Three Billboards Outside Ebbing, Missouri (2017)

Briljant. Doet qua stijl (ook dezelfde hoofdrolspeelster) heel erg aan Fargo denken, maar daar waar die laatste mij niet wist te overtuigen, viel hier alles perfect op zijn plaats. Knalprestaties van Frances McDormand, Woody Harrelson en Sam Rockwell. Beklijvend.

“Raped while Dying.

Still no arrests.

How come, chief Willoughby?”

Iedereen die wel eens mijn schrijfpogingen leest, weet ondertussen wel dat ik een bloedhekel heb aan alles wat ook maar blijk geeft van een feuilletonistisch karakter en waar prequels en sequels te pas en te onpas worden gebruikt om het verhaal nog verder uit te melken. Schrik dan niet van de volgende uitspraak mijnentwege. Ik hoop dat er een vervolg komt op “Three Billboards outside Ebbing, Missouri”. Een voortzetting van dit briljant verhaal waar we te weten komen hoe Mildred (Frances McDormand) en Dixon (Sam Rockwell) de zaak afhandelen. Ik ben er zeker van dat deze film moeilijk te overtreffen zal zijn in zijn genre. En niet vanwege verbazingwekkende speciale effecten of actievolle filmsequenties. Maar wel vanwege het ingenieuze verhaal en de weergaloze vertolkingen. En ook al is het verhaal voorzien van ultra serieuze onderwerpen zoals discriminatie, partnergeweld, seksuele mishandeling en moord, zit er toch een subtiele komische laag in die verzadigd is van zwartgeblakerde humor waar het cynisme en ironische van afdruipt. Helemaal mijn ding dus.

“Three Billboards outside Ebbing, Missouri” gaat over woede en machteloosheid. De woede over een niet opgeloste zaak waarbij Angela, de dochter van Mildred, verkracht werd en levend in brand gestoken door één of meerdere onbekenden. En na ettelijke maanden is Mildred op het lumineuze idee gekomen om het falen van het gerechtelijk onderzoek aan de kaak te stellen. En dit door ongegeneerd de boodschap hierover op drie reclameborden uit te smeren waarbij Chief Willoughby (Woody Harrelson) geviseerd wordt, louter en alleen vanwege zijn leidinggevende functie. Maar niet alleen woede en weerwraak staat centraal in deze schitterende film. Ook vergevingsgezindheid komt aan bod. Zoals het moment tijdens een politionele ondervraging waarop Mildred zich oprecht bezorgd voelt over Willoughby’s gezondheidstoestand. En ook het moment waarop Red Welby (Caleb Landry Jones), de verhuurder van de reclameborden, Dixon een glas appelsiensap aanbied, verraste me. Twee momenten waarbij blinde woede eventjes plaats maakt voor mededogen.

Ook al staat de naam van Woody’s naam in koeien van letters op een reclamebord, toch is zijn inbreng niet echt doorslaggevend. Tot mijn verbazing verdwijnt hij ook halfweg de film uit beeld. In de eerste plaats is het Frances McDormand die de gehele aandacht opeist. En ze doet dat op een verbluffende wijze. Een verbitterde vrouw die het wachten op een arrestatie beu is. Mildred is in de veronderstelling dat er geen enkele inspanning wordt geleverd door het korps om eventuele leidraden te volgen en echt politiewerk te verrichten. In haar ogen zijn de politiemensen een groep racistische onbenullen die hun dienstdagen doorbrengen met het lastig vallen van Afro-Amerikaanse medeburgers. Ze is een taaie tante die dwarsliggers stevig aanpakt, zowel verbaal als fysiek. En hierbij wordt niemand gespaard. Of je nu priester of tandarts bent. Ze schuwt het zelfs niet om jonge studenten in het kruis te trappen. En ook al lijkt ze een onaangenaam persoon wiens scherpe tong wonden nalaat, toch slaagt ze erin om je sympathie op te wekken. Daar zorgen de soms kurkdroge, humoristische opmerkingen voor. Frances McDormand mag met recht over enkele maanden eigenares worden van het begeerde beeldje tijdens de Oscar-uitreiking.

En zo’n beeldje mag dan ook ineens gereserveerd worden voor Sam Rockwell. Zijn acteren hier is gewoonweg magistraal. Dixon is een agressieve hillybilly die liefst van al minderheden in elkaar slaat en bijna constant onder invloed zijn job als politieman uitvoert, wetende dat het getolereerd wordt door zijn overste. Een niet zo bijster intellectueel personage wiens overgewicht hem soms zichtbaar parten speelt. En die stupiditeit van Dixon zorgt soms voor komische situaties. En tenslotte is er Woody Harrelson. Een acteur naar mijn hart (die hij al gestolen had door zijn deelname aan de sitcom “Cheers”) die altijd met zoveel souplesse en professionalisme zijn rollen speelt. In tegenstelling tot het verwarde en soms wrede personage uit “The Glass Castle”, is Chief Willoughby een integer persoon die oprecht inzit met de situatie waarin Ms. Hayes zich bevind. Al bij al zijn het drie glansrollen die op een voortreffelijke manier gespeeld worden door deze acteurs. Al daarvoor is deze film aanbevelenswaardig.

