menu

Three Billboards Outside Ebbing, Missouri (2017)

mijn stem
3,88 (344)
344 stemmen

Verenigde Staten / Verenigd Koninkrijk
Misdaad
115 minuten

geregisseerd door Martin McDonagh
met Frances McDormand, Woody Harrelson en Sam Rockwell

Nadat er maanden verstreken zijn in de moordzaak van haar dochter zonder de dader gevonden te hebben, maakt Mildred Hayes een gedurfde stap. Ze laat op drie billboards, die weggebruikers naar haar stadje leiden, een controversiële boodschap maken gericht aan William Willoughby, de sheriff van de stad. Als zijn hulpsheriff Dixon, een onvolwassen moederskindje met een voorliefde voor geweld, betrokken raakt, wordt de strijd tussen Mildrid en Ebbings wetshandhavers alleen maar verergerd.

  • Vanaf 11 januari in de bioscoop
  • vanaf 11 mei te koop op dvd en blu-ray
zoeken in:
avatar van Zwolle84
4,5
De zwarte humor moet je buiten de grapjes om zoeken. Zoals zelf voor de reclameborden betalen zodat na je dood de anti-jou-campagne gewoon doorgaat.

avatar van JacoBaco
2,5
Zwolle84 Toen hij nog leefde, lag hij daar ook niet echt wakker van. Fijn vond hij het niet, maar ik kreeg niet de indruk dat hij er echt een issue van maakte. En als je dood bent, dan boeit het al helemaal niet meer, toch? Alleen zijn vrouw en kinderen misschien. Maar die leken op de eerste plaats ook niet zo onder de indruk.

Ik geloof wel dat er iets bestaat als universele humor. Three Billboards heeft een paar rake grappen en verder is het te plat en te makkelijk. Verre van subtiel. Ben het helemaal eens met leatherhead.

avatar van Mads Smikkelsen
3,5
Ja, te lollig om serieus te nemen, wel leuke avond gehad

avatar van Basto
4,0
JacoBaco schreef:
Zwolle84 Toen hij nog leefde, lag hij daar ook niet echt wakker van. Fijn vond hij het niet, maar ik kreeg niet de indruk dat hij er echt een issue van maakte. En als je dood bent, dan boeit het al helemaal niet meer, toch? Alleen zijn vrouw en kinderen misschien. Maar die leken op de eerste plaats ook niet zo onder de indruk.

Ik geloof wel dat er iets bestaat als universele humor. Three Billboards heeft een paar rake grappen en verder is het te plat en te makkelijk. Verre van subtiel. Ben het helemaal eens met leatherhead.


Niemand heeft het over subtiel of niet.... Het ging erom of de humor een goedmakertje was voor de zwaardere scenes. Het was ook niet subtiel, maar wel vaak mooi gedaan. De hele opbouw naar de onthulling van de billboards vond ik erg goed gedaan. Verder waren het ook vooral de leuke personages, (Francis zag er echt geweldig uit met haar doorleefde kop, kan 90% van dat gebotoxte Hollywood een voorbeeld aan nemen en Woody speelde ook weer erg innemend.), die het voor mij een fijne voorstelling maakte. Ik vond het gehele gedoe met die dwerg wat overbodig, dat voorkwam in het laatste kwart een hogere score.

avatar van JacoBaco
2,5
Basto Ik ging in principe vooral in op wat Zwolle zei. Hij zei: de zwarte humor moet je buiten de grapjes om zoeken. Zoals zelf voor de reclameborden betalen zodat na je dood de anti-jou-campagne gewoon doorgaat. En daar reageerde ik vervolgens op zonder verder wat te zeggen over subtiliteit. Vervolgens in de 2e alinea gaf ik nog maar eens mijn persoonlijke mening over de film. En toen viel wel het woordje subtiel ja omdat heel veel gebruikers het steeds maar hebben over subtiele humor.

