Call Me by Your Name (2017)

Kan niet ophouden aan deze film te denken. Prachtige regie, vertolkingen (zowel Chalamet als Hammer zijn werkelijk verrukkelijk), sfeer en muziek (van mijn lievelingsartiest Sufjan Stevens). Niets aan deze film stak me tegen, en in totaal overklaste het het boek voor mij in bijna elk opzicht.

4,5*

Prachtige sfeervolle film met goede acteerprestaties van alle acteurs, vooral van de hoofdrolspelers Hammer en Chalamet.

Na afloop van het zien van deze film was ik even de kaart. Ik vond de film zo mooi, de acteurs waren zo goed, dat kom je niet vaak tegen. Call Me By Your Name voelt ook zo puur en eerlijk aan. Zo’n ervaring had ik vorig jaar eigenlijk nog niet gehad, hoe goed die films ook waren. Alles klopt, de sfeer, het landschap van Noord-Italië, de karakters en ook de filmmuziek. Sufjan Stevens heeft een paar pareltjes geschreven. Dit is ook typisch zo'n een film waar het laatste shot me wel bij blijft. Zo mooi.

De film is noh zeer vers, en daarom is het misschien niet heel eerlijk, maar in de lijst van 2017 zou hij bij mij bovenaan hebben gestaan. In de zomer nog maar eens kijken of hij nog zo hard binnenkomt.

Pure en prachtige film. De chemie tussen beide hoofdrolspelers is uniek. De laatste scene vond ik verassend maar was tevens een van de mooiste scenes van de film.

4,5*

Op de tonen van Sufjan Stevens’ Mysteries of Love beweegt Call Me by Your Name zich richting de onvermijdelijke Oscarnominaties. Zo gaat het vaker met films die het festivalseizoen aandoen: nog voor de Nederlandse release hebben de verwachtingen hun kookpunt al bereikt. In dit geval is dat niet onterecht. Deze emotionele karakterstudie van Luca Guadagnino overtuigt door de sterke beeldvoering en een doorbrekende Timothée Chamalet.

Net als in A Bigger Splash (2015) vormt een vroeg blikkenspel de opmars naar wat verder nog komen gaat. De wendbare camera van Sayombhu Mukdeeprom (die voor Guadagnino ook de Suspiria-remake zal gaan schieten) volgt de ogen van de jonge Elio (Chamalet) over tafel naar de frivole nieuwkomer (Arnie Hammer), een PhD student die op uitnodiging van Elio’s vader de zomer in het prachtige landhuis van de Perlmans mag doorbrengen. In eerste instantie wordt de afstand tussen de oudere Hammer en Chamalet kunstmatig in stand gehouden, maar dat verandert snel. De relatie tussen de twee krijgt vorm via fietstochten, zwempartijen en allesbepalende eerste momenten van kwetsbaarheid en fysiek contact.

volledige kritiek

Indrukwekkend.

Ik was tijdens de eerste helft van de film even bang dat Three Billboards Outside Ebbing, Missouri (2017) die ik er direct voor zag, me een te grote knauw had gegeven om hier nog emotioneel in te kunnen investeren: hoewel intrigerend, deed het me aanvankelijk niet bijzonder veel. Dat veranderde in de tweede helft van de film. Eigenlijk wil ik er zo min mogelijk over zeggen en heb ik allerminst zin om alles te gaan analyseren en er een uitgebreide review over te gaan schrijven. Maar het deed me wel terugdenken aan hoe verzengend zo'n eerste echte jeugdliefde kan zijn.

Wat ik niet verwacht had, was hoe ik vervolgens geraakt werd in de tweede helft door Timothée Chalamet. Wat speelt die jongen goed, en bepaald geen lafbek ook, dat hij zo'n rol heeft aangenomen. Ook Stuhlbarg is goed zoals we van hem gewend zijn, en steelt misschien zelfs de film in een sleutelscène. Armie Hammer mag wellicht niet een dergelijke range bezitten, maar ik heb me hier allerminst aan hem geërgerd. Eigenlijk wel goed gecast voor deze rol.

Call me by Your Name zindert enorm na. Geen film voor het grote publiek misschien, maar het zou me verbazen als hij mijn top tien niet haalt.

