Meningen

“Beneath this mask there is more than flesh. Beneath this mask there is an idea, Mr. Creedy, and ideas are bulletproof.”

Wat blijft dit toch een weergaloze film. V for Vendetta geeft een intrigerend toekomstbeeld over een dictatoriaal Londen waar 1984 van George Orwell in de praktijk is gebracht. De film ziet er schitterend uit en naast de donkere wereld van Londen worden er ook uitstapjes gemaakt naar het verleden en deze scènes hebben een lichtere kleur, wat een mooi contrast geeft.

De film heeft een ijzingwekkende en wat benauwde sfeer wat goed aansluit bij een Londen die zucht onder het dictatoriaal regime van chancellor Adam Sutler. Eén man met een masker op komt in verzet en wil samen met de schuchtere Evey de bevolking hun vrijheid teruggeven. Waar deze V vandaan komt en wat zijn beweegreden zijn wordt naarmate de film vordert steeds duidelijker en loopt eigenlijk parallel met de transformatie van Evey van een schuchtere jonge vrouw naar een verzetsheldin. Erg knap gedaan door regisseur James McTeigue en het komt allemaal erg geloofwaardig over. Portman verdient ook alle credits want haar hele mimiek en stemgeluid verandert naarmate de film vordert en na de "gijzeling" zie je de vlam in haar pas echt ontbranden. Ook Weaving is fantastisch en moet een personage die de gehele film een masker op heeft toch menselijk maken. Door zijn stemgeluid en lichaamsbewegingen slaagt hij hier geweldig in. Ook John Hurt is goed als Sutler en Stephen Rea heeft een hele fijn rol als politiechef Finch. De actiescènes, de cinematografie, de acteurs, de sfeer, het intrigerende verhaal… Ja, V for Vendetta is wel één van mijn favoriete films en blijft een genot om naar te kijken.

“You look great, Kate. How about a date, Kate? You could be my mate, Kate.”

Slecht. Slasherfilms hoeven niet origineel te zijn, en qua logica en domme acties van de personages kan ik veel hebben. Maar Valentine maakt het wel heel erg bont, en ieder slasher cliché komt aan de orde. Personages zijn om de domste redenen alleen (op een groot feest) en wie de killer is zal niemand verrassen. Het begin met Katherine Heigl is leuk en Denise Richards doet mee. Meer kan ik er niet van maken.

Valentine’s Day

Aardig niemendalletje. Het is allemaal voorspelbaar en van originaliteit bij de verschillende verhaallijnen is geen sprake. Gelukkig weten de acteurs er wat van te maken en is het zeker geen vervelende zit. Het is een echte feel good film, en op dat vlak voldoet Valentine's Day prima. Love is all around...

“Rules are rules and this is a place where we make love, not war.”

Valerian and the City of a Thousand Planets doet een aantal dingen heel goed. Besson heeft een film gemaakt die je zou kunnen zien als een kruising tussen Avatar en The Fifth Element. Een buitenaards ras wordt bedreigt met uitsterven, visueel zien de werelden er allemaal subliem uit en de personages zijn weer een bont gezelschap vreemde wezens en mensen die als actiehelden te keer gaan. Valerian heeft dat weirde tintje dat Besson aan al zijn films geeft, en met bovenstaande pluspunten doet de film veel dingen goed.

Valerian heeft wel wat minpunten. DeHaan is miscast en Delevingne is geen groot acteerwonder, maar van de twee maakt zij toch de meeste indruk. Het visuele aspect kan uiteindelijk ook niet helemaal verbloemen dat het script wel heel omslachtig te werk gaat, en op een gegeven moment wordt het wat langdradig. Maar Besson weet er op tijd een einde aan te breien, en als geheel is Valerian en kleurrijke, actierijke en absurde filmbelevenis.

“Long live sacred Germany!”

Sterke film. In het begin had ik nog wat moeite met Amerikaanse en Engelse acteurs die Duitse militairen spelen, maar na een stroef begin stoort het eigenlijk geen moment meer. Cruise, Nighy, Branagh, Wilkinson en Kretschmann zetten allemaal een indrukwekkende acteerprestatie neer.

