Meningen

“Hey, O'Neil! I'd go to war with you any day!”

G.I. Jane heeft een interessant verhaal, het acteerwerk is sterk, en de militaire training levert geweldige scènes op. Toch miste ik wat. De voorspelbaarheid van het script doet de film bijna de das om en het sentiment ligt er soms kilometers dik bovenop. Toen een Navy SEAL Jordan op het laatst de hemel in prees had ik wel even een teiltje nodig. Een film die strijd voor gelijke rechten tussen man en vrouw zal ik altijd steunen, maar iets meer subtiliteit en iets minder Amerikaans sentiment had G.I. Jane goed gedaan. De weergaloze acteerprestaties van Demi Moore en Mortensen vergoeden wel veel.

“I thought you Special Ops guys were supposed to be tough.”

“We are tough, but we're also sensitive.”

Niet slecht. G.I. Joe laat zien wat er kan gebeuren als CGI te overmatig en slecht wordt toegepast (weinig goeds), maar gelukkig weten de acteurs ook wel in wat voor film ze terecht zijn gekomen. Want ik moet het onder andere Tatum, Miller, Gordon-Levitt, Nichols, Wayans en Eccleston nageven, ze stralen uit dat ze plezier hebben en door hun onderlinge chemie is G.I. Joe nog best te pruimen. En er wordt zo’n hoog tempo gehanteerd en er zitten zoveel actiescènes in, dat je in ieder geval niet hoeft na te denken over alle onzin die je voorgeschoteld krijgt. Gewoon een aardige actiefilm, met jammer genoeg een verschrikkelijk uitziende nepwereld.

Gaga: Five Foot Two

Prima documentair over Lady Gaga. Het belangrijkste van dit soort documentaires is dat er ook wordt ingezoomd op de schaduwkanten van de roem, en dat we echt een inkijkje krijgen in het leven van een superster. En gelukkig krijgen we dat hier. De manier waarop Gaga met haar ziekte omgaat, haar onzekerheden, hoe hard ze werkt om een nieuwe plaat te maken, de band met haar familie, haar Italiaanse roots etc. het komt allemaal langs. Nadat de documentaire was afgelopen had ik echt het gevoel dat ik Gaga heb leren kennen, en dan heb je als documentairemaker eigenlijk alles goed gedaan.

“That's a strong glass table.”

Leuk. Niet alle grappen werken en het sentimentele einde kun je uittekenen, maar zo’n spelletjesavond levert genoeg vermakelijke onzin op. Bateman en de andere acteurs hebben in veel komedies gespeeld en zijn ook weer goed op dreef, maar het zijn McAdams en zeker Plemons die voor de leukste momenten zorgen. Een running gag rond Denzel Washington is ook zeer geslaagd. Het tempo ligt hoog en het verhaal heeft op het laatst zelfs nog een aantal verassende wendingen. Prima vermaak.

Game Over, Man!

Matig. Adam Devine doet weer mee, en dat is al meestal een voorbode voor wat je kan verwachten. Game Over, Man! is een parodie op Die Hard en andere 80’s actiefilms, maar dan wel van een bedenkelijk niveau. Soms valt er best wat te lachen (glimlachen), maar vaker is het gewoon pijnlijk ongrappig. Hoe gekker hoe beter moeten de makers gedacht hebben, maar dat pakt hier totaal verkeerd uit. Maar hé, Rhona Mitra doet mee. Altijd een plus.

“I don't care about the money. I'm pulling back the curtain. I want to meet the wizard.”

The Game is een film met een absurd maar tegelijkertijd ook intrigerend uitgangspunt. Conrad (Sean Penn) wil zijn broer Nicholas (Michael Douglas) iets meer spanning in zijn leven geven en is van mening dat het een goed idee is om Nicholas aan een spel mee te laten doen. Deze Nicholas heeft veel geld maar leeft een teruggetrokken en eentonig leven wat alleen maar bestaat uit werken. Hij is daar ogenschijnlijk tevreden mee maar toch doet hij mee aan het spel.

