Jeanne Dielman 23,Quai du Commerce 1080 Bruxelles (1975)

Op een bepaalde manier een erg spannende film. Jeanne Dielmans leven voltrekt zich volledig in routineuze rituele handelingen. Zelfs gebonden aan tijd. Alles valt precies als een puzzel in elkaar Maar ergens in de film gaan er wat kleine dingen mis, eerst nog bijna onzichtbaar, maar het is het begin van het einde. Jeannes kaartenhuis valt ineen. Haar zorgvuldig opgebouwde pantser van ritueeltjes werkt niet meer en dan is haar situatie ineens allesoverheersend onhandelbaar.

Eerst een waarschuwing (en voor sommigen een aanbeveling): Dit is een zeer minimalistische film. Verwacht geen cinematografische hoogstandjes (veel stilstaande camera) en verwacht ook vooral geen conventioneel plot. Er gebeurt vrijwel niets in de film.

Maar wie er in mee kan gaan krijgt een unieke, ontroerende en gevoelige film. Met een geweldige hoofdrol van Seyrig (ik kende haar niet, maar haar filmografie is fascinerend)

4.5* met 5 sterren neigingen.

Dat ze dit film durven noemen is mij een raadsel. Drie uur lang een camera richten op een huisvrouw en je hebt deze film. Wie het leuk vindt om drie uur lang te kijken naar een vrouw die zit te koken, strijken en te schoonmaken; veel plezier. Het duurt allemaal net zo lang als in het echte leven. Wat mij betreft een van de slechtste films aller tijden. Artistieke rotzooi met een boodschap die ook in een film van 1,5 uur gestopt had kunnen worden.

1 ster

Had op voorhand een erg trage, contemplatieve film verwacht, maar dat is Jeanne Dielman naar mijn gevoel niet echt geworden. De dagen van Jeanne zijn zo strak ingedeeld dat we heel snel van de ene handeling naar de andere gaan. Van eten opdienen tot afruimen neemt ongeveer 3 minuten in beslag in haar huishouden, 'op het gemak' een koffie gaan drinken 2 minuten, breien een half minuutje.

Na verloop van tijd begin je dan ook te merken dat deze huisvrouw, hoe onwrikbaar ze aan de buitenkant ook mag lijken, het steeds moeilijker krijgt om haar routine te blijven volhouden. Hoe de eenzame Jeanne stilletjes afzakt richting waanzin wordt heel subtiel in beeld gebracht. Ergens is het ook een beetje herkenbaar. Elke mens houdt wel vast aan zijn eigen ritueeltjes, de ene gewoon meer dan de andere.

Mooie rol ook van Delphine Seyrig: aan de buitenkant erg gracieus en (te?) stoïcijns, maar binnenin is van alles aan het borrelen. Seyrig moet een film van meer dan 3 uur op haar eentje dragen en doet dat op indrukwekkende manier. De rol van Jan Decorte vond ik dan weer wat vreemd. Hij lijkt zelfs niet eens te probéren acteren. Waarschijnlijk moest hij zo ongeïnteresseerd mogelijk overkomen, zodat zijn moeder ook met hem geen echt menselijk contact kan hebben. Maar de manier waarop hij zijn tekst afdreunt komt zo onnatuurlijk over dat het niet echt werkte bij mij.

Op visueel vlak weinig opzienbarende cinema. Tijdens 1 van de schoenpoetsscènes zie je zelfs een hele tijd de schaduw van de microfoon bengelen. Om maar te zeggen: dit is geen hypergestileerd werkje. Toch slaagt Akerman er met haar hermetische shots van het appartement erg goed in de kijker onder te dompelen in Jeannes beklemmende bestaan. Een beetje à la Polanski.

Zoals hier al gezegd: zeker niet voor iedereen. Ook wat mij betreft nog geen meesterwerk, maar ik heb wel gefascineerd zitten kijken.

3,5* dan maar.

Een onverwacht sterke film toch wel. Hoewel aan de andere kant misschien ook weer niet, omdat dit soort cinema mij vaak ook wel ligt. Het was vooral de speelduur, die enigszins deed vrezen, maar achteraf gezien was dat een ongegronde vrees.

Het is een statische, minimalistische film. De camera staat stil en speelt vaak lange shots af van een Jeanne Dielman, die druk in haar huisje bezig is, met van alles en nog wat. Het is even wennen, maar al snel is dat leventje boeiend om te volgen. Er gebeurt niet zo heel veel, ze doet in feite haar dagelijkse bezigheden in huis. Dat varieert van koken tot wassen. Dat klinkt nogal saai, maar zien is in dit geval geloven, want het wordt naarmate de film vordert, steeds boeiender.

