Three Billboards Outside Ebbing, Missouri (2017)

Toen ik de trailer zag, dacht ik eigenlijk meteen aan een Coen-achtige film als Fargo. Waarschijnlijk door Frances McDormand maar ook door de titel van Missouri. Inderdaad gek dan dat deze film in Wyoming is geschoten. Persoonlijk stoor ik me er niet aan want ik zou niet eens weten of de landschappen er verschillend uitzien.

Het verraste me wel dat deze film me wist te ontroeren want dat had ik eigenlijk niet verwacht bij het zien van de trailer. Door de reviews en de trailer dacht ik wel van, ja goed dit kan wel iets worden. Woody Harrelson speelt ook wel meestal in degelijke films mee dus waarom niet.

De film is fijn geregisseerd door McDonagh en naar mijn mening ook wel iets beter als In Bruges dat toch eerder Brits aanvoelt met humor die me minder ligt. Het einde is hier redelijk open, zonder al te veel antwoorden weg te geven maar het voelt wel aan als een einde. Ik vond de film wel af. Ik verwacht wel dat sommige mensen de film wat traag zullen vinden, het is wel belangrijk dat je deze film goed aanvoelt en beleeft. De sfeer vond ik vrij sterk want ik bleef kijken maar iets voor het einde begon het een beetje te kabbelen. Daarmee wordt het hoge niveau van rond het midden niet langer gehaald en blijft deze hangen op 4*.

Een zaaaaaaalige film Echt een goede flow hier. De introscène zet onmiddellijk de toon en onmiddellijk weet je wat er aan de hand is. Geweldige dialogen, droge humor (de dwerg ) en intrigerende misdaad... het zit er allemaal in. Er gebeurt ook voortdurend iets op een onverwachte manier. Agent Dixon was veruit het best uitgewerkte personage in de film; van een hatelijke cop komt hij tot inkeer in een bijna allegorische scène waarin de vlammen van de hel hem bijna opslokken maar waarbij hij toch overleeft . Het einde kleurt buiten de lijntjes maar vond ik prima. Een film waar je niet omheen kunt.

Waarom ik geen 5 geef, weet ik ook niet. Misschien omdat Mildred er wel makkelijk van af komt.

Geweldige film. Acteerwerk zeer overtuigend en echt. De 'zwarte' humor is prima. Maar ook het drama is zonder tranentrekkende scènes heel goed gebracht.

De VS wordt ook een aardige spiegel voor gehouden.

Ga de film zeker nog een keer zien.

Regisseur Martin McDonagh heeft zich gelukkig herpakt na het overdreven en geforceerde Seven Psychopaths. Dit is namelijk een prima film, flink beïnvloed door het werk van de gebroeders Coen, mooi gespeeld door de hele cast en voorzien van een degelijk plot, vol inktzwarte humor. Woody Harrelson en Sam Rockwell stelen de show, waardoor je haast zou vergeten hoe goed Frances McDormand hier is. Gelukkig blijft alles netjes in balans en vliegt de boel nergens uit de bocht, ondanks flink wat gewelddadige en bloederige scenes. Alles werkt toe naar een abrupt maar tegelijkertijd zeer toepasselijk einde.

Prima film. Het verhaal is sterk en wordt uitstekend uitgewerkt door McDonagh. De film kent een rustige opbouw maar voelt direct gespannen aan als of het ieder moment kan exploderen. Het gaat uiteindelijk ook redelijk ver met de nodige inktzwarte humor en geweld. Het mooie aan de film is de tegenstrijdigheid in de haat liefde verhoudingen. De sfeer daarbij is erg goed. Het hele plaatje klopt. De acteerprestaties zijn eveneens van hoog niveau. Zeker een Oscarwaardige film. 4.0/4.4

Laat voorop staan dat persoonlijke voorkeur prima is. Zelf zie ik het anders en vind ik de gehele cast ijzersterk acteren. De een doet het voor mij niet minder dan de ander, echt knap, wat een casting! Het smal gerichte verhaal ontvouwt zich met tal van andere thema's en het wordt nergens echt voorspelbaar. Om die reden vind ik het "open einde" prima.