Wat volgt is een spel dat steeds meer uit de hand loopt en waar niets is wat het lijkt. De sfeer wordt steeds grimmiger en Nicholas wordt zowel fysiek als mentaal tot het uiterste gedreven. Dit soort films kun je wel aan David Fincher overlaten en vanaf het begin heeft hij de juiste toon te pakken. De donkere en ijzingwekkende sfeer houdt ook de kijker in zijn greep en je wordt een aantal keer flink op het verkeerde been gezet. Douglas is altijd wel goed in dit soort rollen maar Unger was voor mij echt een openbaring. Het is mij een raadsel waarom ze niet bekender is want ik vond haar steengoed. Het einde getuigd van lef en dat het überhaupt werkt is al een groot compliment aan Fincher. Een intrigerende film!

“I just play games, man. Games.”

“That's right. It is a game. You want to win it, don't you?”

Interessante sci-fi/actie film die zichzelf tekort doet door de verschrikkelijke montage en het schokkerige camerawerk. Want het uitgangspunt van Gamer is zeer interessant, en de vreemde en eigenzinnig visie van Neveldine en Taylor werkt ook uitstekend. Butler en de andere acteurs zijn ook sterk en voelen de gekte goed aan. Maar de montage en het camerawerk maakt het ook een zeer vermoeiende filmbelevenis, hoewel dat waarschijnlijk ook de bedoeling was.

“When you kill a king, you don't stab him in the dark. You kill him where the entire court can watch him die.”

Groots opgezette film over de strijd om New York in de 19de eeuw. Scorsese en gangs(ters) zijn een goede combinatie en ook hier weet hij weer de juiste sfeer op te roepen. En hij weet ook de juiste acteurs te casten want DiCaprio en Day-Lewis zijn ijzersterk. Ook de andere acteurs zijn uitstekend, met alleen Diaz die een beetje doelloos rondloopt.

Gangs of New York ziet er schitterend uit met prachtige decors en sterk gefilmde vechtscènes. De strijd tussen de gangs onderling (Ieren, New Yorkers etc.), de politie en de politiek wordt goed neergezet en Scorsese weet het grotendeels boeiend te houden. De film is wel wat te lang en zelfs de acteurs en de prachtige omgeving kunnen dat niet verbloemen. Maar al met al is Gangs of New York een indrukwekkend schouwspel.

“It's not paradise, but it is the city of angels.”

Spijkerharde, sfeervolle en soms zelfs humoristische maffiafilm. Het samenspel tussen de acteurs is sterk en visueel komen de stijlvolle jaren 40'echt tot leven. Er vloeit veel bloed en het regent kogels, dus dan is het ook wel fijn als de acteurs ervoor zorgen dat je als kijker meegesleept wordt in het verhaal.

Penn, Brolin, Gosling, Stone, Patrick etc. Allemaal hebben ze genoeg talent en charisma om in dit soort film te excelleren. En een verhaal over een kleurrijk groepje politieagenten die het opnemen tegen maffiabaas Mickey Cohen is altijd interessant om naar te kijken. Met veel expliciete schiet- en knokpartijen. Met het laatste gedeelte rond een hotel als hoogtepunt.

“If you can't laugh at yourself, life is going to seem a whole lot longer than you'd like.”

Garden State is een leuke indiefilm. Zach Braff heeft een film gemaakt met een goed verhaal en veel kleurrijke personages. De film gaat over een man die leert om te gaan met zijn gevoelens en emoties die hij jarenlang door toedoen van medicijnen heeft weggestopt.

Het ontdekken van de liefde, omgaan met de dood van je moeder en het onder ogen zien van de stroeve relatie met je vader, het zijn allemaal zaken die Braff op een luchtige maar ook serieuze manier aankaart. Een moeilijke balans maar het lukt Braff om het allemaal echt en oprecht over te laten komen. Portman is een aparte, kleurrijke en energieke verschijning en de chemie met Braff is uitstekend. De scene in het bad was een kippenvelmoment. Het gedeelte met Braff, Portman en Sarsgaard die op avontuur gaan is niet al te interessant en hier werd het dan ook wat langdradig. Maar voor de rest is Garden State een interessante en originele film met een mooie boodschap.

“There's nothing wrong with Garfield. He's just a happy, fat, lazy cat.”

“No need for a second opinion.”

Bill Murray weet met alleen zijn stem deze film te redden. Want voor de rest heeft Garfield weinig te bieden, maar Garfield met de stem van Murray maakt veel goed. Sommige grappen werken ook wel aardig, en alles omtrent Garfield en zijn dierenvrienden levert humoristische situaties op. Te weinig voor een echt geslaagde komedie, maar vermakelijk is het wel.