Ik hoog toch op, vooralsnog.

4,5*

Bijzonder goed geacteerde en geregisseerde over ontluikende seksualiteit van tiener Elio [Timothée Chalamet] die worstelt met zijn gevoelens jegens Oliver [Armie Hammer], een zelfverzekerde, charmante en aantrekkelijke Amerikaanse die tijdelijk bij Elio's gezin komt inwonen om Elio's vader [Michael Stuhlbarg] te helpen met een archeologische vondst. De film duurt onnodig lang. riekt soms wat teveel naar en heeft nauwelijks een verhaallijn. Maar als document van opbloeiende liefde is dit indrukwekkend geschreven en gespeeld en uitstekend in beeld gebracht door Sayombhu Mukdeeprom. Een genot voor wie houdt van zogenaamde sfeerfilm, maar wie verlangt naar een verhaal, kan deze film wellicht beter overslaan.

Gezien de enthousiaste berichten en het hoge gemiddelde deze film gisteravond bekeken en wat ik vreesde gebeurde ook en dat is dat ik mij niet in het minst met de hoofdrolspelers kon identificeren. Dit overkwam mij bij soortgelijke films zoals Brokeback Mountain en Happy Together idem dito. Waarom dan zou je je dus kunnen afvragen? Heel simpel, ik val op vrouwen, niet op mannen. Daarom doen films die gaan over de herenliefde mij helemaal niks. Als het gaat over de vrouwenliefde dan wordt het een ander verhaal. La Vie d'Adèle en Thelma vond ik prachtfilms. Tja, film is voor mij nu meer dan ooit een zaak van het gevoel. Voel ik niks, dan houdt het gewoon op. Ook bij deze film die bij mij ook nog eens zeer preuts overkwam. De laatste twintig minuten en dan heb ik het vooral over die scène waarin de vader Elio toesprak en voor hem begrip toonde kon ik wel waarderen. Voor mij ook verreweg de beste scène maar voor de rest kwam deze film met zijn 130 minuten mij over als een zeer lange zit. Was ook blij dat ie eindelijk afgelopen was. Oh ja, voor ik het vergeet te vermelden, die song van Sufjan Stevens was wel mooi trouwens.

2.0*

Hm.. wat moet ik hier nu van denken.

Ik ben toch ook aardig hetero maar ik kan nog steeds wel de schoonheid van een film inzien die iets heel anders brengt. Vind ik de erotische scenes dan opwindend? Nee, maar doet dat dan zoveel afbreuk aan de film?

Ik zag aan het begin van de film al James Ivory enigszins verrassend als producent staan en dat gevoel is de hele film bijgebleven.

Het doet aan alles behoorlijk als een Ivory film denken, die maakte nogal van dit soort films in de 80s/90s . Wellicht met een iets hipper sausje nu.

Zeker wel mooi, maar niet echt iets wat me lang zal bijblijven vermoed ik.

Overigens ken ik Noord Italie best goed maar deze film leek wel van de ene naar de andere lokatie te verhuizen. Van regio Bergamo naar Gardameer naar Oost Lomabardije en weer terug. Niet heel erg duidelijk allemaal.

In mijn ogen een zeldzaam mooi portret van een jongen die z'n sexualiteit en liefde ontwikkelt/ontdekt. Qua positieve punten kan ik me prima aansluiten bij de meeste recensies hierboven, maar het het is bovenal een film waar ik gewoon sympathie voor voel. Een film die ik voor het kijkplezier prima nog een keer wil zien, maar ik verwacht niet dat ik over 5 jaar nog eens scenes terug ga kijken omdat het zo briljant gemonteerd/geschoten is.

Echter, een paar shots vond ik nogal opvallend. Zo zit er opeens een eigenaardige jump-cut in wanneer Oliver bezig is met het pellen van z'n ei, en dan in Bergamo dat korte shot dat gefilmd lijkt door hitte-sensoren. Met name die warmte-beelden waren prachtig, maar waarom slechts eenmalig en zo ontzettend kort? In een film die nogal braaf in elkaar is gezet viel dit toch wel erg uit de toon naar mijn gevoel.