Het is een sterke rol van Delphine Seyrig. Ze heeft niet veel dialoog, maar moet enorm veel doen en dat doet ze vol overtuiging. Aan de ene kant straalt ze een bepaalde klasse uit, maar aan de andere kant zie je haar dwangneurose, om bepaalde zaken toch maar te doen, ondanks dat het lang niet altijd nodig is.

Haar aftakeling is niet verrassend, en komt langzaam opzetten, maar is wel een aanzet richting een uitermate sterk einde. Een eentonig en routinematig bestaan van een vrouw wordt door Akerman op zeer sterke wijze op camera vastgelegd.

Visueel stelt het weinig tot niets voor, maar de manier wordt alles wordt neerzet door Akerman, en gespeeld wordt door Seyrig, is geweldig. Het opent rustig, maar het eindigt vlammend. Een knap stukje cinema, zoveel is zeker.

4,0* dik

Tsja, dit soort cinema ligt me doorgaans prima, maar heb me gedurende deze hele film toch behoorlijk liggen irriteren. Laat ik eerst maar eens vertellen dat ik een hekel heb aan het leven des huisvrouwen, er bestaat - in mijn optiek - weinig saaiers en om er dan naar te gaan kijken was een fout aan mijn kant. Toch mag je verwachten van een regisseuse dat ze in ieder geval wat moeite doet, maar de technische fouten zijn toch wel vaak te zien. Seyrig acteert heel natuurlijk, maar dat kan zo'n zaaddodende film niet redden, jammer, maar ik heb het met moeite toch nog uitgehouden naar het eind. Toch nog bijna een voldoende omdat er toch nog wel sterke dingen te vinden zijn. Het gedrag van Seyrig is zo beïnvloed door haar dwangneuroses, dat zelfs haar zoon dat oplijkt te pakken. Behoorlijk luie donder trouwens, die jongen, maar het is mooi om de liefde te zien van moeder's, die ondanks haar gebreken, haar zoon comfortabel (enigszins ) probeert te houden.

Een unieke film van Chantal Akerman met een unieke hoofdrol van Delphine Seyrig. De aaneenschakeling van long shots waarin vrij weinig en af en toe helemaal niets gebeurt (stillevens), het nagenoeg ontbreken van dialoog en de totale afwezigheid van een soundtrack geven een extra accent aan het routineuze, haast mechanische bestaan van een contactarme, emotieloze weduwe van middelbare leeftijd.
Wanneer ze zich een keer vergaloppeert en de aardappelen te gaar laat koken, is Jeanne van slag. Er gebeuren vervolgens allerlei kleine dingen, die laten zien dat ze de dwangmatige beheersing van de dagelijkse gang van zaken kwijt is. Zelfs de controle over het eigen lichaam tijdens de eerstvolgende vrijpartij is verdwenen. Er zit maar één ding op: corrigeren. Hoe dan ook!

Fascinerend.

De film staat hierboven gecatalogeerd als drama en dat is het ook, maar eigenlijk is deze uitzonderlijke film een categorie op zichzelf. Ik kan me niet herinneren ooit een soortgelijke film gezien te hebben. Alleen de werken van Zvyagintsev (Izgnanie, Elena) komen een klein beetje in de buurt. Daarom verdient deze film van het duo Akerman – Seyrig een eigen plaatsje in de filmgeschiedenis.
Een must voor liefhebbers van echte FilmKunst.

