menu

Hier kun je zien welke berichten IH88 als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

A-List, The (2013)

2,0
The A-List

Origineel kun je The A-List wel noemen, maar dat is dan ook één van de weinige positieve punten van de film. Het verhaal gaat over een studiebegeleidster die een leerling allerlei test laat doen omdat ze zelf nog wat onverwerkte gevoelens heeft over haar eigen studietijd. Redelijk origineel, maar de uitwerking is matig. De acteerprestaties zijn redelijk maar kunnen deze tienerkomedie uiteindelijk niet redden.

A-Team, The (2010)

Alternatieve titel: The A Team

3,5
“I love it when a plan comes together.”

Prima remake van de oude serie over The A-Team. Ik ben opgegroeid met Hannibal, Face, Murdock en B.A. Baracus en ik heb de afleveringen ik weet niet hoe vaak gezien. Alle elementen zitten ook weer in deze film en dat maakt het wel een mooie kijkervaring. Met de actie zit het zeker goed en alle registers worden opengetrokken. Sommige scènes zijn te belachelijk voor woorden maar het wordt met de nodige humor gebracht, zodat het geen moment stoort.

Neeson, Cooper, Copley en Jackson doen het goed maar die echte chemie die de oude acteurs hadden voelde ik niet. Cooper als Face en Copley als Murdock waren nog het beste op dreef en hebben zichtbaar plezier in hun rol. Biel heeft ook een leuke bijrol en Wilson mag vaker de bad guy spelen, want hij doet het goed. The A-Team is zeker geen hoogvlieger maar als spetterende actiefilm met veel humor is het zeker geslaagd.

Abandon (2002)

2,0
Abandon

Erg matige film. Abandon is op zich wel sfeervol, maar het wil maar niet spannend of meeslepend worden. Het verhaal zou op zich wel interessant kunnen zijn maar wordt zo saai en opzichtig gebracht, dat je het eigenlijk niet uitmaakt wat de clou van het mysterie is. Een mysterie dat je best snel door hebt.

Katie Holmes is aardig als overspannen student, maar op andere vlakken faalt ze. De andere acteurs doen eigenlijk voor spek en bonen mee. Gelukkig is het een korte film en kan je snel door met je leven.

Abduction (2011)

2,5
“When I'm finished, you'll be responsible for the death of every friend you have on Facebook.”

Redelijke film. Het probleem is alleen dat Abduction geen keuze kan maken wat het wil zijn, een young adult film of een volwassen thriller/actiefilm. Het resultaat is dat er van spanning geen sprake is en je naar twee jongeren zit te kijken die de instanties en de bad guys wel erg gemakkelijk te slim af zijn. Daar komt nog bij dat Lautner charisma en talent mist om een film te dragen, en dat Collins ook geen indruk weet te maken. Daar kunnen zelfs topactrices als Bello en Weaver (in te kleine rollen) niets aan veranderen. Wat overblijft is een inspiratieloos actievehicle voor tieners en die hard fans van Lautner.

About a Boy (2002)

3,5
“I am an island. I am bloody Ibiza!”

Voorspelbare maar wel leuke Engelse romcom. Grant en een jonge Hoult hebben een aardige chemie en hun gezamenlijke scènes zorgen voor het nodige vermaak. Ondanks een wat donkere verhaallijn omtrent de moeder van Marcus (Collette) blijft het een luchtige en vlotte film waar je met een glimlach naar zit te kijken. Iets meer Rachel Weisz had wel gemogen.

About Time (2013)

4,0
“We're all traveling through time together, every day of our lives. All we can do is do our best to relish this remarkable ride.”

About Time blijft een sterke romcom met een goede balans tussen romantiek, tijdreizen en drama. McAdams en Gleeson hebben een aandoenlijke chemie, en de film heeft fantastische bijrollen en een geweldige soundtrack. Het verhaal zit ook goed in elkaar. Tim krijgt op zijn 21ste verjaardag van zijn vader te horen dat hij kan tijdreizen. Daar zijn wel allemaal regels aan verbonden (je kan niet terugreizen in de tijd en Hitler vermoorden), maar Tim ziet het vooral als een kans om zijn droomvrouw te vinden. Je kan immers steeds terugreizen in de tijd om je fouten te corrigeren, dus geen foute eerste dates, gelijk geweldige seks en geen andere mannen die je droomvrouw wegkapen voor je neus.