Maar het is ook het intelligent geschreven script dat deze film de moeite waard maakt. Het is inderdaad een film vol loodzware thema’s. Het onrechtvaardige in deze wereld en hoe mensen hiermee omgaan. Het verwerken van een immens verdriet. En er zijn ook ongemakkelijke momenten vol agressie en dreiging. En toch zindert er steeds een laconieke ondertoon die doorspekt is met doordachte, dubbelzinnige humor. En deze verschillende stemmingen wisselen elkaar in razend tempo af. Sommige scènes vloeien over van agressief en dreigend, naar humoristisch en emotioneel. “Three Billboards outside Ebbing, Missouri” is een juweel van een film waar ik enorm van genoten heb en die ik dolgraag nog wel eens wil herbekijken.

4.5*

Net gezien in de sneak. Wat een vervelend opgeblazen Amerikaans gedoe zeg. Je hebt de blockbusters voor alle leeftijden en je hebt de arthouse blockbusters voor 16 jaar en ouder zoals deze en ik trek dat laatste erg slecht. Ik ben dol op vrouwen die hun mannetje staan, maar dit is veel te blasé! De humor beviel mij ook niet goed en de muziek is ook erg irritant. Alleen het acteerwerk is ijzersterk.

Oké die militair komt dat winkeltje binnen en smijt een beeldje kapot. Waarom? Later zien we hem weer in de kroeg en vertelt hij een verhaal over een mogelijke verkrachting ergens is Afghanistan ofzo. Dat het in Afghanistan was, dat heb ik zelf bedacht. Na de hint van de nieuwe politiechef over zand zal het daar wel ergens zijn. Helaas, hij is niet de moordenaar van haar dochter, maar weet je wat, misschien maken we hem alsnog koud en de film is afgelopen!

En dan nog de rol van Peter Dinklage. Waarom? Deze film wil veel te veel, maar ik trap er niet in. Dit is zoals ik al zei opgeblazen gedoe en ik vind het erg matig. Al is het ergens wel grappig dat hoe de agenten in deze film worden neergezet hoogstwaarschijnlijk best wel accuraat is.

O, en de enige van wie ik de humor wel kan waarderen is het Woody Harrelson personage. Verder er is erg weinig subtiliteit en is het over het algemeen te uitbundig. Slechts een paar momenten hebben mij kunnen raken.

Een vervelende film. 2,5*

Hm.. ik vind het ook moeilijk.

Aan de ene kant een heel vermakelijke zwarte komedie, aan de andere kant.. de film wil net iets te graag. Het ligt er bij vlagen te dik op. Alsof de schrijvers zoiets hebben van 'dit wordt een classic oneliner haha!'

Vind het wel een verrassende film om zoveel awards te pakken ook. Echt heel arthouserig is het niet en echt super origineel nou ook weer niet. Het kijkt vooral erg lekker weg en heeft zowel een traan als een lach.

De cast is wel heel goed, ook Rockwell, als is zijn personage dan weer typisch een voorbeeld van iets te graag willen. Met zn ABBA en stripjes .

Ik zie vergelijkingen met Coens maar die vind ik doorgaans toch net wat doordachter.

Hier heb je de dwerg incl de voorspelbare humor, het veel te domme nieuwe 19-jarige vriendinnetje incl voorspelbare humor, de rapist die net wat te eendimensionaal is en opbiecht etc dat bedoel ik dus met het ligt er te dik op.

Dat gezegd hebbende: uitermate vermakelijke wegkijker met een hilarische McDormand en overal goede bijrollen.

Een prima film. Een aangename combinatie van drama en (droge) humor. Een geslaagd drama over een vrouw die erachter wil komen wie er verantwoordelijk is voor de verkrachting en dood van haar dochter. De film bevat echter ook de nodige droge humor en ook op dat punt is het een geslaagde film. Het acteerwerk is ook prima. Met name McDormand, Harrelson en Rockwell zetten goede rollen neer, maar ook de bijrollen zijn goed verzorgd. McDormand zet een zeer overtuigende rol neer als rouwende moeder, maar wel een met de nodige pit. Ook Harrelson weet zijn personage sterk neer te zetten. Met name de scène, waarin zijn personage komt te overlijden, is erg goed uitgewerkt en komt sterk over. De setting van de film is bovendien alleraardigst. Kortom, op allerlei vlakken de moeite waard.

"I think we got kind of a problem."

Martin McDonagh heeft met 'In Bruges' een prima debuut afgeleverd, dus ik verwachtte met deze titel een soortgelijke trant te zien. Met alle recente loftuitingen in het achterhoofd is dit voor mij echter uitgelopen op een domper.

De premisse van een rouwende moeder die er alles aandoet om de onopgeloste moord op haar dochter weer in het licht te brengen is nochtans intrigerend. In het bijzonder omdat ze een persoonlijke hetze tegen de lokale autoriteiten begint middels het plaatsen van confronterende billboards. Helaas is het verdere verloop een warboel die nogal stuurloos aanvoelt.

Met name in de personages is te merken dat er te veel mee gedaan wil worden; deze zwenken qua moraal zonder blikken of blozen van de ene naar de andere kant zonder enige consequenties. Onder het mom van meerdere lagen wordt dit goedgepraat, maar ik snap niet hoe men ermee wegkomt. Het sterke acteerwerk kan dit in ieder geval nog verhullen.