Ben het wel haast volledig met je eens vanaf het moment dat je begint over: ''verder waren het ook vooral de leuke personages, (Francis zag er echt geweldig uit met haar doorleefde kop'' enz. enz.

Ik vind de film niet slecht, maar matig. Acteren uitstekend, intrigerende personages en niet cliché. Maar daar tegenover staat humor waar ik niet om kan lachen. Slechts een paar geslaagde grappen. Ben ook niet te spreken over de muziek. En tot slot ontspoorde de film. Zo'n beetje vanaf het moment dat Dixon die jongen door het raamt gooit.

avatar van JJ_D
3,0
Haat. En hoe uit haat alleen maar meer haat geboren wordt. Althans, zo lijkt het. Tot woorden, introspectie, spijt, wroeging en wat dies meer een kentering inluiden. Althans, zo lijkt het. Het pad van wraak ligt aan het slot immers nog steeds open, klaar om bewandeld te worden, nota bene door een geworteld verdriet dat zich alleen via woede kan verhouden tot de werkelijkheid.

‘Three Billboards Outside Ebbing, Missouri’ vertelt een sterk verhaal, zij het aan de hand van een doorzichtig scenario met een beetje geforceerde komische accenten en een ongewoon economisch gebruik van personages. Ieder karakter blijkt uiteindelijk wezenlijk voor het verhaal, waardoor het universum van de film een ostentatief geconstrueerd karakter krijgt. Toeval bestaat klaarblijkelijk niet, en elke wending dient expliciet ergens toe. Dat is natuurlijk in de meeste vertellingen het geval, maar bij Martin McDonagh ligt het er wel erg dik op.

Niettemin, het opent de ogen hoezeer de eerst verwenste Willoughby zich postuum ontpopt tot iemand die met onverwachte morele scherpte de weg vooruit wijst. Waar ‘Three Billboards Outside Ebbing, Missouri’ lijkt te vertrekken vanuit de premisse dat goed en kwaad helder te onderscheiden zijn, wordt gaandeweg duidelijk dat het begrippen zijn die in een reusachtige grijze zone komen te overlappen.

Wie is goed? Wie slecht? En aan wie is het om daar überhaupt uitspraken over te doen?

3,25*

avatar van JacoBaco
2,5
JJ_D schreef:
Wie is goed? Wie slecht? En aan wie is het om daar überhaupt uitspraken over te doen?

Tja, er zijn mensen die beweren dat de vrije wil niet bestaat. In dit geval bestaat goed en slecht niet.
Want geen vrije wil, geen verantwoordelijkheid. Toch?
Zo is het in de rechtspraak een voorwaarde dat de verdachte uit vrije wil een misdrijf heeft gepleegd. Ontbreekt die vrije wil – omdat iemand gedwongen werd tot een actie of geestelijk niet in orde was – dan is de verdachte niet schuldig en kan hij dus niet gestraft worden. Als geen enkel mens echt uit vrije wil handelt, zijn we dan nog wel verantwoordelijk voor onze daden?

Vrije wil bestaat niet echt - NEMO Kennislink - nemokennislink.nl

avatar van rep_robert
3,5
JJ_D schreef:


3,25*


Heb toch echt bij wiskunde geleerd om dit naar boven af te ronden Het is dus eerder een 3,24 voor jou dus

4,5
JacoBaco schreef:
(quote)

Tja, er zijn mensen die beweren dat de vrije wil niet bestaat. In dit geval bestaat goed en slecht niet.
Want geen vrije wil, geen verantwoordelijkheid. Toch?
Zo is het in de rechtspraak een voorwaarde dat de verdachte uit vrije wil een misdrijf heeft gepleegd. Ontbreekt die vrije wil – omdat iemand gedwongen werd tot een actie of geestelijk niet in orde was – dan is de verdachte niet schuldig en kan hij dus niet gestraft worden. Als geen enkel mens echt uit vrije wil handelt, zijn we dan nog wel verantwoordelijk voor onze daden?

