Sterke oorlogsfilm van Roman Polanski. The Pianist laat op gedetailleerde en indrukwekkende wijze zien hoe een Pools-Joodse man en zijn familie te maken krijgen met de Duitse inval van Warschau tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het eerste gedeelte laat zien hoe de familie Szpilman en de andere Joden worden verplicht te verhuizen, en hoe ze uiteindelijk in de treinen komen die ze naar de concentratiekampen brengen.
Szpilman blijft dit lot bespaard en komt er uiteindelijk alleen voor te staan (met wat hulp van verzetsstrijders). De film is bijzonder sfeervol en vooral op het laatst zitten er een paar schitterend geschoten scènes in van het kapotgeschoten Warschau. De film valt op een gegeven moment wel wat in herhaling en dat Szpilman steeds in zijn eentje opgesloten wordt, levert niet altijd een even boeiende kijkervaring op. Maar dat laatste stuk is wel grandioos en de laatste scènes bezorgde me echt kippenvel. Brody is sterk en vooral zijn fysieke verval is indrukwekkend om te zien. Vakwerk van Polanski.
“Just a minute. Robin Hood steals money from my pocket, forcing me to hurt the public, and they love him for it?”
Dit is de film die ik denk ik het vaakst heb gezien in mijn jeugd. De combinatie van avontuur, humor, romantiek en spetterende actiescènes maakte deze film tot de ultieme jongensdroom. De film heeft na al die jaren bijna niets van zijn magie verloren, alhoewel ik nu wel wat beter de mindere kanten kan zien.
De film is te lang en sommige personages zijn erg slecht uitgewerkt. Het acteerwerk is ook niet geweldig, met alleen Oldman die elke scene naar zich toetrekt. Het romantisch subplotje werkt ook niet echt. Gelukkig zijn de actiescènes vermakelijk en de humor werkt ook erg goed. De film neemt zichzelf niet te serieus en dat kan ik wel waarderen. Costner en Freeman vormen ook een sterk duo en hun samenspel vormt toch wel het hart van de film. Robin Hood blijft na al die jaren een leuke avonturenfilm.
“If you are looking for ransom, I can tell you I don't have money. But what I do have are a very particular set of skills, skills I have acquired over a very long career. Skills that make me a nightmare for people like you. If you let my daughter go now, that'll be the end of it. I will not look for you, I will not pursue you. But if you don't, I will look for you, I will find you, and I will kill you.”
De ultieme actie- en revenge film. Taken verdoet zijn tijd niet met onzinnige subplotjes of oninteressante bijrollen maar gaat regelrecht op zijn doel af, de kijker in anderhalf uur omverblazen met strakke actie/vechtscènes, een lekker ijzingwekkende sfeer en een grommende Neeson die uitgelaten wordt in Parijs.
De film moet natuurlijk wel even zijn karakters introduceren en de liefde tussen vader en dochter moet worden opgebouwd, maar daarna gaat de film als een stoomwals te keer. De vechtscènes zien er gladjes en overzichtelijk uit en de autoachtervolgingen zijn degelijk (ik heb ze wel eens beter gezien). Neeson is erg sterk als oud CIA agent die door een stel (uiteraard) Oost-Europese gangsters uit zijn pensioen wordt gehaald. Want deze gangsters hebben net de verkeerde dochter gekidnapt. De angst en frustratie is van Neeson's gezicht af te lezen, maar hij slaagt er toch in om koel te blijven en de bad guys één voor één naar de andere wereld te helpen. Als er een apenrots voor actiefilms zou bestaan, dan zou Taken niet ver van de top zitten.
“Just never leave your wife. That's what happened to me.”
“I'd take the bullet.”
Prima film met veel suspense, actie, een lekker zomerse locatie en sterke acteurs. Washington is altijd wel goed en Mendes is natuurlijk een lust voor het oog. Belangrijker is dat de twee ook echt chemie hebben en hun gekibbel als een bijna gescheiden echtpaar is leuk om te volgen. Ook Billingsley heeft een grappige rol als lijkschouwer.
De film heeft een rustige opbouw en net wanneer het langdradig en saai begint te worden, schakelt de film een tandje bij en is het tot het einde toe genieten. Het verhaal heeft een aantal verassingen, en de manier waarop Washington zich uit iedere benarde situatie probeert te halen levert een aantal geweldige scènes op. Het einde is wat clichématig maar wel goed uitgewerkt en de grote twist had ik niet gelijk zien aankomen. Geen hoogvlieger maar zeker een aangename film.
“Gentlemen, trials are too important to be left up to juries.”
Boekverfilmingen van John Grisham kunnen goed of heel erg fout uitpakken, en gelukkig kantelt Runaway Jury naar de goede kant. De film is te lang en een strakker script had wel gemogen, maar de acteurs houden de aandacht vast en ook de regie is sterk.
Het is leuk om Hoffman en Hackman samen in een film te zien en ook Cusack en Weisz zijn uitstekend op dreef. Het verhaal zit goed in elkaar en zeker de rechtbankscènes zijn soms best spannend. Alles bij elkaar een sterk rechtbankdrama met de nodige suspense.
“Love makes you do crazy things, insane things, things in a million years you never thought you'd see yourself do. There you are doing it... can't help it.”
Wicker Park is een interessante legpuzzel. De film is een mysterieus en romantisch drama die laat zien hoe ver iemand wil gaan voor de liefde. Met veel misverstanden, leugens en elkaar net misloopsituaties tot gevolg.
De regie van McGuigan is erg sterk met een aantal geweldige scènes en veel visuele flair. Het drietal Hartnett, Kruger en Byrne zijn waanzinnig goed en vooral de dames hebben een aantal geweldige scènes. Mooi acteerwerk. Ook een dikke pluim voor de muziek die op momenten erg sfeervol is en met Coldplay een geweldige uitsmijter heeft. Sterke film over de rare dingen die we doen voor de liefde.
“Anywhere you go, desire is desire. The sun cannot bleach it, nor the tide wash it away...”
Het eerste uur van The Beach is zo briljant. Boyle en de acteurs zorgen voor een erg sfeervolle film. De prachtige locaties, de cinematografie, de muziek (geweldig) etc. Het draagt allemaal bij aan een bijna hypnotiserende filmbelevenis. Alsof je zelf de cannabis aan het roken bent, die in overvloed groeit op het schitterende eiland.
DiCaprio, Canet en Ledoyen (prachtige actrice) vormen een leuk trio en hun zoektocht naar een afgelegen eiland is erg vermakelijk. Boyle vind ik altijd wel een erg fijn regisseur die oog heeft voor visueel prachtige scènes maar het verhaal altijd vooropstelt. Het gemeenschapsgevoel komt ook erg goed tot uiting en die onderhuidse spanning is de hele tijd voelbaar. Nadat DiCaprio en Swinton terugkomen van hun uitstapje naar het vaste land, lijkt het wel of alles als een plumpudding in elkaar stort. Het wordt een wat langdradig en saai geheel met een DiCaprio die als een soort van gekke Rambo door de natuur struint. Zijn "ommekeer" op het laatst is helemaal lachwekkend. Eeuwig zonde, want dat eerste uur is prachtige cinema.
Indrukwekkende film. 99 Homes laat op sterke wijze zien wat er met mensen gebeurd als ze uit hun huis worden gezet, en welke mensen daar allemaal een (schimmige) rol in spelen. En wat mensen ervoor over hebben om weer in hun oude huis te kunnen gaan wonen.
