Be Here Now (2015)

Wat een prachtige documentaire. Ik ben er stil van.

Aangrijpend portret van Andy Whitfield, die hier laat zien over een sublieme levensfilosofie en wilskracht te beschikken. Het einde is tragisch en hoopvol tegelijk, waardoor het niet aanvoelt als goedkoop sentiment, maar als een intiem kijkje in het laatste hoofdstuk van een indrukwekkende man. Absoluut een aanrader van een docu, ongeacht of je bekend bent met Andy. Voor iedereen te zien op Netflix, want dit verdient zeker meer dan de huidige 13 stemmen.

Wat een mooie film, ik kende deze mensen niet maar wat zijn ze open en wat laten ze veel zien. Ben er gewoon stil van.

In mijn omgeving hoor ik Spartacus zelden opgenoemd worden in favorieten-lijstjes. Toch is het één van de series waar ik intens van heb genoten. Hoewel Liam McIntyre een goede Spartacus neerzette is het toch Andy die het karakter gemaakt heeft. Verschrikkelijk dat een goedzak als hij de verschrikkelijke ziekte krijgt.

In Be Here Now nemen we een kijkje vanaf het moment dat Andy de diagnose krijgt tot aan zijn dood. Ik weet niet wat de drijfveer is achter deze documentaire, maar krijg er wel vaak een raar gevoel bij om dit soort persoonlijke ervaringen met de wereld te willen delen. Zo kijken we 'live' mee naar telefoongesprekken tussen Andy en de doktoren die uitsluitend slecht nieuws hebben. Ik vind dat Andy en ook zijn vrouw Vashti zich nog groot weten te houden hier. Vooral Andy blijft tot aan het einde positief, maar zoals we allemaal weten heeft die enorme positiviteit hem niet gered.

De documentaire zit vooral vol met familiefragmenten en hoe Andy omgaat met zijn ziekte. Ikzelf heb dan weer helemaal niks met die spirituele onzin die hij in de beginfase ondergaat. In het Oosten je lichaam laten reinigen door modder over je kop te laten gieten... ik denk niet dat de kanker daar van stopt, maar misschien dat ik ooit nog tot andere inzichten kom mocht het mij overkomen - hopelijk niet.

Dit had ook zomaar een 'vrolijke' documentaire kunnen worden, als je het trieste lot niet had geweten. De laatste paar minuten zijn dan ook wel even slikken, maar dat voel je aankomen. Er wordt wel een mooi beeld geschetst van de positiviteit van Andy Whitfield. Rest in peace, Spartacus.

Ik heb gisteravond deze docu gekeken en het laat me niet meer los.

Voor het eerst sinds Hachi weer tranen in mn ogen gekrgen bij een film. En ook nu nog staan als ik aan bepaalde scenes terug denk de tranen bijna in mn ogen.

Zo'n angstige, zielige maar ook mooie oprechte film heb ik zelden gezien.