaatst:
We hebben die tijd nodig om het leven van Jeanne niet alleen te begrijpen, maar ook te voelen. Een waardevolle film die om investering vraagt. Ik twijfel en denk nog over het einde. Zal veel aandacht naar zich toe trekken, maar m.i. zit de kern van wat Akerman wil overbrengen veel eerder in al wat voorafgaat.

Gast
geplaatst: vandaag om 06:50 uur

geplaatst: vandaag om 06:50 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.