menu

La Mort de Louis XIV (2016)

Alternatieve titels: The Death of Louis XIV | Last Days of Louis XIV

mijn stem
3,55 (30)
30 stemmen

Frankrijk / Spanje / Portugal
Biografie / Drama
115 minuten

geregisseerd door Albert Serra
met Jean-Pierre Léaud, Filipe Duarte en Patrick d'Assumçao

Lodewijk XIV (Saint-Germain-en-Laye, 5 september 1638 – Versailles, 1 september 1715), bekend als Lodewijk de Grote (Frans: Louis le Grand) of de Zonnekoning, was koning van Frankrijk en van Navarra. Terug van de jacht voelt hij een heftige pijn in zijn been. Net nadat hij al twee weken in bed lag in Versailles. Het is het begin van een langzame dood van één van de grootste vorsten die Frankrijk gekend heeft.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=fcSg_thqw1g

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van Verhoeven
4,0
De nieuwe Albert Serra!

Bélon
Vaak alsof je naar een -fraai- stilleven zit te kijken. Heeft voor mij te weinig inhoud om de volledige speelduur te blijven boeien. Spaarzaam gebruik van muziek waarbij de scene waar het Kyrie Eleison klinkt en Louis (Léaud) een minuut of 5 recht in de camera de kijker lijkt aan te staren echt fenomenaal is.

avatar van Querelle
4,0
Intiem portret en een geschiedkundige studie naar de stand van de geneeskunde in 1715, en hoe het protocol aan het hof werkt als alles anders loopt dan normaal. Het lichaam van de koning sterft langzaam af, en hijzelf is veranderd in een zieke oude man. Overgeleverd aan artsen en bedienden, die gehinderd worden door hun rang, hun verafgoding van de koning en dus ook zijn lichaam, de angst van falen en het feit dat de geneeskunde op dat moment, nog niet ver genoeg is om zelfverzekerd gangreen te voorkomen en te behandelen.
Ik zat de hele tijd te denken: Haal godverdomme dat onderbeen eraf!

Simpel gegeven, maar magistraal en gedetailleerd uitgevoerd. Met een ware tour de force van Leaud.
Je ziet niet vaak een acteur zo tot het gaatje gaan.

avatar van kappeuter
kappeuter (crew)
Vanaf 20 juli in de bioscoop (Contact Film)

avatar van tbouwh
4,0
Deze film had niet kunnen slagen zonder de welhaast perfecte rol van Jean-Pierre Léaud, een Franse acteur die eind jaren vijftig al in producties te zien was. Léaud slaagt erin een kleine twee uur lang de man te worden die we misschien nog wel het best kenden van Hyacinthe Rigauds iconische schilderij (1701). Regelmatig wordt Serra’s sfeerstuk zelf een schilderij. Eén shot is van zeldzame klasse: halverwege de film doordringt de blik van Lodewijk voor geruime tijd de camera van Jonathan Ricquebourg, langs de vierde wand en daar voorbij. Het Kyrie Eleison doorbreekt de stilte. Tijdens die ene minuut vraagt, smeekt Lodewijk ons om hem te begrijpen. Voordat de geschiedenis hem heeft ingehaald.

Volledige recensie

3,0
De film heeft interessante aspecten. Thematisch is de film naar mijn idee gebaseerd op twee fascinerende contrasten.

De eerste is die van de natuur waarin alles onvermijdelijk vervalt en iedereen dood gaat vs. de wetenschap die optimistisch is (“next time we will do better”) en die de dood tracht af te wenden. De film is dan ook één groot gevecht van artsen tegen de naderende dood van de koning. De natuur overwint en de film maakt indruk hoe realistisch zij het ziekte- en sterfteproces op de kijker weet over te brengen. Zonder ook maar een beetje sensatie of effectbejag in de film te brengen ruik je als het ware het rottende vlees: het niet te stoppen verval wordt vooral in beeld gebracht door een beklemmend zwijgen van de artsen en de koning omdat zij geschokt en machteloos in de afgrond staren.

De tweede is die van de grootheid van de koning vs. het nietige van zijn lichaam. Hier sterft een van de grootste koningen – een enorme historische gebeurtenis – maar de koning is uiteindelijk slechts een nietig lichaam dat wegkwijnt. De artsen handelen daarom voortdurend wat schizofreen: enerzijds behandelen zij de koning als slechts een lichaam dat moet worden gedwongen de behandelingen te ondergaan maar het betreft wel de koning zodat men uiterst omzichtig te werk moet gaan. De gebeurtenis is van ontzagwekkende historische omvang maar we zien een kleine twee uur slechts een stervende oude man op bed liggen: er gebeurt eigenlijk niks! Een schilderij kan boeien, ook al gebeurt op een schilderij ook niks, maar ik geloof dat deze film niet als een schilderij moet worden opgevat: het zijn hier juist de mini-gebeurtenissen – de koning die op een koekje kauwt, een wenkbrauw die wordt opgetrokken – die intrigeren en enorme proporties krijgen doordat er verder niets gebeurt. Het grote wordt klein en het kleine wordt groot. In die zin is de film een meditatieve ervaring. Maar eerlijk is eerlijk: het is ook een ongekend trage en saaie film, zodat van de kijker heel wat uithoudingsvermogen wordt gevraagd.