Vanwege het overlijden van Chantal Akerman mij eindelijk maar eens aan deze film gewaagd. Maar oh wat was dit een zware beproeving. Ik zat meer dan drie uur te kijken naar Jeanne die aardappels schilt, Jeanne die het eten klaar maakt, Jeanne die aan het afstoffen is, jeanne die boodschappen doet etc. Wat moet de regisseuse toch bewogen hebben om zo'n nihilistische film te maken? Moest die jeanne staan voor de regisseuse zelf? Je zou het haast wel denken, daar als ik de overlijdens berichten zoal lees Chantal Akerman zelfmoord schijnt te hebben gepleegd. Als we kijken naar de scène waarin Jeanne haar klant met een schaar doodstak; in psychologische zin zou dat de betekenis kunnen hebben van dat jeanne eigenlijk zichzelf doodstak en hiermee haar zelfhaat benadrukte. Ze realiseerde zich als het ware dat ze niet geleefd had en eigenlijk al "dood" was. Dat werd al duidelijk in het 3e gedeelte van de film: "de derde dag" waar je haar langzaamaan geestelijk ziet aftakelen, omdat haar dwangmatige dagelijkse rituelen niet meer verliepen zoals ze wilde.
Tja, maar hoe moet ik deze film nu verder beoordelen, ik heb hem in ieder geval niet in een ruk af kunnen kijken. Soms kreeg ik zo'n slaap dat ik maar even op de bank ben gaan liggen. Ik had me daarom er al bij neergelegd dat een hoge waardering van mijn kant er ook niet in zou zitten, maar de laatste twee scènes vond ik wel zo briljant dat ik een ruime voldoende mijnerzijds toch wel op zijn plaats vind. Wat een einde al niet kan doen.

3,5* met kans op verhoging.

De aardappeltjes opzetten – een klant ontvangen – de aardappeltjes afgieten: dat is niet er ‘een tweede leven’ op na houden; dat is een integraal onderdeel van één dagelijkse routine. Weduwe Jeanne heeft nooit haar trouwring afgedaan, ze heeft haar ‘transactie’ met haar echtgenoot na zijn dood gewoon voortgezet. Met anderen, van wie ze nu bij aankomst jas en hoed aanneemt, en bij vertrek weer aanreikt.

Huishoudgeld. De feministische notie van het huwelijk als gelegaliseerde prostitutie is hier natuurlijk niet te missen, maar buiten dat zou je dit ook kunnen beschouwen als een monument voor alle (huis-)vrouwen tot in de jaren zeventig, en ook daarna.

Handen die nooit rusten. De kundigheid en de efficiëntie waarmee Jeanne haar huishouden runt, is bewonderenswaardig en tegelijkertijd, inderdaad, ietwat deprimerend. Maar dat laatste misschien vooral door de associatie van huishoudelijk werk met de notie van uitbuiting, en gebrek aan ‘emancipatie’. Want op zichzelf is er niets mis met een mooi blinkende vaat, een fraai opgemaakt bed, een goed bereid maal. Het draagt allemaal bij aan een leven dat leefbaar en menselijk is.

Deze film is als uitdrukking van een sociaal engagement al zeer indrukwekkend, maar overstijgt dat nog in haar filmische expressie van de tijd als ‘duur’, en de dagelijkse routine van het leven als eeuwige... herhaling, als eeuwige terugkeer van hetzelfde.

De tijd verstrijkt, maar is tegelijkertijd stilstand. De film bestaat, als ik het wel heb, volledig uit een reeks statische shots op een beperkt aantal locaties, vaak vanuit hetzelfde, soms vanuit een 90 of 180 graden gedraaid, standpunt. Het lijkt het opgeslotene, de ijzeren cirkel, van dit leven nog extra te benadrukken.

Maar er is meer, natuurlijk. De gebeurtenis aan het einde – op dezelfde gortdroge manier geregistreerd als de rest van de film – had de boel een pamflettistisch, opstandig karakter kunnen geven, maar Jeanne Dielman verliest ook hier haar matter-of-fact karakter niet, en doet dat ook niet met de opmerkelijke, intieme ontboezemingen van zoonlief voor het slapen gaan (welke puberzoon praat zo met z’n moeder?).

Het stoïcijnse pantser van Jeanne vertoont gaandeweg barsten, er komt zand tussen de raderen van de geoliede machine; maar op enkele momenten is er daarnaast ook, hoe noem je dat, pathos, drama, in het beeld van haar, als de radio Für Elise, en de volgende dag iets anders sentimenteels, ten gehore brengt; en als ze in het niets staart, eenzaam zittend op haar vaste plaats in het café.

De duur, de herhaling, de schoonheid toch ook van de dagelijkse routine, het claustrofobische, en ten slotte dat haast terloopse, half verborgen pathos: het zijn allemaal elementen in een film waarmee Chantal Akerman als geen ander een... gevangen leven heeft weten te verbeelden.

Ja, ik hou wel van die pretentieuze shit. Top 10 allertijden-materiaal dit, wat mij betreft.