Vrije wil bestaat niet echt - NEMO Kennislink - nemokennislink.nl


Het heeft niets met de film te maken maar als 'filosoof' moet ik hier natuurlijk toch even op reageren. Al vanaf de oudheid raken wetenschappers in de war vanwege de wijsheid dat alles een oorzaak heeft waarbij het de taak is van de wetenschap om die oorzaken op te sporen. Hoe kunnen we vrij en dus verantwoordelijk zijn als alles, dus ook ons gedrag, veroorzaakt en dus gedetermineerd is? Welnu, het antwoord van de filosofen is even simpel als doeltreffend: absolute vrijheid (je kunt even goed A als B kiezen) is geen vrijheid maar willekeur; vrijheid is ook bepaling/determinatie maar een bijzondere soort namelijk zelfbepaling (zelfdeterminatie). Je bent dus vrij als je je daden zelf hebt gewild. Uiteraard is het zo dat omstandigheden en/of hersenprocessen bepalen dat je bv. A en niet B kiest, maar als jij die keuze kunt bevestigen als jouw keuze dan geldt dat als een vrije keuze.

In de rechtspraak wordt dit impliciet ook gehanteerd: als jij iets doet omdat bv. een stem in je hoofd daartoe opdracht gaf terwijl je het eigenlijk niet wilde doen, dan bevestig je je keuze dus niet als jouw keuze (je bent dan dus eigenlijk gedwongen door die stem die je niet herkent als je eigen stem) en dan was je onvrij. Maar als je je keuze wel herkent als jouw keuze dan geldt dat als een vrije keuze waarvoor je verantwoordelijk bent (en waarvoor je dus kunt worden gestraft), ook al zullen er best onbewuste hersenprocessen ten grondslag hebben gelegen aan jouw keuze: de oorzaak van je keuze is dus niet relevant maar het gaat erom of je je keuze herkent of bevestigt als jouw eigen keuze.

avatar van JacoBaco
2,5
De filosoof Goed dat je je naam eer aandoet. En jij bent het dus ook met die filosofen eens? Ik zou hier wel dieper op in kunnen gaan, maar dat is off topic.

Wat de film betreft. ‘Three Billboards Outside Ebbing, Missouri’ lijkt te vertrekken vanuit de premisse dat goed en kwaad helder te onderscheiden zijn, wordt gaandeweg duidelijk dat het begrippen zijn die in een reusachtige grijze zone komen te overlappen. Wie is goed? Wie slecht? En aan wie is het om daar überhaupt uitspraken over te doen? Wat JJ_D dus net schreef.

Ik was daar tijdens het kijken totaal niet mee bezig. En nu ik eraan terugdenk, is het alsnog vrij oppervlakkig. Ik kan begrip opbrengen voor specifieke daden. Dixon die zo'n jong door een raam smijt. Ik snap wel waarom, maar ik vind het fout. Ook goede mensen doen slechte dingen. Niemand is perfect. Emoties zijn erg dominant. Ik ben wel benieuwd naar deze grijze gebieden, want ik weet ze niet.

4,5
Ja, ik ben het met die filosofen eens.

Ik kan me wel vinden in wat JJ_D schrijft. Zo lees ik hier dat men de dwerggrappen goedkoop vindt, maar ik ervoer die niet als grap voor de kijker maar om te laten zien dat de mensen in de film die die foute grappen maken niet zo 'goed' zijn als wij misschien dachten dat ze zijn. Ik denk dat de film echte mensen heeft willen laten zien die gewoonweg een stuk complexer in elkaar steken dan eendimensionaal 'goed' en 'fout' zoals de meeste andere films doorgaans laten zien.

avatar van JacoBaco
2,5
De filosoof schreef:
Ik denk dat de film echte mensen heeft willen laten zien die gewoonweg een stuk complexer in elkaar steken dan eendimensionaal 'goed' en 'fout' zoals de meeste andere films doorgaans laten zien.

