The Visit (2015)

Vandaag een 2e keer bekeken en ons verhaal blijft hetzelfde.

Aardige film.

De 15-jarige Becca [Olivia DeJonge] en haar 8-jarige broertje Tyler [Ed Oxenbould] logeren tegen de zin van hun moeder [Kathryn Hahn] een tijdje bij hun oma [Deanna Dunagan] en opa [Peter McRobbie] die ze nog nooit hebben gezien omdat moeder voor hun geboorte het contact had verbroken. Moeder had beter moeten weten want al snel beginnen opa en oma vreemd gedrag te vertonen. Shyamalan weet prima spel uit DeJonge en Oxenbould te halen en de eerste helft is prima aan te zien. Maar het idee dat deze kinderen alles filmen voor een documentaire wordt in de tweede helft steeds absurder en dit zou geen Shyamalan-film zijn als er niet een bijzondere twist aan zat te komen. Dit twist is echter vooral bizar en dat is geen goede vervanger voor angstaanjagend.

Oef

Voor het eerst een tweede kijk gegeven en die viel vies tegen. Ik zie hier dat ik de film voor het eerst 6 jaar geleden heb gekeken. Ik denk dat mijn 4 sterren van toen voornamelijk gebaseerd zijn op de plot twist.
Zonder de plot twist is dit namelijk een aardig saaie film.

Shyamalan heeft enkele goede films, maar toch vooral veel rommel, zoals deze vervelende film waar je echt zeeziek van word. Die ellende van found footage, gewoon afschuwelijk, en dat super irritant kind...niveau b filmke

Een hele saaaaaaaie horror met een heel irritant kind!

Goed. Deze type films liggen me wel : het ‘iets is niet pluis’ formule – en het is een formule zeker in die light horror /thriller films – maar toch bleef ik steeds geboeid kijken hoe dit zal aflopen. Shyamalan doet de opbouw en vormgeving dan ook goed; Isolatie, sneeuw, platteland, bizar gedrag, het gebroken gezin, afwezige vader ... die clichés werken toch altijd. Verpakt als een found footage/video en met een knipoog naar de docu’s (misschien eerder mockumentary) maakt het de film luchtig en een hint om de film niet al te serieus te nemen. Het is slecht een film, entertainment na een lastige werkdag. En ja, de finale is ontgoochelend (is het dat maar ? 2 psychopaten ? en wat de rol van die buurvouw Stacey dan ?) maar zoals steeds bij Shyamalan is er een verdoken drama en deze keer weer sterk met het einde waar de moeder haar verhaal vertelt en uitlegt waarom spijt altijd te laat komt. Ontroerend gebracht door de actrice Katheryn Hahn en misschien wel een levensles te bespeuren dat vergeving de beste optie is om door het leven te gaan.

Goede thriller van Shyamalan.
Ben het absoluut niet eens dat het "saai" is.
En de ontknoping was prima: had er niet aan gedacht dat de 2 bejaarden niet hun grootouders zou zijn, maar 2 ontsnapte psychopaten.
Heb me wel vermaakt.

Het begint best okay. De kids zijn niet al te irritant en er komen wat interesaante drama issues aan bod. Dan blijft het lange tijd voortkabbelen, niet vervelend, maar ook niet bijzonder. De twist, opa en oma blijken vermoord en geîmpersoneerd door een gestoord moorddadig stel van net toevallig dezelfde leeftijd die kennelijk vrij makkelijk uit een psych instelling konden ontsnappen en waar verder ook niet naar gezocht wordt (gelukkig is er wel iemand die de boel doorheeft, maar daar werken ze wel mee af), is verder dan vergezocht, maar Shya weet er een aardige, niet te lang slepende finale aan te breien… op die debiele rap op het einde na.

Uiteindelijk bar weinig impactvol, maar ook weer niet een total waste of time.

Wat gek. Nu vind ik een M. Night Shyamalan film eens wat minder, vindt het algemene publiek hem lang nog zo slecht niet. Zeker de 68% op de Tomatometer mag behoorlijk hoog worden genoemd. Het oude besje was zeer creepy en daar moest de film het ook vooral van hebben. En de found-footage mockumentary stijl ligt me normaal wel.

Alleen vond ik het hier te gemaakt overkomen. De kinderen die een documentaire willen maken van hun verblijf bij hun grootouders die ze voor het eerst leren kennen, omdat ma-lief erop uit wil met haar geliefde en haar kinderen dan maar dropt bij haar ouders waar ze al 15 jaar niet meer tegen gesproken heeft. Yeah, right. En waar ik me nog het meest aan stoorde, waren de belmomenten met de mama, waarin de kinderen hun relaas van de wel heel bizarre gebeurtenissen afgedaan werd als "ach, zo zijn oude mensen" en afgeschoven op het fenomeen sundowning, wat bij dementie zou horen.

Verder heb ik me best gestoord aan de rappende jonge influencer. Z'n acteerprestaties waren toch best wel ondermaats. En 'k vond het ook niet passen hoe grof hij op een bepaald moment diende te spelen naar z'n oudere zus toe. De plotwending was nog wel leuk (al had ik hem voelen aankomen), maar het slotbesluit vond ik ook maar pover. Nee, zeker niet z'n beste film voor me, al kon ik er me nog net voldoende mee vermaken.

Ze zijn trouwens zeldzaam, de films waarin meneer Shyamalan zelf geen cameo heeft.