Timothée Chalamet is overigens in alle opzichten prachtig om aan het werk te zien in deze film. Schot in de roos van de casting afdeling.

(ik vond die preek van de vader richting het einde echt totaal overbodig. Dat voegde echt niks toe aan de film, behalve een wat moralistische ondertoon dat de acceptatie van dit soort liefdesexperimenten niet altijd en overal geaccepteerd is oid.)

Jaren geleden heb ik het boek gekregen van een Amerikaan op wie ik een zomer hoteldebotel verliefd was en die ik nooit weer heb gezien. Het verhaal heeft dus een enorme lading voor mij en ik heb het boek een aantal keren herlezen. Het blijft prachtig!

Mede daardoor viel de film me erg tegen. De Amerikaan in deze versie vond ik onbeholpen en onbeleefd. Het lukt hem niet om fatsoenlijk een ei te eten, mist zomaar diners en heeft de omgangsmanieren van een boer. Ik vond het heel onaantrekkelijk en het heeft me de hele film gestoord. In het boek is hij een soort onbereikbare halfgod maar in de film is het een kartonnen karikatuur van allerlei Amerikaanse onhebbelijkheden. Aan het boek heb ik altijd het idee overgehouden dat de hoofdpersoon uiteindelijk tevreden is met het feit dat het tussen hen niks is geworden, de halfgod valt namelijk wel van zijn troon als hij als homoseksueel met een vrouw trouwt. Dat laat dit halfopen einde nu in het midden.

Het ziet er allemaal gelikt uit en het gevoel van de lange, lome zomer komt erg goed over. De muziek vorm de perfecte omlijsting, vooral Mystery of Love heeft me geraakt. Kortom, mooie plaatjes maar wat mij betreft helaas een gemiste kans. 2*

Soms begrijp ik echt totaal een hoge score van een film niet.

Mijn hemel wat duurde het lang voor deze film op gang kwam. Een tergend trage film met nauwelijks enige spanning. Je weet vanaf het begin wat er gaat gebeuren, en dan is het lang wachten tot het gebeurd. In 3 regels samen te vatten het plot.

Ik krijg het gevoel dat het onderwerp gelijk al een ster bonus krijgt onafhankelijk van het resultaat.

Ja ,je krijgt wel het gevoel van een eindeloze zomer. Je kunt ook prima een siësta houden tijdens de film zonder dat je het gevoel hebt dat je iets mist.

Zeer indrukwekkende film, wist vooraf niet zo heel veel behalve het thema. Maar ben goed verrast door de film. Af en toe wat traag, maar niet storend. Briljant acteerwerk van de gehele cast. Heerlijke sfeer en beelden ook. Kreeg soms een beetje een Before Midnight gevoel, door de beelden en dialogen. Kende Chalamet nog niet echt, maar wat een geweldige rol zet hij neer. En ook Hammer vind ik heel sterk. Heel mooi verhaal en boeiende karakters.

4*

Wat een oersaai gedrocht, zeg. Zelden zoiets vervelends gezien. Doorgaans begrijp ik waar het aan ligt als ik het niet eens ben met de hoge scores die vele anderen geven, maar hier tast ik totaal in het duister. Mijn gezelschap van vier vond het al net zo vervelend als ik.

Die Amerikaan is de grootste eikel ooit, zodat ik mij totaal niet kon indenken dat iemand ook maar enige liefde voor die gast kon voelen. Bovendien had ik de hele tijd het idee dat hij minstens 35 was, wat de liefdesaffaire onbedoeld een behoorlijk naar randje gaf. Van liefde was volgens mij toch al geen sprake. Dat 17-jarige mannetje was gewoon megageil, zoals iedereen op die leeftijd. Bij het vader-zoongesprek aan het einde van de film kon ik mijn lachen niet inhouden, ook vanwege dat achterlijke pianomuziekje wat ze eronder hadden gemonteerd. Als ze het in tachtig minuten hadden gepropt, wat makkelijk had gekund, was het tot daar aan toe, maar meer dan twee uur lang naar dit soort niksige troep kijken, daar wordt een mens niet vrolijk van. Wat jullie?

