Meningen

“He not only plays, he can shoot, too.”

Ik heb van deze klassieker eigenlijk altijd alleen maar bepaalde fragmenten gezien. Nu ben ik er echt eens voor gaan zitten en wat een film! De film duurt ruim tweeënhalfuur, maar als je me had vertelt dat het anderhalf uur was had ik je ook geloofd. Vanaf de allereerste langgerekte scene zit je in een bepaalde flow waar je pas na de allerlaatste prachtige scene met Claudia Cardinale, die de werklui water brengt, uitkomt. Ik heb nog nooit een film gezien waar beeld en geluid zo goed samenkomen.

Ik heb ergens gelezen dat Morricone eerst de muziek heeft gecomponeerd, waarna de acteurs moesten leren bewegen op het ritme van de muziek. Dat zie je ook wel in de film. Vooral bij de Claudia Cardinale/Jill theme kreeg ik spontaan kippenvel, terwijl de Cheyenne theme me vaak aan het lachen bracht. Knap als muziek dat kan doen. Leone staat bekend om zijn langgerekte scènes en gezichtsshots en ook hier zitten er een paar pareltjes tussen. Het script zit ijzersterk in elkaar en er word niet veel gepraat, maar wat uit de monden van de acteurs komt is allemaal raak. Fonda speelt een legendarische schurk en Bronson speelt een man vol ambiguïteit en tegenstrijdigheden. Nors, onvriendelijk, heldhaftig, wraakzuchtig… Je krijgt geen vat op hem. Maar Robards is toch wel mijn favoriet als sarcastische en kleurrijke Cheyenne. En over Claudia Cardinale hoeven we het denk ik niet te hebben… Wauw. Once Upon a Time in the West is niet alleen een westernklassieker, maar ook één van de beste films ooit gemaakt.

“I need a bath…”

Cabin Fever stelt wat teleur. De film is soms lekker goor en ik kan het wel waarderen dat niet alles even serieus genomen wordt. Maar op één of andere manier vond ik Cabin Fever ook saai, en het duurt lang voordat de film zijn draai gevonden heeft. Het acteerwerk is ook niet om over naar huis te schrijven, en op een gegeven moment worden er wel heel veel personages geïntroduceerd die allemaal even vervelend zijn. Pluspunt is dat wanneer er doden vallen de film echt op gang komt, en complimenten voor de make-up afdeling.

“It's in the water!”

Onnodige remake met aardig wat gore, maar weinig spanning. De acteurs zijn van de D-garnituur, en spelen personages die je zo weer bent vergeten. Een echte final girl (or boy) miste ik wel. Het is nu echt een afstreeplijstje. Maar ieder personage gaat wel op een vieze en brute manier dood, en dat is altijd een pluspunt in dit soort films. Een klein pluspuntje.

“Me? Virgin?”
“We work with what we have.”

Ironisch bedoelde horrorfilm. The Cabin in the Woods heeft een originele insteek, en de knipoog naar de bloeddorstige en steeds naar iets nieuws hunkerende kijker is niet te missen. De opzet van Cabin is conventioneel, maar door de heerlijke rollen van Jenkins en Whitford is het al snel duidelijk dat er iets meer speelt dan alleen maar tieners die één voor één worden uitgemoord. Het probleem van de film is wel dat door de knipoog iets van spanning ontbreekt. Dat wordt wel gecompenseerd door aardig wat gore, en vooral op het laatst als de liftdeuren opengaan en de gekte losbarst is het genieten geblazen.

“Life is a comedy written by a sadistic comedy writer.”

Weer een prima Woody Allen film. De oude meester heeft er weer een luchtige klucht van gemaakt vol met spitsvondige dialogen, quirky personages en andere vintage Allen elementen. En dat allemaal tegen de achtergrond van het Hollywood en New York uit de jaren 30, prachtig vormgegeven door Allen. Films van Allen zijn oerdegelijk met als positieve uitschieter Match Point en negatieve uitschieter Anny Hall.