“He had everything except desire.”

Intrigerende film over een toekomst waarin de perfecte mens is gecreëerd. En waarin de gewone mens is verworden tot een blok aan het been, die alleen maar de evolutie van de mens in de weg staat. Maar de gewone man Vincent laat zien dat doorzettingsvermogen en een ijzeren wil niet te creëren is, maar echt in het diepste van iemands ziel moet zitten.

Gattaca is zeker sci-fi, maar meer nog is het een dramafilm over een gewone man die ervan droomt om een ruimtereis te maken. Een man die daar alles voor over heeft en een discipline aan de dag legt waar de ‘perfecte’ mens nog wat van kan leren. Het verhaal is intrigerend, het acteerspel van onder andere Hawke, Law, Thurman en Berkeley is sterk en de aankleding is schitterend gedaan. Dat laatste is echt vakwerk van regisseur Niccol. Minpunt is het moordonderzoek dat nergens echt spannend wordt, en het had van mij zelfs weggelaten mogen worden. Het verhaal op zich is al interessant genoeg.

“He knew every move of mine before I made it. I had him right there to take the shot, and he'd be gone, like a ghost. Who is he?”

Aardig. Zonder de jongere versie van Will Smith, Will Smith die tegen zichzelf vecht en de regie van Ang Lee was dit waarschijnlijk het zoveelste actiefilmpje geweest waar niemand naar had omgekeken. Vooral ook omdat de actie tegenvalt, en het verhaal is belachelijk en hangt van de toevalligheden en plotgaten aan elkaar. De jongere versie van Smith ziet er soms ook vreemd en weinig geloofwaardig uit. Tegen het einde zit er een twist in het verhaal (er zijn drie Will Smith’s!), en toen was ik echt klaar met de film. Zelfs de fijne interactie tussen Smith, Winstead en Wong kan daar niets aan veranderen.

The General

In The General laat Buster Keaton weer eens zijn klasse zien. Hoe hij het voor elkaar heeft gekregen om sommige scenes te filmen weet ik niet, maar de manier waarop hij zijn lichaam gebruikt en de inspanning die dit gevergd moet hebben is grandioos. De humor werkt, het romantisch subplot zit goed in elkaar, en de actiescènes zien er voor die tijd geweldig uit en zitten ook inventief in elkaar. Het is ongelooflijk knap de verschillende emoties die Keaton en Marion Mack met alleen hun gezichtsexpressies weten over te brengen, en wat dat betreft is The General een klassieker in het 'stomme film' tijdperk.

The General’s Daughter

Erg fijne film. Het verhaal zit goed in elkaar en is interessant om te volgen. De uiteindelijke uitkomst van het moordmysterie maakt indruk en zet je aan het denken. Het gaat over vrouwen in het Amerikaanse leger en hoe ze vroeger (of nu nog steeds) behandelt werden.

Groot pluspunt zijn de acteurs. Travolta en Stowe zijn niet mijn favoriete acteurs, maar hier doen ze het erg goed. James Woods is ook sterk en zijn scènes met Travolta zijn hoogtepunten in de film. Complimenten ook voor het sfeervolle begin met die geweldige muziek.

“You don't look evil.”
“Make-up helps.”

Beter dan verwacht. Dat komt vooral door de drie-eenheid Fonda/Huffman/Lohan, en deze topactrices geven kleur aan het voor rest iets te degelijke Georgia Rule. Vooral Lohan laat hier haar klasse zien als losbandige tiener met een donker geheim. De film heeft een lekker loom sfeertje, maar ook de zware thema's (misbruik en alcoholisme) worden niet geschuwd. De mix van humor en drama werkt niet altijd even goed, maar met zulke actrices kom je al een heel eind. Het einde is typisch Amerikaans, maar een verhaal over de band tussen moeder/dochter/kleindochter verdient dit soort einde.

“How did you do that?”

“Because I'm the goddamn President of the United States!”

Geostorm is een belachelijke en voorspelbare rampenfilm, maar het is zeker geen slechte film en de acteurs ogen zelfs geïnspireerd. Dat is knap, maar Garcia, Sturgess, Harris, Butler en Cornish zijn dan ook vaklui die precies weten hoe ze met dit soort materiaal moeten omgaan. Gelukkig neemt de film zich niet al te serieus en door de humor valt er tenminste nog wat te lachen om zoveel onzin. Dit soort rampenfilms kan ik meestal wel waarderen, maar Geostorm maakt het wel heel erg bont.