Timothée Chalamet

Film die ondanks ik het een hoge scoren geef toch wat op twee gedachtes hinkte bij mij. Het is zo een film waarbij je niet om het acteerwerk van de lead heen kan. Hij is op zijn gemak, hij is naturel, hij is geweldig. Daardoor tilt hij dit liefdesverhaal ook naar een hoger niveau.

Zo heeft de film zeker zijn issues. Visueel is het niet slecht, maar het is niet per se de stijl waar ik van hou. Ben altijd wat huiverig om over visueel te praten, want dan hoor je meteen op deze site bij het groepje style of substance, en daar voel ik mij niet thuis, ik ben niet per se onder de indruk van een montage effectje of een filtertje. En een scenario is wel degelijk een groot onderdeel van mijn kijkervaring. Maar ik moet het toch even hebben over het visuele. Het was mij denk ik iets te statisch wanneer het van mij speelser mocht. Dans scene, als ze fietsen en de camera blijft staan tot ze ver weg zijn. Niet dat het saaie ervan mij tegenstaat maar ik vond het niet zo een mooi shot om zo lang te laten staan.

Wat veel blijft goed maken is de relatie tussen de twee heren. Het blijft een universele liefde waar je ook als hetero je wel in kan herkennen. Je eerste zomerse liefde. Ook sterk blijft dat het niet vervalt in de gay cliches. Geen aids (film die zich in 80s afspeelt toch altijd een valkuil die op de loer ligt) geen "klein dorp moet dat niet hebben" verhaallijntje.

Het begrip is erg aanwezig en dat werkt mee aan de aanspreekbare sfeer. Want hoe zoetsappig de liefde in muziek en film ook aanwezig is. Liefde is godverdomme wel het mooiste wat een mens kan meemaken! Ook al is dat tig keer verteld en gezegd, doe je dat met zo een acteur en zulke humaniteit dan mag er elke week een film over gemaakt worden.

Lange tijd dacht ik overigens aan toch 3.5 sterren. Maar laatste scene is dan wel weer geweldig. Ook als de moeder de tafel gaat dekken. Shot dat mij nog wel even bijblijft.

4 sterren.

Een mooi, zonnig verhaal in een mooie, zonnige omgeving, maar het komt op mij iets te bedachtzaam, iets te gemaakt, iets te idyllisch over. Ik heb dat wel vaker bij scenario's van James Ivory. Een enkele uitschieter daargelaten mis ik de spontaniteit, die naar mijn mening een liefdesrelatie de broodnodige warmte geeft. Het is allemaal nogal behoedzaam en veilig. De stichtelijke, tamelijk jaloerse monoloog van de vader tegen het einde was er wat mij betreft in ieder geval te veel aan.
De film voldeed over het algemeen genomen niet aan mijn allicht te hoog gespannen verwachtingen.

Het nadeel van homoseksuele relaties in films is vaak dat het niet zozeer -of in ieder geval niet alleen- draait om de liefde, maar vaak ook de plaats in de wereld van homoseksualiteit en er hangt altijd een zweem van spanning om gesnapt te worden. En de meeste films doet dat geen goed. Af en toe is er een film als La Vie d'Adèle die dat gevoel niet heeft, maar helaas ontkomt deze Call Me By Your Name er niet aan. Vooral in het tweede uur zakt de film daardoor in, wordt het voorspelbaar, cliché een beetje, ondanks dat de film vrij subtiel blijft rond die thema's.

In ieder geval verdwijnt mede daardoor de sfeer van daarvoor en dat is spijtig want dat eerste uur is echt een zalige zomerfilm. Heerlijk loom sfeertje, je voelt de hitte gewoon door het scherm en aan alles merk je dat dit op een standaard zonovergoten . Heel fijn dat het afspeelt in een vrij normaal gezin die een gewone normale lange zomer heeft om te genieten van de rust en het nietsdoen met lekkere eten en wijn in overvloed. Daar kan ik uren naar kijken. Een beetje liggen en een boek lezen, genieten van een zwoele zomeravond, wat beachvolleybal verderop. Dat de film een tijd terug speelde helpt mee dat je geen tieners hebt die alleen maar in hun telefoon verdiept zijn. Dat zegt iets over onze tijd en moet je ook dan niet weghalen, maar kan nooit dit gevoel opwekken. Schitterend gespeeld ook, vooral door Chalamet. En leuk dat er minstens 3 talen door elkaar worden gesproken, dat geeft zo'n film net iets meer authenticiteit.