Het verhaal van Von Stauffenberg is op zichzelf al interessant, en Bryan Singer weet er ook een boeiende film van te maken. Gedetailleerd, spannend, en de film heeft duidelijk geen geld bespaard op de indrukwekkende sets. Het geeft Valkyrie, ondanks dat er Engels wordt gesproken, iets authentieks en groots. Het einde is bekend maar maakt desondanks niet minder indruk. En dat is een groot compliment aan de makers en de acteurs.

“Every passing minute is another chance to turn it all around.”

Prima Amerikaanse remake van het briljante Abre Los Ojos. Niet zo goed, maar alle sterke momenten en plotontwikkelingen worden wel overgenomen. En gelukkig weer met Penélope Cruz. Tom Cruise doet het goed, en ook bij Vanilla Sky heb je eigenlijk geen idee waar het verhaal nu weer heen gaat. Ook al heb ik Abre Los Ojos nog niet zo lang gelden gezien. Dat laat vooral de kracht van het intrigerende verhaal zien, en ondanks de (te) lange speelduur heeft ook Cameron Crowe er een boeiende film van gemaakt.

“This war will never end.”

Vantage Point is een film die erg sterk begint, maar uiteindelijk eindigt in een rommelig en wel heel vergezocht actievehicle. Een terroristische aanslag wordt getoond vanuit het perfectief van verschillende personages, waarbij je steeds een groter stuk van de puzzel te zien krijgt.

De eerste keer val je er net zoals Weaver en Saldana middenin, en voel je ook nog echt de spanning. Maar na de derde keer begon het al te vervelen, en dan moet je Forest Whitaker met z'n rare obsessie om alles te filmen nog krijgen. Het verhaal krijgt steeds meer twists en actiescènes, en bij deze film pakt dat verkeerd uit. Voordeel is wel dat het een korte film is en dat, op enkele momenten na, er genoeg vaart in zit. Nadenken hoef je niet.

“Never show weakness, the only pain that matters is the pain you inflict.”

High School Football is op sommige plekken in Amerika bijna een religie. Dat dit fenomeen niet alleen positief kan uitpakken, laat Varsity Blues zien. Een keiharde coach, te fanatieke ouders, te lang doorspelen met blessures en jongens die worden aanbeden na een winstpartij, maar ook net zo goed weer worden uitgekotst of vergeten na een verliespartij of blessure.

Varsity Blues gaat niet heel diep maar laat al deze zaken wel zien. De cast bestaat uit veel bekende koppen met Voight (als keiharde coach) en Van Der Beek die hier uitblinken. Met Lester en Caan als humoristische side kicks en Smart als mooie love interest. Wat football met zo'n gemeenschap kan doen zagen we bijvoorbeeld in de voortreffelijke televisie serie Friday Night Lights en ook Varsity Blues weet dit goed te belichten. De positieve maar ook de vele negatieve kanten.

“The admiration I had for your work has completely evaporated.”

Velvet Buzzsaw is een bovennatuurlijke slasher en een satire op de kunstwereld ineen, en regisseur Dan Gilroy probeert de aparte combinatie zo vloeiend mogelijk in elkaar te laten overlopen. Dat werkt niet echt, en vooral de vele personages en subplots zorgen ervoor dat het een rommeltje is.

Zeker in het begin is het onsamenhangend, maar nadat de schilderijen worden gevonden komt er iets meer focus. De film is sterker als zwarte komedie dan als horrorfilm, en visueel ziet het er allemaal fantastisch uit. Gyllenhaal, Russo, Ashton en Dyer doen het ook goed (Malkovich wordt te weinig gebruikt), en ze hadden een beter en vooral strakker script verdient.

“Eyes! Lungs! Pancreas! So many snacks, so little time!”

Tom Hardy is een held. Als je ziet wat voor dialogen hij soms moet uitkramen en op wat voor manier hij eigenlijk twee personages speelt, dan kun je hem alleen maar complimenteren met wat hij hier laat zien. Hij schmiert erop los, maar dat werkt hier goed. Ik had een donkere horror/superheldenfilm verwacht, maar vooral het tweede gedeelte is meer een buddy cop komedie/horror. Eigenlijk had van mij de gehele film wel uit het samenspel tussen Eddie Brock en Venom mogen bestaan, want al het andere is matig.