“Isn't this why we came up here? To spice things up and try and push the boundaries.”

Verrassend sterke film. Het concept van Gerald’s Game (naar een boek van Stephen King) is simpel en de film ontvouwd zich langzaam als een ijzersterke psychologische thriller. Seksspelletje tussen man en vrouw loopt uit de hand, waarna de vrouw aan het bed blijft vastgebonden terwijl haar man door een hartaanval dood op de grond ligt.

Dit is de basis, maar daarna begint de film pas echt leuk te worden. Gugino is fantastisch als de vrouw die haar persoonlijke demonen onder ogen moet zien te komen, en ze krijgt bijval van sterke acteurs als Greenwood, Thomas, Siegel en de jonge Aurelia. De regie van Flanagan is speels en eigenzinnig, met Gugino die de hele tijd advies, beledigingen en de waarheid te horen krijgt van zichzelf en haar dode man (hallucinaties). Het is vreemd, maar het werkt. Visueel ziet Gerald's Game er ook fantastisch uit, met vooral de rode gloed door de zonsverduistering als indrukwekkend schouwspel. De film vergeet ook niet om soms lekker gruwelijk te zijn, en vooral de scene met Gugino die haar bebloede hand uit de handboeien wil krijgen springt eruit. Het einde is wat uitleggerig en de Moonlight Man verhaallijn voelt wat overbodig, maar de film blijft wel trouw aan het boek. En dat kan ik alleen maar toejuichen.

“I just need something to keep the lights on until I find my dream job.”

Tegenvaller. Ik had een scherpe komedie verwacht die echt iets te melden zou hebben over de moeilijke zoektocht naar werk na je afstuderen. Een soort Up in te Air (ander onderwerp) met veel situaties en dialogen die zowel een grappige als donkere ondertoon hebben. Maar Get a Job vervalt al snel in wiet- en seksgrappen en gaat daar de gehele film mee door. Alleen de verhaallijn met Bryan Cranston heeft nog een beetje niveau en wanneer Cranston zijn baan verliest denk je toch bij jezelf, zou iets met scheikunde niet wat voor hem zijn...

Teller is ook goed maar het wordt hem iets te makkelijk gemaakt in zijn zoektocht naar een baan. Geldproblemen worden heel kort aangestipt en na een belachelijk slecht sollicitatiegesprek krijgt hij toch een baan, yeah right. Zijn vriendengroep bestaat uit de gebruikelijke losers en overachievers en je bent ze zo weer vergeten. Wat ik wel heel knap vind van regisseur Dylan Kidd is dat hij Anna Kendrick een nietszeggende rol geeft en Alison Brie totaal misbruikt als oversekste collega van Teller. Ik bedoel, je hebt Brie tot je beschikking en je doet er dit mee? Knap, erg knap. Marcia Gay Harden heeft dan nog wel een aardige rol maar dat komt meer door haar acteerwerk dan door de dialogen die ze op moet dreunen. Het einde is wel redelijk maar het gebruik van zoetsappige "alles komt goed" voice-overs moet echt stoppen. Get a Job heeft het verhaal en de acteurs maar verzandt al snel in heel veel flauwekul. Jammer!

“This is it, Aaron. This is rock n' roll. Did you enjoy the party?"

Doldwaze film. Hill en Brand zijn goed maar kunnen niet verbloemen dat het allemaal weinig om het lijf heeft. Dat is niet heel erg, als de humor maar goed is en de acteurs chemie hebben. Met dat laatste zit het wel goed, maar de humor is een beetje hit and miss.

En het is jammer dat er altijd weer een moraal in moet zitten. Vooral met een gek als Brand had je ook voor iets anders kunnen kiezen. De muziek is wel goed en er zitten best wat aanstekelijke nummers bij. Al met al een film die tegenvalt als het aankomt op geslaagde grappen, maar best leuk is om een keer te zien.

“Now you're in the sunken place.”

Dit blijft een geweldige horrorfilm. Get Out combineert een creepy en ongemakkelijke sfeer met veel zwarte humor, en het werkt uitstekend. Het eerste uur, wanneer de spanning langzaam wordt opgevoerd, vond ik het beste gedeelte, maar regisseur Jordan Peele weet ook wel raadt met de soms regelrecht horrorachtige taferelen in het tweede gedeelte.