Als kijker moet je de rare plotwendingen en veelal misplaatste zwarte humor voor zoete koek slikken. Hoewel er enkele momenten zijn waar dit goed tot uiting komt, is het merendeel te aangedikt wat mij betreft. Het einde is net zo besluiteloos. En dat is best jammer, want de algehele sfeer en de regie in 'Three Billboards Outside Ebbing, Missouri' is vrij gerieflijk te noemen.

Al met al een opmerkelijk drama dat je moet liggen. Desondanks krijgt de film nipt het voordeel van de twijfel.

Kleine 3,0 sterren.

"You can't say nigger torturing no more, you gotta say peoples of color torturing"

Zwarte droge humor.

Ondanks het zware thema vol met wanhoop zit er veel humor in.

De tragiek van de diverse personages komt prima tot uiting. Mama Is Boos, dat is duidelijk, en ze probeert op haar eigenzinnige manier schot in het onderzoek te krijgen. Intussen hebben sheriff Willoughby en Dixon (geweldige rol van Sam Rockwell trouwens die van enorme klootzak langzaamaan toch op mijn sympathie kon rekenen) ook zo hun issues.

Het is allemaal natuurlijk wat ongeloofwaardig en over de top dat dingen zonder consequenties blijven maar het is allemaal wel genietbaar.

Aanvankelijk viel de film me tegen: in tegenstelling tot wat de lovende kritieken beloofden, leek de film weer zo’n clichématig, typisch Amerikaanse film met zaken als verheerlijking van eigenrichting, een gewelddadige, racistische en geestelijk beperkte politieagent e.d. Maar vermakelijk was de film wel en de escalatie in het verhaal maakte de film gaandeweg zelfs spannend. Uiteindelijk worden aan het eind wat clichés c.q. verwachtingen op z’n kop gezet, waardoor het toch een bijzonder bevredigende ervaring is geworden.

Ik lees hierboven dat mensen (het einde van) het verhaal niet bevredigend vinden, maar ik denk dat je deze film moet kijken vanwege de personages, die interessant zijn en/of zich op een interessante wijze ontwikkelen, en dat het verhaal slechts de achtergrond vormt voor de innemende personages en hun worstelingen. Niet het verhaal maar de personages geven hier de lach en de traan en het bevredigende gevoel. En als bonus worden ook hedendaagse thema’s als discriminatie op een leuke manier aangesneden.

Tussen vier en viereneenhalve ster.

Dit begint echt te lijken op een love it or hate it film en dat is ook best te begrijpen, dat Three Billboards Outside Ebbing, Missouri niet voor iedereen is mag duidelijk zijn maar dat idee krijg je ook al een beetje met de titel. Briljant als het om eenvoud draait maar vrij duidelijk mag zijn dat de kans zeer aanwezig is dat het geen allemansvriend gaat worden.
Ik had bij deze film al hoge verwachtingen, maar toen ik eenmaal in de bioscoop zaal zat ging ik voor bijna 2 uur door een emotionele rollercoaster en waren de acteerprestaties zo overtuigend en scherp neergezet dat je als kijker soms even vergeet dat je in een bioscoopzaal zit.

Frances McDormand & Woody Harrelson zijn eigenlijk (vanzelfsprekend?) de rollen die de film naar een hoger niveau weten te tillen, maar dit is niet zozeer omdat ze beter acteren dan de rest van de cast maar omdat ze over het algemeen gezien(Zeker Frances natuurlijk) de meeste screentijd krijgen en je als kijker het beste kan binden met deze 2 personages. Dit is in principe een groot compliment naar de rest van de cast want ik kon werkelijk waar geen 1 rol vinden die mij tegenviel of die ik misplaatst vond, het zijn stuk voor stuk top acteurs on the top of their game.

De eerste gedachten die ik had toen de aftiteling op het scherm kwam was holy fuck, je hoorde niemand praten in de zaal en dat terwijl er zelfs een paar tieners aanwezig waren. De film maakt een behoorlijke impressie, een beeldvorming die met momenten zo scherp is dat je meerdere keren in de film met tranen in je ogen zit. Tegelijkertijd heeft de film ook zwarte en met momenten zelfs bikkelharde humor die er voor zorgen dat je tussendoor weer even kan bijkomen.

Ik vroeg me af waar het einde naar toe zou gaan, door reviews die ik had gelezen was ik hier toch een beetje voorzichtig mee en wou ik er niet te veel van verwachten. Maar ik kan gelukkig met een gerust hart zeggen dat het einde niet alleen passend is, maar het ook duidelijk wordt waarom lang niet iedereen op een einde als dit zit te wachten, maar gelukkig ik wel. Even een beetje hoop, om er daarna toch achter te komen dat het leven gewoonweg not fair is. De opgekropte woede en haat om dan vervolgens toch maar weer twijfels te krijgen of ze deze man wel echt willen vermoorden? We gaan het nooit weten, of toch wel?

2018 is nog maar net begonnen, en ook al is de film oorspronkelijk van 2017 is de kans voor mij in ieder geval al groot dat deze op mijn nummer 1 gaat belanden van dit jaar. Niet dat het niet te over toppen kan zijn of het zelfde niveau kan halen, maar ze moeten van goede huizen komen.