Garfield speelt een geweldige rol als Dennis, een jongeman die uit zijn huis wordt gezet en daarna zijn eigen morele en ethische grenzen steeds een stukje verlegd om aan geld te komen en in zijn oude huis te kunnen blijven wonen. De beste acteerprestatie is van Shannon, die een man speelt die mensen uit hun huis zet en Dennis onder zijn (corrupte) hoede neemt. De regie is ook sterk en soms had het wat weg van een documentaire. Het einde is wat abrupt maar geeft wel goed de dilemma’s weer waar Dennis mee rondloopt. De uiteindelijke keuze die hij maakt is geen verrassing maar wel wat veilig en simpel voor deze voor de rest mooie film.
Alternatieve titel: Sex Crimes, 23 oktober 2016, 13:27 uur
“People aren't always what they appear to be. Don't forget that.”
Toch wel een beetje jeugdsentiment. Wild Things is mysterieus, sexy as hell, soms spannend en heeft zoveel plotwendingen dat het je op een gegeven moment gaat duizelen. De eerste keer dat ik deze film keek was voornamelijk voor Denise Richards en ze is nog steeds bloedmooi. Sterke rollen ook voor Dillon, Bacon, Murray (hilarisch) en vooral Campbell.
Het verhaal begint erg sterk en het is allemaal uitermate sfeervol. De rustige regie, de onderhuidse spanning, de zomerse beelden en vooral de geweldige muziek. Je zit eigenlijk vanaf minuut één in de film. Het tweede deel heeft te veel plotwendingen en vooral de rol van Bacon in het mysterie is er voor mij één te veel. De uiteindelijke "overwinnaar" is wel een leuke twist en volledig terecht. Vooral als je de eindcredits bekijkt. Nog steeds een uiterst vermakelijke film.
“Fifty percent of something is better than a hundred percent of nothing.”
Een vreemde eend in de bijt maar wel een vermakelijk Fast and the Furious avontuur. De franchise verplaatst het straatracen naar Tokio en dat werkt verfrissend. Op sommige momenten wordt Tokio echt schitterend in beeld gebracht en is bijna een karakter op zich. Net zoals de schitterende wagens die weer over de Japanse wegen mogen razen.
De acteerprestaties waren niet al te best, maar gelukkig was het niet storend. De film neemt zichzelf en de personages iets te serieus en meer humor en relativering had wel gemogen. Een beetje zoals het interessantste personage Han (Sung Kang acteert wel goed). De racescènes zagen er mooi uit maar een leuke heist miste ik wel. Tegen elkaar racen wordt op een gegeven moment ook saai. Maar een vermakelijke film is deze Tokyo Drift wel geworden.
Alternatieve titel: Apocalypse Now Redux, 22 oktober 2016, 15:06 uur
“We train young men to drop fire on people, but their commanders won't allow them to write "fuck" on their airplanes because it's obscene!”
Waanzinnige film. Ik weet niet hoe Coppola het allemaal voor elkaar heeft gekregen met alle tegenslagen die hij tijdens het filmen te verwerken kreeg, maar Apocalypse Now is een regelrecht meesterwerk die er werkelijk schitterend uitziet. De waanzin van de oorlog is nog nooit zo indringend op film vastgelegd en je voelt de gekte van de personages per minuut toenemen. Het lijkt wel of de acteurs zelf ook langzaam gek zijn geworden tijdens het filmen.
De film laveert moeiteloos tussen de verschrikkingen van de oorlog en de heerlijke gitzwarte humor. Vooral Robert Duvall en zijn personage Kolonel Kilgore zal ik niet snel meer vergeten. Zijn passie voor surfen terwijl de oorlog in volle gang is, is waanzinnig, hilarisch, absurd en very disturbing. “I love the smell of napalm in the morning.”... Meesterlijk. De tocht door de jungle naar Kolonel Kurtz (de manische Brando) is ook interessant, alhoewel ik hier wel begon te voelen dat ik de 202 minuten durende versie aan het kijken was. Maar door de regie, de acteurs en de prachtige cinematografie blijft het boeien. Sheen, Fishburne, Hall, Bottoms etc. allemaal leveren ze een magistrale acteerprestatie. Dat Sheen een hartaanval heeft gehad tijdens het filmen wil ik best geloven. Apocalypse Now is cinema op zijn best en mooist. Een masterclass van Coppola.
Dit is mijn vierde Kubrick film. Waar ik Full Metal Jacket, Eyes Wide Shut en The Shining echt briljante films vind, ben ik bij A Clockwork Orange wat minder enthousiast. Nadat ik de film had afgekeken, zat ik echt met een leeg en ontheemd gevoel voor me uit te staren. Ik kon genoeg sterke punten opnoemen, maar de film zelf deed me niet veel. Natuurlijk, de decors (van John Barry!) waren prachtig en de muziek was waanzinnig. Ook het acteerwerk is degelijk en de vreemde gevoel voor humor van Kubrick kan ik wel waarderen.
Het verhaal is ook wel interessant maar toch kon ik niet goed in de film komen. Het lijkt wel of Kubrick de kijker met opzet op afstand houdt door zulke afschuwelijke personages te creëren, waar je geen enkel sympathie voor voelt. Ik wil als ik een film kijk toch wel graag emotioneel betrokken zijn bij tenminste één personage of het verhaal. Alex is zo'n afschuwelijk personage dat ik nou niet met medelijden zat te kijken toen er geëxperimenteerd werd op hem. Gruwelijk was het zeker, maar de man had net een vrouw verkracht. Karma is a bitch. Een mens moet vrij zijn in zijn doen en laten (hoe afschuwelijk deze activiteiten ook mogen zijn) maar als je een bepaald pad kiest moet je ook de consequenties dragen. Alex wordt van dader slachtoffer maar Kubrick heeft in het eerste gedeelte zo'n afschuwelijk mens van hem gemaakt, dat het slachtoffer gedeelte niet echt uit de verf komt. Maar A Clockwork Orange is een audiovisueel overdonderende film en ik ben toch blij dat ik hem gezien heb.
Heerlijke film. Chinatown is een sfeervolle film noir met één van de beste scripts ooit. De film zit zo ongelooflijk goed in elkaar en ondanks de lange speelduur van de film, zit er geen één overbodige scene in. Los Angeles wordt prachtig in beeld gebracht en de hitte is constant voelbaar. Je zit gelijk goed in de film en de onderhuidse spanning is constant voelbaar.
Nicholson zet met J.J. Gittes weer een fantastisch personage neer waar je, ondanks al zijn gebreken, toch met plezier naar zit te kijken en waarvan je hoopt dat hij de zaak oplost. Deze zaak lijkt ingewikkeld in elkaar te zitten, maar was goed te volgen en zit ingenieus in elkaar. Dunaway en Huston waren ook voortreffelijk en Dunaway en Nicholson hebben een sterke chemie. De donkere ondertoon van de film komt aan het einde tot een gruwelijke conclusie en ik werd werkelijk omvergeblazen. Een schitterende klassieker van Roman Polanski.
Alternatieve titel: Love & Other Drugs, 20 oktober 2016, 19:11 uur
“I'm gonna need you more than you need me.”
“That's okay.”