Een portret van een huisvrouw in een sleur vol rituelen. Een beeld dat je niet zomaar kan brengen, omdat je dan snel een figurantenrol krijgt. De enige manier om zo'n figuur neer te zetten is door er tijd voor te nemen. Om te zien hoe bepaalde dagelijkse handelingen een ritueel worden. Maar vooral ook hoe elke afwijking of pauze de spanning doet opdrijven. Jeanne heeft die rituelen nodig. Ze is constant bezig met iets en tegelijk ook niets bijzonder. Ze beleefd er toch geen plezier aan. Een gesprek met haar zoon, oppassen op een baby, koken, koffie drinken, … Dingen waar je ook plezier in kan beleven. Altijd alleen en nooit echt tijd voor zichzelf. Contact met mensen als het nodig is, niet uit sociale overwegingen.

De zoon lijkt wat afstandelijk, maar misschien is zijn moeder ook al geworden tot iets praktisch. En leven ze daardoor naast elkaar. Zonder conflict, maar geheel zonder emoties. Ze kent de naam van de dienster op café, maar dat is gewoon handig voor haar omdat die haar normale bestelling kent. Zelfs geen plezier met de baby, het hoort gewoon tot de vele taken.

Als die handelingen goed gaan, zie je haar in een soort trance. Zo hoort het, alles onder controle. Die rituelen nemen haar leven over zodat ze zichzelf nog meer kan wegcijferen. Maar als het een fractie misloopt of er komt tijd vrij (wachten, te vroeg opgestaan, …) kan ze dat niet en komt waarschijnlijk de ware Jeanne boven die niet kan en wil omgaan met het leven. Wat tot een spanning leidt die duidelijk merkbaar is. Om dat te kunnen verfilmen, heb je tijd nodig en krijg je ook lange scènes.

Gus Van Sant zou hier sterk door beïnvloed zijn, wat je ook wel ziet in de (weliswaar kortere) films Gerry of Elephant. Het einde van de film Jeanne Dielman is voor mij dan ook niet echt het hoogtepunt, maar wel de opbouw ernaar. Intrigerend en soms benauwd. Maar niet evident en een verschil met huidige films waar rustmomenten of langere scènes een heel pak minder voorkomen.

Verbazingwekkende film. Een oefening in trivialiteit lijkt het. Meer dan drie uur lang volgen we drie dagen uit het leven van Jeanne Dielman, tot in de kleinste details en routines. We volgen haar in de keuken, badkamer, slaapkamer, … Via de schaarse gesprekken met haar zoon krijgen we informatie over haar leven en hoe het zover gekomen is. Aan de buitenkant lijkt ze een kleinburgerlijke dame, maar het blijkt dat ze seksuele gunsten verleent om haar weduwenpensioentje aan te vullen.

Als kijker moet je over een goed stel zenuwen beschikken, of beter nog, de film aangaan als een meditatie. Nagenoeg de hele film speelt zich af in het appartement. De regie en fotografie zijn zodanig opgevat dat je je als kijker een voyeur voelt in het echte leven van Jeanne Dielman, of een stuk van de meubels zo je wil. De camera is enkel statisch, met per ruimte in het appartement 1 tot 3 frontale standpunten, waardoor je ook het gevoel krijgt naar een reeks tableau's te kijken. De film bevat ook enkele buitenopnames, want het blijkt dat Jeanne Dielman af en toe ook boodschappen moet doen. Onder meer gaat ze naar de bank, en dat blijkt aan het logo om de ASLK te gaan, die eind jaren ‘90 opging in een bankenfusie. In de ASLK zien we ook een poster van SABENA, de Belgische nationale vliegmaatschappij die in het nieuwe millennium jammer genoeg failliet ging, maar blijkens de aftiteling deze film nog ondersteund heeft. Aardig toch.

Delphine Seyrig is een pareltje in haar rol van weduwe-huisvrouw. Geweldig hoe ze zo ingehouden neurotisch acteert, levensecht. Haar zoon wordt gespeeld door Jan Decorte. Die had ik niet zien aankomen, had geen idee dat hij ooit in een speelfilm geacteerd heeft. Hij is Vlaming en dat hoor je hier aan zijn accent, maar men heeft er in de film een slimme uitleg aan gegeven. Hier is hij echt nog piepjong, later zou hij in Vlaanderen bekendheid verwerven met zijn theaterwerk.