Zonder enige twijfel een ontzettende grote aanrader! 4,5*

Zeer publieksvriendelijke film. Beetje humor, beetje drama, ja, dat krijgt de handjes wel op elkaar. In Kriterion werd vrijdagavond hard gelachen in K1, de grote zaal. De man naast mij verspreidde daarbij een onaangename geur, maar dat was niet het grootste probleem. Ik had een shawl bij mij, daar kon ik mijn neus in drukken.

Nee, het probleem was natuurlijk dat het allemaal vrij plat en makkelijk was. De humor was soms best aardig en subtiel, maar vaker zag je de grappen al van verre aankomen. Erger was het sentiment (dat hertje!). En natuurlijk de eenzijdige belichting van de arme Amerikaan. De redneck, white trash, ik ken er geen eens een normale benaming voor, zo erg is het. Racisme, seksisme, dat doen we niet meer (en terecht) maar de deplorables kunnen we ongestraft op hun nummer zetten. Lekker constructief.

Ik heb enige tijd in de buitenreclame gezeten. Daar schaam ik mij diep voor, maar dat doet er nu even niet toe. Wel dit: als een billboard vernield wordt is dat natuurlijk een probleem van de uitbater, niet van de adverteerder. Maar goed, boeiend ook. Domme film, snel vergeten.

Er is vrijwel geen valse noot te bekennen in dit meesterlijk geschreven en geregisseerde tragikomische misdaadmelodrama van de hand van Martin McDonagh​ dat erin slaagt om constant te verrassen. Frances McDormand​ steelt de film als Angela, de verbitterde moeder van een jonge vrouw die 9 maanden geleden is verkracht en vermoord, maar alleen omdat ze de meeste tijd op het scherm voor zich opeist. Woody Harrelson​ [als de doodzieke sheriff Willoughby] en Sam Rockwell​ [als de heetgebakerde agent Dixon] zijn even goed. Maar het meest opzienbarend is hoe McDonagh karakters met een klein rolletje toch laat schitteren. Let in dat opzicht vooral op Sandy Martin​ als Dixons moeder en Samara Weaving​, die als het piepjonge vriendinnetje van Mildreds ex-man de paar scènes waarin ze verschijnt met gemak steelt. Maar het is McDonagh die de grote ster is, want de film schakelt probleemloos van melodrama naar luchtige komedie en dan weer naar psychologisch drama. Enig kritiekpuntje is dat de film zich een beetje voortsleept naar het einde, maar perfectie is nu eenmaal een zeldzaamheid in de filmwereld. Dit komt aardig in de buurt.

Brave crowdpleaser. Kwalitatief hoogwaardig met een zoals altijd uitstekend spelende Frances McDormand die hier haar cynische personage uit Fargo recyclet. Veel sfeer uit die film is ook hier voelbaar. Ook fijn dat de bekende goedkope truukjes met soundtracks of sepiafilters hier niet zijn uitgehaald. De film doet weinig fout, niemand wordt op z'n teentjes getrapt, en daarmee heeft het zijn grootste troef in handen.

Het kent een zwartcynische ondertoon en is bescheiden is alle opzichten, nergens heeft het teveel van, het is niet te gevoelig, te spannend, te betrokken, etc. Maar daarmee dus ook niet (te) gedurfd. Oftewel, de veilige keuze die bij een bonte gezelschap altijd goed zal bevallen. Het blijft allemaal keurig binnen de lijntjes, en tussen de regels door hoef je ook niets te zoeken. Nadeel daarvan is wel dat het een film is die niet beklijft, geen nieuwe Fargo dus. Het eerste uur sleepte wat voort, gelukkig kwam er daarna wat meer vuur in. Popcorn in de hand en achterover leunen dan maar. Toch wel een kleine 3,5* voor deze degelijke maar tegelijk te bescheiden en te brave dramafilm. Het eveneens crowdpleasende moraal/dooddoener (all you need is love) had van mij niet gehoeven.

Misschien al erg vroeg in het jaar de beste film van 2018 gezien? Dat hij oscars gaat winnen lijkt me zo goed als zeker. Zelden een film gezien waar je zo vaak van lach naar traan wordt geslingerd als deze. Geweldig karakterspel waarbij Frances McDormand, die voor mij een heldin is in Fargo, in deze film misschien nog zelfs iets beter is. Maar ook Sam Rockwell, als Dixon, speelt de pannen van het dak.

De film doet bijna on Amerikaans aan met de harde teksten en controversiële plot wisselingen. Dit zal ik niet snel zeggen, maar deze film moet je zien anders mis je wat.

Fijne film.

