Three Billboards Outside Ebbing, Missouri (2017)

Een schot in de roos wat is dit een goede film zeg. Na Lady Bird waar overigens Lucas Hedges ook in speelde is dit een veel betere gedetailleerde film. Ben gelijk gaan zoeken wie 'm had gemaakt. Martin McDonagh. Wie? ja McDonagh pas 3 films gemaakt. Knap. De film zit briljant in elkaar en wat hem zo sterk maakt zijn al die verschillende personages met al hun trekjes en eigenaardigheden. Geen Hollywood sterren met beauties op een enkeling na, maar gewoon de normale man zeg maar al zitten er een paar flinke lelijkers bij. Dat begint al met de hoofdpersoon Frances McDormand een soort manwijf hard maar rechtvaardig al slaat ze af en toe wat door haar fanatisme. Ze lacht nooit maar speelt haar rol subliem. Haar ex is zo mogelijk nog lelijker en niet om aan te zien. Het hoort er allemaal bij. We zien een dikke tandarts een rechercheur die kanker heeft, een politieagent die bij zijn moeder woont en homo is en een flinke racist en out of the blue ook nog een dwerg, afijn ze komen allemaal aan de beurt en je leert ze allemaal fijn kennen. Too much? Nee de opbouw is juist verfijnd en wordt goed opgebouwd.

Het plot is ook prima in orde. Een moeder die dagelijks langs de Three Billboards rijdt vervallen doordat er niemand meer langsrijdt krijgt een brainwave en besluit het nationale politiekorps op de hak te nemen met een passende pijnlijke tekst. Daar is niet iedereen van gecharmeerd en een deel komt in opstand, de andere helft is met haar begaan. Of ze de dader pakken is misschien niet zo relevant. Op het eind denk je we gaan nog wat spektakel beleven, maar de woordenwisseling in de auto was al goed genoeg en het bleek toch niet DE dader te zijn van haar dochter. Wel vond ik het vreemd dat hij haar opzocht Het motief was mij een beetje onduidelijk. Misschien om de kijker op een dwaalspoor te zetten.

Ik heb intens genoten van Three Billboards en een paar acteurs wil ik er wel uithalen die de film naar boven halen.

Frances McDormand (uiteraard de moeder), Woody Harrelson als Willoughby, Sam Rockwell als Dixon, Caleb Laundry Jones als Red Welby en de kleine rol van Amanda Warren als Denise.

Film 4.0
Beeld 4.5
Geluid 4.5
Muziek 4.0
Extra's 4.0

Coen-esque zwarte misdaadkomedie (if you will) van Martin 'In Bruges' McDonagh die een hele hoop uitprobeert, met veel wegkomt, maar bij vlagen ook de plank stevig misslaat. Positief is dat de film door een aantal wendingen behoorlijk weet te verrassen en dat alle karakters van meerdere kanten worden belicht, waardoor Three Billboards in ieder geval niet de film is die ik verwachtte (te weten: zielige moeder gaat vastberaden een verbeten strijd aan tegen de grote boze buitenwereld). Sterker nog, het McDormand karakter is in veel opzichten de 'villain' van deze film. Wel eentje die aan het eind allicht enigszins tot inkeer komt, dat dan weer wel.

Paar storende elementen (te kleine rol voor de zoon, ronduit domme comic relief met de ditzy jonge vriendin van de vader, iets te nadrukkelijk schmieren van Rockwell) zijn nog wel te overleven, maar waar de film echt overboord gaat is in een aantal mislukte pogingen hip of over the top grappig te zijn in de dialogen, soms tot kromme tenen aan toe. Voorbeeldje: als de priester met McDormand komt praten jaagt ze hem het huis uit met zo'n onzalig langgerekte en ronduit bedachte monoloog dat je als kijker automatisch met je ogen gaat rollen. Had McDonagh op dat soort momenten nu maar iets meer zelfbeheersing gehad...

Een heel eng rot-sfeertje dat van begin tot eind blijft beklemmen. Heel goed gedaan.

