Jeanne Dielman 23,Quai du Commerce 1080 Bruxelles (1975)

Wanneer komt dit nu eens op DVD uit ?

Dat zou ik nu ook weleens willen weten.

Net nog een stukje gelezen over deze film, er stond ook bij dat hij zelden vertoond wordt en bijna niet te verkrijgen is. Toch hoop ik dat deze snel op dvd komt.

In April komt in Frankrijk deze film op DVD uit, samen met een hoop andere van Chantal Akerman in een 6-DVD-box en deze ook tevens los. Helaas zonder ondertiteling, maar wellicht is het een voorbode voor een release in bijvoorbeeld Engeland.

(Ergens wel opvallend dat er schijnbaar ook geen Nederlandse ondertiteling is, want hoewel een Franse release blijft het een Belgische filmmaakster.)

Komt uit in België onder het Cineart label.. Wel in een box samen met andere Akerman films!

Chantal Akerman Collection-De jaren 70 - Cineart

Wow, leuke box, zelfs met NL en Engelse subs. Is er ook een prijs bekend. ?

Stephan, You've made my day!

Via PIAS is de box vanaf 20 augustus ook via de betere (web)winkels in Nederland leverbaar!

Nr. 142 in de

They Shoot Pictures Top 250

Op een bepaalde manier een erg spannende film. Jeanne Dielmans leven voltrekt zich volledig in routineuze rituele handelingen. Zelfs gebonden aan tijd. Alles valt precies als een puzzel in elkaar Maar ergens in de film gaan er wat kleine dingen mis, eerst nog bijna onzichtbaar, maar het is het begin van het einde. Jeannes kaartenhuis valt ineen. Haar zorgvuldig opgebouwde pantser van ritueeltjes werkt niet meer en dan is haar situatie ineens allesoverheersend onhandelbaar.

Eerst een waarschuwing (en voor sommigen een aanbeveling): Dit is een zeer minimalistische film. Verwacht geen cinematografische hoogstandjes (veel stilstaande camera) en verwacht ook vooral geen conventioneel plot. Er gebeurt vrijwel niets in de film.

Maar wie er in mee kan gaan krijgt een unieke, ontroerende en gevoelige film. Met een geweldige hoofdrol van Seyrig (ik kende haar niet, maar haar filmografie is fascinerend)

4.5* met 5 sterren neigingen.

Delphine Seyrig weet mij keer op keer van mijn stuk te brengen met ingetogen rollen zoals in deze film, maar ook in L'Année Dernière à Marienbad en India Song bv. Aan haar filmografie kan wat mij betreft geen enkele acteur of actrice tippen. Groots actrice.

Ik blijk nog een film met 'r gezien te hebben (Baisers Voles) maar haar rol daar kan ik me niet zo herinneren. Staat vanaf nu hoog op mijn lijstje met actrices waarvan ik meer wil zien.

Schitterend.

Langzaam wordt de kijker in slaap gewiegd door het routineuze dagritme van Jeanne, maar als dat ritme dan eindelijk verstoord wordt staat de wereld ook echt op zijn kop. Seyrig doet het inderdaad geweldig als Jeanne, de onrust spat van het scherm als ze van haar stuk gebracht wordt omdat de routine verdwijnt.

Niet alleen Jeanne is van haar stuk gebracht door de onderbreking in de routine, ook de kijker. In deze film is het overkoken van aardappelen een zeer heftige gebeurtenis en dat is de verdienste van regisseuse Akerman die met deze film zeker mijn aandacht heeft getrokken.

Ik kan verder alleen met de woorden van Starbright Boy meegaan, een unieke, ontroerende en gevoelige film.

4,5*

Naar 5 sterren en een top 10 plek gegaan. Grootse film.

Ik zou je heel dankbaar zijn als je deze in de pakketservice zou willen doen.

Hij zit in een box van 70 euro, liever niet, sorry.

Dat ze dit film durven noemen is mij een raadsel. Drie uur lang een camera richten op een huisvrouw en je hebt deze film. Wie het leuk vindt om drie uur lang te kijken naar een vrouw die zit te koken, strijken en te schoonmaken; veel plezier. Het duurt allemaal net zo lang als in het echte leven. Wat mij betreft een van de slechtste films aller tijden. Artistieke rotzooi met een boodschap die ook in een film van 1,5 uur gestopt had kunnen worden.

1 ster

'k Heb hier al eens een paar fragmenten van bekeken op internet en het leek me inderdaad niet veel soeps. Een vol kwartier lang zitten kijken naar een vrouw die niets anders doet dan aardappelen schillen... En dat wordt dan 'de beste Belgische film ooit' genoemd. Is dat nu alles wat wij filmisch in huis hebben, een huisvrouw die patatjes schelt? Bijzonder triestig.

Om de échte beste Belgische film ooit te zien, raad ik u Le Huitième Jour aan. Da's pas een meesterwerk (al zien slechts weinig mensen dat in).

