Call Me by Your Name (2017)

Ik ga vanmiddag. Zin in!

Enjoy. Toch wel m'n favoriet van 2017.

Een van de mooiste films die ik ooit gezien heb. Net gezien, even geen woorden voor.

Indrukwekkend.

Ik was tijdens de eerste helft van de film even bang dat Three Billboards Outside Ebbing, Missouri (2017) die ik er direct voor zag, me een te grote knauw had gegeven om hier nog emotioneel in te kunnen investeren: hoewel intrigerend, deed het me aanvankelijk niet bijzonder veel. Dat veranderde in de tweede helft van de film. Eigenlijk wil ik er zo min mogelijk over zeggen en heb ik allerminst zin om alles te gaan analyseren en er een uitgebreide review over te gaan schrijven. Maar het deed me wel terugdenken aan hoe verzengend zo'n eerste echte jeugdliefde kan zijn.

Wat ik niet verwacht had, was hoe ik vervolgens geraakt werd in de tweede helft door Timothée Chalamet. Wat speelt die jongen goed, en bepaald geen lafbek ook, dat hij zo'n rol heeft aangenomen. Ook Stuhlbarg is goed zoals we van hem gewend zijn, en steelt misschien zelfs de film in een sleutelscène. Armie Hammer mag wellicht niet een dergelijke range bezitten, maar ik heb me hier allerminst aan hem geërgerd. Eigenlijk wel goed gecast voor deze rol.

Call me by Your Name zindert enorm na. Geen film voor het grote publiek misschien, maar het zou me verbazen als hij mijn top tien niet haalt.

Ik hoog toch op, vooralsnog.

4,5*

Dit had ik ook een beetje. Dit is typisch zo'n film die je ten eerste moet voelen en ten tweede had ik inderdaad geen zin om de hele film te analyseren. Ik had er ook moeite mee om hier een recensie over te schrijven, de film had me zo overdonderd, dat heb ik echt niet zo vaak, niet in deze mate in ieder geval.

Ik hoog ook een halfje op. Ik vond juist de eerste helft van de film beter vanwege het grotere spanningsveld tussen rivaliteit (Oliver komt ook binnen als indringer), vriendschap en verliefdheid/ lichamelijke aantrekkingskracht. Zou de relatie tussen de hoofdpersonen in deze film ook zo goed hebben gewerkt als zij beiden van een ander geslacht waren? Ik weet het niet. Tussen mannen en vrouwen bestaat over het algemeen toch minder rivaliteit en vriendschap heb ik het idee. Maar het hangt ook van de chemie af uiteraard.

Het tweede deel vond ik wat te lang duren (hallo Italiaans verkeersbureau met je mooie landschapsbeelden), van mij had er een klein half uurtje af gemogen. Ook de scene met de vader nadat Oliver vertrokken was en Elio liefdesverdriet had vond ik wat gekunsteld en zelfs creepy (let op de glimlach van Stuhlbarg). Ik denk dat een "normale" 17 jarige zich veel te oncomfortabel had gevoeld bij een dergelijk gesprek en zich snel uit de voeten had gemaakt. Ik dacht even als hij maar niet met pa over alternatieve toepassingen van abrikozen gaat beginnen....

De slotscene voor de open haard was dan weer magistraal, prima eindshot!

4,0-> 4,5

Ik heb de film nog niet gezien, maar de muziek van Sufjan Stevens is echt magistraal.

Die scène was mijn favoriete, Bélon. Voelde 100% echt voor mij.

John Milton: de scene met pa en zijn onthulling was voor mij wat ongeloofwaardig in zijn uitwerking, die had veel subtieler gekund (de "boodschap" was dan wel weer OK).

Ik zit nog steeds na te genieten van deze film, blijft echt door het hoofd spoken. Geen enkele twijfel dat mijn ophoging naar 4,5* terecht was.

Wie hem al gezien heeft (want: spoilers) en dat herkent, kan Call me by Your Name ook herbeleven met deze 2 filmpjes:

- “Mystery of Love” by Sufjan Stevens

- Visions of Gideon

Fijn! En ook gelijk Sufjans Stevens' heerlijke album Carrie & Lowell opnieuw ontdekt.