De beste scene zit in het begin wanneer Kaluuya en Keener tegenover elkaar zitten en het kippenvel kilometersdik op je armen staat. Perfect geacteerd door dit duo. Het raciale element zorgt zeker in het eerste uur voor een aantal tenenkrommende momenten, maar daarna wordt dat steeds meer losgelaten door Peele en kiest hij voor spanning, horror en humor (Howery). De ‘Where are the keys, Rose?’ scene blijft geweldig. De laatste scene had twee kanten op kunnen gaan, maar Peele kiest voor een feel good einde en dat werkt uitstekend. Want het belang van die laatste scene gaat zeker niet verloren, en daarnaast is de ontlading na al die onderhuidse spanning en ongemakkelijkheid ook bij de kijker groot.

“For the first time in my life, I was in love. And I knew it would last forever... Boy was I a dumb ass.”

Redelijk tienerfilmpje. Het verhaal heeft niet veel om het lijf, maar de regie is vlot en er zitten wat getalenteerde acteurs en actrices in. En de humor is best geslaagd, met vooral Martin Short die een aantal leuke momenten heeft. En het samenspel tussen Foster en Dunst zorgt voor een aantal aardige scènes. Het hele theatergebeuren op het laatst is ook hilarisch. Het is zo verschrikkelijk slecht dat het leuk wordt.

“Rough business, this movie business. I'm gonna have to go back to loan-sharking just to take a rest.”

Redelijke klucht. Het is dat de acteurs zo goed zijn en duidelijk plezier hebben, want anders was Get Shorty ten onder gegaan aan zijn eigen rommelige script. Waarbij ook niet alle subplotjes even interessant zijn. Niet alles werkt even goed, maar acteurs als Travolta, Russo, DeVito, Hackman en Gandolfini weten het allemaal wel te verkopen. Het samenspel tussen deze acteergrootheden levert veel grappige en sterke scènes op, en het is geen straf om ruim anderhalf uur lang naar ze te kijken.

Get Smart

Verassend leuk. Carell en Hathaway zijn geweldig op dreef en een perfect duo. Carell en Hathaway zitten met elkaar opgescheept om als geheime agenten de wereld weer eens te redden, en het resultaat is een film vol gortdroge humor, spectaculaire actiescènes en natuurlijk wat romantiek.

Meestal zie je dat de humor wat minder wordt naarmate de film vordert , maar hier behoudt Get Smart zijn grapdichtheid en het hoge niveau van de grappen. De humoristische knipogen naar spionagefilms zoals James Bond zijn talrijk. Ook Johnson, Crews en Arkin hebben hilarische bijrollen. Get Smart is een ontzettend leuke flauwekul met twee hoofdrolspelers die de aandacht van de kijker moeiteloos naar zich toetrekken. Onverwachts genoten.

“You are not defined by your past, but for your actions...”

Ghost in the Shell heeft wat mankementen en de film mist diepgang, maar ik heb toch wel genoten van het visuele aspect, de gave actiescènes en Scarlett Johansson die weer een sterke rol neerzet. A.I., mens en robot, jonge mensen die worden blootgesteld aan experimenten etc. Ghost in the Shell heeft in potentie een intrigerend en diepgaand verhaal in handen.

Dat gedeelte werkte voor mij niet echt omdat de film te kort duurt en er gewoonweg te weinig aandacht wordt besteedt aan dit aspect. Buiten Johansson’s Major zitten er voor de rest ook geen interessante personages in de film (alhoewel Kitano het erg goed doet). Maar de film gaat als een razende achtbaan te keer en visueel (op een paar discutabele special effetcs na) is er genoeg te genieten. En gelukkig weet Johansson van Major een interessant personage te maken en door haar acteren krijgt Major nog wat diepgang. Zeer vermakelijke film voor de rest, maar er had meer ingezeten.

“What is it you like about this house so much?”

A Ghost Story is een bijzondere film. Het is een zeer trage film met veel langgerekte scènes, maar als je de film op je in laat werken staat je een bijzondere en indrukwekkende filmervaring te wachten. Sommige scènes worden wel te lang uitgerekt, hoezeer ik een appeltaart etende Rooney Mara ook kan waarderen.