Ook Café Society is zeker niet perfect, maar de film kijkt heerlijk weg en verveelt geen moment. De film mist wat scherpte en is iets te luchtig (de zwarte humor werkt deze keer niet), maar de setting en de acteurs maken het een erg fijne kijkervaring. Eisenberg is een jonge Allen en Stewart begin ik steeds meer te waarderen. Sterke actrice en ze heeft een mooie chemie met Eisenberg. En Carell zie ik graag in dit soort quasi serieuze rollen. Blake Lively is uiteraard gemaakt voor de stijlvolle jurken uit de jaren 30 en schitterend vanaf het moment dat ze de nachtclub binnenstapt. Nogmaals, de film is zeker niet perfect maar de dialogen van Allen, de luchtige sfeer, de acteurs en de romantiek van het Hollywood uit de jaren 30 maken dit een heerlijke kijkervaring.

“Tell me a story where everything works out in the end for the evil witch.”

Gemengde gevoelens bij Cake. Het begin is uitstekend en het acteerwerk van Aniston en de andere acteurs is ijzersterk. Maar de film is ook zeer traag, en niet op een goede manier. Er zit ook een subplot in rond Anna Kendrick dat totaal niet werkt, en op een vreemde manier in de film is verwerkt. Er zitten wat emotionele en oprechte momenten in de film, maar om daar te komen moet je wel door een zeer taai middenstuk. Of dat het waard is zal voor iedereen verschillen

“Nature has cunning ways of finding our weakest spot.”

Soms is het moeilijk om onder woorden te brengen wat een film zo speciaal maakt. Call Me by Your Name is broeierig, zomers, verleidelijk en uiteindelijk hartverscheurend. De kortstondige liefde tussen Elio en Oliver gaat echt onder je huid zitten, en als je Elio op het laatst huilend voor de open haard ziet zitten voel je echt de pijn die iedereen wel eens heeft gemaakt. Ik moest in ieder geval gelijk aan mijn eerste vriendinnetje denken (ended in tears), en dat is wat Call Me by Your Name zo speciaal en herkenbaar maakt. Je wordt door Guadagnino langzaam meegevoerd in het liefdesverhaal van Elio en Oliver, en het acteerwerk en de zomerse beelden van Italiaanse dorpjes, meertjes en steden doen de rest. De speelduur van ruim twee uur is zo voorbij.

De speech van de vader van Elio (de geweldige Stuhlbarg) maakt de hoge verwachtingen meer dan waar, en het is zeldzaam dat de eindcredits misschien wel de mooiste scene van de film oplevert. En daar komt de speciaal voor deze film geschreven en gecomponeerde muziek van Sufjan Stevens nog bij. Mystery of Love en Visions of Gideon… Weergaloos. Call Me by Your Name voelt aan als een droom en zeer fijne herinnering van Elio, en ik heb het gevoel dat Guadagnino het ook precies zo voor ogen heeft gehad.

“Casey, what's happening?”

Eeuwig zonde van dat laatste gedeelte. De film weet lang spannend en geloofwaardig te blijven, maar gooit dat op het laatst overboord. De druk die het werk op een 911 alarmcentrale geeft komt goed over en als je er dan ook een zieke seriemoordenaar bij gooit, heb je spannende cocktail.

En de acteurs zijn goed en vooral Breslin overtuigd als ontvoerde jonge vrouw. Op het laatst wordt het een vreemd horrorachtig kat- en muisspel wat helemaal niet past bij de realistische toon van de rest van de film.

Cam

Moeilijke film om te beoordelen. Cam heeft een aantal sterke punten en vooral het acteerwerk van Brewer, en de eigenzinnige en zelfverzekerde visie van regisseur Goldhaber, zorgen voor een film die tenminste weet wat het wil zijn. Visueel ziet het er ook allemaal uitstekend uit. Het is alleen jammer dat Goldhaber in het laatste gedeelte zijn grip op het materiaal verliest, en er blijven wel heel veel vragen onbeantwoord. Jammer, want de wereld die hij heeft gecreëerd is interessant, en Brewer is een veelbelovende actrice.

“You're really lucky, you know that? You didn't have to wait your whole life to do something special.”

Prima Breaking Bad film rond Jesse Pinkman. Aaron Paul is weer perfect in de rol die hem beroemd heeft gemaakt, en ook de rollen/cameo’s van onder andere Plemons, Banks, Cranston, Foster en Ritter voelen een beetje als thuiskomen. Zes jaar heb ik met veel plezier en bewondering naar Breaking Bad gekeken, en de fan wordt hier op zijn wenken bediend.