Love and Other Drugs is een film die interessant en origineel begint, maar naarmate de film vordert steeds meer trekjes begint te krijgen van een ouderwetse romcom. Niet heel erg maar ik had stiekem wat meer verwacht na het goede begin.
De film heeft met Gyllenhaal en Hathaway een heerlijk duo die goed op elkaar ingespeeld is. Hathaway speelt een vrouw met de ziekte van Parkinson, en dat hangt als een donkere wolk boven iedere relatie die ze wil aangaan. Maar dan komt ze flierefluiter Gyllenhaal tegen en tja, de rest kun je wel raden. De film kan je eigenlijk in tweeën snijden met het eerste gedeelte dat nog luchtig is, vol met humor en scherpe dialogen. In het tweede gedeelte komt het onvermijdelijke drama om de hoek kijken en wordt het een standaard romcom. Gelukkig houden Gyllenhaal en Hathaway het interessant.
“As the sound of the playgrounds faded, the despair set in. Very odd, what happens in a world without children's voices.”
Een film met twee (of drie) gezichten. Het sfeervolle begin, het wat langdradige middenstuk en het spectaculaire einde met één van de best gefilmde actiescènes die ik ooit heb gezien. De film begint heel erg goed en door het grijze en naargeestige decor zit je gelijk goed in de film. Na de dood van Julian (Julianne Moore) lijkt het wel of alle lucht uit een ballon ontsnapt, en wordt het een rommelig en langdradig geheel.
Wanneer de film zich verplaatst naar Bexhill en de baby wordt geboren, komt er weer wat meer vaart in het verhaal en tja, die minuten durende actiescene hé... Weergaloos. Sowieso is de cinematografie en het camerawerk van Lubezki prachtig. Vooral als al die militairen stilzwijgend naar de baby staan te staren en daarna gewoon weer verder gaan met oorlog voeren. Cynisme ten top maar het past wel. Dit soort verhalen gaan er bij mij meestal in als zoete koek en ook hier vond ik het uitermate interessant. Het script oogt soms wat rommelig en onduidelijk, maar interessant is het allemaal wel. Owen is sterk en ook Caine heeft een leuke rol als hippie. Children of Men heeft zijn ups and downs maar is een sfeervolle film met een intrigerend uitgangspunt en geweldige actiescènes.
“Ladies and Gentlemen, this is your captain speaking. I have the only gun on board. Welcome to Con Air.”
Con Air blijft een spectaculaire actiefilm vol met memorabele oneliners en een scala aan topacteurs. Cage en Malkovich zijn geweldig maar ook de rol van Cusack is goed te pruimen. En dan heb je ook Rhames, Buscemi (geniaal) en Trejo nog.
Cage speelt de boef met een hart van goud met verve en van Malkovich gaat echt dreiging uit. De actiescènes zien er spetterend uit en vooral het laatste gedeelte in Las Vegas is spectaculair. Cage die een knuffelkonijn aan zijn dochter geeft blijft vertederend, “Put... the bunny... back... in the box” … Genieten. Bloed, zweet en tranen heeft het gekost maar zijn dochter heeft een knuffelkonijn. Een actiefilm met een hart, zo wil Con Air uitstralen. Toch concentreer ik me op de vette actie en legendarische oneliners.
“First of all, you're so not a failure as a mother. In fact, you're the best mother that we've ever seen.”
“True that!”
“You give your kids salad. Your remember your kids birthdays! I mean, I've sat here and watched you wait until your kid fell asleep before you got high.”
“Most moms do that, Carla.”
Leuke komedie die al een uitgangspunt heeft vol met potentie. Moeders die het hebben gehad met hun drukke leven en lekker de "bad moms” gaan uithangen. Met alle gevolgen van dien. De humor is een beetje hit and miss maar vooral Hahn heeft een aantal sterke momenten. En mijn eeuwige heldin Applegate steelt uiteraard de show met haar stalen gezicht en bitcherig gedrag. Kunis en Bell doen het ook uitstekend.
De film heeft wel een wat ironische en dubbele boodschap. Aan de ene kant kan de film zo een reclamefolder zijn voor vrouwenemancipatie, maar aan de andere kant worden het schoolplein en de PTA meetingen bevolkt door huismoeders, golddiggers en vrouwen die drie dagen werken. De enige man die zijn kinderen netjes naar school brengt is een weduwnaar… Een wat vreemde boodschap anno 2016. Maar goed, de humor is geslaagd en de actrices hebben een aanstekelijke chemie. En de laatste scènes met de actrices en hun eigen moeder is aandoenlijk.
Maggie's Plan is een aardige indiefilm, die jammer genoeg wel wat vlak blijft. De film had wel wat pit kunnen gebruiken want nu kabbelt het allemaal iets te rustig voort. Gerwig is erg sterk als Maggie, een vrouw die graag een kind wil en uiteindelijk in John (Hawke) een man vindt waar ze verliefd op wordt en met wie ze een kind krijgt.
Jammer genoeg komt ze erachter dat John en zij toch niet zo goed bij elkaar passen, en dat John en zijn ex-vrouw toch veel beter bij elkaar passen. De veel film wordt nergens te dramatisch maar heeft een verfrissende luchtigheid over zich. En veel humor. Vooral Julianne Moore met haar verschrikkelijke accent werkt op de lachspieren. Leuke film die iets te gewoontjes is om echt indruk te maken.
Auschwitz: The Nazis & the 'Final Solution' (2005) 4,0
Alternatieve titel: Auschwitz: Inside the Nazi State, 19 oktober 2016, 14:00 uur
Auschwitz: The Nazis and 'The Final Solution'
Indrukwekkende documentaire. Het is waanzinnig hoe gedetailleerd de makers te werk zijn gegaan. Allerlei mensen zijn geïnterviewd, oude brieven van bijvoorbeeld Rudolph Hoss zijn gebruikt en allerlei ander materiaal is verzameld om een zo nauwkeurig beeld te scheppen over het ontstaan van Auschwitz, en de werkwijze van de nazi's.
Het blijft schokkend om te zien hoe gedetailleerd de nazi's te werk gingen en hoe weinig schuldbesef ze achteraf hadden. Ik heb veel gelezen over Auschwitz maar toch kwamen er nog zaken naar voren die nieuw waren voor mij. Soms werd het iets te gedetailleerd waardoor het wat langdradig aanvoelde, en de rode draad wat uit het oog werd verloren. Maar het onderwerp is zo indrukwekkend en belangrijk dat het toch blijft boeien en vooral de interviews met de Joodse overlevenden en de nazi's die werkten rond Auschwitz maken indruk. Een prachtige en tegelijkertijd verschrikkelijke documentaire die laat zien tot welke afschuwelijke dingen een mens in staat is, maar ook hoe sterk wij als mens kunnen zijn als we geconfronteerd worden met al dat kwaad. Het klinkt cliché maar het is een belangrijke geschiedenisles die we in 2016 nog steeds niet geleerd hebben.
“There's this guy. He's a kind of cop, at least he used to be. He doesn't care about proof, he doesn't care about the law, he only cares about what's right.”
Tom Cruise die als stoïcijnse en mysterieuze held de bad guys een pak rammel geeft levert altijd wel leuk kijkvoer op. Jack Reacher heeft een lekker ijzingwekkende sfeer en een verhaal dat verrassend goed in elkaar steekt.