Wanneer hij Mary tegenkomt heeft hij de vrouw van zijn dromen ontmoet, en probeert hij door middel van tijdreizen de best mogelijke indruk op haar te maken. Uiteraard zorgt het tijdreizen voor allerlei complicaties, en naarmate de film vordert wordt het ook voor Tim steeds duidelijker dat je de dag en het leven in het algemeen moet nemen zoals het is. Met al zijn mooie momenten en imperfecties. Of het nu het krijgen van kinderen is, een geweldige dag op je werk of het verliezen van je vader, het tijdreizen lost niet alles op. Tim komt daar op de harde manier achter, en het maakt van About Time een indrukwekkende en melancholische filmbelevenis.

Abre los Ojos (1997)

Alternatieve titel: Open Your Eyes

4,0
“Abre los Ojos!”

Fantastische film. Abre los Ojos is een originele, mysterieuze en soms bevreemdende kijkervaring. De film hangt een beetje tussen een psychologische thriller, een persoonlijk drama en sci-fi in, en door de regie van Amenábar hangt er de hele tijd een dromerige, bijna hallucinerende sfeer.

Wat is echt? En wat niet? Amenábar speelt ermee, maar neemt de kijker en de personages wel serieus. Op het einde passen alle puzzelstukjes en dat laat zien hoe vernuftig het script in elkaar steekt. Door Abre los Ojos heb ik ook een ‘mental note’ gemaakt om meer films met Penélope Cruz te gaan kijken. Cruz combineert pure schoonheid, sensualiteit, charisma en acteertalent, en tilt haar scènes moeiteloos naar een hoger niveau. En gelukkig heeft Abre los Ojos nog veel meer te bieden.

Absolutely Anything (2015)

2,0
Absolutely Anything

Oef, dat was niet al te best. Het hele gegeven van iemand die goddelijke gaven krijgt en kan doen en krijgen wat hij wil, is op zich aardig maar de uitvoering laat veel te wensen over. Een film als Bruce Almighty had een beetje hetzelfde concept maar waar daar alles precies op zijn plaats viel, gaat in Absolutely Anything eigenlijk alles fout.

Natuurlijk gebruikt Neil zijn gave voor eigengewin maar het is allemaal zo inspiratieloos en kinderachtig dat er weinig te lachen valt. De vreemde wezens die willen kijken of de mensheid nog te redden valt (of zoiets) zien er belachelijk uit en hadden net zo goed geschrapt kunnen worden. Pegg kan beter dan dit en dat kan ook gezegd worden van Riggle en Beckinsale. Beckinsale is prachtig en ook een uitstekend actrice maar ze moet echt leren om betere filmkeuzes te maken. Deze film in ieder geval zo snel mogelijk vergeten.

Abzurdah (2015)

3,0
Abzurdah

Dat je voor het eerst verliefd wordt kan heel mooi zien. Maar zoals we in Abzurdah zien, het kan bij labiele tieners ook leiden tot zelfdestructie. Zeker als er sprake is van afwijzing en toch al wat problemen thuis. Suárez speelt het allemaal erg sterk en het tweede gedeelte, wanneer er een eetstoornis wordt geïntroduceerd, is moeilijk om naar te kijken. Wat ik wel jammer vind is dat je niet ziet hoe Cielo er uiteindelijk bovenop komt. We slaan op het laatst wat stappen over en dat is zonde. Maar voor de rest is Abzurdah een prima film en een tour de force van Suárez.

Accepted (2006)

3,0
“I want to learn how to blow shit up with my mind.”

Leuk. Accepted is een film waar het plezier vanaf straalt en de humor werkt. Acteurs als Long, Hill, Lively, Herschman en Short doen het goed, en het idee van een zelfverklaarde college vol met misfits wordt sterk uitgewerkt. Het einde is uiteraard voorspelbaar, maar dat doet voor de rest niets af aan een film die een aanstekelijke mix is van goede humor, leuke acteurs en een degelijk coming of age verhaal.

Accountant, The (2016)

3,5
“I have trouble socializing with people... but I want to.”