Best wel een goede Misdaad / Drama film, die zowel weet te boeien, tragisch is, weet te ontroeren, komisch is en zeker ook onvergetelijke en messcherpe dialogen bevat. De cast tilt deze film naar een hoog niveau en vooral natuurlijk door de drie hoofdrolspelers in het verhaal, te weten Frances McDormand (als moeder Mildred, die niet alleen goed is), Woody Harrelson (als sheriff Willoughby, die niet alleen slecht is) en Sam Rockwell (als hulpsheriff Dixon, die ook niet alleen slecht is), die goed worden uitgelicht. Regisseur Martin McDonagh bevalt me tot nu toe prima, want al zijn films (drie stuks) hebben van mij 4,0 sterren gekregen.

Eindelijk weer eens van een menselijke film genoten. Ijzersterk. Scherpe dialogen. Geen mitrailleurs, geen kanonnen, geen monsters met tanden zo groot als lantaarnpalen en special effects. Wel een verbitterde moeder van een vermoorde dochter die met al haar frustratie en cynisme de politie tot meer actie hoopt te bewegen om de dader op te sporen. Wel een open eind die eigenlijk de film nog sterker maakt. Menselijke fouten en verkeerde beslissingen maken dit een karaktervolle film.

Tsja, geweldige film natuurlijk. Het speelt zich af op een a-typische plek, met a-typische personages met een a-typisch verhaal met a-typische wendingen.

Waar kennen we dat ook alweer van? Ja, de Coen-brothers saus ligt er dik op. Het is gewoon Fargo maar dan zonder sneeuw. De associatie wordt natuurlijk gemakkelijk opgeroepen door McDormand, die in de film uit 1996 (die later een even geniale serie werd) de hoofdrol speelde. Maar de vergelijking mag zeker gemaakt worden.

De film is zeer onderhoudend, geestig, buitengewoon sfeervol en meeslepend.

Maar hoewel het einde past bij de film, ben ik er persoonlijk niet weg van. Het is toch een behoorlijke domper.

Terechte Oscars voor McDormand maar vooral Sam Rockwell. Het personage van Woody Harrelson was ook genomineerd, maar hoewel dat personage erg leuk was (vooral de brieven), stukken minder indrukwekkend dan de (soms licht overacterende) Sam Rockwell.

4 sterren, hadden 5 kunnen met een beter einde.

een degelijke film met stuk voor stuk heel sterke karakters, maar om te zeggen dat het een topfilm is, nee zeker niet...

De beste film van 2018 hier op MovieMeter moest ik hoe dan ook gezien hebben. En de film stond al enige tijd op mijn netvlies gebrand, had al heel lang mijn aandacht en ik was er ontzettend benieuwd naar. De zit voelde soms best vreemd aan, omdat je eigenlijk als kijker best strak voor een compleet raadsel word gegooid waar je niet héél veel over hoeft na te denken omdat de hoofdpersonages ook vaak met een vraagteken zit. Soms zit je wel even te realiseren waarom er bepaalde acties worden gedaan in de film, vaak snapte ik het niet maar het was wel geinig om te volgen. Er gebeurd eigenlijk best veel in de film en de film is constant wel bezig. Nergens merkte ik een in kakker op en de film bleef voor als nog best boeiend om te volgen, omdat je zelf ook wel na denkt over wie de dader zou kunnen zijn en je toch onbewust snel mensen aanwijst wie het misschien waren.

De cast vond ik erg aangenaam. Frances McDormand deed het erg goed als ‘Mildred’ en haar acteerwerk was prima. Ook een Oscar mee gewonnen, en ik vind dat best terecht. Heel eigenaardige rol maar een prima performance. Ook Sam Rockwell deed het erg leuk in mijn ogen als ‘Dixon’ de geniepige agent: heerlijke rol. Voor de rest viel natuurlijk mijn held Woody Harrelson als chief ‘Willoughby’ op die helaas zijn rol nog ver voor het einde moest afstaan als zijn karakter dood gaat door zelfmoord.