Bijzonder goed geacteerde en geregisseerde over ontluikende seksualiteit van tiener Elio [Timothée Chalamet] die worstelt met zijn gevoelens jegens Oliver [Armie Hammer], een zelfverzekerde, charmante en aantrekkelijke Amerikaanse die tijdelijk bij Elio's gezin komt inwonen om Elio's vader [Michael Stuhlbarg] te helpen met een archeologische vondst. De film duurt onnodig lang. riekt soms wat teveel naar en heeft nauwelijks een verhaallijn. Maar als document van opbloeiende liefde is dit indrukwekkend geschreven en gespeeld en uitstekend in beeld gebracht door Sayombhu Mukdeeprom. Een genot voor wie houdt van zogenaamde sfeerfilm, maar wie verlangt naar een verhaal, kan deze film wellicht beter overslaan.

ik had juist het idee dat de vader hem gerust stelde. De ouders waren al erg open over alles. De moeder kwam zelfs met het idee de zoon met oliver mee op reis te laten gaan. Het leek me meer dat de vader nooit zo verliefd is geweest en daarover vertelde (al komt hij heel gelukkig over met z'n vrouw.) Elio ligt ook in een scene op schoot van zijn ouders, ze waren dus heel close

De vader stelde hem inderdaad gerust. Ik had het idee dat de vader hintte dat hij ook wel eens verliefd was geweest (op een man) maar dat dat veel minder sterk was dan de relatie die zijn zoon met Oliver had (wat ook kan hebben meegespeeld is dat in de tijd dat de vader jong was een dergelijke relatie helemaal taboe was). Je hebt inderdaad gelijk dat Elio nogal aanhankelijk is naar zijn ouders toe, misschien is dat in de Italiaanse cultuur veel gebruikelijker dan b.v. in de Nederlandse en dat ik die aanhankelijkheid vanuit mijn Nederlandse achtergrond wat raar vond. We zijn het zo te zien dus eens over wat er gebeurde maar ik had liever een andere uitwerking gezien, maar wellicht komt dat ook door mijn (niet Italiaanse) achtergrond. Ik meende ook gezien te hebben dat de moeder best gecharmeerd was van Oliver (voor zichzelf dan) en ik kan mij geen momenten van grote passie tussen pa & ma herinneren. Misschien een verstandshuwelijk (?), op basis van goede vriendschap. Dat maakt de film ook zo sterk -zeker in het begin- je kunt er alle kanten mee op.

Ik denk ga de film trouwens nog wel herzien op Bluray over enkele maanden, wellicht denk ik dan (iets) anders over die scene en anderen.

Prachtige film. Sterk geacteerd. Mooie muziek, fijne Italiaanse setting.
Ik moest er even inkomen, maar uiteindelijk greep de film mij ontzettend aan. Het einde is misschien een tikkeltje langdradig, maar verder vind ik de film erg onderhoudend.

Anders dan dat heb ik weinig op de film aan te merken, al ben ik het eens dat de monoloog van vader op het einde wat onnatuurlijk aanvoelde. Maar ook wel weer goed in die zin dat het inderdaad definitief bevestigt dat de romance niet onopgemerkt was gebleven; dat was ook wel erg ongeloofwaardig geweest.

Jezus, wat slaat deze film in als een bom. Eerlijk gezegd heeft de film totaal niet op mijn radar gestaan tot de verhalen over kansen op prijzen, maar echt alles is mooi aan deze film. Van het fantastische spel van Chalamet en Hammer tot de openingscredits, heerlijke soundtrack, en de aanstekelijke zomerse en speelse sfeer. Echt een ontspannende en diep ontroerende film. Alles ziet er ook prachtig uit, en je hebt gewoon vanaf het begin al het gevoel naar een moderne klassieker te kijken.