Maar daarna vergallopeert de film zich. Er komt meer plot bij, maar ook ineens een liedje van Sufjan Stevens met beelden van een emotionele hoofdpersoon wat echt vreselijk stroperig geheel is en totaal niet past bij hetgeen daarvoor werd getoond. niet qua inhoud en niet qua toon. Wat meespeelt is dat ik de liefde tussen Hammer en Chamalet niet echt kon geloven. Weinig chemie tussen die twee, en juist in het tweede uur gaat dat belangrijker worden. Juist de kleine momentjes in het begin, een armpje hier, een blik daar, was veel overtuigender. Ook tegen het einde vind ik de film niet overtuigen. Men lijkt niet helemaal te weten wat men nu wil zeggen, maar aan alles merk je dat men juist wel iets wil zeggen en de film wil afronden. Maar dat wordt wel enkel kort aangestipt (Hammer die nog even belt om te zeggen dat hij gaat trouwen) en echt afgeraffeld voor mijn gevoel. Had de film niks gezegd en had die alleen maar luierende mensen laten zien, dan was dit veel hoger geweest. Nu 3,5*.

Het is niet de snelste film die ik ooit heb gezien, hij is redelijk traag, maar op een of andere manier stoorde mij dat deze film helemaal niet. Ik werd er heerlijk in meegezogen en de spanning tussen die twee zich langzaam ontpopte, liet mij niet stoppen met kijken. Ik voelde de spanning helemaal in mijn buik en werd bij dit goed geacteerde stuk, dan ook zelf een beetje verliefd!

Een prachtige film, die gemaakt is naar het boek van André Aciman. Het boek wordt voor een deel gevolgd. Gelukkig is het deel over het bezoek aan de lezing en het feestje van de dichter overgeslagen. Ook gaat het boek na het telefoongesprek tussen Elio en Oliver nog verder.

In de film zou je nog een bevlieging/experiment kunnen spreken. In het boek wordt duidelijk dat het meer is.

Het gesprek met zijn vader vind ik een ontroerend moment in de film. De wijsheid van de vader maakte indruk op mij. Dat zijn moeder niets gemerkt zou hebben, vind ik ongeloofwaardig. De film doet anders vermoeden.

Ook met moment dat ze bekennen verliefd te zijn op elkaar (scene bij het monument) zit subtiel in elkaar.

Er werd geweldig goed geacteerd door Armie Hammer en Timothée Chalamet, die de erotische spanning opbouwden zonder dat het vervelend en clichématig werd. Het tempo van de film is traag, maar dat past bij de zomerse sfeer. Sommige korte scenes vond ik er wat prompt verloren ingesneden. Dat deed het ritme in de film geen goed.

De sfeer en de omgeving waarin de film zich afspeelt, is buitengewoon aangenaam. Het prachtige Noord-Italië, eten en drinken als belangrijke momenten op de dag, het decadente huis, de fruitbomen en de zon.

Tot nu toe voor mij de beste film van 2018. Maar 2018 is nog jong.

Deze film pakte mij al van af de eerste seconde. Ik ben zelf ook gay, waardoor de film ook gelijk al aansprak. Het geheel is mooi gefilmd. En het verhaal gaat aan je aangenaam voorbij. Met name de acteer prestaties van de jonge Timothée Chalamet mogen er wezen. Voor mij geen lange zit, en in mijn ogen was de film voorbij voor dat ik er erg in had. Een nieuwe moderne klassieker. Daarom ook de volle mep 5*

Gezien mijn smaak zou ik dit een heel goede film moeten vinden maar ik weet het niet helemaal. De beide hoofdpersonen en hun omgang met elkaar vond ik nogal vervelend en dat bepaalt natuurlijk voor een groot deel de beleving.