Het verhaal vond ik best stevig, en heel goed. Zeer mooi om te volgen ook, ja ik was best onder de indruk door het verhaal. We volgen Mildred, een alleenstaande moeder van alleen nog haar zoon. Haar dochter was verkracht en vermoord maar Mildred en haar familie heeft hierover nog steeds geen duidelijkheid. Mildred besluit na het zien van wat reclameborden om deze af te huren en hier drie verschillende teksten op te schrijven die verwijzen na de gruwelijke dood van haar dochter. Dit valt het dorpje in het verkeerde keelgat en deze keren zich langzamerhand tegen haar. Wanneer de chief zelfmoord pleegt gaat het helemaal fout en wijzen de vingers al gauw naar Mildred. Die heeft uiteraard het één en ander uit te leggen maar al gauw lijkt ze er niks mee te maken te hebben. De zoektocht blijft door gaan en nu begint zelfs Dixon zich er mee te bemoeien en zoeken ze samen naar de verkrachter. De zoektocht loopt eigenlijk toch weinig uit de film eindigt vrij abrupt, maakt het verhaal niet af en ook wij blijven met de vraagtekens zitten net zoals Mildred dit waarschijnlijk nog steeds zou hebben.

Erg indrukwekkende film hoor, en erg veel kijkplezier mee gehad. Een oscarwaardige film zeker en een heuse topper, maar niet de beste film van 2018 voor mij. De film heeft mij best verrast en ik heb er aardig van genoten, heerlijke zit!

4.0*

Vaak irriteer ik me een beetje aan Frances McDormand, al heeft meer te maken met hoe ze in het echt is (namelijk vervelend en raar). Toch vind ik haar een sterke actrice, zoals ze ook in deze film laat zien.

Bij Sam Rockwell heb ik toevallig hetzelfde euvel (hij heeft een kop die me niet bevalt), maar na het zien van deze film kan ik 'm wel als acteur wel beter waarderen.

Three Billboards wordt weliswaar een drama genoemd, maar bevat ook geslaagde komische noten. Het is allemaal wat tongue-in-cheek af en toe, maar weet je vaak ook te ontroeren, wat vooral te danken is aan de sterke performances van Woody Harrelson, Frances McDormand, Sam Rockwell en (in een bijrol) Peter Dinklage.

Ook de pacing van de film kijkt prettig weg; het neemt de tijd om personages neer te zetten maar het voelt nergens traag of saai.

Enige minpunt vond ik dat sommige (minder belangrijke) personages erg overdreven als comic relief werden gebruikt, wat vooral opviel bij "domme blondjes" (de vriendin van Hayes' ex, de secretaresse van Welby). Had wel wat subtieler gemogen. Gelukkig overstemt deze rare keuze de film verder niet.

‘Three Billboards’ inmiddels een tweemaal keren bekeken, boette weinig aan kracht in.

Als de Coen Brothers deze film hadden geregisseerd had ik het ook geloofd. Normaal gaan vergelijkingen tussen films bij mij mank, toch deed deze Three Billboards mij denken aan Fargo, of No Country For Old Men: lekker duistere sfeer, humoristische scenes en uiteenlopende personages. Uiteenlopende personages gespeeld door een excellerende cast onder aanvoering van McDormand. Aan haar zijde spelen een ingetogen Harrelson en sterke Rockwell. Terechte Oscar voor Rockwell.

Zeer sterke film die qua kwaliteit te vergelijken valt met de zojuist genoemde films. Genieten.

De drie billboards die verantwoordelijk zijn voor de filmtitel, vormen de fenomenale steen des aanstoots die een reeks gebeurtenissen in gang zet, die een gesloten stadje in rep en roer brengt en tevens verantwoordelijk is voor een zeer aangename film van Martin McDonagh.

Een harde film is het. Een film over de miserabele kanten van het leven. Een film die verschrikkingen belicht die een persoon onopzettelijk kunnen overkomen.