Het verhaal draait natuurlijk vooral om Elio en Oliver, die vanaf het begin al zo amusant zijn als tegenpolen (in gedrag en lichaamstaal) die botsen en elkaar aantrekken. Hammer speelt een gigantisch sympathiek personage, maar Chalamet is nog een tikkeltje indrukwekkender. Het is zo overtuigend hoe hij op een gegeven moment echt tot over zijn oren verliefd is en geobsedeerd door Oliver. Er schiet me eigenlijk geen rol te binnen die koortsachtige verliefdheid zo goed weet te vatten.

Verder ook zoveel geweldige scènes, de beste soundtrack van het jaar (mét Sufjan Stevens, van wie zelfs de remix van het al eerder gemaakte Futile Devices wel voor de film geschreven lijkt) en vooral het einde dat ongelofelijk gevoelig is. Mooi om eens een film te zien waarin de ouders (of nou ja, de vader dan in elk geval, die wat van zichzelf in zijn zoon lijkt te zien) heel goed doorhebben dat Elio homo is en hem daarop volledig in steunen. En jezus, wat blijft deze film in je hoofd hangen. Een van de beste films over liefde, lust en adolescentie. Maar alleen al voor de zomerse sfeer zou ik hem zo opnieuw kijken. 4.5*.

Gezien de enthousiaste berichten en het hoge gemiddelde deze film gisteravond bekeken en wat ik vreesde gebeurde ook en dat is dat ik mij niet in het minst met de hoofdrolspelers kon identificeren. Dit overkwam mij bij soortgelijke films zoals Brokeback Mountain en Happy Together idem dito. Waarom dan zou je je dus kunnen afvragen? Heel simpel, ik val op vrouwen, niet op mannen. Daarom doen films die gaan over de herenliefde mij helemaal niks. Als het gaat over de vrouwenliefde dan wordt het een ander verhaal. La Vie d'Adèle en Thelma vond ik prachtfilms. Tja, film is voor mij nu meer dan ooit een zaak van het gevoel. Voel ik niks, dan houdt het gewoon op. Ook bij deze film die bij mij ook nog eens zeer preuts overkwam. De laatste twintig minuten en dan heb ik het vooral over die scène waarin de vader Elio toesprak en voor hem begrip toonde kon ik wel waarderen. Voor mij ook verreweg de beste scène maar voor de rest kwam deze film met zijn 130 minuten mij over als een zeer lange zit. Was ook blij dat ie eindelijk afgelopen was. Oh ja, voor ik het vergeet te vermelden, die song van Sufjan Stevens was wel mooi trouwens.

2.0*

Hm.. wat moet ik hier nu van denken.

Ik ben toch ook aardig hetero maar ik kan nog steeds wel de schoonheid van een film inzien die iets heel anders brengt. Vind ik de erotische scenes dan opwindend? Nee, maar doet dat dan zoveel afbreuk aan de film?

Ik zag aan het begin van de film al James Ivory enigszins verrassend als producent staan en dat gevoel is de hele film bijgebleven.

Het doet aan alles behoorlijk als een Ivory film denken, die maakte nogal van dit soort films in de 80s/90s . Wellicht met een iets hipper sausje nu.

Zeker wel mooi, maar niet echt iets wat me lang zal bijblijven vermoed ik.

Overigens ken ik Noord Italie best goed maar deze film leek wel van de ene naar de andere lokatie te verhuizen. Van regio Bergamo naar Gardameer naar Oost Lomabardije en weer terug. Niet heel erg duidelijk allemaal.

Waarom moet het onderscheiden worden, wibro? Herenliefde? Damesliefde? Mixliefde?

Kan het niet gewoon een film over eerste liefde en het verlies daarvan zijn? Kun je je daar echt niet in verplaatsen als je het object van de affectie van de hoofdrolspeler zelf niet begeert?
Daar gaat het toch helemaal niet om, lijkt me? Het is geen erotiek of porno, en de emoties van Elio zijn Universeel. Ik herkende ze ook deels, als hetero, al waren mijn ervaringen natuurlijk anders. Dat je op vrouwen valt betekent toch niet dat je alleen met vrouwen(liefde) mee kunt leven?

Zie dit niet als een aanval, maar is dat niet toch misschien deels te wijten aan onwennigheid (met wellicht toch nog een latent restje homofobie)?