Jammer genoeg wordt het op het laatst wel een stuk minder, anders was dit echt een topper geworden. Veel suspense, sterke acteurs (ook Pike doet het goed), sommige mooie vechtscènes en een Cruise in topvorm, wat wil je nog meer? Nou, een iets beter einde dan dit clichématig en inspiratieloos afraffelwerkje had wel gemogen. Jammer, want voor de rest doet deze Cruise-vehicle erg veel goed.
Lekkere actiefilm met een Washington en Reynolds die goed op elkaar zijn ingespeeld. Ook leuk dat het verhaal zich afspeelt in Kaapstad en dat de omgeving echt wordt gebruikt voor de actiescènes. Deze actiescènes zien er flitsend uit en ook de vechtscènes zijn spijkerhard. Zo zie ik het graag.
Wie de bad guy is zie je van een kilometer ver aankomen, maar het stoorde niet heel erg. De film heeft veel vaart en flair en Washington en Reynolds zijn eigenlijk altijd wel goed. Washington hoeft maar even stoer te kijken en een bad guy een paar klappen te geven, en je gaat mee in zijn verhaal. Wat een charisma heeft die man. Het verhaal is standaard, maar gelukkig is het voor de rest bovengemiddeld. Zeker voor een actiefilm.
Alternatieve titel: Task Force X, 16 oktober 2016, 14:06 uur
“Seriously, what the hell is wrong with you people?”
“We're bad guys, it's what we do.”
Er is waarschijnlijk geen film waarbij ik na het kijken ervan zo'n dubbel gevoel heb, als bij Suicide Squad. Aan de ene kant heb ik genoten van sommige personages en de acteurs, sommige actiescènes en een aantal humoristische momenten. Maar de film is zo'n ontzettende rommeltje en heeft een hele vreemde toon.
De film heeft een donkere ondertoon maar wil toch ook luchtig zijn. Alsof ze Nolan's The Dark Knight en Marvel's Antman hebben samengevoegd en er een potpourri van hebben gemaakt. Het werkt voor geen meter. De film heeft ook een rommelige opbouw en heeft heel veel matige en onnodige personages. Robbie (weergaloos), Smith, Davis en Courtney zijn goed maar voor de rest is het allemaal erg matig. Harley Quinn is eigenlijk het enige personage dat een eigen film mag hebben van mij. Leto is duidelijk geen Nicholson of Ledger, maar is redelijk als de Joker. Suicide Squad is een bende maar door Harley Quinn en haar wacky ass toch de moeite waard. Alle andere personages mogen opgesloten blijven zitten.
“Well, what if there is no tomorrow? There wasn't one today.”
Prachtige film. Een op het eerste gezicht eenvoudig verhaal komt op werkelijk briljante wijze tot leven door een sterke regie van Ramis, weergaloze acteerprestaties en veel humorvolle, dramatische en emotionele momenten. Phil is een wat narcistische weerman die erachter komt dat hij een dag iedere keer weer opnieuw beleeft. Phil gaat van blij naar recalcitrant en suïcidaal om uiteindelijk tot inkeer te komen, en te kiezen om het meeste uit deze ene dag te halen.
Briljant gespeeld door Bill Murray, die alle stemmingswisselingen van Phil perfect vertolkt. Schitterende rol ook voor Andie MacDowell als Rita, een vrouw die uiteindelijk het hart van Phil steelt en op hilarische wijze telkens opnieuw door hem wordt versierd. Geweldige scènes leveren dit op. Ook Elliott en vooral Tobolowsky leveren een geweldige bijdrage als personages die Phil steeds weer opnieuw tegen het lijf loopt. Het einde is emotioneel en heeft een hele mooie boodschap. De kracht zit in de herhaling en dat levert met Groundhog Day een schitterende filmbelevenis op.
Sterke documentaire. Het verhaal rond Amanda Knox heb ik wel gevolgd, en de discutabele krantenkoppen vielen me toen al op. En om dan nu van de journalist Nick Pisa zelf te horen dat er veel leugens en verzonnen verhalen waren en druk van concurrentie was, is schokkend. Maar natuurlijk niet verassend.
De documentaire makers kiezen wijselijk geen kant, maar laten wel zien dat het bewijs tegen Knox niet erg overtuigend was. Het is schokkend dat ze in eerste instantie schuldig is bevonden met dit bewijs. Dat komt ook door Knox. Een wat vreemde dame die lacht op de meest vreemde momenten (in de rechtszaal net voor haar vonnis), een ingestudeerd praatje zit af te ratelen en ook halve waarheden verkondigt. Maar dat maakt haar nog niet schuldig. Hoe graag die rare Italiaanse rechercheur met zijn pijp en Sherlock Holmes fascinatie dat ook zou willen.
Overdonderend, mysterieus en hypnotiserend. Voor Eyes Wide Shut moet je in de juiste stemming zijn, maar dan word je ook getrakteerd op een betoverende filmbelevenis. Kubrick levert een sfeervolle film af die vanaf de eerste scene indruk maakt, en ondanks de lange speelduur en bepaalde scènes (Cruise loopt veel doelloos rond in New York) blijft het verhaal interessant en intrigerend.
Cruise speelt William Harford, een dokter die na een ontboezeming van zijn vrouw Alice (Kidman) ronddwaalt door nachtelijk New York zonder duidelijk doel. William heeft een aantal vreemde ontmoetingen en besluit uiteindelijk naar een besloten feest te gaan in een afgelegen landhuis. Met alle gevolgen van dien. Deze lange scene in het landhuis is één van de meest stijlvolle, absurde, bevreemdende, fascinerende en beste scènes die ik ooit heb gezien. Beeld en geluid (dat muzieknummer tijdens het ritueel zal ik niet snel meer vergeten) komen op een perfecte manier samen. Cruise en Kidman zijn fantastisch, en vooral Kidman maakt in maar een paar scenes een verpletterende indruk. Het einde is ook briljant gekozen door Kubrick.
“If we can stop him, we shall prevent the collapse of Western civilization... No pressure.”
Dit tweede Sherlock Holmes avontuur van Ritchie heeft dezelfde sterke punten als het eerste deel. Het geweldige samenspel tussen Downey Jr. en Law, het Victoriaanse tijdperk dat werkelijk schitterend tot leven komt (de decors en cinematografie zijn waanzinnig), veel vaart, humor en sterke dialogen en natuurlijk de bekende snelle en originele montage van Ritchie.
Het verhaal is wel wat rommelig en het gedeelte met Rapace komt niet goed uit de verf. Zowel het personage, de actrice als de hele verhaallijn. Storend was het zeker niet, maar een iets betere uitwerking had wel gemogen. Gelukkig is Harris als de iconische professor Moriarty wel fantastisch. De actiescènes zijn fantastisch met voor mij die scene in de trein wel als hoogtepunt. Kom maar op met deel drie. Wel met Rachel McAdams graag (die staat vermeld op IMDB, dus dat zal wel zo zijn).
“This is Will Colson, the conductor speaking. Just to let you know we're gonna run this bitch down.”
Leuk actiespektakel. Het duo Scott-Washington levert op dat gebied wel vaker vakwerk af en ook Unstoppable is weer een prima actie-vehicle. Geen schiet- en vechtpartijen deze keer, maar een onbemande trein met gevaarlijke stoffen die gestopt moet worden.