Williams en Ahmed lijken wel in een andere film te acteren dan Hardy, en Jenny Slate heeft een veel te kleine rol. Jammer, want het zijn sterke acteurs, en van mij hadden ze wat meer het ‘over the top’ acteren van Hardy mogen kopiëren. Vooral het eerste gedeelte is veel te serieus, en hopelijk hebben de makers hiervan geleerd voor de nu onvermijdelijke sequel. Meer een Deadpool vibe, meer Eddie en Venom, sowieso meer Hardy, zorg ervoor dat Michelle Williams wat meer loskomt en misschien Tom Holland? Dan komt het wel goed met Venom.

Verónica

Sfeervolle en stijlvolle Mexicaanse film. Zet twee sterke actrices tegenover elkaar en zorg ervoor dat de spanning tussen beide steeds meer oploopt, en je hebt een film die geen moment verslapt en de gehele speelduur zijn ijzingwekkende en erotische spanning blijft houden. Verónica heeft op het laatst ook nog een grote twist en ook al voelde dat wat overbodig, het wordt wel zeer sterk gebracht. Een schitterende cinematografie, een effectieve score en de sfeervolle zwart-wit beelden doen de rest. Met Segura en Ramirez als stralende middelpunten.

Verónica

Sfeervolle horrorfilm van Paco Plaza. Verónica is niet echt eng (behalve op het laatst) en heeft opvallend weinig schrikmomenten. Maar qua sfeer, acteerwerk en regie is dit echt een fantastische horrorfilm. Het verhaal is niet origineel, maar wat Plaza ermee doet is geweldig. De camera zit dicht op de huid van de acteurs, en hoofdrolspeelster Sandra Escacena weet de paranoia en gekte goed over te brengen. Verónica laat zien dat je als horrorfilm niet origineel hoeft te zijn, als al het andere maar klopt. En dat is hier zeker het geval.

“You think I want to do this, do ya? I don't want to do it, I have to do it!”

Indrukwekkende film. Ik wist nog niet zo heel veel over wat Veronica Guerin allemaal heeft betekent voor Ierland en het terugdringen van de criminaliteit, maar deze film laat op imponerende wijze zien wat Guerin allemaal heeft gedaan. Een onverschrokken journaliste, die haar mannetje stond en zich niet zo snel uit het veld liet slaan.

Op indrukwekkende wijze weet Blanchett gestalte te geven aan Guerin en vooral het kiezen tussen haar gezondheid en gezin, en het jagen op de drugscriminelen, wordt goed weergegeven. Guerin's onderzoek naar de geldstromen en belastingontduiking wordt maar kort aangestipt, maar hierdoor komt de nadruk nog meer op Guerin te liggen. En wat ze allemaal heeft moeten doorstaan in haar strijd, wat soms meer lijkt op vechten tegen de bierkaai. Complimenten ook voor de schitterende en sfeervolle muziek.

Vertical Limit

Aardige rampenfilm rond de berg K2. De vele scènes in de sneeuw zien er schitterend uit en de beklimming van de berg wordt goed in beeld gebracht. Het probleem is wel dat het hierdoor wat langdradig wordt. De vele klimscènes heb je op een gegeven moment wel gezien, en dat er steeds iets misgaat is bijna een running gag. Het geswitch tussen de mensen die vastzitten in een klif, en de klimmers die ze eruit willen halen, zorgt nog voor wat afwisseling. De acteurs zijn inwisselbaar, alhoewel Scott Glenn een aardige rol heeft als oude rot.

“Only one is a wanderer; two together are always going somewhere.”

IJzersterke film van Hitchcock. Met Vertigo mixt Hitchcock romantiek, drama, mysterie en suspense, en maakt er een enerverende en ingenieuze film van. De acteerprestaties, het verhaal en de muziek zijn sterke punten, maar het allergrootste compliment moet de cinematografie krijgen. Want Vertigo ziet er schitterend uit, van de scenes Downtown San Francisco tot aan de scenes in het bos.

Kim Novak heeft een ongelooflijke screen presence, en als Madeleine/Judy weet ze twee persoonlijkheden op briljante wijze neer te zetten. Stewart is ook sterk als obsessieve sul, en hij legt echt zijn ziel en zaligheid in de rol. Het verhaal zit briljant in elkaar, met een aantal slimme regiekeuzes van Hitchcock. Zoals de clou van het verhaal, die een half uur voor het einde al wordt weggeven. Dat laatste half uur is beklemmend en bijna maniakaal zoals Stewart Novak omtovert tot zijn droomvrouw Madeleine. Hitchcock kennende zou het wel eens aardig meta kunnen zijn.