Dit is geen film om op Youtube te bekijken en een fragmentje kijken werkt al helemaal niet. En ook vooral niet in stukken bekijken. Al die dingen halen de essentie uit de film. De eerste keer moet je deze film in zijn geheel in één keer zien.

Overigens is het ook niet iets dat iedereen zal kunnen waarderen. Zo'n reactie als die van Jack Sparrow is heel goed te begrijpen en zal de reactie zijn van de meerderheid van de mensen. Dat is ook niet erg (zie mijn waarschuwing in mijn eerste bericht). Dit is echt niet ieders kopje thee, maar ik ken letterlijk geen film waarbij de lengte zo essentieel is voor wat er wordt verteld als hier. Deze film had absoluut niet in 1,5 uur verteld kunnen worden. Dan had het lang niet zo verpletterend gewerkt bij me dan het nu deed. Er gaat nauwelijks een dag voorbij dat ik niet heel even aan deze film denk.

Bovendien is deze film gewoon op DVD. Zelfs in Nederland (wel alleen in een prijzige box) en binnen enkele maanden ook in de VS en Engeland. Dus dat verhaal op Youtube is bij deze film kul.

Een fascinerenend meesterwerk. Van tevoren dacht ik misschien problemen te hebben met de lange speelduur maar ik heb 'm in één zit afgekeken (OK af en toe wijntje bijschenken).

Kan me goed voorstellen dat mensen dit helemaal niks vinden, maar als je voor een experiment in bent zou ik 'm in ieder geval proberen te kijken.

Deze DVD is overigens ook als 2 DVD editie vekrijgbaar (film + extras o.a. bij Mediadis), dan is hij nog vrij prijzig (25 euro) maar het was het geld waard.

Ben het met starbright boy eens dat dit geen film is om op YouTube te bekijken (nou kijk ik films sowieso niet op kleine schermpjes of in slechte resolutie, YouTube is leuk voor trailertjes)

Hoewel het vreemd klinkt is dit een aktiefim, of misschien dekt de term "handelingsfilm" de lading beter, aangezien de film weinig dialogen maar wel veel handelingen kent. Ergens is deze film akelig realistisch maar zo komt hij niet over, het doet eerder surrealistisch, vervreemdend aan. Héél apart. Prachtig acteerwerk van Delphine Seyrig overigens.

Yes maaan

Mooie recensie. Klik.

jup, naar aanleiding van deze, heb ik mij naar de bib gerept.

Ze zorgen altijd wel voor relevante recensies

Had op voorhand een erg trage, contemplatieve film verwacht, maar dat is Jeanne Dielman naar mijn gevoel niet echt geworden. De dagen van Jeanne zijn zo strak ingedeeld dat we heel snel van de ene handeling naar de andere gaan. Van eten opdienen tot afruimen neemt ongeveer 3 minuten in beslag in haar huishouden, 'op het gemak' een koffie gaan drinken 2 minuten, breien een half minuutje.

Na verloop van tijd begin je dan ook te merken dat deze huisvrouw, hoe onwrikbaar ze aan de buitenkant ook mag lijken, het steeds moeilijker krijgt om haar routine te blijven volhouden. Hoe de eenzame Jeanne stilletjes afzakt richting waanzin wordt heel subtiel in beeld gebracht. Ergens is het ook een beetje herkenbaar. Elke mens houdt wel vast aan zijn eigen ritueeltjes, de ene gewoon meer dan de andere.

Mooie rol ook van Delphine Seyrig: aan de buitenkant erg gracieus en (te?) stoïcijns, maar binnenin is van alles aan het borrelen. Seyrig moet een film van meer dan 3 uur op haar eentje dragen en doet dat op indrukwekkende manier. De rol van Jan Decorte vond ik dan weer wat vreemd. Hij lijkt zelfs niet eens te probéren acteren. Waarschijnlijk moest hij zo ongeïnteresseerd mogelijk overkomen, zodat zijn moeder ook met hem geen echt menselijk contact kan hebben. Maar de manier waarop hij zijn tekst afdreunt komt zo onnatuurlijk over dat het niet echt werkte bij mij.

Op visueel vlak weinig opzienbarende cinema. Tijdens 1 van de schoenpoetsscènes zie je zelfs een hele tijd de schaduw van de microfoon bengelen. Om maar te zeggen: dit is geen hypergestileerd werkje. Toch slaagt Akerman er met haar hermetische shots van het appartement erg goed in de kijker onder te dompelen in Jeannes beklemmende bestaan. Een beetje à la Polanski.

Zoals hier al gezegd: zeker niet voor iedereen. Ook wat mij betreft nog geen meesterwerk, maar ik heb wel gefascineerd zitten kijken.

3,5* dan maar.