En last but not least is er nog een bijrol voor niemand minder dan Henri Storck, dé pionier van de (vooroorlogse) Belgische film én stichter van het Koninklijk Belgisch Filmarchief. In de film speelt hij de eerste klant van Jeanne Dielman. Maar gezien zijn prestaties voor de Belgische film vind ik dat hij niet had hoeven te betalen

Ooit heeft Hitchcock gerefereerd aan film als een medium waarin alle vervelende, alledaagse zaken geschrapt worden. Bij deze film had ik het gevoel dat regisseur Chantal Akerman net het omgekeerde betracht heeft. Maar laat je daardoor als kijker niet ontmoedigen, want de film kent een opmerkelijk einde.

Poeh he. Dat is wel een serieuze zit gebleken. En toch, nooit gedacht dat het kijken naar een huisvrouw die routineus haar huishoudelijke taken doet alsnog zo kijkbaar zou zijn. We zien scenes waarin minutenlang aardappels geschild worden, het bad geschrobt wordt, ze een schnitzel aan het bereiden is, en zo voorts. En eigenlijk leren we bar weinig over Jeanne Dielman - ze is weduwe, ze heeft twee kinderen, de gesprekken en interacties met haar zoon zijn weinig inspirerend, ze verdient wat bij als prostituee. Vooral zien we haar dag in, dag uit dezelfde taken uitvoeren en de schone schijn ophouden, terwijl ze zoals uiteindelijk blijkt helemaal niet goed in haar vel zit. Het is traag, minimalistisch, waarbij elke scene minutenlang duurt en elke routineuze actie op z'n werkelijke snelheid voorbijkomt (ja, ook het afwassen en aardappelen koken). Hier zit ongetwijfeld een hoop feministische bijbedoelingen bij; de huisvrouw die het harde werk uitvoert, die in een keurslijf gevangen zit, en wellicht het huwelijk als prostitutie. Interessant, minimalistisch, pretentieus, benauwend, dat is het allemaal. Ik had toch regelmatig moeite met het tempo, dus ik vind het erg lastig te beoordelen. Maar met een sterk einde rond ik het toch naar boven af.

Als de actie dagdagelijkse handelingen zijn ....dan krijgt ge in het geval van "Jeanne Dielman..." een verbluffend mooie film die je, merkwaardig, over de ganse lengte geboeid vasthoudt.

Een kijkfilm, meer nog, een film waarin je in al dat eenvoudige, al dat pricisie, heel wat gaat ontdekken en van houden.

Minitieuse scènes zijn er genoeg en als ik er ééntje mag uitpikken, dan ga ik voor de koffiezet-scène, die je nieuwsgierig meesleurt in de eenvoud van het gebeuren.

Bovenal is er echter de persoon van Jeanne, evoluerend van een stoïcijnse eerste dag naar een zelfzekerheid verliezende tweede tot een daad die buiten haar geordend leven lijkt te vallen.

Het geluk pogen af te dwingen door een rituele invulling van haar dagen lukt Jeanne eigenlijk niet volledig en wanneer de opgelegde discipline bij haar niet meer standhoudt...

Enig knappe vertolking van Delphine Seyrig, op geen foutje te betrappen.

Kocht mij onlangs een boekje: "365 films die je moet gezien hebben". "Jeanne Dielmans..." staat er in. En of.

Bijzonder en apart, dat zeker. Aan de ene kant fascinerend en verrassend dat dit eigenlijk geen enkel moment saai werd. Want weduwe Jeanne Dielman werkt haar huishoudelijke klusjes rustig af en regisseur Akerman laat dit de kijker zien door middel van alleen maar statische shots. Het tempo zit er niet in. En Akerman bewijst dat dat ook absoluut niet hoeft. Heb met interesse zitten kijken naar alledaagse handelingen van moeder Jeanne en haar zoon die na school z'n bord leeg (de soep in ieder geval) komt eten. Nadat Jeanne als eerste klas neuroot haar aardappels te lang laat koken gaat het langzaam mis. En ondanks dat het einde toch wel redelijk aan kwam, deed het geheel me niet zoveel als gehoopt. Wat overblijft is een unieke film die ik zeker kan waarderen. Verder dan een goede voldoende kom ik echter niet, voor nu.

Niet mijn kunsthuis.

Ik vind het zo jammer dat ik voor zo'n film als deze weer zo'n lullig laag cijfer moet uitdelen. Ik stapte er dan ook met de verkeerde verwachtingen in. Ik vroeg ooit eens aan een aantal personen om aanraders te noemen voor tracking shots, en deze film kwam daarin een aantal keer voorbij. Blijkbaar worden statisch en tracking nu als 1 ding gezien.