“Beware the quiet man. For while others speak, he watches. And while others act, he plans. And when they finally rest... He strikes.”

Weer een echte Adam McKay film. Vice is net zoals The Big Short een vermakelijke, doldwaze en enerverende film over een serieus onderwerp. Hoewel Dick Cheney, Rumsfeld en vooral George W. Bush natuurlijk ook figuren zijn waar je met gemak een maatschappijkritische satire over kan maken.

Het grootste minpunt van Vice is dat het niet grappig en scherp genoeg is voor een satire die kritiek levert op de Amerikaanse politiek. Er zit wel veel humor in de film, maar dat komt dan vooral door het acteerwerk. Bale, Adams, Carell en Rockwell zijn geweldig, en er zitten genoeg momenten in de film waarop McKay wel met een aantal scherpe en interessante observaties komt over de Amerikaanse politiek. En hoe corrupt het systeem eigenlijk is.

“We are meant for each other and not meant for each other. It's a contradiction.”

Fijne film van Woody. Een luchtige en zomerse sfeer, Barcelona, personages die met zichzelf in de knoop zitten, prettige dialogen, Javier Bardem, veel wijn, lekker eten en natuurlijk Scarlett Johansson. Prima materiaal voor een aangename film.

Vicky Cristina Barcelona kabbelt rustig voort en net wanneer je het gevoel krijgt dat het allemaal een beetje inkakt, is daar Penélope Cruz. Als peper dat een lekker gerecht nog meer smaak geeft. Cruz is weergaloos en haar scènes met Bardem knetteren van het scherm. Als een wervelstorm gaat ze tekeer. Dat is belangrijk, want de andere verhaallijn omtrent Rebecca Hall is een stuk minder interessant. Maar Vicky Cristina Barcelona kijkt voor de rest ontzettend lekker weg.

One girl. One city. One night. One take.

Wat een fabelachtige acteerprestatie van Laia Costa. Om alles in one take op te nemen is ontzettend moeilijk, en in Victoria laat regisseur Schipper zien wat het resultaat kan zijn. Het is een enerverende en intense filmervaring, maar Schipper heeft daarnaast ook veel aandacht besteedt aan het uitwerken van de personages.

Victoria is een jonge vrouw die zeer eenzaam is in een nieuwe stad en niet weet wat ze met haar leven aan moet (ze is net afgewezen voor het conservatorium). Dit is belangrijk, want daarom begrijp je ook waarom ze steeds verder meegaat in de criminele activiteiten van Sonne en zijn vrienden. Het voelt soms nog steeds vreemd aan, maar het werkt wel. Dat komt ook door Costa en Lau, die een sterke chemie hebben. Hun relatie wordt ook realistisch neergezet, en de laatste scene in de hotelkamer blijft een pareltje. Een huilende Costa blijft fantastisch om naar te kijken.

“Death to Videodrome! Long live the new flesh!”

Verontrustende en horrorachtige nachtmerrie. Videodrome is vreemd en origineel, wat gezegd kan worden van alle films van Cronenberg. Ik ben niet altijd fan van zijn werk, maar zijn films zijn wel uniek, eigenzinnig en lekker weird. James Woods is de perfecte acteur voor dit soort rol, en de special effects zien er ook goed uit. Videodrome is een hallucinerende horrorfilm waarbij je ook als kijker op een gegeven moment niet meer weet wat echt is en wat niet. En zo zie ik het graag.

La Vie d’Adéle

La Vie d'Adéle blijft een imponerende coming of age film. De film duurt drie uur, en ik heb ook echt drie uur lang met plezier zitten kijken naar het, op het eerste gezicht, doorsnee leven van tiener Adéle. Allereerst natuurlijk een groot compliment voor Adèle Exarchopoulos. Als je dit op je 19de al kan dan ben je een hele grote. Op een gegeven moment heb je het gevoel dat je echt naar een opgroeiende tiener zit te kijken in plaats van een actrice... Ongekende klasse. Ook een groot compliment voor Léa Seydoux en regisseur Kechiche.