Prima film. Het verhaal is rommelig en heeft te veel onnodige en doelloze subplotjes, maar het is wel origineel en dat telt ook. Affleck doet het goed en die onderkoelde humor kan ik wel waarderen. De manier waarop hij zijn tegenstanders neerschiet is op een gegeven moment een running gag.

Het verhaal is best wel straight forward, maar regisseur O’Connor wil er te veel bijhalen. De monoloog van J.K. Simmons tegen het einde is ook wel heel erg uitleggerig. Het is altijd een zwaktebod als een personage alles moet uitleggen, in plaats van het verhaal/script zijn werk te laten doen. Maar de film heeft flair, humor, sterke acteurs en lekkere actie. Prima vermaak.

Adam (2009)

3,5
“I can see that you're upset, but I don't know what to do.”

Kleinschalige en indrukwekkende film over een man met het Asperger Syndroom, die verliefd wordt op zijn buurvrouw Beth. Wat uiteraard voor de nodige complicaties zorgt, maar ook veel moois tot gevolg heeft. Ik hou wel van dit soort films die niet veel nodig hebben om indruk te maken. Twee acteurs met een fantastische chemie, en een sterk script die de problemen waar Adam tegenaan loopt herkenbaar en integer behandelt en niet bagatelliseert.

Van zo’n scene waarbij Beth met een zware koffer de trap op probeert te lopen, en Adam gewoon blijft zitten omdat hij niet doorheeft dat Beth hulp nodig heeft kan ik genieten. Het is zoiets kleins maar wel herkenbaar. Net zoals het niet herkennen van sarcasme, wat gelukkig geen running joke wordt zoals bij bijvoorbeeld Sheldon Cooper uit The Big Bang Theory. Rose Byrne is (zoals gewoonlijk) geweldig en Hugh Dancy weet Adam op fantastische wijze te spelen. En het einde getuigd van lef en laat zien dat ook de liefde niet altijd onoverwinnelijk is. Hoe graag we dat ook zouden willen.

Adjustment Bureau, The (2011)

3,5
“All I have are the choices I make, and I choose her, come what may.”

The Adjustment Bureau is een heerlijke Sf-film met een Damon en Blunt in topvorm. De film is niet altijd even boeiend en de mannen met hoeden zijn niet bijster interessant maar toch heb ik me kostelijk vermaakt. Matt Damon doet zijn "Matt Damon ding" en dat is charmant zijn, lief glimlachen naar het meisje van zijn dromen maar als het moet ook stoïcijns overkomen en de actieheld uithangen. Damon stelt eigenlijk nooit teleur. En als je dan ook nog Emily Blunt tegenover Damon zet sta je als regisseur en film eigenlijk al met 3-0 voor.

Slimme gast die George Nolfi want wat blijft Blunt toch een prachtige actrice en ze heeft hier een heerlijke chemie met Damon. Ik moet wel toegeven dat het deze chemie is die de film redt want voor de rest is The Adjustment Bureau niet bijster memorabel en zonder Blunt en Damon was de film ten onder gegaan aan zijn eigen gewichtigheid en nodeloos ingewikkelde verhaal. Politicus David Norris (Damon) en Elise Sellas (Blunt) komen elkaar tegen op het herentoilet en het is liefde op het eerste gezicht. Maar ze worden door onbekende mannen met hoeden uit elkaar gehaald en zorgen ervoor dat David en Elise elkaar nooit meer ontmoeten. Een onbekende kracht/man (God?) wil de tortelduifjes uit elkaar houden en de mannen met hoeden moeten daarvoor zorgen. Onnodig gecompliceerd maar Damon en Blunt zorgen ervoor dat de film met beide benen op de grond blijft staan. Dat de liefde overwint is geen verrassing maar de reis is zeer vermakelijk. Nogmaals, door de spetterende chemie van Damon en Blunt.

Adrift (2018)

3,5
“We're not going to die out here.”

Wat een magistrale acteerprestatie van Shailene Woodley. Ik ben al fan van haar sinds The Descendants, en in Adrift laat ze zien dat ze alleen maar beter wordt. Tami’s doorzettingsvermogen, haar radeloosheid en paranoia, het hallucineren etc. Alles wordt door Woodley ontzettend goed gespeeld, en het zorgt ervoor dat je ook echt meeleeft met Tami. De niet-chronologische vertelwijze, met de flashbacks en de scènes in het heden met Tami op de boot, werkt ook goed. Het zorgt ervoor dat je soms even wat lucht krijgt.