Uiteraard, jij bent mij niet, en als iets je niet raakt, raakt het je niet. Simpel.
Maar dat betekent niet dat we geen kritische vragen mogen stellen, natuurlijk

Het is ook gewenning vermoed ik.

Homoseksuelen weten niet anders dan dat er hetero erotische scenes langskomen in films en series.

Dat is andersom nog duidelijk een ondergeschoven kindje.

Ik vind het zelf ook niet altijd makkelijk hoor.

Overigens spreekt iedereen over die Sufjan songs bij deze film, maar dat Ravel stuk was de echte find hier voor mij.

Ik denk dat je daar gelijk in hebt (voorgaande post). En inderdaad, ik was daar ook niet altijd evenveel bij op mijn gemak als nu.

Une Barque sur L'Ocean, bedoel je dan met Ravel? Ik lees dat het uit de pianosuite Miroirs komt. Voor mij óók een ontdekking, want ik bleek daarvan alleen de 5e beweging (La vallée des cloches) in mijn toch niet onaanzienlijke muziekbibliotheek te hebben. Gelijk het hele stuk maar even opgezocht.

Die ja. heel mooi.

Gaandeweg greep de film me bij te lurven. Het gegeven van tijdelijkheid, een bekoorlijke omgeving, ontluikende liefde, de personages, je wordt erin meegesleurd, verliefd op deze liefde (en daarbij ook niet zozeer echt als een ‘homofilm’ ervaren en al dat identiteitsgedoe en het geproblematiseer). Het ging over een intense onverwachte aantrekkingskracht tussen mensen, puur.

Schitterende film die nog een tijd lang door mijn hoofd na galmt..

En wat een parels weer van Sufjan.

Prachtig. Bijna jammer om deze in de bioscoop te zien, gezien je m simpelweg 'voor jezelf wil' houden.

Ik las het boek afgelopen juni in de zomervakantie, in Italië, en was er weken stuk van. Blijft nazinderen, ik heb het al m'n vrienden aangeraden. Het boek is één van de mooiste dat ik ook ooit heb gelezen. Het gaf de film voor mij nog meer diepte, want je weet precíes hoe Elio zich voelt, al doet Timothée Chalamet het héél erg goed. De spanning tussen de twee mannen is goed voelbaar. Het is, zoals ik al vaker las hier, een film die je niet zo snel loslaat. Je voelt precies hoe Elio zich moet voelen in de auto bij zijn moeder.
De film duurde voor mij niet te lang. Het boek gaat zelfs verder dan de film, dus ik was zeer verontwaardigd toen de credits in beeld kwamen. In het boek keert Oliver namelijk terug,
terwijl Elio in Amerika studeert en zelfs twintig jaar na hun eerste ontmoeting, zien ze elkaar nogmaals en wordt duidelijk dat de liefde tussen die twee nooit weg is geweest. Ik vond het daardoor in de film een onbevredigend einde, maar dat komt puur door het lezen van het boek.

Ik hoop van harte op oscarnominaties.

Ik vond de eind credits echt fantastisch mooi gedaan en het bleef in de zaal ook muisstil door een huilende Elio en het schitterende Visions of Gideon van Sufjan Stevens. Voor mij het perfecte einde, maar ik heb het boek dan ook niet gelezen.

Wat een portie politiek correcte retorica. Lovenswaardig maar het komt mij niet werkelijk geloofwaardig over.

Natuurlijk is empathie de basis om in de huid te kruipen van een hoofdpersoon en noodzakelijk om films te waarderen, maar dit is geen universeel verschijnsel die bovendien los staat van het onderwerp zoals jij doet voorkomen. Ooit gehoord van een 'empathy gap', wellicht inherent aan subjectivisme?

De mate waarin een filmmaker slaagt om de kijker mee te nemen in zijn wereld mag zeker alleen beoordeeld worden op artistieke gronden en altijd los staan van het onderwerp, al is het maar om de schijn van 'bekrompenheid' te vermijden?