De eerste liefde wordt door Kechiche in al zijn ontwapendheid en eerlijkheid getoond, maar op een gegeven moment gaat ook de roze bril af en is er de keiharde realiteit. En net als je denkt dat de film wel erg langdradig wordt komt er dat schitterende einde. Op het einde wil je het leven van Adéle eigenlijk blijven volgen, maar Kechiche kiest het juiste moment om afscheid te nemen van haar. Het komt wel goed met Adéle.

“You put the wrong em-PHA-sis on the wrong syl-LA-ble.”

Redelijke romcom. Dat komt vooral door het gedreven en charismatische spel van Paltrow. Ze is uitstekend als sterke en ambitieuze, maar ook wat naïeve vrouw die stewardess wil worden en de wereld wil zien. De overige acteurs (vooral Applegate) zijn ook goed op dreef. Het script is wel erg matig, en het ontbeert de film aan humor, scherpte en iets van originaliteit. Zelfs het achterbakse gedrag van Applegate zie je van een kilometer ver aankomen. En dat einde slaat nergens op (opeens is ze een piloot?). Voor de rest is het een aardige wegkijker met prima acteerwerk.

A View to a Kill

De laatste Bondfilm met Roger Moore (en Lois Maxwell als Moneypenny). Helaas is het allemaal erg matig en is Moore echt twee films te lang doorgegaan.

Om met de sterke punten te beginnen. Christopher Walken is voortreffelijk als bad guy. Hij speelt Max Zorin met een bepaalde gekte, slimheid en meedogenloosheid die hem een waardige tegenstander van Bond maakt. Grace Jones is ook goed als May Day, de bodyguard van Zorin. De locaties zijn prachtig. Parijs, IJsland, San Francisco worden aangedaan en vooral het laatste gedeelte rond de Golden Gate Bridge is geweldig. Het grootste minpunt is het script en de regie. Het begin in IJsland is nog goed maar na de beginmuziek van Duran Duran wordt het allemaal minder. Zeker de hele verhaallijn rond de paarden is zo taai dat er geen doorkomen aan is. Jammer genoeg is dat wel de helft van de film. Zodra de film zich naar San Francisco verplaatst wordt het iets beter maar niet veel. Het hele plan van Zorin wat zich op Silicon Valley richt is niet bijster interessant. Het gedeelte rond het stadhuis van San Francisco is een beetje saai en de brand en achtervolging per brandweerwagen is leuk maar niet meer dan dat. Het gedeelte in Zorin's mijn is wel prima en zoals ik al aangaf is het einde rond de Golden Gate Bridge geweldig.

Roger Moore is echt te oud en het wordt allemaal een beetje ongeloofwaardig. Zijn charme heeft hij gelukkig nog steeds en het acteren is hij niet verleerd natuurlijk. Wie wel een acteerles nodig heeft is Tanya Roberts. Het is niet storend maar zelfs de meest onoplettende kijker ziet dat er wel wat voor verbetering vatbaar is. Ze is wel mooi en heeft een prachtige hese stem. De 14de Bond heeft over het algemeen sterke acteerprestaties en mooie locaties maar wordt onderuitgehaald door een saai, onsamenhangend verhaal.

“There are secrets in every corner of this village. Do you not feel it? Do you not see it?”

Sfeervol. De films van Shyamalan die ik tot nu toe heb gezien hebben allemaal een onheilspellende sfeer waar ik erg van kan genieten. Shyamalan neemt zijn tijd om de personages te introduceren en de wereld waarin zij leven uit te werken. Met een twist die je altijd kan verwachten.

Verhaaltechnisch vind ik vooral het tweede gedeelte teleurstellend, en de twist en hoe het verhaal daarna verder gaat is matig uitgewerkt. Maar het eerste gedeelte is wel bijzonder, en dat komt vooral door het briljante camerawerk van Deakins (er zitten echt een aantal waanzinnig mooie shots in), het regiewerk en natuurlijk de locatie. En de acteurs, met vooral Phoenix, Howard, Weaver, Brody en Hurt die indruk maken. Geweldig hoe wij als kijker een inkijkje krijgen in deze gesloten gemeenschap, en Shyamalan en de acteurs weten hier wel raadt mee. Zonde van dat matige einde.