Ik vond alles ook nogal bedacht en overdreven idyllisch en gescript. In ieder geval niet echt helemaal hoe mensen in het echte leven met elkaar praten en omgaan, en dat vond ik vrij ergerlijk, net als het hele intellectuele sfeertje van dat gezin.

De zomerse sfeer in combinatie met de broeierige spanning zorgt natuurlijk wel voor een bepaalde beleving die je er wel naar doet verlangen om zelf ook zoiets mee te maken (of doet terugdenken aan vroegere ervaringen of vakanties). Op dat vlak dus wel geslaagd, maar voor mij miste het op een gegeven moment (na dat eerste zoenmoment, als het ijs eenmaal gebroken is) een bepaalde 'hook' om geboeid te blijven kijken. Het is zo traag en vond de film veel langer aanvoelen dan hij was.

Het is zeker geen slechte film, rationeel gezien vond ik hem zelfs goed (of vind ik dat ik hem goed moet vinden), maar toch heb ik hem op een gegeven moment met hangen en wurgen uitgekeken.

3*

Deze film heeft me heel diep geraakt. Heb hem 3 weken voor het eerst gezien en kan hem niet uit mijn hoofd zetten. Had ook het boek al gelezen, dus was heel benieuwd naar de verfilming er van. is nog nooit gebeurd dat ik zo van slag was, toen de eindscene begon. Elio en Oliver zijn zo mooi samen. Prachtige film !

In reactie op de poster boven mij. Dit is een film waar juist best veel te analyseren valt. Call Me By Your Name klinkt misschien als een typisch coming of age verhaaltje, maar doet veel dingen toch anders dan je zou verwachten. Juist daarom is het zo´n pareltje geworden.

Een andere gebruiker boven mij vindt dat er een te overdreven en idyllisch sfeertje wordt gezet. Volgens mij is dit een duidelijke stijlkeuze van de regisseur. Call Me By Your Name is gebaseerd op een boek die als het ware de memoires zijn van de jonge Elio en de zomer die hij doorbracht met Oliver. Het zijn dus herinneringen. Jaren na dato zie je dat herinneringen vaak gefragmenteerd en overdreven positief dan wel negatief zijn. We onthouden vaak alleen wat wij wensen te onthouden. De gebeurtenissen die deel uitmaken van onze identiteit. Zo ook Elio.

In deze film wordt inderdaad een haast idyllisch sfeertje neergezet. De perfecte luie zomer in Italië. Heren en dames die de hele dag door halfnaakt staan te poseren, abrikozen (en perziken) oh zo sappig. En iedereen was aardig en begripvol voor jouw coming-out. Wat een perfecte wereld. Het acteren schuurt soms tegen overacting aan. Armie Hammer danst net te uitbundig. Volgens mij is het allemaal heel bewust zo gedaan om duidelijk te maken dat het hier om een herinnering gaat.

Een ander technisch aspect dat opvalt is de montage. Er wordt veel geknipt op onverwachte momenten. Scenes die ogenschijnlijk niets toevoegen aan het plot worden lang uitgesponnen. Soms wordt er geknipt wanneer de geweldige score net lekker aanzwelt. Dit geeft de film een fragmentarische sfeer. Net zo als een herinnering is het verhaal niet compleet. De momenten die het meeste indruk hebben gemaakt, die blijven bij en die zien wij terug op het doek.

Dit is een stijlkeuze die je natuurlijk niet mooi mag vinden, maar zegt wel veel over het personage Elio. In de herinnering van Elio was de zomer waarin hij zichzelf ontdekte een zomer waarin iedereen hem hier in steunde en waarin hij de volledige vrijheid kreeg om dit te doen. Dat Elio buitengewoon veel geluk heeft wordt duidelijk door het behoorlijk tragische einde. Als Oliver bekend maakt dat hij (met een vrouw) zal gaan trouwen. Ook de indrukwekkende speech van zijn vader, die bijzonder ernstig is tussen de andere scenes, geeft je een vermoeden over hoe de samenleving toen echt in elkaar stak.

Dat Call Me By Your Name zo'n bemoedigende en bekrachtigende herinnering is geworden is een klein wonder als je het in de context van de tijd waarin het zich afspeelt plaatst. Dat is gelijk de prachtige tragiek in deze film Oliver en de vader van Elio worden keihard geconfronteerd door de vrijheid die Elio krijgt om zichzelf te zijn. Vrijheid die zij zelf niet hebben gekregen toen zij zeventien jaar oud waren.