De film heeft een rustige opbouw maar zodra de trein echt op gang komt, is er geen stoppen meer aan. Washington en Pine zijn een goed duo en hebben een aantal grappige conversaties. Hun gezinsleven wordt er ook bijgesleept, maar echt interessant of diepgaand wordt het niet. Maar de treinscènes zijn wel meeslepend en spannend en daar gaat het om. Prima vermaak.
Alternatieve titel: Déjà Vu, 15 oktober 2016, 15:03 uur
“We've got some unique time constraints.”
Prima film met een intrigerend uitgangspunt. Op een gegeven moment wordt er volgens mij een loopje genomen met de eigen logica, maar spannend en uiterst vermakelijk blijft het zeker. Washington is gemaakt voor dit soort rollen en weet de film probleemloos te dragen.
Hij heeft ook een goede chemie met de andere acteurs en de film heeft een flinke dosis humor. De actiescènes zien er ook goed uit en New Orleans is een mooi decor. Het (beperkt) reizen in de tijd geeft de film wel een extra dimensie en wordt goed uitgewerkt. De film vliegt niet uit de bocht maar houdt het simpel. Spetterende actie, een vleugje sci-fi, humor en Washington. Geen slechte combinatie.
Ingenieuze animatiefilm rond superhelden. Wat ik zo goed vind aan The Incredibles is dat de personages echt tot leven komen en de film ziet er ook schitterend uit. Mr. Incredible is een soort kruising van een superheld en James Bond, die ook nog een gezin heeft. Ook zijn vrouw (Elastic Girl) en kinderen hebben speciale krachten en als team moeten ze uiteindelijk de bad guy verslaan.
De humor is een beetje hit and miss en op het laatst wordt het eigenlijk gewoon een bombastische actiefilm, maar al het voorafgaande zit uitstekend in elkaar. Het hele verhaal rond superhelden die worden gedwongen om een normaal bestaan op te bouwen is leuk bedacht, en vooral het begin met Mr. Incredible die probeert normaal te leven maar steeds weer zijn latex pakje weer aandoet is erg grappig. Mooie graphics, leuke personages en een origineel verhaal. Voorbeeld voor veel animatiefilms.
“We just gave a ghost a nuke, we should probably run.”
Verschrikkelijk ongrappige en onnodige reboot. Ik heb nooit zoveel gehad met Ghostbusters, dus dat er opeens een Ghostbusters film zou komen met vrouwen maakte me niet zoveel uit. Het enige sterke punt van de film vond ik het samenspel tussen de vier dames (en domme Hemsworth).
Er is chemie maar jammer genoeg is het script niet toereikend om er een sterk geheel van te maken. Jones heeft een paar grappige momenten en McCarthy mag soms haar ding doen, maar dan heb ik de humoristische en sterke momenten wel genoemd. Wiig moet de straight woman spelen en doet dat goed, maar wat McKinnon en Hemsworth aan het doen zijn weet ik nog steeds niet. De actie is opvallend tam en vechten tegen spoken heeft er nog nooit zo saai uitgezien. Er is chemie tussen de dames maar helaas weet de film dat voordeel niet uit te buiten.
“Whenever there is any doubt, there is no doubt. That's the first thing they teach you."
Lekker ouderwetse spionage/misdaad film met een rustige regie en topacteurs. Er wordt de tijd genomen om het verhaal en de personages op te tuigen, en de beste scene van de film is eigenlijk het begin rond die kroeg. Geniale opbouw met de muziek, introductie van de personages en gelijk al die ijzingwekkende sfeer.
Ronin is bekend geworden om de achtervolgingsscènes en die zijn nog steeds geweldig. Geen snelle montages en flitsend camerawerk, maar gewoon een rustige regie en overzichtelijk camerawerk. De Niro, Reno, Skarsgard en McElhone (dat heerlijke accent alleen al) zijn geweldig, maar eigenlijk zitten er geen zwakke plekken in de cast. Het misdaad plot zit wat ingewikkeld in elkaar maar wordt gelukkig op het einde wel wat duidelijker. Dat einde op de schaatsbaan is een beetje een anticlimax en inspiratieloos. Jammer, want al het voorgaande is uitermate sfeervol en spannend met geweldige acteurs.
“Forgiveness is between them and God. It's my job to arrange the meeting.”
Bikkelharde film die rustig begint maar uitmondt in één groot bloedblad. Washington is in topvorm en vooral de groeiende band met de jonge Fanning wordt mooi opgebouwd. De twee hebben een leuke chemie en hun band is toch wel het hart van de film. Als wraakengel doet Washington zijn bekende ding en hij heeft dat stoere, stoïcijnse en meedogenloze bijna geperfectioneerd.
Er is een kidnapping en net zoals Washington kom je steeds iets meer te weten over de motieven van de daders. Waar het uiteindelijk eindigt was geen al te grote verrassing. Mexico City wordt mooi in beeld gebracht en de muziek is uitermate sfeervol. De film is misschien iets te lang en van die flitsende en snelle camerabewegingen kreeg ik op en gegeven moment hoofdpijn. Regisseur Tony Scott zal er wel een bedoeling mee hebben, maar een aangename kijkervaring levert het niet altijd op. Gelukkig wen je er wel aan. Man on Fire is een keiharde en sfeervolle film die door hierboven genoemde pluspunten blijft boeien.
“The loudest one in the room is the weakest one in the room.”
Geweldige gangsterfilm met Washington, Crowe en Ridley Scott als drie-eenheid from heaven. Met deze drie geweldenaren kan het eigenlijk niet fout gaan en American Gangster is dan ook tweeënhalf uur lang puur genieten. Van de heerlijke jaren 70 sfeer, de weergaloze soundtrack, de acteurs en het bekende maar interessante rise and fall verhaal.
Washington kan dit soort rollen waarschijnlijk nog in zijn slaap spelen, maar hij is er dan ook erg goed in. Crowe is ook sterk als ietwat vadsige rechercheur die Washington op het spoor komt en hem achter de tralies wil laten verdwijnen. Veel details worden door Scott maar kort aangestipt en dat is misschien het enige minpunt. Heel diep wordt er niet ingegaan op de heroïnehandel en het politieonderzoek en Scott wil duidelijk de vaart erin houden. Spijkerhard wordt het op één of twee scènes na niet maar dat vond ik wel passen en verfrissend. Frank Lucas is een slimme en rustige man die zo weinig mogelijk aandacht wil trekken. Het einde is bijna feel good te noemen met de bromance tussen Lucas en Roberts. Helemaal niet erg want het is eens wat anders, en de film kan het hebben. Echt genoten.
“This isn't about money. This isn't about politics. I can target anyone, anything, anywhere.”
Blackhat is te lang, heeft een rommelig en niet al te interessant verhaal en flinterdunne personages. Maar Blackhat heeft ook een waanzinnige cinematografie en gave actiescènes. Mann en prachtige shots zijn wel een goede match en ook in Blackhat kijk je weer je ogen uit. Prachtige overzichtshots van steden en een mooie en rustige regie bij de actiescènes.
Mann is één van de beste regisseurs als het aankomt op actiescènes en die naam maakt hij hier meer dan waar. Als hij wat meer aandacht aan het verhaal en de personages had besteedt, dan was dit een nieuwe Heat geworden. Helaas is het verhaal flinterdun en gewoonweg niet door te komen. Dat komt ook door de personages die niet bijster interessant zijn. Zelfs Pacino en De Niro hadden hier weinig aan kunnen veranderen. Mann blijft een sterke regisseur, maar de volgende keer iets meer aandacht aan het script besteden en wat beter uitwerkte personages graag.