Het overkomt Frances McDormand. Zij speelt het personage dat ondanks treurigstemmende tegenslagen blijft doorgaan in haar strijd tegen onrecht en dat altijd met rechte rug doet. Soms ingetogen. Soms uithalend en schitterend als een trotse engel der wrake. Ze is huiveringwekkend en tegelijkertijd kwetsbaar. Ze kruipt onder je huid. Je koestert haar.

Haar gevecht is onbuigzaam en ontroert. De middelen waarmee zij vecht stemmen mild en schiet gaten in metersdikke muren van vooroordelen, arrogantie en onverschilligheid. Teleurstelling en tegenslag bevecht zij met ironie en eerlijkheid. Een prachtrol van McDormand.

In de film wordt veel gepraat. Uiteraard door McDormand, die niet op haar mondje is gevallen, maar ook door de andere personages. Grandioze dialogen passeren. Geestig. Intelligent. De gesprekken tussen personages hebben altijd een lading, zijn nooit onschuldig. Elke dialoog geeft in combinatie met de non verbale uitingen van de personages een subtiele of minder subtiele boodschap af, die niet altijd direct op het gesprokene valt terug te voeren. Soms ook wel.

De dialogen zijn soms venijnig. In de dialogen komen onenigheid, onvrede en verhitting tot uitbarsting. Eigenlijk dienen de dialogen als vervanging voor fysiek geweld, dat in deze film ondanks de voortdurende dreigende sfeer amper voorkomt

Zelfs tijdens de meest verhitte woordenstrijd komt altijd weer de ironische humor om de hoek kijken. De ironie haalt steeds de angel uit het venijn. De ironie maakt dat personages op sprekende voet blijven. De ironie is zo sterk ingebed dat tijdens en na hele pijnlijke en grievende momenten er behalve treurnis ook altijd een brok hoop, rust of een lach nagalmt.

McDonaghs maakt een fijne indringende film met interessante ambivalente personages. In den beginne zijn ze nog clichématig aangezet, maar ze overstijgen in de loop van het verhaal de clichés. Ook de bijpersonages zijn driedimensionaal.

De film oordeelt niet en geeft de personages en het verhaal veel ruimte om zich flexibel te ontplooien. Goed of slecht. Dat mag je zelf uitmaken. De kijker wordt geen mening opgedrongen. Juist daarom is de film zo prettig te consumeren wanneer thematiek als machtsmisbruik, huiselijk- en politiegeweld en racisme aan de kaak wordt gesteld. De ambivalente personages en het verhaal garanderen een uitgebalanceerde behandeling van de thema’s. Dat feit voelt heel prettig en verfrissend.

Een emotioneel geladen film. Een fijne film. Ja.

Toen ik hem in de bios zag was dit veruit nummer 1 van dat bioscoopjaar, en nu een paar weken terug weer opnieuw bekeken. Ik genoot er de 2e keer nog net zo van als de 1e keer, vooral sommige scenes (vooral waar Dixon Red uit het raam gooit, of waar Mildred het politiebureau in de brand steekt) zijn gewoon vet om naar te kijken, mooi gefilmd en een passend liedje erachter. Het verhaal is knap geschreven, het verloopt relaxed en het blijft boeien, er zitten wat onverwachte wendingen in wat het uiteraard nog interessanter maakt. De personages zijn interessant en ontwikkelen zich goed tijdens de film (vooral Frances McDormand en Sam Rockwell doen het erg goed). Ook het open einde vond ik goed, je kan zelf opmaken of ze de juiste beslissing nemen of niet. Dialogen zijn scherp en humoristisch op momenten, sommige grappen zijn iets flauw, maar dat stoort nauwelijks. Overall heb ik weinig minpunten bij deze film en een hoop pluspunten.

Met zulke boeiende personages, goed verhaal, en mooie sfeervolle regie is dit in mijn mening zeker de beste film van McDonagh, en een film die (zeker na het genieten van de 2e keer) erg hoog in mijn favorieten staat, 4,5!

Film met een echt sterk verhaal. Vrij grauw, maar is sterkte van film. Prachtig geacteerd. Snap wel de Oscarnominaties en de effectieve award voor beste actrice. Is nu wel geen film die mij van mijn sokkel blaast, maar wel origineel. Blij dat ik hem heb gezien.