De film heeft soms een geweldsexplosie, maar net zoals de serie moet El Camino het hebben van de acteerprestaties, de interessante personages, de gecreëerde sfeer en de fantastische regie van Gilligan. Dit is meer een karakterstudie van Jesse, en de manier waarop hij na al het geweld en de martelingen zijn leven weer probeert op te pakken. Door de rol van Foster zal het voor niemand als een verrassing komen hoe de film eindigt, en de laatste scenes in Alaska zijn melancholisch en indrukwekkend.

“Bring your brooms cause it's a mess.”

Onzinnige film die een politieke satire probeert te zijn, maar al snel verzandt in humor van een bedenkelijk niveau. Daar zijn de acteurs (Ferrell en Galifianakis) ook wel naar, en beide weten wel raadt met het materiaal. Maar op een paar momenten na heb ik eigenlijk weinig moeten lachen en dat is jammer. Gelukkig eindigt het allemaal wel sterk, en de The Campaign weet hier nog redelijk origineel uit hoek te komen.

“This is a celebratory drinking session, not a wallowing one.”

Prima film met geweldig acteerwerk van McCarthy en Richard E. Grant. Het verhaal zelf had beter uitgewerkt kunnen worden, en er zitten wel wat momenten in waarop het wat langdradig wordt. Maar dan komt er weer een scene waarin McCarthy en/of Grant iets doet of zegt, en zit je weer geboeid te kijken naar het belachelijke en amateuristische misdaadplan waar Lee Israel en Jack mee aan de haal gaan. Het zijn niet bepaald sympathieke of zelfs interessante personages, maar het acteerwerk van Grant en McCarthy sleept je er wel doorheen.

Candy Jar

Prima Netflix film. Het is zelfs voor een tienerkomedie allemaal wat voorspelbaar, maar het verhaal en het aanstekelijke acteerwerk vergoeden veel. Candy Jar heeft een aardige balans tussen de bekende tienerproblemen (tienerliefde, toekomst uitstippelen, overbezorgde ouders etc.) en het nodige drama en humor. De debatscènes werken als verbindende factor, en het einde zal voor niemand als een verrassing komen. Maar gelukkig wordt het wel op een realistische en verfrissende manier afgesloten.

“Counselor! Come out, come out, wherever you are!”

Uitstekende film van Scorsese. De Niro is geweldig als Max Cady, en ook Lange en Lewis doen het goed. De setting (vooral op het laatst) en de cinematografie zorgen voor een ijzingwekkende sfeer, en de spanning wordt vooral op het laatst tot het uiterste opgevoerd. Minpunt is Nick Nolte, die een wat saaie (misschien wel de bedoeling?) rol heeft en er ook weinig kleur aan weet te geven. Scorsese weet vooral in het middengedeelte de spanning ook niet vast te houden, en vooral het gedoe tussen De Niro en Lewis werkt niet echt. Maar alles wordt in het laatste gedeelte goedgemaakt. Met een fabelachtige laatste scene.

Capharnaüm

In Capharnaüm is heel veel narigheid te zien. Zain klaagt zijn ouders aan omdat hij is geboren en onder zeer slechte omstandigheden moet opgroeien. Na een korte introductie gaat de film terug in de tijd en zien we hoe miserabel deze omstandigheden zijn. Regisseur Nadine Labaki komt met een realistisch portret over het opgroeien in Beiroet, en de acteurs doen het allemaal voortreffelijk. Vooral de jonge Zain Al Rafeea is fantastisch. Labaki probeert het wiel niet opnieuw uit te vinden en audiovisueel valt er niet veel te genieten, maar het indrukwekkende verhaal houdt je bij de les.

“It's the book I was always meant to write.”

Degelijke film over Capote, rond de tijd dat hij zijn bekendste boek In Cold Blood schreef. Het acteerwerk van Hoffman is grandioos, en vooral de scènes tussen Capote en één van de moordenaars (Clifton Collins Jr.) zijn interessant. In Cold Blood is non-fictief, en de scènes met Capote die betrokkene interviewt zijn hoogtepunten in de film. Helaas heeft Capote ook een aantal subplotjes en personages die niet werken. Daarnaast is de cinematografie wel heel grauw. Het zorgt ervoor dat de film niet altijd even interessant is, en soms wel erg taaie stof oplevert. Het acteerwerk van Hoffman en sommige andere acteurs houdt je gelukkig bij de les.

“I retire for what, like, five minutes, and it all goes to shit.”