Maar het belangrijkste is dat de film mij echt wist te raken, en vooral de scene waarin Mara wegrijdt en spook Affleck en hun huis achterlaat is fenomenaal. Het beeldformaat past helemaal bij de film en de muziek kan ik niet genoeg roemen. Ik durf zelfs wel te stellen dat veel scènes sterker zijn door alleen al de fantastische score. Nadat Mara uit het verhaal wegrijdt zakt het niveau wel enigszins, maar het blijft allemaal uitermate sfeervol. De gehele film zat ik met een gevoel van melancholie naar alles te kijken, en het einde past daar helemaal bij. Een speciale film, waarbij ik nadat de film was afgelopen echt even wezenloos voor me uit zat te staren.

“I can't relate to 99% of humanity.”

Originele en wat donkere coming of age film. Thora Birch en Scarlett zijn uitstekend als sarcastische en alles hatende tieners die na High School steeds verder uit elkaar drijven. De film heeft veel humor maar ook een erg donkere ondertoon.

Vooral Enid (Birch) raakt steeds meer vervreemd van alle mensen om haar heen en het is geen plezier om naar te kijken. Alleen haar band met Seymour (de altijd geweldige Buscemi) zorgt voor wat lucht. Scarlett heeft als Rebecca een wat minder goed uitgewerkte rol, maar ze doet het uitstekend. Het einde kun je als een bevrijding zien voor Enid. Of dit nu een donker of vrolijk einde betekent, is voor meerdere interpretaties vatbaar.

“He can't drown two ghost writers, for god sake. You're not kittens!”

Sfeervolle film van Roman Polanski. Driekwart van de film gebeurd er eigenlijk weinig, maar toch zit je de hele tijd gefascineerd te kijken naar hoe het verhaal zich ontvouwd. Vakmanschap van de oude meester. Sfeervolle beelden en locaties (lees: veel regen, stranden en duinen en nog meer regen), een sterk script, veel onderhuidse spanning en geweldige acteerprestaties van vooral McGregor en Olivia Williams. Met een sterke bijrol van Tom Wilkinson.

Het mysterie rond de dood van een ghost writer ontvouwd zich langzaam en ik werd toch wel verrast door het einde. Met het kenmerkende donkere en naargeestige einde wat we van Polanski gewend zijn. Prachtige shots ook van dat briefje dat langzaam naar voren wordt doorgegeven en het laatste shot met het papier dat de straat overvliegt. Een film die langzaam onder je huid kruipt, om je daarna niet meer los te laten.

“Do you believe in UFOs, astral projections, mental telepathy, ESP, clairvoyance, spirit photography, telekinetic movement, full trance mediums, the Loch Ness monster and the theory of Atlantis?”

“Ah, if there's a steady paycheck in it, I'll believe anything you say.”

Leuk. Ghostbusters was ontzettend succesvol en heeft een bepaalde cultstatus, en ik snap wel waarom. Het samenspel tussen Murray, Aykroyd en Ramis is perfect, en Weaver is ook geweldig als vrouw die te maken krijgt met geesten in haar appartement. Maar het is Bill Murray die door alleen zijn aanwezigheid en droogkomische opmerkingen de meeste indruk maakt. Heerlijk. Zijn scènes met Weaver zijn een genot om naar te kijken, en de special effects zien er ook goed uit. Ghostbusters is gewoon een vermakelijk avontuur waar het plezier vanaf straalt.

“We just gave a ghost a nuke, we should probably run.”

Verschrikkelijk ongrappige en onnodige reboot. Ik heb nooit zoveel gehad met Ghostbusters, dus dat er opeens een Ghostbusters film zou komen met vrouwen maakte me niet zoveel uit. Het enige sterke punt van de film vond ik het samenspel tussen de vier dames (en domme Hemsworth).

Er is chemie maar jammer genoeg is het script niet toereikend om er een sterk geheel van te maken. Jones heeft een paar grappige momenten en McCarthy mag soms haar ding doen, maar dan heb ik de humoristische en sterke momenten wel genoemd. Wiig moet de straight woman spelen en doet dat goed, maar wat McKinnon en Hemsworth aan het doen zijn weet ik nog steeds niet. De actie is opvallend tam en vechten tegen spoken heeft er nog nooit zo saai uitgezien. Er is chemie tussen de dames maar helaas weet de film dat voordeel niet uit te buiten.