The Vow (2012)

Had een zwaarmoedige film verwacht over iemand die ontwaakt uit een coma en aan geheugenverlies lijdt, met alle clichés die daarbij horen, dus met enige tegenzin opgezet. Maar de film bleek veel luchtiger dan waar ik op had gerekend. Eigenlijk was ik alleen nieuwsgierig naar Rachel McAdams en Channing Tatum. Voor de dames en heren die altijd hebben willen weten hoe de billen van Tatum eruitzien, dit is je kans, 3 seconden in beeld. Tatum is geen geweldig acteur of zo, maar voor actiefilms en dit soort romantische gedoe bezit hij de juiste skills.

De film kijkt op zich wel aardig weg, maar het verhaal heeft eerder weg van een nietszeggende romcom, bouquetreeksachtig. En mensen die door ziekenhuizen rennen, een groot filmclichè, ook hier weer. Iemand komt met zwaar letsel in het ziekenhuis te liggen en ja hoor.. daar komt de familie aangerend (meestal verschijnt er op dat moment net een verpleegster of een arts die ze tegenhoudt).

Toch nog een ontroerende slotscène met Pictures of You van The Cure.

Jammer.

Interessant concept dat de ruimte biedt voor een sterke stoot aan sentiment. Daar gaat de film dan ook voor, begrijp me zeker niet verkeerd. Het verschil is vooral dat het niet aanvoelt als een echt oprechte, realistische film terwijl The Vow er duidelijk op uit lijkt te zijn om de film wat menselijker te maken. Dat wil alleen niet zo goed lukken.

Het probleem is niet zozeer McAdams, die doet wat ze kan met het materiaal dat ze heeft. Het is gedeeltelijk wel Tatum, die gewoon niet zo geschikt is voor dit soort rollen. In zelfspottende en/of machorollen vind ik hem goed passen, als een echt menselijk personage is dat wat moeilijker. Het soms totale gebrek aan enige expressie zorgt ervoor dat de film met hem in de hoofdrol regelmatig moeilijk te waarderen valt.

Verder wordt er nogal de nadruk gelegd om een reactie te provoceren vanuit het publiek. Alle elementen die daarvoor benodigd zijn worden dan ook ingezet. De muziek, de volgorde, de dialogen etc. Het is allemaal bedoeld om je mee te trekken in het verhaal, maar helaas kon het mij gewoon niet overtuigen. Wellicht dat ik teveel films heb gezien binnen dit kaliber, maar zoals The Vow het doet komt gewoon niet oprecht op me over.

Het kabbelt voort naar soms interessante sequenties en eindigt vervolgens ook net zo vaak weer bij matige sequenties. Zo wisselt de film de kwaliteit voortdurend, maar uiteindelijk vind ik wel dat het negatieve daarvan de film overheerst. Voor een concept als deze wordt er gewoon niet oprecht genoeg gehandeld, waardoor het uit mij geen greintje sympathie kan trekken. En dat is uiteraard jammer, maar het is niet anders.

Voor de tweede keer gekeken en vond ‘m mooier dan ik me herinnerde van de eerste keer. Ik herinnerde me een zoetsappige film à la Nicholas Sparks. dat zoetsappige heeft ie wel, en soms ligt de romantiek er vind ik iets te dik bovenop. Maar aan de andere kant is de film ook realistisch, geeft het inzichten in hoe je omgaat met (mensen met) verlies v/h geheugen en grijpt het aan omdat het verhaal goed in elkaar dit zoals de verklaring waarom ze gebroken was met haar familie en ze zo’n verandering heeft doorgemaakt. Rachel McAdams speelt goed.

Is voor een keertje te doen, echt geweldig vond ik het allemaal niet.

Wat een vreselijke flauwe film, drama en romantiek. Ik vond het vooral een drama van een film, zeker het acteren van Channing Tatum. Is totaal niet geloofwaardig in zijn rol en sorry maar ik vind hem echt geen goed acteur. Heeft niet het nodige charisma voor deze rol!

En het zogezegde waargebeurde verhaal gaat van het ene cliche naar het andere en dan blijft het nog zo lang duren ook....

Zo overdreven die stem/die emotie van Channing Tatum; om op je zenuwen van te krijgen... Flauw ondanks waargebeurd verhaal

Ja was wel een prima filmpje voor een donderdagavond.

Ik word sowieso al heel blij van McAdams, sinds The Notebook enorme fan van haar.

En tering Tatum mag er ook iedere keer weer zijn haha ik blijf een zwak hebben voor hem. En moet zeggen dat ie wel steeds beter wordt in acteren, maar of het nou écht goed is, daar heb ik m’n twijfels over.

Door een ernstig auto-ongeluk belandt Paige [Rachel McAdams] in een coma. Wanneer ze ontwaakt kan ze zich niets meer herinneren van de vier voorafgaande jaren waarin ze samen was met Leo [Channing Tatum], maar wel haar ouders [Sam Neill, Jessica Lange] en haar ex-vriend [Scott Speedman]. Toch keert ze terug bij Leo en het leven dat ze had in de hoop dat haar geheugen terugkeert. Een proces dat zowel voor haar als voor Leo verwarrend, frustrerend en soms pijnlijk is. Gebaseerd op een waargebeurd verhaal en uitstekend gecast, maar het heeft toch veel weg van de romantische nonsens uit een boeketreeksromannetje.

Het verhaal is prachtig, globaal gezien, maar psychologisch zo slecht uitgewerkt regelmatig, soms wel aardig, soms goed gespeeld, soms slecht, en dan nog dat vreselijke Amerikaanse sausje op een goedkope manier.... Het heeft het gewoon niet echt en dat is zo pijnlijk voor dit prachtige levensverhaal.... De acteurs kunnen zich onvoldoende inleven. Ze spelen de scènes maar het is geen verhaal, geen spanningsboog....

Trouwens die 5 jaar coma is soms vreemd, het kunstwerk waar ze mee bezig was in opdracht bleef 5 jaar liggen, zonder probleem? En na jaar betaalt haar vader het voorschot terug..?

The Vow vliegt er meteen in, en da's een beetje jammer. Aan de hand van wat flashbacks krijgen we wel een beetje meer kadering hoe het koppel zich had voor de traumatische gebeurtenis, maar toch eerder summier. Ergens is het een beetje een omgekeerd Eternal Sunshine of the Spotless Mind, maar dan niet van dat niveau. De film is luchtig zonder al te humoristisch te zijn, al zitten er ook enkele interessante dingen in.

Want face it, iemand die zich van enkele jaren niets meer herinnert, dat biedt ook opportuniteiten om een ander beeld op te hangen of op z'n minst met een frisse lei te herbeginnen. Wel vond ik het getouwtrek rond slachtoffer Paige vermoeiend voor haar. En zo werd het een beetje als de geschiedenis herschrijven maar met een butterfly effect of ripple effect als vervelend neveneffect. En zo had deze film ondanks zeer luchtige verpakking wel nog enige inhoud. Best nog een mooi op waarheid gebaseerd verhaal. Ik geef 'm nipt 3*, al zat ik lang aan 2,5 te denken. De laatste 10 minuten krikten het nog net ietsje op.

Een iets of wat soortgelijke film maar dan zonder het gegeven van geheugenverlies is de Deense prent Elsker Dig For Evigt (Open Hearts) van Susanne Bier (ook gekend van Bird Box), en die plaats ik toch wel iets hoger.