Ik weet niet hoe Marvel het doet maar ze blijven heerlijke actiefilms uitspuwen met ook een pakkend en interessant verhaal. Onze favoriete superhelden komen lijnrecht tegenover elkaar te staan en het is knap dat een film met zoveel personages nergens een overvolle indruk maakt. Wat ook knap is, is dat je van ieder personage begrijpt waarom hij/zij een bepaalde kant kiest. Na meer dan tien films ken je deze personages en voelt het weerzien als dat van oude vrienden die je één keer per jaar ontmoet. Evans, Downey Jr. en Johansson zijn hiervan de beste voorbeelden maar ook de andere acteurs zijn weer geweldig op dreef. En ook bij (redelijk) nieuwe personages als Spiderman, Black Panther en Scarlet Witch voelt het gelijk vertrouwd aan.

Natuurlijk gaan deze BFF’s elkaar niet te veel pijn doen en van spanning is dan ook geen sprake maar dat gevecht op het vliegveld heeft wel spetterende en originele actiescènes, veel humor en lekkere oneliners. En dat Black Widow uiteindelijk toch Cap helpt (ultimate BFF’s) is een mooie wending en laat zien dat deze superhelden uiteindelijk toch wel nader tot elkaar komen. En gelukkig komt het gevecht niet ten einde met de realisatie dat Cap en Iron Man een moeder hebben met dezelfde voornaam… Alleen Vision blijft wat achter. Dat moet de sterkste Avenger van allemaal zijn maar hij wordt een aantal keer makkelijk in de luren gelegd en wat zijn krachten nou zijn blijft vaag. En de bad guy is weer niet geweldig maar zijn motieven zijn wel wat beter uitgewerkt. Civil War is een echte Cap film met de dood van Peggy, de beginnende romance met Sharon en de terugkeer van Bucky en Evans is weer fantastisch. Het is knap dat hij zo’n rechtlijnig en humorloos personage toch zo genietbaar blijft maken. En het blijft knap van Marvel en alle betrokkene dat ze zulke vermakelijke superheldenfilms blijven maken.

Captain America: The First Avenger

Dit is een vermakelijke Marvel-film over het ontstaan van superheld Captain America. Het komt allemaal wat traag op gang maar zodra Steve Rogers in Captain America veranderd begint het spektakel. De actiescènes zitten goed in elkaar en in het team van Cap zitten wat vermakelijke karakters die voor een humoristische noot zorgen. De film heeft een erg sterk middengedeelte waarin Captain America wordt opgevoerd als soort van rekrutering en propaganda middel voor het Amerikaanser leger tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het einde is wat abrupt en de Red Skull wordt wel erg makkelijk verslagen. Na dat kleurrijke middenstuk vlakt het allemaal wel erg af. Chris Evans is goed gecast als de zwart-wit denkende, vaderlandsliefhebbende, stoïcijnse, oprechte en ietwat humorloze Captain met zijn ondoordringbare schild altijd dicht in de buurt. Hugo Weaving, Tommy Lee Jones, Sebastian Stan, Stanley Tucci en Toby Jones spelen allemaal leuke rollen. Speciale vermelding voor Hayley Atwell als Agent Carter. Ze speelt haar rol erg goed en Evans en Atwell hebben een leuke chemie. Mooi om te zien hoe zij zich als vrouw staande houdt in het leger. Bonuspunt voor de briljante eindscene.

Ik had nooit gedacht dat Captain America mijn favoriete (Marvel) superheld zou worden maar na deze film, The Winter Soldier en de Avengers films komt dat moment steeds dichterbij. Een groot compliment voor de makers maar nog meer voor Evans.

Captain America: The Winter Soldier

Eén van de beste Marvel-films die ik heb gezien. Regisseurs Anthony en Joe Russo weten een film te maken met een modern en actueel verhaal over privacy versus het bestrijden van gevaren zoals terrorisme en buitenaards gespuis. Voeg daar geweldige actie/vechtscènes, intrige, sterk acteerspel en humor aan toe en je hebt een Marvel-film die staat als een huis.