“Nature has cunning ways of finding our weakest spot.”

Soms is het moeilijk om onder woorden te brengen wat een film zo speciaal maakt. Call Me by Your Name is broeierig, zomers, verleidelijk en uiteindelijk hartverscheurend. De kortstondige liefde tussen Elio en Oliver gaat echt onder je huid zitten, en als je Elio op het laatst huilend voor de open haard ziet zitten voel je echt de pijn die iedereen wel eens heeft gemaakt. Ik moest in ieder geval gelijk aan mijn eerste vriendinnetje denken (ended in tears), en dat is wat Call Me by Your Name zo speciaal en herkenbaar maakt. Je wordt door Guadagnino langzaam meegevoerd in het liefdesverhaal van Elio en Oliver, en het acteerwerk en de zomerse beelden van Italiaanse dorpjes, meertjes en steden doen de rest. De speelduur van ruim twee uur is zo voorbij.

De speech van de vader van Elio (de geweldige Stuhlbarg) maakt de hoge verwachtingen meer dan waar, en het is zeldzaam dat de eindcredits misschien wel de mooiste scene van de film oplevert. En daar komt de speciaal voor deze film geschreven en gecomponeerde muziek van Sufjan Stevens nog bij. Mystery of Love en Visions of Gideon… Weergaloos. Call Me by Your Name voelt aan als een droom en zeer fijne herinnering van Elio, en ik heb het gevoel dat Guadagnino het ook precies zo voor ogen heeft gehad.

Bijzondere film, eentje die over een flink aantal jaren door zichzelf serieus nemende critici ongetwijfeld tot de beste van dit decennium zal worden gerekend, en persoonlijk ga ik daar een eind in mee. Als je de film rationeel gaat ontleden valt er best iets op aan te merken(iets te lang, trage opbouw) maar het geheel is hier meer dan de som der delen. De ogenschijnlijke traagheid heeft hier(net als bij een meesterwerk als The Deerhunter) een duidelijke functie, namelijk dat je de kijker kans geeft om in het verhaal te groeien en dat werkt goed(ik voelde de broeierige Italiaanse hitte hier vaak letterlijk aan mijn lijf). Jammer alleen dat de relatie tussen Elio en Oliver niet optimaal word uitgewerkt, wat me dan er persoonlijk van weerhoud om Call Me by Your Name als een absolute, onbetwistbare topfilm te zien. Hammer speelt op zich best goed, maar het personage Oliver komt wat losbollig en ongeïnteresseerd over, en dat staat nogal in contrast met de intensiteit en beleving die Chalamet als Elio uitstraalt, waardoor de gebeurtenissen niet honderd procent geloofwaardig of authentiek ogen. Neemt niet weg dat er ongelooflijk goed geacteerd word door met name Chalamet dus maar ook Stulhbarg als zijn vader laat weer zien wat voor een kameleon hij toch is. De vader-zoon dialoog aan het einde is dan ook een regelrecht kippenvel momentje die eigenlijk iedereen gezien zou moeten hebben. Goed dat dit soort films, waarin het vertellen van een verhaal nadrukkelijk centraal staat, nog altijd gemaakt worden en lovende recensies krijgen, er is nog hoop.

Ik kwam maar nooit goed in het verhaal, waardoor dit best een langdradige zit is geworden. De soundtrack, de prachtige natuurbeelden en de knap gespeelde rol van Timothée Chalamet maken de film gelukkig nog wel de moeite, maar dit had veel sterker kunnen zijn. Een film als La Vie D'Adele die ik op 4,5* heb staan weet zo'n soort relatie veel passievoller en pakkender te tonen, om een beetje vergelijkingsmateriaal te zoeken. Ik vond de chemie tussen de 2 hoofdrolspelers niet echt heel denderend en echt opvallende, bijzondere scènes ontbreken. Ik verbaas me dan ook wel over de vrij hoge score hier, maar ik zie ergens ook wel dat dit best vakwerk is.