De opbouw van de relatie tussen Tami en Richard voelt wat gehaast aan en krijgt weinig schermtijd, maar Woodley en Claflin weten het geloofwaardig te brengen. Adrift ziet er ook schitterend uit, en als iemand die veel gezeild heeft in zijn leven kon ik ongelooflijk genieten van het “vrije leven” sfeertje dat de film uitstraalt en de schitterende oceaanbeelden. En het naturelle spel van Woodley.

Adult Beginners (2014)

2,5
“Do you always bring your pregnant sister on dates?”
“Just when I want to guarantee I won't get laid.”


Aardige film over een man die alles verliest, en besluit om voor een paar maanden bij zijn zwangere zus en haar man en kind in te trekken. Broer en zus hebben elkaar al een tijdje niet gezien, en het is geen verrassing dat er nog wat oud zeer zit tussen beide. En uiteraard zullen ook zijn zus en haar man ruzie krijgen. Adult Beginners doet niet veel nieuws, maar de acteurs en sommige sterke momenten verbloemen dat wel een beetje. Vooral Rose Byrne is weer fantastisch, en Kroll, Cannavale en de jonge acteurs die Teddy spelen doen het ook goed. Niets nieuws onder de zon, maar vermakelijk is het wel.

Adventureland (2009)

3,0
“My theory is you can't just avoid everybody you screw up with. You can trust me on that because I'm a New Yorker.”

Adventureland is een aardige dramedy die rustig voortkabbelt en nergens saai of langdradig wordt maar ook weinig hoogtepunten kent. De film heeft een beetje vreemde balans tussen komedie en drama die niet echt werkt. Komedie en drama kunnen zeker samen gaan en er zijn genoeg films die de formule met succes hebben toegepast maar hier lijkt het wel of regisseur Greg Mottola moeite heeft om een goede balans te vinden tussen beide.

Vooral de scènes die grappig bedoelt zijn werken voor geen meter. Het dramatische gedeelte werkt nog een beetje omdat Eisenberg en Stewart een aangename chemie hebben maar het houdt niet over. Waarom de film toch een krappe voldoende krijgt is de heerlijke zomerse sfeer en de jaren 80 die bijzonder goed wordt gevangen door Mottola. De muziek is ook geweldig en zoals gezegd, Eisenberg en Stewart sprankelen. Ook Bill Hader, Martin Starr en Ryan Reynolds zijn op dreef en hebben leuke bijrollen. Jammer genoeg blijft alles te veel aan de oppervlakte en de personages zijn te mager uitgewerkt. Je hebt alles al vaker gezien maar dan beter en met iets meer pit en inspiratie. Adventureland is te vlak om een blijvende indruk achter te laten maar het zomerse gevoel wordt zeker opgewekt.

After Earth (2013)

2,0
“I've heard stories of Earth. A paradise. Until we destroyed it.”

Het verhaal heeft genoeg potentieel, en visueel ziet After Earth er ook prima uit. Maar Shyamalan had iets meer aandacht aan het script moeten besteden en betere acteurs moeten casten. Want Smith staat de gehele film in standje chagrijnig en zijn zoon heeft duidelijk niet het acteertalent van zijn vader geërfd. Maar ze moeten het dan ook doen met dialogen waar zelfs Al Pacino moeite mee zou hebben. After Earth ontaardt daardoor als snel in een saai en langdradig geheel.

After Hours (1985)

3,5
“I'll probably get blamed for that.”

Prima film van Scorsese. Geen maffiafilm of drama, maar een soms bijna screwball-achtige komedie. Afer Hours heeft ook een scherp kantje, maar door alle kleurrijke figuren die Paul tegenkomt, en de manier waarop alles steeds misgaat voor hem, blijft de film leuk om naar te kijken. De donkere straten van New York kent Scorsese natuurlijk op zijn duimpje, en het geeft After Hours ook een wat dromerige sfeer waarin alles kan gebeuren. In de nacht komen de vreemde en kleurrijke figuren tevoorschijn, en Scorsese weet er over het algemeen een zeer vermakelijke film van te maken.