Film die gelukkig vaak de goede snaar raakte. Ergens kan ik als je de film heel strikt kijkt begrijpen dat de film soms wat makkelijk is. Rockwell is wat dopy. Toch wil ik hier een lans breken dat de film veel meer is dan dat. Het is nooit een film die je de realistische vibe wil geven. De film werkt in extremen maar weet op de juiste momenten gas terug te nemen waardoor de impact heel erg aanwezig is. Zo werkt de dood van Harrelson fantastisch, en de reactie van Rockwell is zowel cinematografisch als qua impact sterk. De film is daar ook op zijn best. Want het is net als vorig jaar bij Hell or High Water een film die in het klein dorpige een verhaal verteld dat slaat op de grootschaligheid van de gehele wereld. Zo red de donkere man niet de zaak. De politieagent word alleen ontslagen, voor die daden zou die ook wel de cel in mogen, maar ook hij veranderd dat systeem in Amerika niet. Natuurlijk gaat er een bepaalde mate van sympathie naar McDormand maar dat haar daden niet goed zijn en nergens toe leiden is ook duidelijk. Men lijkt hier de nuances soms wat te hebben gemist. In dat opzicht hou ikzelf ook meer van deze vorm dan van de hedendaagse Coens die vaak het iets doortrekken naar absurdisme wat ik vaak wat slap vind. McDonagh heeft imo meer durf door het nooit te ver buiten onze werkelijkheid te plaatsen. Coen films willen de laatste tijd weleens meer leegte hebben omdat het een weinig urgente mening heeft.

Fijne film die in een fraai recent lijstje indie US films mag staan.

4 sterren.

Weggeblazen door deze film. Alles klopt gewoon. Het verhaal is aangrijpend, boeiend en ook vaak erg grappig. Visueel is de film geslaagd, maar het zijn natuurlijk vooral de acteerprestaties die deze film zo briljant maken. Ik moet eerlijk zijn dat ik Frances McDormand niet heel goed kende vooraf. Al zie ik nu dat ik veel films van haar heb gezien. Maar wat een geweldige rol zet zij hier neer. En van Rockwell ben ik al lang een groot fan en dit is zeker zijn beste rol dusver. En natuurlijk ook Harrelson die heel sterk speelt.

Denk wel mijn favoriet uiteindelijk van 2017.

4.5*

Eigenlijk weinig toe te voegen aan Drulko's review van een paar pagina's terug. Een vrij typische publiekslieveling die met een formulematige wisselwerking tussen zware dramatiek en 'relativerende' humor nogal makkelijk overkomt. De kijker moet na zo'n zware, serieuze scene natuurlijk wel even gerustgesteld worden met een leuk dwergengrapje (ha-ha). Of Rockwell komt met zijn potsierlijke typetje opdraven om de comic relief te verzorgen. Slechts enkele voorbeelden van de nogal geforceerde, flauwe humor die gedurende de hele film een irritatiefactor blijft. Ben niet bepaald de grootste Coens fan, maar die doen dat dan toch veel beter.

Middelmatige crowdpleaser met een traan en een lach. Een echte allemansvriend die vast hoge ogen zal gooien, maar behalve een sterke McDormand en een verdwaalde goeie grap vond ik er weinig aan. 2*.

Haat. En hoe uit haat alleen maar meer haat geboren wordt. Althans, zo lijkt het. Tot woorden, introspectie, spijt, wroeging en wat dies meer een kentering inluiden. Althans, zo lijkt het. Het pad van wraak ligt aan het slot immers nog steeds open, klaar om bewandeld te worden, nota bene door een geworteld verdriet dat zich alleen via woede kan verhouden tot de werkelijkheid.

‘Three Billboards Outside Ebbing, Missouri’ vertelt een sterk verhaal, zij het aan de hand van een doorzichtig scenario met een beetje geforceerde komische accenten en een ongewoon economisch gebruik van personages. Ieder karakter blijkt uiteindelijk wezenlijk voor het verhaal, waardoor het universum van de film een ostentatief geconstrueerd karakter krijgt. Toeval bestaat klaarblijkelijk niet, en elke wending dient expliciet ergens toe. Dat is natuurlijk in de meeste vertellingen het geval, maar bij Martin McDonagh ligt het er wel erg dik op.

Niettemin, het opent de ogen hoezeer de eerst verwenste Willoughby zich postuum ontpopt tot iemand die met onverwachte morele scherpte de weg vooruit wijst. Waar ‘Three Billboards Outside Ebbing, Missouri’ lijkt te vertrekken vanuit de premisse dat goed en kwaad helder te onderscheiden zijn, wordt gaandeweg duidelijk dat het begrippen zijn die in een reusachtige grijze zone komen te overlappen.

Wie is goed? Wie slecht? En aan wie is het om daar überhaupt uitspraken over te doen?

3,25*

Wat de bovenbuurman zegt.

Of om het iets uitgebreider op te schrijven, ik vond Three Billboards... wel een puike film. Van te voren had ik wat meer een Fargo-achtige film verwacht, maar dit is toch meer een op momenten heftig drama, met daarbovenop (of daar tussendoor) ook een hoop humor die bij mij in ieder geval goed landt. De humor is misschien soms een beetje plat, maar ik kon de meeste grappen uitstekend waarderen - ik zag net dat McDonagh ook In Bruges heeft geregisseerd, en dat verbaast me helemaal niks gezien de hoeveelheid grofgebekte maar ontzettend grappige dialogen. Doet me ook een beetje Iers aan, maar misschien zoek ik daar te veel achter.