4,5
Treffend omschreven meneer (?) de filosoof, met name punt 2.
De filosoof schreef:

De tweede is die van de grootheid van de koning vs. het nietige van zijn lichaam. Hier sterft een van de grootste koningen – een enorme historische gebeurtenis – maar de koning is uiteindelijk slechts een nietig lichaam dat wegkwijnt.
Dit is denk ik de rode draad in Serra's werk: historische figuren terugbrengen tot menselijke (vleselijke) proporties.

De filosoof schreef:
Er gebeurt eigenlijk niks! [...] het zijn hier juist de mini-gebeurtenissen – [...] – die intrigeren en enorme proporties krijgen doordat er verder niets gebeurt. Het grote wordt klein en het kleine wordt groot. In die zin is de film een meditatieve ervaring.
De essentie van het slow film genre (ook wel: contemplatieve cinema) in een paar regels gevat. Mooi!

Ga deze film zien. Ongekend!

avatar van mrklm
4,0
Zeker niet voor iedereen aan te raden, deze ongewone film die zich volledig richt op de laatste fase uit het leven van de 76-jarige Lodewijk XIV en waarin de titelpersoon - op één scène na - in bed ligt om te sterven. De film toont het nimmer aflatende gevlij van zijn hof, dat zelfs applaudisseert wanneer de koning een hapje van zijn eten neemt, maar toont ook hoe zijn dokters elke strohalm aangrijpen in de hoop dat hij volledig zal herstellen, inclusief een elixer gemaakt door een opportunistische kwakzalver.

Er is (dus) nauwelijks actie, de dialoog is spaarzaam en de film speelt zich vrijwel volledig af in één ruimte. Toch is dit een film die boeit van begin tot einde en dat is voor een groot deel de verdienste van de art-direction van Sebastien Vogler en de prachtige kostuums van Nina Avranovich, waardoor de film vaak doet denken aan visuele meesterwerken als "Barry Lyndon" en "Rembrandt Fecit 1669", hoewel deze film qua belichting en op sommige momenten ook qua beeldcompositie iets tekort schiet.

Op de vertolkingen valt ook niets aan te merken, maar Jean-Pierre Léaud [die een speciale Gouden Palm won en een Lumière Award kreeg voor deze vertolking] geeft een fantastische tour-de-force weg in de titelrol. Hij presteert het om door middel van kleine nuances in zijn gezicht - de manier waarop hij kijkt, de manier waarop hij drinkt - de kleine schommelingen in zijn gezondheid duidelijk te maken. In enkele lange shots was ik er werkelijk van overtuigd dat zijn karakters op het punt stond om zijn laatste adem te blazen... nog nooit wist een acteur haast letterlijk duizend doden te sterven op het witte doek. Hij is ronduit geniaal in deze film, die steeds de indruk wekt een meditatie te zijn op het stervensproces, maar mij in ieder geval wel achterliet met de vraag wat nu eigenlijk precies het doel was van deze indrukwekkende exercitie.

avatar van Ferdydurke
1,5
Doodgaan. Er is geen lol aan, mensen.

Een kwartier? Een half uurtje? Daarmee is dat punt wel neergezet, dacht ik. Wat nog volgt is een tergend trage herhaling van oninteressante zetten, rondom een bijna volkomen statisch (in alle opzichten) personage, wiens veronderstelde charisma (en daarmee de film) veel te zwaar leunt op de buitenfilmse geschiedenis. Van één, naar twee benen in het graf. Nog letterlijk ook, in dit geval.

Je kunt iets reliëf geven door het af te zetten tegen een achtergrond waarvan het verschilt, en dan hetzij die achtergrond gaandeweg te laten verdwijnen, hetzij het met die achtergrond te laten samenvallen.

Serra doet net alsof ie het zonder die achtergrond doet, maar dat is natuurlijk niet zo. De film staat of valt met de veronderstelde vooronderstellingen van de kijker. Dat is in wezen altijd zo, maar hier staat de uitslag van de wedstrijd al van te voren vast: ‘Uiteindelijk sterft iedereen op dezelfde manier. Het maakt niet uit of je rijk of arm bent; het is altijd zo banaal. Er is een lichaam dat vanzelf stopt met werken. De materialiteit van het lichaam is er altijd.’

En intussen zat ik achter in de zaal, knikkebollend, te acteren in mijn eigen film. La Mort d'un Bioscoopganger.