Chris Evans is weer erg sterk als Steve Rogers/Captain America. Na twee films is hij in zijn rol gegroeid en weet de patriottistische, sterke, schilddragende, zwart-wit denkende, wereldvreemde en ook wel humorvolle held goed te spelen. Een meesterzet is het geweest om hem te koppelen aan Natasha Romanoff/Black Widow en Scarlett Johansson. Evans en Johansson hebben in zes á zeven films samengespeeld en dat zie je duidelijk. Het is speels, humorvol maar ook serieus en samen vormen ze een geduchte vijand voor iedereen. Romanoff is wat minder naïef en weet dat er niet zoiets is als goed en fout. Dat is een mooi contrast en wordt in hun gesprekken goed zichtbaar. De actiescènes zijn fantastisch. Het gedeelte op het vrachtschip, Nick Fury die wordt aangevallen in zijn auto, de liftscene (geweldig gedaan!) en de scene daarna met de ontsnapping van Cap, het gevecht op de snelweg tussen Cap, Romanoff en The Winter Soldier en natuurlijk het laatste gedeelte rond het SHIELD hoofdkwartier, het is allemaal erg knap gefilmd en gechoreografeerd. In dat laatste gedeelte komt het oude gezegde "overdaad schaadt" wel een beetje van pas want het is een beetje teveel allemaal. Naast Evans en Johansson zijn ook Robert Redford, Sebastian Stan, Anthony Mackie, Cobie Smulders en Samuel L. Jackson goed op dreef. Volgend jaar komt er weer een Marvel-film over Captain America uit en als dat deel net zo sterk is als The Winter Soldier dan is het weer genieten geblazen.

“It's a beautiful mistake. But a mistake.”

Ik zal het verboden woord interessant niet gebruiken, maar Captain Fantastic is boeiend, merkwaardig, intrigerend, apart en zeker “freaking fantastic”. Vader Ben voedt zijn zes kinderen op midden in de natuur en ver weg van de gevaren van de gewone wereld. Geen smartphones, computerspelletjes en big macs, maar klimmen op rotsen, dierenjacht en samen muziek maken. Door een dramatische gebeurtenis wordt Ben gedwongen om met zijn kinderen de gewone wereld in te trekken. Met alle gevolgen van dien.

Regisseur Matt Ross heeft een perfecte balans gevonden tussen de soms absurde humor en het drama. Gelukkig worden ook de negatieve kanten van de opvoeding van Ben getoond. De zes kinderen zijn slimmer, atletischer en hebben waarschijnlijk niet zo snel een bril nodig, maar zijn ook sociaal onhandig. ‘Freaks’, zoals de oudste zoon zegt. Mortensen is weergaloos als vader en ook de kinderen zijn uitstekend. In het laatste gedeelte wordt het "beste van beide werelden principe” toegepast, en alhoewel het een beetje wordt afgeraffeld is het wel een passend einde. Met een geweldige cover van “Sweet Child o’ Mine” als hoogtepunt.

“I'm not gonna fight your war. I'm gonna end it.”

Vermakelijk. Captain Marvel is zeker geen perfecte film, en vooral het script laat veel steken vallen. Maar als origin story voor Carol Danvers/Captain Marvel voldoet het zeker. Sommige personages worden nauwelijks uitgewerkt, en vooral Ronan, Starforce (Hounsou, Chan etc.) en Agent Coulson doen bijna voor spek en bonen mee.

Maar het belangrijkste is dat Brie Larson overtuigt als Captain Marvel, en na een aarzelend begin weet ze de rol echt haar eigen te maken. Vooral in de scenes met Jackson, Lynch en de jonge Akbar laat Larson zich van haar sterkste kant zien. Brutaal, assertief, grappig en zelfverzekerd, Larson laat niet met zich sollen. Het subplot rond de Skrulls/Talos is verrassend sterk uitgewerkt, en Mendelsohn laat weer eens zien wat voor fantastisch acteurs hij is. Goose the Cat steelt de show, en de jaren 90 setting zorgt voor een aantal (niet al te subtiele) knipogen. De acteurs verdienen een beter script, maar gelukkig gaat het niet ten koste van een vermakelijke en vlotte 21ste Marvel film. Met een post-credits scene die je met verlangen doet uitkijken naar Endgame.

“No problem “Irish”, everything gonna be OK.”

Captain Phillips is een fantastische film die vanaf het begin een heerlijke onheilspellende sfeer heeft en dat de gehele film weet vast the houden. Tom Hanks is als Captain Phillips geweldig maar ook de regie van Paul Greengrass zorgt voor een ijzingwekkende spanning en een aantal intense scènes. Barkhad Abdi is erg sterk en maakt van Muse geen typische bad guy maar een persoon waar je uiteindelijk zelfs medelijden mee krijgt door de uitzichtloze situatie waar hij zich in bevindt.