Ik was de film na 40 minuten al bui eigenlijk, want toen zag ik de lijn al. Ik snap de boodschap van de film volledig en waardeer de film voor wat het probeert, maar moeten we echt zien hoe Seyrig minutenlang vlees aan het kneden is of haar soep eet? Ik vind van niet, en het rechtvaardigt een speelduur van 200 minuten in geen enkele manier.

Camerawerk vond ik vaak ook erg lelijk en te gemakkelijk. Ik heb van nature een grote hekel aan statische regie omdat ik het snel lui vind. Ook dit vind ik vaak zeldzaam lui hier en daar. Vaak ontzettend lelijke camerastandpunten en oninteressante scenes die minutenlang doorgaan. Ik kan mezelf ook filmen terwijl ik naar Jeanne Dielman kijk en de kijker vervolgens wijsmaken over hoe nutteloos en alleen ik ben.

Acteerwerk vond ik ook niet best. Ergerde me vaak dood aan Seyrig. Die arrogante uitstraling was niet aan mij besteed, maar ook haar routine vond ik te gemaakt uitgevoerd. Seyrig lijkt bijna een horloge te dragen waarop aangegeven wordt wanneer ze een beker met water moet vullen. Ik vond het in geen enkele manier overtuigend.

De beelden van de stad waren wel mooi, en de film zelf is soms intrigerend. Maar uiteindelijk vallen een hoop scenes dood en missen daardoor impact. Omdat de opvolgende scenes steeds hetzelfde zijn mist de film herhaaldelijk zijn impact. Het schokkende einde was wat mij betreft volledig impactloos. Met 6 zeer vermoeiende minuten die daarna volgen.

Arthousefilms kunnen zeker in mijn straatje liggen, maar ik ben geen fan van het statische, lege soort. Dat is mijn cinema gewoon niet. Ik ben volledig voor beweging van de camera en goede montage. Geen van beiden zijn hier aan bod. Ik kan hier gewoon niet zo veel mee, behalve de 200 minuten uitzitten. Sorry!

Als Belg nog nooit wat van Akerman gezien, het is dan ook een regisseuse die vooral bij de hardcore cinefiel bekend is. Jeanne Dielman is doorgaans de film die je van haar ziet voorbijkomen, maar geslaagd vond ik het allerminst.

Eerste deel lijkt het vooral over het mondaine van het leven van een huisvrouw te gaan. Routine, alles perfect geregeld en op elkaar afgestemd, maar saai. Ik zeg niet dat het de speelduur goedpraat, maar de lange scenes hebben in ieder geval wel een duidelijk doel. In het tweede deel komen de barstjes. Zowat alles uit deel 1 wordt herhaald, maar dan met een geïrriteerdere Dielman, die steeds meer foutjes maakt. Na drie van dat soort scenes is het wel duidelijk allemaal, maar Akerman wil weer de hele rits door.

Vervelendste vond ik nog dat de presentatie erg documentaire-achtig is (puur statische shots, geen noemenswaardige soundtrack), maar de film nooit realistisch aanvoelt. De tristesse in het eerste deel is extreem aangezet (met name de doodse interacties met de zoon), het geleidelijke verval in trapjes is zo conceptueel en naar een punt toewerkend dat je ook niet meteen naar een stukje slice of live zit te kijken.

Mnee, 200+ minuten van dit is echt geen fijn tijdverdrijf. Kan je beter zelf je huis opruimen ondertussen, dan heb je achteraf ten minste nog wat bereikt.

Ook mijn eerste Akerman, logisch ook wel gezien de chronologie en het feit dat dit verreweg haar bekendste film is.

Hoewel ik wel begrip heb voor de negatieve commentaren vond ik Jeanne Dielman een sterke film, met Seyrig in een afmattende tour de force: ze is zowat elk shot in beeld, vaak minutenlang. De bewust statische camera geeft perfect de sleur weer waarin Seyrig's personage zich verliest. Huishoudelijke taken als therapie, rust gunt ze zichzelf nauwelijks- uiteindelijk moeten zelfs de poppetjes in de vitrinekast worden afgestoft. De conversaties met haar zoon vond ik best geloofwaardig, ik moet de eerste stuurse puber nog tegenkomen die de oren van zijn moeders hoofd kletst.