3*

Ik ben het helemaal met jou eens. Vooral de manier hoe de twee jongens met elkaar communiceerde. Zo praat je niet tegen elkaar. Dat stoorde mij ook. De film vond ik ook iets te lang. Maar de zomer wordt goed weergegeven. Ik ga ook 3 sterren geven!!!

Een gestolen zomer. De dagen zijn lang, de nachten langer, de verveling oneindig. De hitte doet de zinnelijkheid in het landschap ontwaken. De uren sluipen voorbij, muziek en een nog onbestemde gerichtheid op het ik en op de ander zijn de enige factoren die de monochromie van het verzengende bestaan onder een brandende Italiaanse zon doorbreken.

En... Een jongen voelt facetten van zijn seksualiteit ontwaken.
Facetten?

Intrinsiek: de sappige vrucht als lusthof, de nog stuurloze ontdekking van het begeerd worden (via Marzia) en de begeerte die de notie van begeerd worden induceert, het “noem me bij jouw naam en ik noem jou bij de mijne” (de ander als verzinnelijking/vleeswording van het allereigenste-allerpersoonlijkste-meest authentieke verlangen).

Extrinsiek: liefdeskoorts/verliefdheidskoorts na een onbegrijpelijke ontmoeting met een persona, die door zich bloot te geven langzaam maar zeker meer en meer persoon wordt – mens, en via die ontmoeting met de mens wordt ook Elio meer mens – het proces van de adolescentie, van kind naar man, loopt niet toevallig langs de seksualiteit, kortom langs de leerschool van het zichzelf verhouden tot de ander.


De wording van homoseksualiteit, maar ook: het kader waarbinnen die erotiek tot wasdom komt. Niet voor niets heeft Luca Guadagnino ontzettend veel aandacht voor de natuur enerzijds en voor het culturele raamwerk waarbinnen de personages zijn wie ze zijn anderzijds. De meid aan huis, de dienstknecht, de relaties met de dorpelingen: het privilege van een privéleven bestaat er niet – de keerzijde van deze open gemeenschap is dat het stilzwijgend verboden is zich aan die openheid te onttrekken.

En toch. Het mondiale klimaat is in beweging – tolerantie voor holebi’s en een nadruk op het individu als individu dienen zich in de tachtiger jaren krachtiger dan ooit aan. Dit gegeven gecapteerd in een hartroerende generatiekloof: de vader die zich nooit ten volle aan zijn geaardheid kon overgeven, de zoon die ostentatief toont wat hij voelt, zich nochtans bewust van de (anti)sociale consequenties van zijn uitdrukkelijke keuze (die uiteraard geen keuze is).


Een prachtig document over de liefde als onmogelijk verlangen – onmogelijk door afstand, conventies en etiquette. Een verscheurende onmogelijkheid...

3,5*

Een goeie film met het zomerse gevoel en een mix van een zomerse liefde en een nogal ongemakkelijke relatie door het leeftijdsverschil. Maar de magie tussen beide personages is er wel en het levert een zeer aangename film op. Maar meer kan het dan ook weer niet bieden en ik heb dit thema ook al elders en beter gezien. Ik heb er in elk geval van genoten, maar het mocht iets meer zijn.

Hè, lekker ongenuanceerd weer. Daar hebben we echt wat aan. Bedankt.

Wel een mooie film, maar het had "het" voor mij niet echt. Ik bleef maar hopen dat ik op een gegeven moment echt ontroerd zou raken - en dat gebeurde maar niet. Bij het al vaker genoemde 'Brokeback Mountain' zat ik regelmatig met een brok in mijn keel, maar bij deze film betrapte ik me erop dat ik bepaalde scenes veel te lang uitgesponnen vond en bijna op de klok zat te kijken. Misschien moet ik de film nog een keer zien?

Vond Armie Hammer bij vlagen nogal irritant / arrogant. Heb mijn twijfels of hij wel de juiste acteur was voor deze rol.

Pluspunten: het spel van Timothée Chalamet, de prachtige natuurbeelden, de zomerse vibe. de muziek en vooral de prachtige vader-zoon scene.

Al met al voldoende, maar had er toch meer van verwacht.