“She was the still point of the turning world, man.”

Mooi. Dat dit de debuutfilm is van regisseuse Sofia Coppola maakt het allemaal des te knapper. Wat mij het meeste zal bijblijven van The Virgin Suicides is het, ondanks het zware onderwerp, lome sfeertje dat de film uitstraalt. Door de mooie beelden, de muziek, het acteerwerk en vooral de regie voelt The Virgin Suicides aan als een zwoele zomerse dag.

Ondanks dat de film over zelfmoord gaat heeft Coppola er voor gekozen om het niet al te zwaar te maken, en het verhaal ook te laten gaan over de onderlinge band tussen de zussen, rebellie tegen je ouders en een eerste verliefdheid. Normale tienerproblemen. De focus ligt duidelijk op Lux (de andere vier zussen/actrices worden nauwelijks uitgewerkt), en dat is een keuze die goed uitpakt. Want Kirsten Dunst is weergaloos in de rol en weet je echt mee te trekken in haar worsteling, rebellie en hopeloosheid. De laatste scene van haar is echt ijskoud (zeker als je weet wat er na komt). Verrassend genoeg zit er ook veel humor in de film, en vooral James Woods weet in sommige scènes de lachers op zijn hand te krijgen. Coppola laat hier al zien en geheel eigen visie te hebben, en dit zal in de toekomst hopelijk nog genoeg pareltjes opleveren.

“Mom, there's something wrong with nana and papa.”

Fijne film van Shyamalan. The Visit is zeker niet de hele tijd even boeiend, en ik had wat meer spanning verwacht. Maar dat wordt goedgemaakt met een creepy sfeer en een uitstekend laatste gedeelte. En McRobbie en Dunagan als 'opa en oma' zijn fantastisch op dreef. De jonge acteurs (DeJonge en Oxenbould) zijn degelijk en zorgen soms zelfs voor wat humor. Shyamalan balanceert duidelijk tussen een spannende thriller en een humoristische coming of age film. Alhoewel het naargeestige sfeertje uiteindelijk overheerst. Met nog een aardige twist, het blijft tenslotte een Shyamalan film.

La vita é bella

Beetje een dubbel gevoel bij deze film. La vita é bella heeft zeker zijn sterke momenten, maar eigenlijk net zoveel mindere kanten. De opbloeiende liefde tussen Guido en Dora in het eerste uur wordt mooi gebracht en Benigni en Braschi hebben een heerlijke chemie. Benigni is een irritante stuiterbal, maar het lijkt wel of hij in zijn scènes met Braschi tot rust komt. Dat eerste uur is sfeervol en levert een plezierige kijkervaring op. Met dat tweede gedeelte in het concentratiekamp heb ik meer problemen.

The Great Escape met Steve McQueen heeft laten zien dat een luchtige klucht en een serieus oorlogsdrama best samen kunnen gaan. Maar Benigni kiest te veel voor het eerste waardoor de emotionele impact op het laatst geen indruk maakt. Zo'n vertaalscene is aardig, maar ik kreeg er toch een beetje een ongemakkelijk gevoel bij. Ik snap dat hij het voor zijn zoontje doet, maar je krijgt te weinig mee van de gruwelijkheden waardoor het concentratiekamp op een padvinderskamp lijkt. En dan ga je voor mij een stap te ver. Het grootste probleem is de humor. Dat werkte voor mij gewoon niet en dat schijtlollige geneuzel van druktemaker Benigni irriteerde me mateloos. La vita é bella heeft ontzettend mooie scènes (de ontmoetingen tussen Guido en Dora, de kus onder tafel, Guido die in het concentratiekamp muziek draait voor zijn vrouw, de tankscene, de hereniging) maar een overdaad aan Benigni overschaduwd de film.

“Tell him he's not in Kansas anymore.”

Een wat inspiratieloze rampenfilm. Er zitten wat spannende scènes in Volcano, maar voor de rest levert zo’n vulkaan onder Los Angeles een suf schouwspel op. Meestal kunnen de acteurs dan nog voor wat kleur zorgen, maar acteurs als Jones, Heche en Cheadle spelen op de automatische piloot. De film wordt ook steeds belachelijker, alhoewel je dat bij dit soort film incalculeert. Volcano is voor de rest vlot gefilmd en de special effects zien er ook prima uit. Maar het is toch echt één van de mindere rampenfilms die ik heb gezien.