Dat de film zo lang duurt is voor sommigen een minpunt maar een keuze die wel te verdedigen valt- sleur kun je het beste tonen door herhaling, zodat je als kijker ook meegaat in dat oneindige ritme. Daarbij vond ik het persoonlijk ook niet saai om naar te kijken, terwijl er niks gebeurt zijn er zoveel kleine dingen die opvallen. Ik begon me bv af te vragen of ze de afspraak bij de schoenmaker van 4 uur niet was vergeten. Ik was geïntrigeerd door dat flikkerende blauwe licht dat onophoudelijk knippert, en waarom ze geen gordijnen hadden opgehangen. Ik verbaasde me er over hoe het kussen op zijn plaats bleef terwijl het bed tot bank werd gepromoveerd. Dat klinkt misschien allemaal erg minimaal maar soms ben ik met weinig tevreden. En je pikt nog eens een receptje mee- droge gekookte aardappelen met vlees, bij wie loopt het water dan niet in de mond...

Het einde had ik niet verwacht, hoewel ik wel op een soort uitbarsting wachtte had ik niet op een moord gerekend. Vond het uiteindelijk wel passend, en mooi hoe Jeanne daarna, eindelijk, minutenlang niks zit te doen.

Deze wou ik absoluut zien als één van de hoogst gequoteerde films hier op MM en zelfs op IMDB. Het werd alvast een lange zit, letterlijk zelfs. Haast 3,5 uur lang kijken naar het huishoudelijk werk van een alleenstaande vrouw met tienerzoon vraagt wel wat van je. Het is en lijkt zo simpel alledaags. De film staat bol of is een aaneenschakeling van statische long takes en repetitieve handelingen/scènes.

Jeanne stelt er zich geen vragen bij. Als vanzelfsprekend voert ze haar taak stipt, monotoon en nauwgezet uit. De tijd blijft voor haar stilstaan en de sleur van haar bestaan is een soort gevangenis waar ze niet kan uitraken. Jeanne Dielman geeft een indringend portret weer van een lusteloze vrouw die zich door het leven sleept. Ook het contact met haar zoon is liefde- en emotieloos. Er wordt gedaan wat moet gedaan worden. Vluchtigheid is niet aan Akerman besteed. Vele shots vergen wel wat doorzettingsvermogen.

De film heeft ook een feministische touch met de rol van de vrouw in de maatschappij. Sowieso te zien in al het huishoudelijke werk, maar eveneens in de noodgedwongen bezoekjes van de mannen. Het einde van de film is dan ook een statement. Allemaal prima voor mij, maar het kon gerust een uurtje korter. Maar het zet me aan om nog meer van Akerman te proeven!

Deze was via vrt max te bekijken en omdat hij in de lijst van beste film stond, me er eens aan gewaagd. Het is wel een opmerkelijke film geworden.

De speelduur was lang, meer dan 3 uren. Dit was echt wel slow tv, want het verhaal is erg beperkt. We volgen een huisvrouw 3 dagen lang tijdens haar dagelijkse bezigheden. Om de een of andere reden bleef je toch wel kijken. De derde dag was wel het interessantst.

De actrice deed het goed. Misschien wat jammer dat de zoon geen Waal of Fransman was, vond zijn Frans niet zo waw.

Ik heb de film uitgekeken, maar één kijkbeurt was ruimschoots voldoende. Desondanks was het wel eens een ander soort film en als je er wat voor in de mood bent, is het wel voor een keertje het bekijken waard. Het is zeker geen film voor iedereen.

Beste film zou ik deze wel niet noemen.

Wat je ook van deze film vindt, als dit een film was over een man en geregisseerd door een man dan was deze nooit bovenaan die toplijst van Sight & Sound geëindigd. Natuurlijk is de feministische boodschap inherent aan de film en past deze goed in het huidige tijdsgewricht maar je zou een film wel moeten beoordelen op zichzelf en hoe ze een boodschap overbrengt, niet wat de boodschap is.

Niettemin, sinds die topnotering was ik hier wel benieuwd naar. En ineens zag ik vorige week zaterdag dat de film in Arnhem zou draaien (een busritje van 30 minuten) op mijn vrije zondag dus lekker gegaan. De zaal zat ook redelijk vol en behoudens twee personen die naar de wc gingen ook muisstil 3,5 uur lang. Er zat zelfs nog een intropraatje bij van ruim een kwartier. Nou hoeft dat van mij sowieso al niet (voegt echt niets toe in de regel) maar als je nog 3,5 uur film te gaan hebt dan is het allicht wat te veel. Die vrouw zei nog dat ze het kort zou houden. Hoe lang zijn andere praatjes wel niet dan?