Nogmaals gezien en dit is gewoon echt een SUPER film. Wat een scherpe dialogen. Wat een venijnige sfeer. Wat een sarcastische humor. Héérlijk gewoon. Een film die ver boven het niveau stijgt.

Prachtige film.

Gezien op een filmfestival.

Wil hem beslist nog eens zien.

Een film die nu eens niet voorspelbaar eindigt, hoewel het kruisen van paden wel eens kunstmatig overkwam. Waar niks kunstmatigs aan was, was het puike acteerwerk. Overigens een film die pre-Trump ademt. Missouri is één van de zuidelijke staten waar veel onverdraagzaamheid heerst.

Kan me wel vinden in de laatste twee posts, al vind ik het komische element wel sterk. Hoe dan ook, is het wel een aanrader vanwege de eigenaardigheid die me wel bevalt. Mist net een beetje mysterie en bevat dan wel weer de humor/ mooie karakters!

Goed.

Frances McDormand draagt de film als vranke moeder van een vermoorde dochter. Ze is evenwel goed omringd door een hoop bekende namen, waarvan vooral Woody Harrelson goed uit de hoek komt. Sam Rockwell vind ik ietsje minder, al kan dat ook wel liggen aan z'n personage.

Verder doet de film bij momenten nogal zwartkomisch aan, al is het soms ook wat karikaturaal. Ik ben ook niet zeker wat te vinden van de keuze van Martin McDonagh om een heleboel personages te volgen. Soms lijkt de film immers wat lijn te missen, zowel in toon als in verhaal.

Het einde is daar eigenlijk wel een goed voorbeeld van: dan draait men een aantal keren toertjes rond de reeds aan bod gekomen moraallessen. Geen idee wat daar van te vinden, maar hoe dan ook staat dat rechtlijnigheid in de weg. Blijft voor mij een goede film over, die vooral goed is door de verschillende verhaaltjes op zich. Als het als geheel beter klopte, had er wellicht nog een iets hogere score ingezeten.

3,5

Meesterwerk

Wat zijn Frances Mcdormand en Sam Rockwell toch toppers. Ook Woody Harrelson komt hier ook geweldig over. Zo worden ze niet vaak gemaakt

Ik heb altijd een beetje mijn twijfel bij Oscar-winnende films, want vaak wordt er iets bewierookt waar ik gemiddeld gezien niet zo blij van wordt. Idem voor een affiche met grote namen. Bij deze film begrijp ik de waardering zeker.
Het verhaal, de sfeersetting en vooral de karakters en bijbehorende acteerwerk zijn erg goed en pakkend. Het is een drama, maar het verstikt niet en gaat niet -zoals de Amerikanen dat kunnen- over de top. Het grauwe sfeertje is fijn en de bijtende, soms bijna flauwe humor passend en een zeer welkome toevoeging niet te verstranden in een typische USA-tearjerker. Sterk punt zijn de verschuivingen in sympathie die je voor alle hoofdrolspelers hebt. Ook heel fijn dat de zaak niet opgelost wordt, daar was ik even bang voor, dus zeker een pluspunt dat dat niet gebeurd (en ook wat on-Amerikaans).
Wat dan wél weer 'typisch' is, is dat de 'vervelende agent' haar uiteindelijk toch helpt. Tempootje had ook iets hoger gemogen, maar an sich niet heel gestoord. Prima prent.

Edit: ik zie nu pas dat de regisseur dezelfde is als die van In Bruges en Seven Psychopaths, twee van mijn favoriete films als het om eigenaardige humor gaat; dat verklaart die toevoeging én dat het on-Amerikaanse aanvoelt dus goed...