“When this storm is over, we'll be in a new ice age.”
Lekker bombastische rampenfilm die er mooi uitziet en tegelijkertijd een verhaal heeft waar je maar beter zo weinig mogelijk woorden aan vuil moet maken. Het klimaat is weer eens op hol geslagen en deze keer is het menens. Binnen een paar dagen (sure) verandert heel het noordelijk halfrond in een winters landschap met dodelijke gevolgen.
Ik moet zeggen dat het er allemaal schitterend uitziet en New York verandert in een mum van tijd in een poolvlakte. Het verhaal gaat over een zoon en vader die problemen hebben, maar door de ramp nader tot elkaar komen. Pa reist in barre omstandigheden zo even naar New York om zijn zoon te redden, maar die heeft het te druk met het versieren van een meisje. Dat meisje is Emmy Rossum dus echt kwalijk kan je het Sam (Gyllenhaal) niet nemen. Quaid is de vader en is aardig maar voor de rest zitten er niet echt noemenswaardige acteerprestaties tussen. Maar The Day After Tomorrow is best spannend en nogmaals, visueel is het echt prachtig gedaan door de "master from disaster" Emmerich.
“This is such a stone-cold pack of weirdos, and I am so proud!”
Prima film. Bridesmaids werkt door het sterke script en het zichtbare plezier van de acteurs die hun rol met verve spelen. De humor is afwisselend kurkdroog en over the top en die combinatie werkt uitstekend. McCarthy en Byrne staken er voor mij bovenuit maar eigenlijk zitten er geen zwakke plekken in de cast.
Wiig is goed als hoofdrolspeelster en ook alle andere acteurs hebben een aantal geweldige scènes. Zelfs de kleine rollen van een Hamm of Crews zijn al geweldig en dat is zowel een compliment voor het script als voor de acteurs. De film is wel te lang en het hoge niveau wordt niet vastgehouden. Gelukkig eindigt de film wel erg sterk en het onvermijdelijke happy end verdient de film. Een vrouwenfilm waar ook de mannen moeiteloos van kunnen genieten.
Star Trek Beyond laat zien wat een goed ingespeelde cast, die duidelijk plezier heeft, kan doen voor een film. Beyond is eigenlijk een op zichzelf staande film waarbij de crew van de USS Enterprise aan hun reis bezig zijn naar de uithoeken van het universum, op zoek naar nieuwe beschavingen.
Iedereen is weer terug en het is een feest van herkenning. Pine, Quinto, Urban, Saldana, Pegg, Cho etc. Allemaal hebben ze duidelijk de grootste lol in het spelen van hun rol. De actiescènes zien er ook fantastisch uit en vooral de eerste aanval op de Enterprise is een lust voor het oog. Soms is het wat te druk en onoverzichtelijk, maar spannend en meeslepend is het allemaal wel. Boutella is een geweldige toevoeging als Jaylah en ik hoop dat we haar in een volgende film weer gaan zien. Elba doet het redelijk als bad guy en straalt macht en dreiging uit. Complimenten ook voor de cinematografie en de muziek want beide zijn van een hoog niveau. Beyond is een mooi derde avontuur en hopelijk volgen er nog vele avonturen met deze cast.
“Yeah, Jodie Foster tried this and a skin-ripping serial killer answered the door!”
Een echte jaren 90 slasherfilm. Groepje tieners, een fatale beslissing, een wraakzuchtige moordenaar, opvallend weinig bloed, moordpartijen die vooral buiten beeld plaatsvinden en een einde waarbij de final girl aan het langste eind trekt.
I Know What You Did Last Summer is opvallend ingetogen en het verhaal komt maar met moeite op gang. Zeker na de "moord" heeft de film lang nodig om weer een beetje de vaart erin te krijgen. De moorden zijn op één na niet al te bijzonder en eigenlijk is het niet al te spannend. Alleen op het einde was er een beetje spanning. Phillippe en vooral Gellar vond ik erg goed en Hewitt is een aardige final girl, maar wel wat kleurloos. Wat Prinze Jr. aan het doen was weet ik eigenlijk nog steeds niet. Vergeleken bij een klassieker als Scream vond ik dit maar matig.
Alternatieve titel: Mixed Culture, 9 oktober 2016, 14:04 uur
“Someone's in the back... SEAT!”
Prima slasherfilm. Ik heb altijd wel een zwak gehad voor deze film en het was een leuke hernieuwde kennismaking. De kills zijn origineel (het sterke begin, de huisgenoot van Natalie), de acteurs zijn goed gecast, Englund heeft een kleine rol en er hangt een lekker onheilspellend sfeertje.
Het hele campus gebeuren zorgt gelijk al voor een intiem sfeertje en er wordt weinig tijd verspeeld met het onnodig uitdiepen van personages die in de volgende scene toch voor de bijl gaan. Witt is een redelijke final girl maar het is Rebecca Gayheart die toch wel de show steelt. Dit is een echte jaren 90 slasherfilm dus echt gruwelijk of bloederig wordt het niet (op een bepaalde magnetron scene na) en van spanning is geen sprake. Sfeervol is het allemaal wel en de moorden aan de hand van Urban legends is een leuke vondst.
Waanzinnig sterke oorlogsfilm. De manier waarop Ridley Scott de oorlogsscènes heeft gefilmd is weergaloos en het lijkt er soms op alsof je er zelf bij bent. Die ijzingwekkende spanning is echt voelbaar en de cinematografie is prachtig. Mogadishu komt op geweldige wijze tot leven en zelfs als kijker breekt het zweet je soms uit door de penibele situaties waarin de militairen zich bevinden.
Het begin is goed en gelukkig wordt er niet te veel tijd gestoken in het uitdiepen van de personages. Er zitten ook zoveel bekende koppen in de film dat je bijna een drinking game kan starten iedere keer dat een bekende acteur in beeld verschijnt. Er is een wat lange aanloop nodig, maar zodra de militairen aan hun missie gaan beginnen is het genieten geblazen. Je komt ogen tekort om alles te registreren. Geen vals sentiment en overdreven patriottisme maar gewoon oorlog in al zijn gruwelijkheid en zonder winnaars. Ridley Scott in topvorm.
“I didn't choose the skuxx life, the skuxx life chose me.”
Aangename film. Hunt for the Wilderpeople is soms bijzonder grappig en ook ontroerend. Een jongen met problemen en een wat knorrige oude man zijn door omstandigheden op elkaar aangewezen en raken verdwaald in de bossen van het prachtige Nieuw Zeeland. De harde en droge humor is wel aan mij besteedt en ook de schitterende natuur, de acteurs en het ontroerende verhaal helpen mee met een hele fijne filmervaring.
Het is een coming of age verhaal maar ook een verhaal over omgaan met verlies en natuurlijk een echte survival story. Er zitten een paar scènes tussen die niet hadden misstaan in The Revenant. Neill en Dennison hebben een heerlijke chemie en je gaat echt met ze meeleven. Door de grote tijdsprongen mis je soms wel belangrijke karakterontwikkelingen en vooral Ricky veranderd wel heel snel van opstandige en wat lethargische tiener tot een strijdvaardige jongen die weet wat hij wil. Ook vliegt de film op het laatst wat uit de bocht met een belachelijke autoachtervolging. Twee kleine minpunten voor een voor de rest hele mooie filmervaring.