Sowieso maakt Greengrass niet de fout om alleen de kant van de Amerikaanse crew op het vrachtschip te belichten maar ook de situatie van de Somalische piraten. Op deze manier krijg je geen standaard goed versus slecht verhaal maar een actie/thriller met onder de oppervlakte ook een gelaagd drama. Het moment dat de piraten onder leiding Muse hun eerste poging ondernemen om het vrachtschip te enteren wordt er een spanning gecreëerd die steeds verder oploopt totdat deze tot een uitbarsting komt als de piraten eenmaal aan boord zijn. Ik heb ergens gelezen dat Greengrass de acteurs die de Somalische piraten spelen en de acteurs van het vrachtschip gescheiden heeft gehouden en dat ze pas bij het spelen van de scènes op het vrachtschip oog in oog met elkaar kwamen te staan. Dit om het schrikeffect te vergroten en dat is te zien. Vanaf het moment dat de piraten en de crew van het vrachtschip tegenover elkaar staan ontstaat er een onderlinge strijd met machtsverhoudingen die constant veranderen. Wanneer de piraten in een bootje er vandoor gaan met Phillips als gijzelnemer wordt het helemaal nagelbijten met een aantal intense scènes. Vooral het laatste gedeelte met de SEALS is een knap staaltje vakmanschap van Greengrass en in de laatste scene met een getraumatiseerde Phillips geeft Hanks eventjes een masterclass acteren. Captain Phillips is een actie/thriller van het allerhoogste niveau en een genot om naar te kijken.

Captive

Pas bij de eindcredits had ik in de gaten dat dit een waargebeurd verhaal was. Een beetje vreemd om met de schrijfster op de bank bij Oprah te eindigen (zeker na zo'n film), maar het is niet het enige probleem van Captive. Het acteerwerk van Mara en Oyelowo is sterk en de rustige opbouw kan ik wel waarderen. Maar er gaat er veel mis als Ashley en Brian samenkomen.

Vooral de acties en keuzes van Brian zijn vreemd, en het waarom van zijn gewelddadige acties blijft een beetje in de lucht hangen. Hierdoor krijg je nooit echt een band met hem, en ook zijn ommekeer komt uit de lucht vallen. Waarom hij juist zo'n sympathie voor Ashley ontwikkeld (maar wel gewoon een onschuldige agente in een coma slaat) blijft onbeantwoord en daarom laat het einde je als kijker ook koud.

Cargo

Prima Netflix film. Zombies, een schitterend apocalyptisch landschap, een man die voor zijn kind moet zorgen in deze zware omstandigheden etc. Het klinkt allemaal zeer goed. Cargo is meer een menselijk drama dan een horrorfilm, en Freeman en de andere acteurs weten goed over te brengen hoe zwaar deze omstandigheden zijn. En dat er soms levensbedreigende keuzes moeten worden gemaakt Soms zakt het allemaal aardig in en het gebrek aan spanning wreekt zich soms, maar echt saai of langdradig wordt het nergens. Daarvoor zijn de beelden van het Australische landschap te mooi, en het verhaal te interessant.

“Favor gonna kill you faster than a bullet.”

Alleen al om de eerste paar minuten en het laatste kwartier zal iedere filmliefhebber Carlito's Way moeten zien. En uiteraard om de weer fabelachtige Al Pacino. De man stelt nooit teleur. Carlito Brigante is weer een memorabele rol van Pacino en ook weer net iets anders dan zijn andere maffiarollen zoals Michael Corleone of Tony Montana.

Carlito is een man die zijn grote maffiasuccessen achter zich heeft liggen, en nu hij de gevangenis uit is op het rechte pad wil blijven. Maar zoals Michael Corleone ooit zei, "Just when I thought I was out… They pull me back in.” In het criminele circuit bestaat niet zoiets als een rustig pensioen. Fantastische rollen ook van Sean Penn als een corrupte advocaat en Penelope Ann Miller als grote liefde van Carlito. Iemand met wie hij naar de Bahamas wil vluchten. Een paradijselijke illusie zo zal blijken.

Carmen y Lola

Sterk. De grootste troef van Carmen y Lola is het acteerwerk van de twee onervaren actrices, en vooral Romero als Lola is een openbaring. Ze heeft ook de best uitgewerkte rol, en Romero en Rodriguez hebben een fijne chemie.