Enfin, 2,5 uur fantastische film, daarna een uurtje nog duidelijk zwakker. Ik geloofde dat stuk niet echt. We zien als kijker drie opeenvolgende dagen uit het leven. Dag 1 en 2 zijn als alle jaren ervoor, maar effectief kijken we naar twee dagen en niet de samenvatting van een leven. We zien de ineenstorting van Jeanne op de 3e dag. Ongetwijfeld dat ze beseft hoe ze al jaren dood leeft, ongetwijfeld dat een klein korreltje in de radar haar van slag kan brengen (hoewel ik dat ook niet echt geloofde) maar uiteindelijk gebeurt dat allemaal in 1 dag in een film over 3 dagen. Die volledige omwenteling vond ik te fors en te veel en te snel. Zeker de moord op het einde was echt too much. Dat laatste shot van 5 minuten waar ze gewoon stil zit is een pak beter.

Maar die periode daarvoor was lichtjes fantastisch. Je raakt echt in een trance, dit is soms ASMR avant la lettre. Gewoon 4,5 minuut lang kijken hoe iemand een schnitzel paneert (zie hier). In een enkel statisch shot, zoals de hele film. Statische shots, strak gekaderd (recht van voor of opzij) en constant stijlvast en prettig gemonteerd. De film vloeit echt. En dan alle huishoudelijke taken achter elkaar, dat ritme is fantastisch om te zien en je wordt als kijker erin meegezogen. Akerman bedoelt er van alles mee (uiteraard) op de inhoud maar op de oppervlakte is dit eerst en vooral een hele fijne kijkervaring. En elke scène voegt wat toe en is nodig. Juist nodig. De huishoudelijke taken moeten gewoon alle getoond worden en daarna nogmaals om een idee te krijgen. Dan kan je niet het eten bereiden weglaten bijvoorbeeld.

Al met al wel 3,5 uur geboeid gekeken, geen moment op mijn horloge gekeken (die drang kwam wel maar toen was de film ineens klaar dus de film duurde korter voor mijn gevoel dan dat hij is). Alleen jammer van dat laatste uur. Dat begon met een bepaald momentje en ik dacht al: we gaan toch niet die kant op? Ja, dus wel. Helaas. Naar boven afgerond 4,0*.

In 2022 door de BFI verkozen tot de beste film aller tijden, maar bij de première op het Cannes Filmfestival liepen de critici massaal weg. Drie uur lang zien we het titelpersonage [Delphine Seyrig] in minutenlange, statische takes niets interessants doen. Ze maakt het bed op, vouwt kleren op, neemt een bad, maakt de badkuip schoon, kookt voor haarzelf en haar zoon [Jan Decorte], bereidt een maaltijd, dekt de tafel, eet haar maaltijd, ruimt de tafel af, etcetera. De dagelijkse routine vastgelegd in drie blokken van een uur waarin werkelijk niets interessants gebeurd. Op het einde is er een twist die je nog meer doet afvragen waarom je je drie uur hebt zitten vervelen. Het is als een mop met een drie uur durende, nietszeggende inleiding, waarbij je niet kunt wachten op een punchline waarvan je na een paar minuten al weet dat die de moeite niet waard is. Blijkbaar door veel critici bestempeld als ‘radicaal’ en ‘vernieuwend’ vanwege de vorm, maar Andy Warhol was haar 10 jaar geleden al voor met het ruim 5 uur durende Sleep. Na een uur ben ik zelf maar wat huishoudelijke klusjes gaan doen. Een verschrikkelijk saaie film en vanzelfsprekend een van de meest overschatte films aller tijden.

Deze heb ik noodgedwongen in 4 stukken bekeken en zelfs dat was niet simpel... 3 Volle uren naar eigenlijk niks kijken! En maar hopen dat er iets komt... Dat komt ook, maar zelfs dat stelde niks voor eigenlijk... Tja: specialleke dat van mij 1 ster krijgt

Het concept is eigenlijk erg geslaagd, maar de uitwerking vind ik wat overdreven. Wat mij betreft had je in ongeveer de helft van de tijd een betere film gekregen door de scènes niet zo lang door te laten lopen. Nu kreeg ik op een kwart van de tijd al de neiging om af en toe door te spoelen en ik moet zeggen dat dat best goed werkte.