Een film waarin alles net even wat anders gaat dan ik aannam op basis van de titel, waarvan ik verwachtte dat die de hele plot wel zo ongeveer zou vertellen. Maar de personages hebben allemaal hun eigen verhaal, met meer diepte dan gedacht en meer ruimte om hun eigen gezicht(en) te laten zien – zelfs de oorspronkelijk min of meer als "comic relief" gebrachte "midget" krijgt z'n eigen moment. Oog om oog totdat het te ver gaat. Sommige momenten gingen een beetje over de rand van het geloofwaardige (Dixon die niet vervolgd wordt voor het feit dat hij Welby uit het raam gooit, Mildred die het politiebureau in vlam zet), maar op de een of andere manier komt de film er mee weg. En McDormand is zeker niet alleen maar aardig, zoals ik (ook weer op voorhand) dacht – fijne monoloog tegen die priester, en wat ze bij de tandarts doet moet ik ook maar eens onthouden. (Wel hilarisch dat ze daarna ontkent dat ze bij hem in de stoel heeft gezeten terwijl haar mond nog uitzakt van de verdoving!)

Een tergend traag tempo, ongeloofwaardige dialogen en een open einde...

Het zal wel allemaal heel diepzinnig bedoeld zijn, maar ik ben blij dat ik dit niet in de bioscoop heb hoeven doormaken.

Dit is één van mijn favoriete films, met een heerlijke Frances McDormand......meer valt er niet over te zeggen.....

De film maakt de verwachtingen waar. Het verhaal is enorm sterk, evenals het acteerwerk. Daarnaast is het ook niet een gebruikelijk verloop: veel unieke, onverwachte wendingen & ontwikkelingen.

Frances McDormand vervult hier een interessante rol en zij wist mij - als kijker - geboeid te houden. Het is allesbehalve een “dertien in een dozijn” persoonlijkheid: ze kent meerdere lagen dat is interessant om te zien.

Anger begets greater anger

Het is niet lastig om te zien waarom Three Billboards geliefd bij het grote publiek is. Het verhaal is origineel, er wordt over het algemeen een stevig potje geacteerd en er is sprake van een unieke stijl.

Dat een stijl uniek is wil echter niet zeggen dat deze altijd voor mij werkte. De balans tussen drama en komedie voelde met regelmaat zoek, en dan doel ik er met name op dat het comedy aspect vaak misplaatst aanvoelde. Dit kwam het meest sterk naar voren via de personages van Peter Dinklage en Samara Weaving. Bij The Banshees of Inisherin of In Bruges was dit beter in balans.

Daarnaast waren er ook weer een hoeveelheid toevalligheden aanwezig voor het creëren van een aantal geforceerd ingebrachte dramatische momenten. Denk hierbij bijvoorbeeld aan de brandende billboards, de brand in het politiebureau en het afluisteren van de vermeende moordenaar in de kroeg. En zoals de patriottistische Amerikanen niet vaak genoeg duidelijk willen maken zullen de meeste van hen niet rusten voor het recht gezegevierd heeft, zelfs na hun dood. Het ligt er weer zo overdreven dik bovenop allemaal.

De toevalligheden daargelaten, het verloop van het verhaal was, los van de humor die mij vaak niet zo veel deed, wel sterk uiteengezet. Met name het personage van Mildred Hayes wist het geheel vaak genoeg naar een hoog niveau te tillen ondanks de soms “dubieuze” acties van haar personage, en hoe gemakkelijk zij hiermee weg kwam.

Het slot vond ik overigens juist wél heel sterk gevonden, omdat het té voor de hand liggend geweest was als de dader daadwerkelijk op deze manier geïdentificeerd was. Dat men open laat hoe Mildred en Jason hiermee om zullen gaan vond ik juist een van de sterkste momenten van de film.

3,5*

Film weet wel te boeien omdat toch onduidelijk blijft waar het heen gaat. Maar er zitten zeker ook wat bizarre en ongeloofwaardige scènes in. En de rauwheid is hoop ik niet vergelijkbaar met het echt platteland van Amerika want dan zou het wel triest zijn.

Heftig, pakkend verhaal dat mensen laat zien met al hun hebbelijk- en onhebbelijkheden, goed geacteerd (normaliter stoor ik me altijd wel aan een slecht geacteerde bijrol maar hier was het allemaal tiptop.) En hele mooie muziek.

Ik heb er echt van genoten!