De meningen zijn er nog wel wat over verdeeld zie ik, maar ik zag hier toch met name een drama aan - over de wanhoop en woede na een onopgeloste moord en verkrachting, en over de vijandigheid die door blijft sudderen binnen zo'n gemeenschap. Met ook een paar behoorlijk gewelddadige scenes tussendoor. McDonagh brengt die gemeenschap mooi in beeld; de meeste personages, zelfs al zijn het typetjes (Rockwell met name), komen redelijk authentiek over en worden met nuances gebracht. Echt goed en echt kwaad is er niet - wel een hoop kwaad dat komt door ondoordacht en primitief handelen. Wat dat betreft doet McDonagh er ook wel goed aan door de film te laten eindigen op de open wijze - we krijgen geen uitsluitsel over de oorspronkelijke moord, en ook niet over de afloop van de expeditie naar Idaho, al wordt er natuurlijk sterk gehint dat Mildred en Jason genoeg afkoelen gedurende de rit om hun neanderthal-insticten in bedwang te houden.

Leuk.

Niet iedere film weet me nog te verbazen, maar deze doet het dan toch maar even twee keer. En wellicht ligt het er allemaal een beetje dik bovenop, het thema van 'niet iedereen is alleen maar goed of alleen maar slecht'. Maar toch, aardig gedaan. En buiten dat is er wel een erg mooi stukje sfeer neergezet, en zijn McDormand en Harrelson echt geniaal in hun rol. Oh en Rockwell vanzelf ook. En foute humor, ja, ik mag daar graag om lachen, dat ook nog. En dan af en toe een paar erg, erg mooie shots, dat maakt het wel redelijk af.

Begint interessant maar wordt steeds overdrevener. Aardige film met dito acteerprestaties maar hij moet het teveel hebben van volslagen idiote acties om genoeg drama erin te pompen. Dat hele, nogal badinerende "kijk, het zijn toch mensen" vingertje erbij helpt ook niet. De confrontatie die de film nog het meest interessant had gemaakt wordt om onbegrijpelijke redenen domweg overgeslagen en dan begint de aftiteling al. Hier had duidelijk meer in gezeten.

“My daughter Angela was murdered 7 months ago, it seems to me the police department is too busy torturing black folk to solve actual crimes.”

Uitstekende film. De zwartgallige humor van McDonagh kan ik zeer waarderen, en met Harrelson, McDormand, Rockwell, Cornish, Hedges en Hawkes heb je natuurlijk ook wel acteurs die het geloofwaardig weten over te brengen. Maar ook de emotionele momenten komen soms echt binnen, en McDonagh heeft een fantastische balans gevonden tussen een lach en een traan. De momenten dat je Mildred ziet breken zijn de beste scènes, en ook de scene met Willoughby die zelfmoord pleegt en een brief achterlaat aan zijn vrouw (Abbie Cornish) is een moment dat ik echt even met een brok in m’n keel zat.

Maar daarna komt er weer een scene met Rockwell, Dinklage of Weaving en valt er veel te lachen. Een minpunt van Three Billboards is wel hoe de film omgaat met het gedrag van Dixon. Hij wordt aan het begin neergezet als racistische politieagent (wat we dus nooit echt zien), maar er wordt voor de rest niets mee gedaan want hij moet natuurlijk wel een positieve karakterontwikkeling doormaken. Zijn racistische gedrag wordt met een sentimentele brief van Willoughby goedgepraat, en daarmee gaat McDonagh iets te kort door de bocht. Rockwell weet Dixon wel perfect te spelen en voor de rest heb ik echt genoten van Three Billboards. Met een heerlijk ambigu einde.

Matig.

Beetje gelaten zitten kijken naar deze film. Het is op zich wel een degelijke productie, maar ik had continue het geval dat het meer wou zijn. Een film met een statement, een film die wat anders dan anders was, een film die mensen wat verweesd achterlaat.

Maar niet dus. Een aantal stevige karikaturen worden in het begin losgelaten en krijgen gaandeweg wat diepgang. Als in, je leert wat meer over ze en hopelijk ga je er wat medelijden voor krijgen. Dat werkte absoluut niet. Dan maar wat humor moet McDonagh gedacht hebben, maar ook dat blijkt uiteindelijk allemaal veel te braaf en netjes te zijn.

Dan maar gewoon een film waarin erg serieus geacteerd wordt, een nogal zwaarmoedig sfeertje hangt en uiteraard een open einde. Daar kan je IMDb boards vol over pennen, alleen jammer dat IMDb z'n boards gesloten heeft.

Echt specifieke negatieve punten zijn er niet, behalve dan dat alles zo degelijk en voorspelbaar is dat het gewoon wat saaiig en lui overkomt. Ideaal oscar-voer dit.

2.5*

Ik kan me toch moeilijk voorstellen dat deze film met de Oscar aan de haal gaat. Het acteerwerk is weliswaar uitstekend —vooral Frances McDormand is in topvorm— maar het verhaal laat hier en daar wel wat steken vallen. Dat geldt bijvoorbeeld de brand in het politiebureau en de afwikkeling daarvan, of beter gezegd het ontbreken daarvan. Voor het verhaal is het incident een onmisbare schakel, maar het komt mij als uiterst onwaarschijnlijk voor dat je daarmee op deze manier wegkomt in Amerika.. Voor de rest is het een prima film, goed voor twee uur vermaak vanwege de boeiende personages.