Een onverwacht sterke film toch wel. Hoewel aan de andere kant misschien ook weer niet, omdat dit soort cinema mij vaak ook wel ligt. Het was vooral de speelduur, die enigszins deed vrezen, maar achteraf gezien was dat een ongegronde vrees.

Het is een statische, minimalistische film. De camera staat stil en speelt vaak lange shots af van een Jeanne Dielman, die druk in haar huisje bezig is, met van alles en nog wat. Het is even wennen, maar al snel is dat leventje boeiend om te volgen. Er gebeurt niet zo heel veel, ze doet in feite haar dagelijkse bezigheden in huis. Dat varieert van koken tot wassen. Dat klinkt nogal saai, maar zien is in dit geval geloven, want het wordt naarmate de film vordert, steeds boeiender.

Het is een sterke rol van Delphine Seyrig. Ze heeft niet veel dialoog, maar moet enorm veel doen en dat doet ze vol overtuiging. Aan de ene kant straalt ze een bepaalde klasse uit, maar aan de andere kant zie je haar dwangneurose, om bepaalde zaken toch maar te doen, ondanks dat het lang niet altijd nodig is.

Haar aftakeling is niet verrassend, en komt langzaam opzetten, maar is wel een aanzet richting een uitermate sterk einde. Een eentonig en routinematig bestaan van een vrouw wordt door Akerman op zeer sterke wijze op camera vastgelegd.

Visueel stelt het weinig tot niets voor, maar de manier wordt alles wordt neerzet door Akerman, en gespeeld wordt door Seyrig, is geweldig. Het opent rustig, maar het eindigt vlammend. Een knap stukje cinema, zoveel is zeker.

4,0* dik

Moet de film nog steeds zien, vooral omdat het adres hier om de hoek is. Dvd is echter peperduur, iemand een betaalbaar alternatief?

Tsja, dit soort cinema ligt me doorgaans prima, maar heb me gedurende deze hele film toch behoorlijk liggen irriteren. Laat ik eerst maar eens vertellen dat ik een hekel heb aan het leven des huisvrouwen, er bestaat - in mijn optiek - weinig saaiers en om er dan naar te gaan kijken was een fout aan mijn kant. Toch mag je verwachten van een regisseuse dat ze in ieder geval wat moeite doet, maar de technische fouten zijn toch wel vaak te zien. Seyrig acteert heel natuurlijk, maar dat kan zo'n zaaddodende film niet redden, jammer, maar ik heb het met moeite toch nog uitgehouden naar het eind. Toch nog bijna een voldoende omdat er toch nog wel sterke dingen te vinden zijn. Het gedrag van Seyrig is zo beïnvloed door haar dwangneuroses, dat zelfs haar zoon dat oplijkt te pakken. Behoorlijk luie donder trouwens, die jongen, maar het is mooi om de liefde te zien van moeder's, die ondanks haar gebreken, haar zoon comfortabel (enigszins ) probeert te houden.

Een unieke film van Chantal Akerman met een unieke hoofdrol van Delphine Seyrig. De aaneenschakeling van long shots waarin vrij weinig en af en toe helemaal niets gebeurt (stillevens), het nagenoeg ontbreken van dialoog en de totale afwezigheid van een soundtrack geven een extra accent aan het routineuze, haast mechanische bestaan van een contactarme, emotieloze weduwe van middelbare leeftijd.
Wanneer ze zich een keer vergaloppeert en de aardappelen te gaar laat koken, is Jeanne van slag. Er gebeuren vervolgens allerlei kleine dingen, die laten zien dat ze de dwangmatige beheersing van de dagelijkse gang van zaken kwijt is. Zelfs de controle over het eigen lichaam tijdens de eerstvolgende vrijpartij is verdwenen. Er zit maar één ding op: corrigeren. Hoe dan ook!

Fascinerend.

De film staat hierboven gecatalogeerd als drama en dat is het ook, maar eigenlijk is deze uitzonderlijke film een categorie op zichzelf. Ik kan me niet herinneren ooit een soortgelijke film gezien te hebben. Alleen de werken van Zvyagintsev (Izgnanie, Elena) komen een klein beetje in de buurt. Daarom verdient deze film van het duo Akerman – Seyrig een eigen plaatsje in de filmgeschiedenis.
Een must voor liefhebbers van echte FilmKunst.

Het einde vind ik wat minder,maar alles daarvoor vind ik heel aangenaam om te zien.

Wow dat een klassieker als deze nog steeds op zijn eerste pagina zit. Aan de andere kant heb ook ik hem nog steeds niet gezien, terwijl hij al bijna tien jaar op de watchlist staat. Misschien zegt dat ook wel iets. De speelduur maakt me niet zozeer uit, maar ik zie niet erg uit naar 200 minuten aardappels schillen, afwassen etc. Ik moet 'de Speties' hierboven dan maar geloven denk ik, en me er gewoon aan wagen. Someday.