After the Sunset (2004)

3,0
“This is the first diamond I ever bought. Will you marry me?”
“I want the receipt...”


Luchtige film, waarbij de zomerse setting en het fijne samenspel tussen de acteurs een heerlijk schouwspel oplevert. Soms heb je niet meer nodig dan Brosnan, Hayek, Harrelson en Harris die elkaar te slim af willen zijn. Op een tropisch eiland met uiteraard veel cocktails en bijbehorende muziek. Het draait om een diamant, dieven, politieagenten en veel wisselende motieven en loyaliteiten. Maar het zijn de acteurs die voor het vuurwerk zorgen.

Aftermath (2017)

2,5
Aftermath

Arnie wil zich op zijn oude dag opnieuw uitvinden. Geen actie of komedies, maar zware drama's. Niets mis mee, maar dan moet Arnie wel eerst beter het script lezen voordat hij 'ja' zegt. Aftermath begint best sterk met de luchtverkeersleider die een fatale fout maakt en Arnie die rouwt om de dood van zijn vrouw en kind. Maar al na twintig minuten wordt het een langdradig en suf gedoe.

We volgen de levens van Arnie en de luchtverkeersleider, maar ik kon gewoon met beide niet meeleven. Dat ligt aan de acteurs, het zwakke script en de regie van Lester. Nadat de film een sprongetje maakt van een jaar wordt het alleen maar erger. Op het laatst wil de film opeens een thriller worden, maar dat laatste gedeelte slaat echt helemaal nergens op. En wat is nu het moraal van het verhaal? Sorry zeggen maakt het verschil? Het verschil tussen iemand vermoorden of in leven laten? Was het maar zo simpel...

Age of Adaline, The (2015)

3,5
“I am too old for this.”

The Age of Adaline blijft een uitermate sfeervolle film. De cinematografie, het verhaal, de (piano)muziek, het acteren, de decors etc. Het zorgt allemaal voor een bijna melancholisch gevoel. Adaline Bowman is een vrouw die in 1908 is geboren en na een ongeluk niet meer ouder wordt. Ze is al 75 jaar lang 29, en dat is natuurlijk lastig als iedereen om je heen ouder wordt. Voor een relatie is er dus geen ruimte, want wat heeft het voor zin als je geen toekomst met iemand kan opbouwen? Op een oud en nieuw feest ontmoet ze Ellis Jones (Huisman), en na wat aandringen van zijn kant gaat ze overstag en stemt ze in met een date. Wat volgt laat zich raden.

Wanneer ze de ouders (Harrison Ford en Kathy Baker) van Ellis bezoeken wordt het nog gecompliceerder. Dat laatste gedeelte hangt van toevalligheden aan elkaar, maar het stoorde eigenlijk geen moment. Lively laat zien wat ze allemaal in haar mars heeft en weet Adaline een zekere volwassenheid mee te geven die past bij haar echte leeftijd. Haar stem is lager, haar kleding is volwassener, en haar hele doen en laten is dat van iemand die een heel vol leven heeft gehad. Hoe de film eindigt is geen verrassing, maar de weg ernaartoe is zeer aangenaam.

Ah-ga-ssi (2016)

Alternatieve titel: The Handmaiden

4,0
The Handmaiden

Ja, schitterend. The Handmaiden is als een spannend en enerverend boek wat je maar niet weg kan leggen. In drie hoofdstukken word het verhaal uit die doeken gedaan over vier personen, met ieder hun eigen belangen en verlangens. Rode draad is de ontluikende liefde tussen de jonge vrouwen Lady Hideko en Sook-Hee. Maar de verschrikkelijke oom Kouzuki en de op geldbeluste Fujiwara hebben ook hun eigen motieven.

Het verhaal lijkt telkens net wat anders in elkaar te steken dan in eerste instantie gedacht, en vooral in het tweede en derde hoofdstuk volgen de twists elkaar in rap tempo op. The Handmaiden is spannend, gruwelijk, erotisch, dramatisch en uiteindelijk vooral een spetterend romantisch verhaal. De twee jonge actrices zijn waanzinnig. Maar het grootste compliment moet regisseur Chan-wook Park krijgen. De ene na de andere weergaloze scene volgt elkaar op en ze zien er allemaal uit als een schitterend schilderij. Maar daarbij verliest Park nooit de personages uit het oog. Sterk uitgewerkt en je gaat echt met de twee jonge vrouwen meeleven, terwijl dat ook geen lieverdjes zijn. Echt een prachtfilm.