Tegenvaller. Soms zeer sfeervol met mooie muziek en beelden in een stadje dat overigens niet in Missouri ligt. Je vraagt je af waarom dit dan de titel is en ze niet het verhaal een paar honderd kilometer verder laten spelen. Wel een mooie titel trouwens die direct aangeeft waar de film over gaat, namelijk ook over een plaatsje in een gebied in de VS waar men wat conservatiever is, en waar je beter iemand kan verkrachten dan openlijk je dorpsgenoten afvallen. Want dan ben je pas echt de kwade. Alleen lijdt de film onder een script dat focus verliest en van zo'n verhaal verandert in iets dat gaat over dat je je leven niet door haat moet laten leiden. Natuurlijk, ik kan waarderen dat een film niet voorspelbaar is en afwijkt. Maar dit voelde als een onaf product.

En daarnaast is het script zwak geschreven met net iets te veel one liners die leuk moeten zijn, maar er net te over zijn. Zoals er ook te overdreven wordt geacteerd. McDormand kon ik in de trailer al niet uitstaan met haar niet-grappige vuilspuierij, maar ook Sam Rockwell is het eerste uur veel te dommig en komt gewoonweg nep over. Jammer, want het tweede uur heeft hij een hele mooie rol. En een Harrelson en de jonge Hedges weten wel hoe het moet en laten zien hoe het geheel had kunnen zijn. Ik heb me ook niet verveeld verder, maar het is wel een gemiste kans. 3,0*.

Getting the message across.

Een film met een hele duidelijke boodschap, maar wel een film die een duidelijk plottechnisch doel mist. Het heeft geen traditioneel begin, middenstuk en einde. Het wil nergens heen. Het kabbelt gewoon een beetje voort en als het einde daar is, laat de film je niet echt met een bevredigend gevoel achter. Het is niet echt duidelijk wat de makers van het publiek verlangen. Het maakt dat je aan het einde een beetje verloren achter blijft. Een einde wat heel goed binnen de film past, trouwens en iets waarmee Hollywood op dit moment punten wil scoren. Zal wel goed liggen bij de dames en heren in de Oscar commissie. Echter hebben al zoveel films in en buiten Hollywood dit trucje inmiddels gedaan en ook beter.

Three Billboards is wel erg degelijk gemaakt. Er is echt weinig buiten wat ik al genoemd heb, waar je iets negatiefs over kunt zeggen. De regie, muziek, editing, effecten, en het acteerwerk is allemaal erg goed. Vooral McDormand en Rockwell krijgen hier genoeg ruimte en goed geschreven dialogen om hun kunstje tot in perfectie te doen. Erg mooi spel van beide.

Erg goed gemaakt en kijkt erg makkelijk weg. Toch maakt het geheel te weinig indruk en mist het duidelijk iets van een doel en een climax.

De verwachtingen waren hoog gespannen voor Three billboards outside Ebbing, Missouri. Deze werden slechts deels ingelost. Het is een goede film geworden van Martin McDonagh die graag teruggrijpt naar zijn vertrouwde acteurs als Woody Harrelson en Sam Rockwell, net zoals hij dat deed met Colin Farrell in In Bruges en Seven psychopaths. En wederom een film waarin een dwerg meespeelt: dat kunnen we alleen maar toejuichen!

Moeten we Three billboards nu opvatten als een komedie of toch eerder een drama/misdaadfilm zoals hij toch meestal gecatalogeerd staat? De cast met Woody Harrelson, Sam Rockwell (geweldig in The green mile) en zeker Frances McDormand was outstanding. Sterke en spitsvondige dialogen (woord en wederwoord) grossieren in de film. Heel wat grappige momenten, maar voorbij halfweg de film had ik het er wel mee gehad. Is er eigenlijk één normale conversatie gevoerd in Three billboards? Ik betwijfel het … De sterkte van de film wordt daarmee tegelijk zijn grootste zwakte. Het hielp ook niet doordat ik gestoord werd door 2 idioten die constant voor mij aan het schateren waren. Ontzettend irritant!

De idee is best origineel te noemen. Hoewel ik het best pittig en assertief vond – de idee om de reclamepanelen te beplakken om aandacht te vragen voor de zaak van je dochter én de lokale Sherrif te beschimpen – vond ik het later in de film minder sympathiek. Mildred heeft erg veel meegemaakt (man die haar verliet, dood van haar dochter, …), maar ze is een verbitterde vrouw die amper een glimlach op haar gezicht kan toveren. Overal jaagt ze iedereen tegen zich in het harnas (tandarts, school, politie, haar zoon, …). Ik kon er me hoe langer hoe minder vinden in haar “rechtvaardige” strijd tegen het onrecht. Deze actie is niets meer dan een intellectuele wraakactie. Het is net Sherrif Willoughby die de nodige sympathie opwekt met zijn serene optredens.