Het is ook interessant om een inkijkje te krijgen in het leven van een aantal zigeunerfamilies, hoe triest het ook is om te zien hoe achterhaald de rolverdeling tussen man/vrouw en ouder/kind nog steeds is. En hoe er tegen homoseksualiteit wordt aangekeken, hoewel dat laatste natuurlijk niet als een verassing komt. Gelukkig legt de regisseur alles op een realistische en nuchtere manier vast, en ze waakt voor vals sentiment of een moraliserende boodschap. Alleen in het laatste gedeelte slaat ze even door, maar door het prachtige einde is ze dat wel vergeven.

“Morally you're supposed to overcome your impulses, but there are times you don't want to overcome them.”

Geweldige film van Polanski. Het is duidelijk dat Carnage gebaseerd is op een toneelstuk, en om dit soort film te laten slagen heb je geweldige acteurs nodig en een ijzersterk script. En gelukkig slaagt Carnage er op beide punten in om de perfectie te benaderen. Twee echtparen komen samen om te praten over hun zonen die met elkaar gevochten hebben, en waarbij één van hen ernstig verwond is geraakt.

Het begint beleeft en aardig, maar de fragiele verstandhouding komt steeds verder onder druk te staan en explodeert uiteindelijk. De grootste kracht van Carnage is dat Polanski het materiaal heeft benaderd als zwarte komedie, en er zitten veel momenten in de film waar je met een glimlach naar zit te kijken. Het is een beetje voorspelbaar dat de twee stabiele factoren, Winslet en C. Reilly, uiteindelijk degene zijn die exploderen (Foster staat de gehele film in standje elf). En alcohol als katalysator voelde ook wat gemakkelijk aan. Maar dat zijn twee kleine minpunten in een voor de rest zeer vermakelijke film.

“My angel. Flung out of space.”

Carol is mij bij herziening een stuk beter bevallen. Het is allemaal ontzettend stijlvol en sfeervol, en vooral de score is briljant. Regisseur Todd Haynes weet de jaren 50 op fantastische wijze tot leven te wekken, met prachtige decors en kostuums. En onder die stijlvolle buitenkant zit ook wel een mooi liefdesverhaal verscholen, maar ik blijf moeite houden om helemaal meegesleept te worden in de relatie tussen Carol en Therese.

De eerste woordloze ontmoeting in het warenhuis is een weergaloze scene, maar daarna wordt het steeds iets minder. Het tweede gedeelte (de road trip) is langdradig en soms gewoonweg saai. Blanchett is goed, maar ze wordt hier toch wel overtroffen door Rooney Mara. Ze weet met een blik al zo ongelooflijk veel te zeggen... Carol eindigt ook erg sterk, en de laatste scene met die blik tussen Carol en Therese (en de score) is pure filmmagie.

“Telekinesis... thought to be the ability to move... or to cause changes... in objects... by force of the mind?”

Prima klassieker. Het legendarische laatste gedeelte rond “prom” maakt nog steeds indruk, en ook voor de rest weet De Palma er een indringende en intense film van te maken. Dat hele High School gedoe wordt goed neergezet en de regie, de acteerprestaties en de sfeervolle muziek zorgen voor een beklemmende filmbelevenis. Spacek is fantastisch op dreef en ook Laurie (als godsdienstige moeder) en Irving zijn erg sterk. Maar de grootste kracht van Carrie zit hem in de stijlvolle regie van De Palma, en hij weet de juiste sfeer te creëren waardoor al het andere vanzelf op z’n plaats valt.

“These are godless times, Mrs. Snell.”

Redelijke Carrie remake. Het origineel is beter, vooral door de rol van Spacek en de sfeer die De Palma weet neer te zetten. Moretz is zeker niet slecht (ze heeft precies het goede en expressieve gezicht), maar is eigenlijk te knap om dit soort rol te spelen. Dat ze het toch weet te verkopen zegt veel over haar acteerprestatie. Het laatste gedeelte (prom night) is net zo goed gedaan als het origineel, maar het heeft ook een beetje hetzelfde probleem. Al het voorgaande is vooral een opmaat naar de bloederige climax, en om eerlijk te zijn niet al te interessant. De remake mist duidelijk de regie en het vakmanschap van De Palma