Als je maar lang genoeg de camera ergens op zet, komt de essentie daarvan vanzelf te voorschijn. Onontkoombaar. Ik heb echter mijn eigen magisch denken, en nadat ik weer uit de dood was opgestaan, maakte ik in gedachten een lijstje van films die me als eerste te binnen schoten: Viskningar och Rop. Les Adieux à la Reine. Barry Lyndon. Mat i Syn. La Última Tierra.

avatar van Mads Smikkelsen
0,5
Letterlijk en figuurlijk dodelijk saai! Uit zaal gelopen

avatar van Ebenezer Scrooge
5,0
geplaatst:
Prachtige film. Begin dit jaar las ik Onder het Mes van Arnold van de Laar, een zeer interessant boek over de geschiedenis van de chirurgie en operaties van beroemdheden als John F. Kennedy, Bob Marley, Marlene Dietrich én Lodewijk de Veertiende. Toen ik het boek las dacht ik nog wat zou het mooi zijn als deze boeiende verhalen verfilmd zouden worden en toen zag ik dus deze film. De Zonnekoning kampte met verschillende gezondheidsproblemen: hij had last van jichtaanvallen, wormen, toen hij tegen de vijftig liep is hij zonder verdoving geopereerd aan een anusfistel waarover Van de Laar overigens zeer smakelijk vertelt in zijn boek, uiteindelijk sterft hij op 77-jarige leeftijd (voor die tijd uitzonderlijk hoog) aan gangreen (koudvuur in het Nederlands) ten gevolge van de ouderdomsziekte aderverkalking. Van aderverkalking had men overigens nog nooit gehoord, waarschijnlijk omdat de meeste mensen niet eens de veertig haalden en bijna niemand oud werd. Een saillant weetje: Lodewijk was een verschrikkelijke zoetekauw en had derhalve een mond vol rotte tanden en daarom werd dus regelmatig een tandentrekker op het paleis ontboden om een koninklijke kies te trekken. Bij een zo'n gelegenheid ging het echter volledig mis en kwam behalve een rotte kies ook nog een halve kaak mee naar buiten, waardoor hij de rest van zijn leven niet meer normaal kon eten en drinken. Wat er na afloop met de tandentrekker is gebeurd is niet bekend.

De film focust op de laatste weken van de Zonnekoning die hij met een afgestorven been in vreselijke pijnen heeft doorgebracht. Serra trekt zich niet veel aan van filmconventies, in die zin dat zoiets (een film die zich grotendeels afspeelt in de slaapkamer van een beroemd staatshoofd dat op sterven ligt) nooit eerder is gedaan, voor zover ik weet tenminste. Het acteerwerk is erg goed, op een gegeven moment ligt de koning 's nachts weer te kermen van de pijn en zie je een van zijn lakeien rollen met z'n ogen, zo van: daar gaan we weer. Héél subtiel, maar zo goed gedaan. Het spel van Jean-Pierre Léaud is prijzenswaardig te noemen; dat je met zo weinig tekst zo veel kunt zeggen. Mooie muziek en art direction ook: de belichting en het vele rood hebben veel weg van het werk van Rembrandt. De aanblik van het zwartverkleurde onderbeen maakte me wat misselijk, al helemaal toen de artsen eraan gingen snuffelen en vieze gezichten trokken. Maar van de kruiperigheid van de hofhouding rond zijn bed werd ik eerlijk gezegd ook niet goed. En die potsierlijke pruiken haha, Oboema is er niks bij.... Het huilen aan het einde deed me denken aan de beelden van dramatisch huilende Noord-Koreanen na het overlijden van Kim Jong-il.

avatar van John Milton
geplaatst:
Ferdydurke schreef:
Doodgaan. Er is geen lol aan, mensen. [...]

En intussen zat ik achter in de zaal, knikkebollend, te acteren in mijn eigen film. La Mort d'un Bioscoopganger.
. Geweldig.
en nadat ik weer uit de dood was opgestaan, maakte ik in gedachten een lijstje van films die me als eerste te binnen schoten: Barry Lyndon. [..] La Última Tierra.
met die 2 films kon ik wel wat, maar Je maakt me alsnog iets bevreesd.

avatar van Ferdydurke
1,5
geplaatst:
John Milton schreef:
met die 2 films kon ik wel wat, maar Je maakt me alsnog iets bevreesd.


Wat bedoel je?

Overigens: ik vond dit dus helemaal niks, maar Serra is bepaald geen koekebakker, kwam ik een paar maanden later achter. Honor de Cavalleria (kreeg ik van Verhoeven toegestopt) vond ik wel heel sterk.

avatar van John Milton
geplaatst:
Dat ik Barry Lyndon en La Última Tierra wel kon waarderen, maar bevreesd omdat dat niet betekent dat ik dit niet duidelijk saai zou kunnen vinden.

Bedankt voor de tip!

Gast
geplaatst: vandaag om 01:16 uur

geplaatst: vandaag om 01:16 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.