En dan nog moralistisch de homofobiekaart spelen. Dat is van hetzelfde niveau dat ik je nu zou bevragen of er niet een restje latente seksualiteit van je in de kast zit?

Dat jij het een fantastische film vond, prima, des te beter, maar om je nou moreel superieur te tonen wanneer een ander bedenkingen heeft bij de materie. Alsof de mens een homo ethicus is waarbij andersdenkenden simpelweg afgegleden zijn van de correcte moral high ground.

Dammit zoutzak, ik had een behoorlijk uitgebreid antwoord op je reactie getypt en wilde nog even iets quoten voor de duidelijkheid, weg! Met dank aan die quote bug in Edge waarbij hij naar het eerste bericht op de pagina springt. Short version: Het was niet bedoeld als moral highground of superieur, maar ik vind het tevens niet uit de lucht gegrepen gezien hetgeen ik op reageerde, De empathy gap kende ik niet, subjectivisme is wel in de studie voorbij gekomen. Homofobie kaart spelen vind ik enigszins gechargeerd, ik heb het zo voorzichtig mogelijk geformuleerd (lees hem nog maar eens), en twijfelde zelf al bij het gebruik van het woord gezien de beladenheid. Ik had het naderhand beter anders kunnen verwoorden, excuus wibro. 'Onwennigheid' waar we daarna op kwamen is beter.

Je laatste zin kan ik niet helemaal plaatsen. Dus als de mens geen homo ethicus is, stoppen we maar helemaal met het stellen van vragen, en discussiëren over wat ons beweegt en wat we daar eventueel van vinden? Glad ijs. Ik snap deels wat je bedoelt, maar de stelligheid waarmee je het verkondigt getuigt meer van het de waarheid in pacht denken te hebben dan mijn stukje, als je het mij vraagt. En er is geen Moral high ground wanneer je überhaupt geen standpunt inneemt, of in de gelegenheid gesteld wordt om zaken nu en dan respectvol ter discussie te stellen, niet? Volgens mij voldeed ik daar grotendeels wel aan.

Anderszijds ben je niet de eerste die me (in feite) een SJW noemt, dus ook daar kan wel eens een kern van waarheid inzitten, al herken ik me in de definitie daarvan niet

Terug naar de film wat mij betreft.

In mijn ogen een zeldzaam mooi portret van een jongen die z'n sexualiteit en liefde ontwikkelt/ontdekt. Qua positieve punten kan ik me prima aansluiten bij de meeste recensies hierboven, maar het het is bovenal een film waar ik gewoon sympathie voor voel. Een film die ik voor het kijkplezier prima nog een keer wil zien, maar ik verwacht niet dat ik over 5 jaar nog eens scenes terug ga kijken omdat het zo briljant gemonteerd/geschoten is.

Echter, een paar shots vond ik nogal opvallend. Zo zit er opeens een eigenaardige jump-cut in wanneer Oliver bezig is met het pellen van z'n ei, en dan in Bergamo dat korte shot dat gefilmd lijkt door hitte-sensoren. Met name die warmte-beelden waren prachtig, maar waarom slechts eenmalig en zo ontzettend kort? In een film die nogal braaf in elkaar is gezet viel dit toch wel erg uit de toon naar mijn gevoel.

Timothée Chalamet is overigens in alle opzichten prachtig om aan het werk te zien in deze film. Schot in de roos van de casting afdeling.

(ik vond die preek van de vader richting het einde echt totaal overbodig. Dat voegde echt niks toe aan de film, behalve een wat moralistische ondertoon dat de acceptatie van dit soort liefdesexperimenten niet altijd en overal geaccepteerd is oid.)

Ik vond dat juist de beste keuze van de film. Ik vond het einde in het boek eerlijk gezegd afdoen aan het verhaal want het is veel geloofwaardiger om na twintig jaar niet meer geobsedeerd te zijn door een liefde (zeker als die liefde je eerste liefde op 17-jarige leeftijd was, dan het omgekeerde. In het boek lijkt het alsof Elio echt wel vreselijk obsessief was, en vond dat ongeloofwaardig.

Maar natuurlijk heeft ieder zijn voorkeuren.