Air Force One (1997)

3,5
“GET OFF MY PLANE!”

Air Force One blijft een ijzersterke actiefilm die na een rustig begin geen gas terugneemt. En met Harrison Ford als Amerikaanse President en Gary Oldman als terrorist kun je het niet snel fout doen. In de bijrollen zitten veel bekende koppen zoals Glose, Macy, Berkeley en Baker Hall. De geloofwaardigheid wordt al snel overboord gegooid en het gaat Ford iets te gemakkelijk af. Maar daar staat wel een vermakelijke actiefilm tegenover die de spanning langzaam naar een kookpunt brengt.

Airplane! (1980)

Alternatieve titel: Flying High

3,0
“I just want to tell you both good luck. We're all counting on you.”

Ongelooflijk flauwe maar op sommige momenten best leuke komedie. De grapdichtheid ligt zo ontzettend hoog dat de film je zeker een aantal keer aan het lachen brengt. Zeker de rol van Leslie Nielsen blijft na al die jaren leuk.

Maar heel veel grappen slaan voor mij ook een beetje dood en zijn iets te flauw. En met sommige running gags wordt te lang doorgegaan. Gelukkig weten de acteurs het goed te verkopen. Sowieso wordt de vaart er goed ingehouden en de film heeft precies de goede lengte. Leuke film om weer eens keer te zien maar niet meer dan dat.

Aladdin (1992)

4,0
“I'm history! No, I'm mythology! Nah, I don't care what I am. I'm free-hee!”

Nog steeds één van mijn favoriete animatiefilms. Alles wat animatiefilms van Disney zo interessant en vermakelijk maakt om naar te kijken zit hier in. Sterke personages, schitterende animatie, leuke humor, heerlijke muziek, drama, spanning en zelfs wat romantiek. Met uiteraard een feel good einde. Alle stemacteurs zijn uitstekend, maar Robin Williams als Genie springt er wel uit. Al zijn scènes zijn goud. Met perfecte bijpersonages als Abu, Iago, Sultan en bad guy Jafar. En ik ben nog steeds een beetje verliefd op Princess Jasmine, één van de beste vrouwelijke personages die uit de stal van Disney is gekomen.

Alex Cross (2012)

2,5
Alex Cross

Tegenvallende thriller. Alex Cross heeft eigenlijk alles in zich om een enerverende en spannende thriller te zijn, maar het script is barslecht, onlogisch en rommelig. De film springt van de hak op de tak en de personages doen de vreemdste dingen. Vooral de rol van Jean Reno is lachwekkend slecht uitgewerkt.

Perry is degelijk als Alex Cross, maar weet geen onuitwisbare indruk achter te laten en heeft niet genoeg in zijn mars om een ‘leading man’ te zijn. Burns, Ejogo, Tyson en Nichols zijn allemaal degelijk maar kunnen weinig uitrichten met zulke mager uitgewerkte rollen. Fox is de enige die echt overtuigd als maniakale bad guy. Maar voor de rest is het erg matig.

Alex Strangelove (2018)

3,0
“I'm sorry I was such a shitty boyfriend.”
“No. No, you're the best gay boyfriend a girl could have.”


Prima coming of age film. Jongen heeft een relatie met een meisje (en zijn beste vriendin), maar komt er langzaam achter dat hij homoseksueel is. Zeker als hij Elliot ontmoet. Het vreemde aan Alex Strangelove is dat er veel meer tijd wordt uitgetrokken om de relatie en vriendschap tussen Alex en Claire uit te werken, dan die tussen Alex en Elliot.

