Kyûketsu Dokuro-sen (1968)

Afgelopen week op DVD verschenen in de Eclipse box: When Horror Came to Shochiku (R1).

Kijk! Dit leek er meer op (na een teleurstellend begin van de Shochiku-box).

In het begin even wat speelgoedbootjes in de badkuip, maar drie jaar later geheel op stoom in een geestverhaal, priesters, schaduwen, waaiende gordijnen, dubbelgangers en dat alles in stemmig zwart/wit - hier zitten heel wat referenties aan Europees en Amerikaans genre-werk, maar de roots van Japanse voorlopers als Nakagawa (o.a.) zijn ook nooit heel ver weg.

Prima film, met opvallende muziek (herinnerend aan een Morricone-spaghetti) en Nishimura Ko doet een Japanse versie van Vincent Price.

De twee films die ik tot nu toe zag uit Criterion's Shochiku-box (The Living Skeleton en Goke, Body Snatcher from Hell) vallen me nogal tegen. Ik heb de box echt aangeschaft voor deze twee titels (deze film naar aanleiding van een toplijst hier op MM en Goke wilde ik al zien sinds het uitkomen van Tarantino's Kill Bill) en hoewel je je er best mee kunt amuseren, mits je de 'cheese-bril opzet', zijn deze Japanse horror films nogal slap. Genoeg tempo en een paar leuke ideetjes, maar de narratief is klungelig en doorzichtig, de special effects zijn zeer wisselend van kwaliteit (pre-jaren 40 ooit), en de films worden nooit echt creepie. Zeker vergeleken met generatiegenoten (Shindo's films, Polanski's horrorfilms, The Innocents, The Haunting, Bava, Corman) is dit ietwat teleurstellende horror.

Het eerste wat me opviel bij deze oude Japanner was de aparte editing; al bij de kaping in het begin wordt er een aantal malen uit het niets veranderd van perspectief en scene. Ik was al een beetje bang een of andere verhaspelde versie onder ogen te krijgen, maar dat is volgens mij niet in de hand. Later in de film valt het trouwens wel weer mee, al gebeurt het nog wel bij een aantal flashbacks. Maar goed, verder hebben we hier een sfeervolle film te pakken die soms heel leuk uit de hoek komt, en op andere momenten toch een beetje de plank misslaat. Misschien miste ik toch wat in de dialogen, maar sommige gebeurtenissen en plotpunten kwamen voor mij compleet uit de lucht vallen, al is het misschien ook de bedoeling geweest om allerlei horrorelementen gewoon de film in te gooien zonder heel veel overkoepelend plot. Al komt er op een gegeven moment nog wat cheesy, Hammer-achtig verhaal over gekke wetenschappers, en ondoden bij. Ook qua sfeer is het soms een beetje creepy, om vervolgens dan weer met verschrikkelijk overacteren en ontzettend neppe effecten (die skeletten onder water bijvoorbeeld, of de vleermuizen) het over een andere boeg te gooien. Maar alsnog, ik vond het wel een vermakelijke opeenstapeling gebeurtenissen met misschien niet heel veel samenhang of logica, maar genoeg weirdness, dubbelgangers, vleermuizen en skeletten om je niet te hoeven vervelen.

Niet zo'n geweldige horrorprent uit Japan. Ik had wel wat moeite met de Spaanse ondertiteling - ik vond niets anders - maar kon me toch niet van de indruk ontdoen dat het anders ook nogal een rommeltje was. Het verhaal was alvast niet het sterkste punt van de film.

Griezelig werd het ook niet echt. En de filmtitel is toch wel wat misleidend. Er komen dan wel een aantal keren wat skeletten aan te pas, erg veel kwamen die niet in beeld of voegden die iets toe aan het geheel. De skeletten werden zo weggeplukt uit het spookhuis overigens.

Hier en daar wel een leuke scène zoals met dat zuur, maar dat is het dan ook. In zijn geheel redelijk flauw, maar het blijft voor een keer wel een fijne wegkijker.