Prima film met een vreemde maar wel geslaagde combinatie van oorlogsgeweld, drama en veel humor (bij die scene met de eerste Afghaanse vrouw met een rijbewijs barstte ik in lachen uit). Een rare mix maar het werkt. Dat komt vooral door het sterke script, de sfeervolle beelden en een aantal geweldige acteerprestaties.
We volgen een aantal journalisten in plaats van militairen en dat geeft natuurlijk ook een andere vibe. Het leven van journalisten in oorlogsgebeid wordt goed neergezet en het voelt allemaal echt en doorleeft aan (zeker de prachtige locaties). Fey is goed maar wordt eigenlijk overschaduwd door Freeman, Robbie, Abbott en Thornton. Alleen Molina heeft een wat eigenaardige rol. Het einde is sentimenteel maar ik kon het goed hebben, en ik vond het gesprek met de militair zelfs een perfecte afsluiting. En met een nummer van The National ter afsluiting kan je het nooit fout doen.
“Someone reminded me I once said "Greed is good". Now it seems it's legal. Because everyone is drinking the same Kool Aid.”
De rehabilitatie van Gordon Gekko. Wall Street: The Money Never Sleeps voelt een beetje overbodig maar het is wel een sterke film. De film heeft veel vaart en flair en het verhaal zit goed in elkaar. Maar het belangrijkste is dat de personages goed uitgewerkt zijn en dat Michael Douglas als Gordon Gekko nog steeds geniaal is. Vanaf het moment dat hij voor een publiek zijn boek “Is Greed Good” aanprijst is het genieten geblazen.
Zeker, zijn “inkeer” op het laatst voelt geforceerd aan en het is jammer dat zo’n rijk en gelaagd personage zo moet eindigen, maar alles daarvoor is zeker de moeite waard. De relatie met zijn dochter wordt mooi uitgewerkt en zit vol met oud zeer en venijn. Douglas en Mulligan hebben een aardige chemie en ook LaBeouf acteert prima. Brolin heeft zichtbaar plezier in het spelen van een arrogante bad guy. Oliver Stone weet goed zichtbaar te maken in wat voor schizofrene wereld deze Wall Street gasten leven waar met miljarden wordt gegokt alsof het niets is. Zoals Gordon Gekko op een gegeven moment zegt: “It's not about the money. It's about the game between people.”
“The point is ladies and gentlemen that greed, for lack of a better word, is good.”
Gordon Gekko is een icoon en Michael Douglas zal voor altijd herinnert worden voor deze rol. Toch heb ik de film nooit heel bijzonder gevonden. Het is zeker geen slechte film en er zitten heel veel geweldige scènes in, met kleurrijke personages en sterke acteerprestaties, maar over het algemeen maakte de film op mij geen onuitwisbare indruk.
Het verhaal over hebzucht en fraude op Wall Street is in de jaren al ontelbare keren verteld, en Wall Street brengt weinig nieuws. In die tijd zou het allemaal erg actueel zijn geweest en impact hebben gehad, maar in 2016 na films en documentaires als Margin Call, The Big Short, Inside Job etc. maakt het allemaal een wat gedateerde indruk. Gordon Gekko is een kwajongen vergeleken met de jongens die de financiële crisis van 2008 hebben veroorzaakt. Maar de film heeft wel Gordon Gekko en Bud Fox en dat geeft de film een speciaal tintje. Michael Douglas en Charlie Sheen zijn weergaloos in hun rollen en alleen al om hun acteerwerk zou je deze film moeten zien.
Spijkerharde actiefilm over de liefde van een baasje voor zijn hond. Een aantal bad guys doen zijn hond wat aan en dat kan ex-huurmoordenaar John Wick natuurlijk niet over zijn kant laten gaan. Die hond heeft hij van zijn overleden vrouw gekregen, dus de bad guys hebben wel een hele verkeerde hond en baasje uitgekozen om aan te pakken.
Natuurlijk horen die bad guys bij een groter netwerk van bad guys dus ook John Wick krijgt de grootste problemen. Lekkere actie/vechtscènes volgen elkaar in rap tempo op en ook het huurmoordenaars clubje waar John Wick toe behoort is erg vermakelijk. Het gezicht van Reeves staat altijd in het hetzelfde standje maar hier werkt dat in zijn voordeel. Prima vermaak.
“The Dude abides. I don't know about you but I take comfort in that. It's good knowin' he's out there. The Dude. Taking it easy for all us sinners. Shoosh. I sure hope he makes the finals.”
Heerlijk absurde film. The Big Lebowski is echt zo'n film die je moet liggen qua humor, verhaal en personages. Ik moest er even inkomen, maar na tien minuten zat ik helemaal in de wereld van The Dude en zijn bowlingvrienden.
Het misdaad verhaal is eigenlijk ondergeschikt aan de excentrieke personages en de absurde humor. De film heeft dan ook onvergetelijke oneliners en geweldige personages. Natuurlijk The Dude maar ook Walter "Nam" Sobchak, Maude "VAGINA" Lebowski, Brandt, Donny, Jesus Quintana etc. zijn heerlijke personages zoals alleen de Coen broers ze kunnen uitwerken. Gespeeld door voortreffelijke acteurs die perfect gecast zijn. De humor moet je liggen maar ik heb wel een aantal keer moeten lachen om dit stelletje idioten. Maar belangrijker is dat de Coen broers een mooie en sfeervolle wereld hebben gecreëerd waar deze personages tot volle wasdom komen. Eigenaardige scènes zoals de droomsequentie en de introductie van Maude passen daarbij. Een film die ik zeker nog vaker ga bekijken en die alleen nog maar in waardering kan stijgen.
“A brilliant man would find a way not to fight a war.”
Ik heb altijd wel een zwak voor deze film gehad. De film is veel te lang, er wordt te veel tijd gestoken in een driehoeksverhouding en de dialogen zijn soms verschrikkelijk corny. Toch heeft Pearl Harbor wel zijn charme door de mooie sfeer die door Bay wordt gecreëerd (Hawaï, hallo), de humor en drama die elkaar moeiteloos afwisselen en natuurlijk de actiescènes met het bombardement op Pearl Harbor als indrukwekkende climax.
De bijpersonages vond ik eigenlijk nog leuker dan de drie hoofdpersonages. Dat ligt niet aan Affleck, Hartnett en Beckinsale (zij zijn uitstekend) maar aan hun wat eendimensionale personages. Affleck en Beckinsale hebben best chemie maar waarom de makers er daarna voor kiezen om Hartnett en Beckinsale bij elkaar te brengen, snap ik na al die jaren nog steeds niet. Na het bombardement op Pearl Harbor komt er ook nog een heel lang stuk met de tegenaanval van de Amerikanen en ook dit gedeelte is spannend en erg vermakelijk. Vooral Alec Baldwin is hier echt geniaal bezig. Ondanks de vele minpunten blijft Pearl Harbor een meer dan vermakelijk geheel.
“There are five basic contaminants in a crime scene. I'll skip to the worse one. Other cops.”