Het is een keus die erg goed uitpakt, want Madeline Weinstein (leuke actrice) is verreweg het beste op dreef. Vooral wanneer ze zich realiseert dat er iets "mis" is met Alex imponeert ze. Het is wel zo dat de scènes tussen Weinstein en Doheny er ver bovenuit steken, en dat het voor de rest erg mager is. Vooral Marziale als Elliot is zeer matig, en de vriendengroep van Alex bestaat uit de bekende high school stereotypes. Serieuze momenten worden afgewisseld met American Pie-achtige onzin, en het werkt grotendeels wel. Alhoewel het voorspelbare een sentimentele einde nu wel echt te vaak is gedaan.

Alfie (2004)

3,0
“You're lucky you know. I rarely allow anyone into my flat.”

Swingende film die door de speelse regie en het sterke acteren lang vermakelijk blijft. Jammer genoeg krijgen de dramatiek en de moraliserende boodschap steeds meer de overhand, en dat is zeker niet het sterkste punt van Alfie. Jude Law doet het goed als Alfie en wordt bijgestaan door een sterk rijtje acteurs. En vooral het eerste uur is leuk met genoeg luchtigheid, flair en humor (vooral met Jude Law die rechtstreek in de camera kijkt en tegen de kijker praat). Het einde is gelukkig gespeend van sentiment en lekker ambigu.

Ali G Indahouse (2002)

3,0
“ Talk to the hand, ‘cos the face ain’t listening.”

Na een hele lange tijd weer eens herzien en het blijft allemaal vermakelijk met veel geslaagde grappen. Je wordt natuurlijk ouder dus het had gekund dat de grappen een beetje kinderachtig aandoen maar ik betrapte mezelf erop dat ik weer met een grote glimlach naar de ridicule avonturen van Ali G en zijn vrienden zat te kijken. Sacha Baron Cohen heeft veel verschillende typetjes gespeeld maar hij blijft voor mij toch wel Ali G (alhoewel Borat ook geweldig is). Erg grappig om Martin Freeman en Charles Dance in bijrollen te zien. Twee geweldige acteurs die zichzelf hier gelukkig niet te serieus nemen en niet bang zijn om zich compleet voor gek te zetten. Rhona Mitra is nog steeds prachtig. Natuurlijk zitten er minder geslaagde grappen in en is het verhaal te verwaarlozen maar daar gaat het hier ook niet om. Ali G kijk je als je zin hebt in een luchtige en leuke film waar je hard om kan lachen met een biertje erbij. En in mijn geval ook een klein beetje nostalgie.

Alien (1979)

4,5
“Something has attached itself to him. We have to get him to the infirmary right away.”

Wat blijft Alien toch een ijzingwekkende en steengoede film. Het begint al met de uiterst sfeervolle opening bijna zonder geluid en daarna met de introductie van de personages. Je wordt als het ware de film ingezogen en regisseur Ridley Scott weet op magnifieke wijze een wereld te creëren die ruim 35 jaar na dato nog steeds recht overeind staat. De Nostromo, de planeet, de Alien… Echt prachtig.

Alien kan je eigenlijk in twee delen splitsen met het eerste deel waar we kennis maken met de personages en de spanning langzaam wordt opgebouwd, met de Alien die zich vastplakt aan het hoofd van Kane als hoogtepunt. Het tweede gedeelte is soms regelrechte horror en alle opgebouwde spanning komt hier tot een uitbarsting. De claustrofobische spanning in de Nostromo is soms ondraaglijk en wanneer de Alien tevoorschijn komt maakt hij gelijk indruk. Wat een prachtige creatie die eigenlijk nog steeds onovertroffen is en laat zien dat CGI nog steeds niet kan tippen aan het echte werk (zie ook The Thing). Sigourney Weaver is geweldig als de rechtlijnige en krachtige Ripley en ondanks dat ze in het begin nog wat op de achtergrond blijft, komt ze in het tweede gedeelte helemaal tot haar recht als heldhaftige actieheldin. De andere personages zijn wel erg mager uitgewerkt en de acteurs zijn inwisselbaar. Tom Skerritt is een uitzondering en is geweldig als Dallas en John Hurt heeft jammer genoeg een te kleine rol om echt indruk te maken. En de domme dingen die de crewleden doen om een kat te vinden/redden gaat op een gegeven moment op de lachspieren werken. Het laatste gedeelte is weergaloos (die knipperende felle lichten, geweldig!) en de spanning is om te snijden. Alien blijft een razendspannende en inventieve film die nog niets aan kracht heeft verloren.