“I need to make my wife fall in love with me again.”

Prima film die lekker wegkijkt, en met McAdams en Tatum twee charmante hoofdrolspelers heeft. McAdams heeft in The Notebook al laten zien goed overweg te kunnen met dit soort materiaal, alhoewel ik niet gelijk overtuigd was van de chemie tussen McAdams en Tatum. Maar net zoals Leo moeite moet doen om Paige na haar geheugenverlies te overtuigen van hun liefde, lukt het de acteurs ook om de kijker te overtuigen naarmate de film vordert.

Voor de rest zitten ook de afkeurende ouders en het foute ex vriendje weer in de film, want dat is nou eenmaal gewoontegoed in dit soort films… Net zoals een loft die zo uit een tijdschrift komt. The Vow verdient niet de originaliteitsprijs, maar met McAdams en Tatum, een aardig verhaal en de sterke regie van Michael Sucsy is dit toch een uitstekende romantische film.

“That's what I love about pop music. I don't want people to have to think too hard. I just want them to feel good.”

Indrukwekkend, sfeervol en soms ook lekker weird. Het begin is fantastisch, en je hoopt eigenlijk dat de film dit hoge niveau weet vast te houden. Het is sfeervol, donker en gewelddadig, met een fantastische score en sterk acteerwerk van Raffey Cassidy. Dit niveau weet Vox Lux niet vast te houden, maar de regisseur laat wel op intrigerende wijze zien hoe het leven van de jonge Celeste steeds meer ontspoort door een gruwelijk incident, de roem die de plotselinge bekendheid met zich meebrengt en de mensen waarmee Celeste zich omringt.

Het tweede gedeelte met Natalie Portman laat dit goed zien, en het einde met het concert laat op indringende en kritische wijze zien dat van de persoonlijke, intieme en passievolle muziek van de jonge Celeste niets meer is overgebleven. Het is verschrikkelijke muziek en Portman zingt ontzettend slecht, maar dat is juist de bedoeling van de makers en Portman. Vox Lux laat zien dat een niet al te groot zangtalent door toevalligheden en een slimme marketingstrategie kan uitgroeien tot een grote ster, maar dat de prijs van de roem erg hoog is.

Vozvrashchenie

Indrukwekkend. Vozvrashchenie kruipt langzaam onder je huid, en zeker in het begin moest ik er even inkomen. Maar de relatie tussen een vader en zijn twee zoons wordt intrigerend neergezet, en het mooie is dat je op verschillende manieren naar deze relatie kan kijken. In het begin lijkt het erop dat de vader een verschrikkelijk monster is die zijn kinderen terroriseert, maar ik zag ook al snel iets anders.

Ik zag een vader die zijn kinderen niet heeft zien opgroeien en moeilijk zijn emoties toont, en eigenlijk alleen met harde hand zijn kinderen probeert op te voeden. Hij weet niet beter. De jongste zoon is niet de makkelijkste, wat ook niet helpt. Het is wel interessant dat de vader harder voor zijn timide en meegaande oudste zoon is, dan voor zijn assertieve en tegenstribbelende jongste zoon. Het laatste gedeelte is hartverscheurend, en regisseur Zvyagintsev moet de complimenten krijgen voor de schitterende cinematografie en sets. Grauw, maar bloedmooi.

The VVitch: A New-England Folktale

Bijzondere horror/thriller met een heerlijk naargeestig sfeertje en sterk acteerwerk. Vooral talent Taylor-Joy is fantastisch in een moeilijke rol. Respect ook voor de jonge acteur die Caleb speelde. Het taaltje dat wordt gesproken is historisch misschien accuraat, maar op een gegeven moment begon ik me er aan te irriteren.

De film zelf komt wat traag op gang, maar de gecreëerde sfeer beviel me wel. Dat komt ook door de sfeervolle en treffende muziek. Naar het einde toe wordt het wat harder, en het onderlinge wantrouwen en de paranoia wordt goed gespeeld. Met een zeer sterke laatste scene. En na deze film (en Split) weten we één ding zeker, Taylor-Joy gaat een hele grote toekomst tegemoet.