Hier en daar wat gaten in de film die ik moeilijk kon plaatsen. Hulpje Dixon is een racistische flik – hoewel zonder beelden – die zich graag laat gelden. Vreemd dat hij (gedwee) tot inkeer komt met de brief van Willoughby. Kon je hem dat niet zeggen toen je nog in leven was? Dat Dixon ging uitgroeien tot the big hero was helemaal not done (cliché), gelukkig bracht McDonagh nog een kleine twist waardoor het aanvaardbaar bleef. Ook de brand in het politiekantoor vond ik vreemd: het politioneel onderzoek is wel erg beperkt. Voor de rest goed verhaal en mooie ondersteunende sound. Sterke dramamomenten ook met de brief van Willoughby aan zijn vrouw, mummie Dixon en de scène met het hert. Eigenlijk was elke scène met Woody top!

Fijne film, geen echte hoogvlieger, daarvoor bevat de film te veel hiaten, maar van de 7 genomineerde categorieën voor de Oscars, verwacht ik er toch een drietal (actrice, mannelijke bijrol (Plummer?) en origineel scenario (Get Out?)), hoewel ik nog niet alle films zag. Zwevend tussen 3,5* en 4,0*.

Best wel een goede film, dat een goede mix van drama en zwartgallige humor weet te bieden in zo'n typische Amerikaanse duffe setting waar een verhaal als deze erg goed tot zijn recht komt. Maar lang niet alles overtuigde me in de twee uur speeltijd, waardoor de film bij vlagen ook rommelig is en ook af en toe een beetje onnodig lang voort lijkt te kabbelen richting niks. Alleen worden dit soort minpunten prima gecompenseerd door de sfeer en het prettige acteerwerk. Ruime voldoende.

3,5*

Sterk.

Three Billboards was een film die op mijn lijstje voor een aardige tijd stond. Met name door een paar uitstekende recensies en een cast de me meer dan aansprak. Ook al kende ik McDormand niet, zal vast aan mij liggen want ze was goed op dreef. Waarom heb ik toch niet meer met haar gezien?

De hele cast acteerde eigenlijk goed, iedereen had een reden om erg lompen onsympathiek over te komen en werden sommige emoties goed overgebracht en waarom sommige dingen waarvan je denkt dat ze zo goed zullen zijn toch eindigen in een schuldgevoel. Je ziet echt menselijkheid.

Ga er niet gek van opkijken als deze film zomenteen een Oscar wint. Goede film.

Sinds Martin McDonagh In Bruges - één van mijn favoriete films - regisseerde staat hij bij mij op de radar. En na zijn amusante Seven Psychopaths was er ineens veel te doen om zijn nieuwste film, die overal opdook in jaarlijstjes en een flinke douche van nominaties kreeg. Je zou bijna denken dat het vanaf nu alleen nog maar bergafwaarts kan gaan met McDonagh.

Iedereen vergelijkt zijn werk, zeker dat van Three Billboards, met het werk van de Coen broers. Dat komt in dit geval waarschijnlijk ook vanwege McDormand in de hoofdrol én de setting van klein Amerikaans heikneuterstadje, maar ook omdat McDonagh voortdurend op die lijn tussen drama, actie en komedie rondloopt. Net als in In Bruges weet McDonagh gevoelige emotie af te wisselen met gortdroge hilariteit, terwijl op een ander moment iemand weer bruut door z’n hoofd wordt geknald. Het feit dat dit alles, hoe uiteenlopend het ook is, zo goed bij elkaar past is ontzettend knap. Daarnaast laat McDonagh je verschillende dingen voelen voor de personages. Soms ga je twijfelen aan de sympathieke hoofdpersonages en klootzakken laten soms ineens een sympathieke - of op z’n minst een menselijke - kant zien. Het enige minpuntje is dat hierdoor sommige al vrij eendimensionale personages nog platter gaan lijken. De ultra-domme 19 jarige vriendin of de potentiële verkrachter zijn bijvoorbeeld alles behalve uitgedachte personages en vallen er daardoor een beetje buiten.

Ook op andere vlakken is Three Billboards Outside Ebbing, Missouri klasse. De film bungelt lekker tussen een standaard popcorn en zware arthouse in; het is enorm vermakelijk en ziet er ook verdomd goed uit. De cinematografie is uitstekend en Carter Burwell - wederom een Coen-link - doet weer mooie dingen qua muziek. Films met deze toon en setting spreken me sowieso al enorm aan, laat staan als de man van het geniale In Bruges achter de camera stapt.

4,5 sterren.

Bij ons verstreken er enkele maanden voordat deze film van de plank werd gehaald.

En dan blijkt wat eerder iedereen bijna vindt: niet zomaar een film, nee, een juweeltje van een film!

Het punt was gewoon steeds dat er andere films voorgingen en van de 2 à 4 die we iedere week kijken, is er altijd wel een noodzaak te vinden om op te zetten. Vrienden die aanbevelen, een recensie uit de krant o.i.d..

Maar goed, gisteravond was het dan zover, hij stond op de lijst en man, jammer dat deze zo lang is blijven liggen! De gewonnen prijzen hebben ze meer dan ruim verdiend!

Fantastische film, drama en humor zijn goed in balans, goed acteerwerk en een uitstekend verhaal!

Één zaak blijft buiten het recht en dat is wanneer hulpsheriff Dixon, ons moederskindje, de eigenaar van het reclamebureau door de ramen naar beneden gooit. Normaal wordt je dan opgepakt wegens "zware mishandeling" maar Dixon niet. Is dat de normale gang van zaken in de USA?

Een 9 voor deze film!