Dat is wel zo ja. Maar heel diep gaat het niet. Althans, zo ervaar ik het. Of laat ik het anders zeggen, ik zie voldoende films met complexe personages waardoor ik Three Billboards niet als uitzonderlijk beschouw. Wellicht jullie ook niet, maar sommige gebruikers doen wel een speciale vermelding. Dat vind ik uiteraard oké, maar hoeveel complexer is Three Billboards dan in vergelijking met The Green Mile bijvoorbeeld?

Ja, bij Sam Rockwell denk ik nog steeds aan The Green Mile.

4,5
Er zijn inderdaad wel meer films met niet-eendimensionale karakters, maar The Green Mile vind ik dan een slecht voorbeeld want die film kent juist alleen maar personages die of alleen maar goed of alleen maar slecht zijn...

Het is overigens geen aspect waarop ik de film Three Billboards een hoog cijfer heb gegeven.

avatar van JacoBaco
2,5
De filosoof schreef:
maar The Green Mile vind ik dan een slecht voorbeeld want die film kent juist alleen maar personages die of alleen maar goed of alleen maar slecht zijn.

Ja, maar spoilers voor The Green Mile. Je zit naar een film te kijken met daarin gevangenen. Ze hebben blijkbaar iets gedaan wat slecht is. Maar toch krijg je voor de meeste sympathie. Ik in elk geval wel. En John Coffey wordt als good guy alsnog ter dood veroordeeld.

avatar van Left4Dead
4,0
Martin McDonagh, zijn eerste twee echte werken waren het zeker niet voor mij. Maar bij deze prent viel al snel mijn mond open. Een goed gekozen cast dat scherpe dialogen met overtuiging brengt, het script loopt gewoon zeer goed. Het zou allemaal zo uit het leven gegrepen kunnen zijn, de Amerikaanse, soms dwaze, wetten staan op scherp.

Een kneuterig dorpje wordt in de ban gehouden door een actievoerende vrouw die d.m.v. billboards een sheriff dwingt tot een goed en gedegen onderzoek naar de verkrachting en moord op haar dochter. Perfecte timing, had net een aflevering van Peter R. de Vries gezien op YouTube over slap politiewerk, dit was een welkome vervolg op de aflevering van de misdaadverslaggever. De prent haakte precies in waar de aflevering van het programma om ging. Het laconieke optreden van de wetsdienaren.

Maar de film wil het moraal aantikken, who's right and who's wrong. De partijen hebben zowaar allebeide een punt, je wordt regelmatig heen-en-weer geslingerd tussen die partijen. Allebeide hebben ze hun punten maar ook hun bezwaren. Het is behoorlijk geloofwaardig neergezet, het zou in je eigen dorp of stad zomaar kunnen voorvallen. Zeker omdat de acteurs het volledig natuurlijk brengen en de regisseur niet uit de bocht vliegt met het onderwerp. Iets wat menigmaal wel gedaan wordt in de wat cheesy Hollywood projecten om het verhaal volledig uit te kunnen melken in de bios en daarna met de dvd verkoop enz.. Dat is de krachtbron van deze film.

Er zitten pareltjes van momenten in de film, zoals bij de tandarts en het gesprek met de dominee. En zo zijn er velen op te noemen waardoor je volledig de film binnengezogen wordt. Zeer snode bedacht om de sheriff in het verhaal een enge ziekte aan te meten, daardoor blijven beide zijden erg menselijk en aandoenlijk zodat je dieper over de kwestie gaat nadenken voordat je een conclusie trekt. Want de film heeft eigenlijk alleen maar verliezers in het verhaal. Daardoor is het simpelweg een drama i.p.v. een thriller te noemen. Een drama met soms een heerlijke spanningsveld doorbrekend momentje humor erdoor, maar zeker op uitermate goed gekozen momenten.

