Call Me by Your Name (2017)

Als de nadruk niet zo gigantisch wordt gelegd op homoseksualiteit of LGBTHI, dan lukt het om van het thema toch nog een prachtige film te maken.

Van de regisseur had ik onlangs Challengers gezien en daarvoor Bones and all. Nu was het tijd om eens wat oudere werken op te speuren. Destijds hadden best wel veel mensen het over Call me by Your Name.

Chalamet speelt hierin een onvergetelijke rol van de wat schuchtere Eliot. Hij trekt met zijn ouders in een groot huis in een pittoreske streek in Noord-Italië. Heel fijn wel om de setting plaats te laten vinden in begin jaren 80, maar waarom komt het thema aids dan hier nergens ter sprake? Klein foutje.

Maar daar kijk je al snel doorheen. De conclusie kan ik al trekken dat Guagdagnino het hier meteen van de sfeer moet hebben. Iets wat hier al vakkundig en levendig is neergezet. De rustige dynamiek en bezigheden op de achtergrond van de Italiaanse dorpjes, de zomerse landschappen... Je wordt er letterlijk in meegezogen.
Eliot vecht echter tegen de verveling en probeert zijn routines te doorbreken. Dat gebeurt al snel als de Amerikaanse Oliver op de radar verschijnt. Een wat oudere student die langzaam maar zeker het leven van Eliot doet veranderen.

Er ontstaat al snel een vriendschap tussen deze twee die steeds sterker wordt. En die juist verder lijkt te gaan dan slechts vriendschap. De rest hoef ik niet uit te leggen, maar de uitwerking vond ik verbluffend en ook verrassend. Opgevoerd met de zomerse decors en voornamelijk de psychologie weet de regisseur hier van een band tussen twee gelijke geslachten op een sprankelende wijze neer te zetten. Zelfs zo dat je als hetero betoverd zal raken.
Sterk in deze kwestie is dat er in deze tijd, en zeker in Italië wel een taboe over deze relatie overschaduwt.
De twee en een half uur gingen gemoedelijk voorbij en gelukkig weet de film alle clichés te ontlopen.
Het einde was erg sterk. Zeker met dat gesprek met Eliots vader.

Net zoals Ete 85 was dit een prachtige opzet over twee jongens (of in dit geval een jongen en een jongeman) die elkaar gevonden hebben, nog voordat ze het weten. Naast de sfeer vormt de soundtrack ook een fijne combinatie van klassieke stukken en jaren 80 muziek. Dit is hoe het moet.

4,5*

Zonde ven de tijd. Ik heb de film helemaal uitgekeken omdat ik dacht dat er nog wat zou komen wat de hoge waardering het waard maakte. Maar helaas, niet mijn film.

Zonet deze coming-of-age parel gekeken

Prachtige film, zo mooie kleuren en zomersferen, zalige soundtrack en zeer sterk geacteerd weer van T Chalamet. Een groot licht in de hedendaagse cinema!

Tja, dat heb je dus als je de samenvattingen van films die je wil kijken zelden leest. En dan heb ik ook nog de onhebbelijke gewoonte om films af te kijken als ik er aan begonnen ben

Ach, hij stond nog open in de TOP 1000 waar ik de films systematisch afvink. En het is een mooi portret van een jongeman die nog op zoek is naar zijn geaardheid. Of die ineens ontdekt wat zijn geaardheid is. Sowieso kan je voldoende genieten van de Italiaanse omgeving met zijn boomgaarden, vijvers, rotsformaties met watervallen en helderblauwe zee. Maar het is vooral de speech van vaderlief op het einde wat indruk maakt. Op naar de volgende zomerfilm

3*

De vele goede reacties ten spijt, ben ik toch wat op mijn honger blijven zitten bij deze Call Me by Your Name. Nochtans zijn er wel een aantal ingrediënten aanwezig om er iets van te maken. De zomerse vakantiesetting en een zuiders land kan ik altijd wel appreciëren. We krijgen een aantal leuke locaties te zien met het kleine dorpje, het beekje en de bergen. Ook het lome vakantiesfeertje vind ik altijd prettig om naar te kijken.

Verder kan Chalamet me zeker en vast overtuigen en zet hij een sterke prestatie neer als Elio. In Beautiful Boy vond ik hem ook al erg goed, dus dat belooft wel voor de volgende films die ik van hem ga tegenkomen.

Alleen wist de romance tussen Elio en Oliver me niet echt te raken. Het is moeilijk om de vinger er juist op te leggen waar het fout loopt, maar soms 'voel' je het gewoon niet. Ligt het aan het cliché Amerikaanse personage van Oliver? Is Oliver niet wat een te gladde type? Ik voelde de chemie alvast niet tussen hen beide. De momenten waar je de vonk tussen beide zou moeten opmerken, waren niet aanwezig en plots konden ze niet van elkaar afblijven.

Ben wel blij deze eindelijk een kans gegeven te hebben, maar echt overtuigen deed het niet.

2.5*