Prima thriller met lekker veel suspense en een duistere sfeer. Dat laatste is altijd belangrijk in dit soort films en ook hier zit het weer vol met donkere steegjes, lege industrieterreinen en heel veel regen. Naargeestiger kan bijna niet maar het past wel. The Bone Collector heeft eigenlijk best veel potentiële inkakmomenten maar door de geweldige regie, veel spanning, lugubere moorden, leuk samenspel tussen de acteurs en zelfs wat romantiek en humor verveelt het geen moment.
Washington en Jolie hebben een goede chemie en samen weten ze de aandacht moeiteloos vast te houden in hun zoektocht naar een seriemoordenaar die steeds een nieuwe hint bij zijn slachtoffer achterlaat. Washington is gekluisterd aan zijn bed en zelfs dan is hij nog één van de meest charismatische acteurs die er rondloopt. De motieven van de dader waren wat vergezocht maar het einde is wel spannend en goed gedaan. Prima film voor een avondje huiveren.
“I'm a guy. Since when do we get anything right the first time?”
Will Smith was indrukwekkend in Seven Pounds maar ik zie hem ook nog steeds graag als charmante en snel babbelende gladjakker. Hitch is hier de perfecte film voor want Smith mag zijn hele trukendoos open trekken als Hitch, een man die iedere andere man aan de vrouw kan helpen.
Zelfs de onhandige en niet echt charmante Albert. Smith en James zijn geweldig op dreef en de humor werkt uitstekend. Eva Mendes moet samen met Smith voor het romantische sausje zorgen en de twee hebben een aangename chemie. Het is niet alleen zoetsappig maar er zit echt venijn in hun gedrag en gesprekken, en dat zie ik graag. Het dramatische en sentimentele einde vergeef ik deze film dan graag.
“Over the years of our family gathering, you two show up, aaaaaaand... you ruin it.”
Best wel een leuke komedie die niet scheutig is met de grove grappen en de seks niet schuwt. De film slaat er wel in door maar door de acteurs, die helemaal los gaan, blijft het vermakelijk. Het verhaal is best origineel en zeker in het eerste uur heb ik een aantal keer keihard moeten lachen om de avonturen van Dave en Mike en hun dates from hell.
Devine en Plaza zijn altijd wel goed in dit soort rollen en zijn ook verreweg het leukst. Kendrick verbaasde me met een aantal grove en schaamteloze momenten die je niet gelijk van haar verwacht. Efron is weer de weak link als saaie straight man die eigenlijk iets nieuws met zijn leven wil doen, maar wordt tegengehouden door zijn broer. Complimenten ook voor Beard als hilarisch bruid. De humor moet je liggen maar ik heb mij er wel mee vermaakt en saai is het zeker niet.
Geweldige thriller die op mooie wijze een journalistieke speurtocht en een misdaadverhaal combineert. Crowe speelt hier één van zijn betere rollen als vadsige journalist die nog van de oude school is, en neerkijkt op blogs. Samen met McAdams (een blogger) gaat Crowe op onderzoek uit wanneer er moorden worden gepleegd, zijn oude vriend (Affleck) betrokken lijkt en een grote corruptiezaak tegen een private militaire organisatie er ook iets mee te maken lijkt te hebben.
Crowe en McAdams hebben een mooie chemie en hun samenwerking levert ook de leukste scènes op. De film is spannend zonder grote actiescènes maar door gewoon een donkere en ijzingwekkende sfeer te creëren. Het verhaal neemt op een gegeven moment iets te veel hooi op zijn vork en het wordt wat rommelig met te veel personages die betrokken lijken. Het einde voel je aankomen, maar het wordt goed uitgewerkt en de film eindigt dan ook sterk. Films over journalistiek en misdaad kan ik meestal waarderen en State of Play behoort ook tot rijtje.
“You sold your soul to the devil when you put on your first pair of Jimmy Choo's, I saw it.”
Ik behoor waarschijnlijk niet tot de doelgroep, maar ik heb me best wel vermaakt met deze film. De modewereld boeit me niet zo heel veel en het verhaal is voorspelbaar, maar door de humor en de kleurrijke personages verveelt het geen moment.
Streep en Hathaway zijn de hoofdrolspeelsters maar ik heb mij toch het meest vermaakt met het spel van Stanley Tucci en vooral Emily Blunt. Heerlijk spel van deze twee geweldige acteurs. Streep is goed maar ik zie toch altijd Streep theatraal acteren in plaats van naar een personage van vlees en bloed te kijken (zie ook The Iron Lady). Hathaway is degelijk maar ik heb haar wel eens beter gezien. Ondanks haar kleurrijke kleding was ze zelf wat kleurloos. Maar The Devil Wears Prada is zeker een vermakelijke film.
Alternatieve titel: Met Dieven Vangt Men Dieven, 1 oktober 2016, 14:35 uur
“I'm in love with you.”
“Now that's a ridiculous thing to say.”
Genoten! Het lijkt wel of Hitchcock, Grant en Kelly samen op vakantie waren en dachten, laten we samen een film maken. Hitchcock had duidelijk zin in een wat luchtige film met de Franse Riviera als prachtig decor. Grant en Kelly hebben een heerlijke chemie en de dialogen knetteren van het scherm.
Het verhaal is ook interessant om te volgen alhoewel de uiteindelijk "Cat" niet zo moeilijk te raden was. De autoachtervolgingen zien er natuurlijk nep uit maar de humor maakt veel goed. Die geamuseerde blik van Kelly en paniekerige blik van Grant als ze keihard over smalle en bochtige weggetjes racen... Heerlijk. Ook de prachtige en kleurrijke decors en locaties (een handelsmerk van Hitchcock) zien er schitterend uit en maken het allemaal uitermate sfeervol. To Catch a Thief is een heerlijke film met een Gary Grant en Grace Kelly in topvorm.
Alternatieve titel: Soldier of Orange, 1 oktober 2016, 14:33 uur
Soldaat van Oranje
Beetje een dubbel gevoel na het zien van Soldaat van Oranje. Ik snap dat mensen het zien als een monument van de Nederlandse cinema, maar echt een briljante film kan ik het niet noemen. Zeker, de film ziet er mooi uit en Hauer en Krabbe zijn geweldig. Daarnaast is de muziek indrukwekkend en heeft de film een aantal spannende momenten. Soldaat van Oranje is meer een avonturenfilm met Hauer als moderne Kuifje dan een oorlogsfilm. Dat is niet heel erg maar het geeft wel een wat vreemde kijkervaring. Het ene moment zit je te kijken naar Joodse mensen met sterren op hun jas en het andere moment naar schijtlollige studentenballen.
Buiten Hauer en Krabbe zijn er een aantal hele slechte acteerprestaties en de dialogen zijn soms lachwekkend slecht. De manier waarop de dialogen uit de monden van de acteurs komen is ook niet natuurlijk. Het leek soms wel op een Amerikaanse film die nagesynchroniseerd is voor Duitse televisie. Erg amateuristisch en goedkoop. De regie van Verhoeven is degelijk maar oogt zeker in het tweede gedeelte wat fragmentarisch. Het verhaal over een aantal vrienden die allemaal te maken krijgen met de oorlog en er anders mee omgaan, is op zich interessante materie maar door de slecht uitgewerkte personages (buiten Hauer) heeft het einde weinig impact. Een Duitse miniserie als Unsere Mütter, Unsere Väter deed dit toch een stuk beter. Soldaat van Oranje is zeker geen slechte film maar een meesterwerk kan ik het ook niet noemen.