Een aandoenlijk verhaal, een lach en een traan. Daar ik totaal geen fan van dramafilms ben, ben ik ditmaal toch wel gecharmeerd door het drama dat prachtig vertolkt is in beeld en acteerwerk. De soundtrack past bij de setting, het dorpje met zijn naïef volkje is goed uitgekozen. Naïef mag het dorpsgepeupel dan wel zijn, maar qua emoties doe ze zeker niet onder voor de rest van het land.

Een ieder die voor zijn recht staat en gaat, dat is het motto binnen het verhaal. Hoe dat recht gehaald wordt kun je op vele manieren doen, dan wel gepast of ongepast. Me dunkt dat de regisseur ons duidelijk wil maken dat er eerst nagedacht moet worden voordat men tot actie overgaat.
En daar draait het om in het tweede deel van de prent. Het gaat van drama over naar thriller en die schakeling wordt heel soepeltjes in beeld gebracht. Het geheel is een principe kwestie geworden, niets van de oorspronkelijke bedoeling lijkt nog het motto te beslaan.

Goed teder verhaal, een fantastische cast en een puik stuk regie met een passende soundtrack.
In een kleine halfzin kan ik deze prent omschrijven: sterk werk.

avatar van Woland
4,0
Wat de bovenbuurman zegt.

Of om het iets uitgebreider op te schrijven, ik vond Three Billboards... wel een puike film. Van te voren had ik wat meer een Fargo-achtige film verwacht, maar dit is toch meer een op momenten heftig drama, met daarbovenop (of daar tussendoor) ook een hoop humor die bij mij in ieder geval goed landt. De humor is misschien soms een beetje plat, maar ik kon de meeste grappen uitstekend waarderen - ik zag net dat McDonagh ook In Bruges heeft geregisseerd, en dat verbaast me helemaal niks gezien de hoeveelheid grofgebekte maar ontzettend grappige dialogen. Doet me ook een beetje Iers aan, maar misschien zoek ik daar te veel achter.

De meningen zijn er nog wel wat over verdeeld zie ik, maar ik zag hier toch met name een drama aan - over de wanhoop en woede na een onopgeloste moord en verkrachting, en over de vijandigheid die door blijft sudderen binnen zo'n gemeenschap. Met ook een paar behoorlijk gewelddadige scenes tussendoor. McDonagh brengt die gemeenschap mooi in beeld; de meeste personages, zelfs al zijn het typetjes (Rockwell met name), komen redelijk authentiek over en worden met nuances gebracht. Echt goed en echt kwaad is er niet - wel een hoop kwaad dat komt door ondoordacht en primitief handelen. Wat dat betreft doet McDonagh er ook wel goed aan door de film te laten eindigen op de open wijze - we krijgen geen uitsluitsel over de oorspronkelijke moord, en ook niet over de afloop van de expeditie naar Idaho, al wordt er natuurlijk sterk gehint dat Mildred en Jason genoeg afkoelen gedurende de rit om hun neanderthal-insticten in bedwang te houden.

avatar van blurp194
4,0
Leuk.

Niet iedere film weet me nog te verbazen, maar deze doet het dan toch maar even twee keer. En wellicht ligt het er allemaal een beetje dik bovenop, het thema van 'niet iedereen is alleen maar goed of alleen maar slecht'. Maar toch, aardig gedaan. En buiten dat is er wel een erg mooi stukje sfeer neergezet, en zijn McDormand en Harrelson echt geniaal in hun rol. Oh en Rockwell vanzelf ook. En foute humor, ja, ik mag daar graag om lachen, dat ook nog. En dan af en toe een paar erg, erg mooie shots, dat maakt het wel redelijk af.

Gast
vandaag om 14:06 uur

geplaatst: vandaag om 14:06 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

*

* denotes required fields.