Dus dan denk ik dat het gaat om de confrontatie tussen de moeder aan de ene kant en de wetshandhavers en de rest van de wereld aan de andere kant. Op het moment dat daar wat vaart in komt, valt er een dode. En spat de hele confrontatie als een luchtbel uiteen. Vanaf dat moment gaat het ineens om liefde als bron voor de dingen die je doet in plaats van boosheid. Net alles in het echt leven veranderen persoonlijkheden na een nachtje slapen. Er zijn personages en dialogen die werkelijk niets toevoegen. Het is een film als de eerste Lord of the Rings van Jackson, maar dan zonder de mooie aankleding en een einde zonder doel. Het lijkt alsof de verkeerde stukken uit de film zijn geknipt. McDormand haalt het nergens bij haar rol in Fargo en heeft de uitdrukking van Nicole Kidman. Vermoeiend.

Wonderschoon. Voor mij de beste film van 2017. De beste film ook van het niveau gebroeders Coen die de Coens niet gemaakt hebben, maar wel graag gemaakt zouden hebben, zoiets. Rauw en erg hard, humoristisch met continue gevatte dialogen en een tragisch, diep menselijk verhaal welk gelukkig nergens te zwaarmoedig gebracht wordt. Met zijn vorige twee films heeft McDonagh mij niet kunnen overtuigen, maar met zijn derde gaat hij ongetwijfeld prijzen winnen, en dat komt hem toe. Harrelson en McDormand zijn belangrijke kandidaten voor een oscar, dankzij een film die moeilijk in een hokje valt te stoppen. Pasklare antwoorden worden hier nergens gegeven, vandaar dat het open einde dan ook volstrekt logisch oogt. Ga deze film, wiens enige vloek de onmogelijke titel is, zien en ondergaan, nu het nog kan.

Origineel, gedurfd, cynisch en luchtig tegelijk- Three Billboards zit vol met ideeën en weet tegelijkertijd maat te houden, en ontpopt zich tot een erg goede film die hopelijk wat Oscars wegkaapt voor del Toro's beduidend mindere Shape of Water.

Acteerwerk is over de hele linie erg sterk, van de bijrollen tot de drie hoofdrollen, waarbij hooguit de komische oneliners van Dinklage en zoo-girl soms wat geforceerd overkwamen maar soit. McDormand, Harrelson en Rockwell schitteren toch wel, waarbij Rockwell de leukste rol heeft maar net wat te grotesk is - Harrelson was ondanks de beperkte screentijd als personage het meest interessant en McDormand speelt knap een onaangenaam mens vol woede die toch niet geheel onsympathiek is.

Omdat de film zo onvoorspelbaar verloopt vloog de tijd voorbij. De grootste kracht zit dan ook in het script wat mij betreft. Zo worden er enkele onconventionele keuzes gemaakt. Er is eigenlijk niemand waarmee je je als kijker graag identificeert, op misschien McDormand's zoon na. In Ebbing zijn mensen zijn niet alleen maar goed of slecht, en hoewel terecht wordt opgemerkt dat de karakterontwikkeling van met name Rockwell wel erg hard gaat na de afscheidsbrief van Harrelson, wordt zijn houding van eager to please toch geloofwaardig gebracht. En wat betreft het einde, ik vond dit open einde juist perfect- ik had het echt een anticlimax gevonden als die agressieve gast de dader bleek te zijn en Rockwell boetedoening vindt door hem te grazen te nemen. Gelukkig liep het net even anders.

Goed verhaal, boeit van begin tot het eind. Alleen het niet afgemaakte eind van deze film. Of toch deel 2 ?

Goede film met een leuke twist in het verhaal als blijkt dat de mega eikel Dixon ook een goede kant heeft ondanks dat hij natuurlijk wel een racist blijft. Aan de ene kant vond ik het jammer dat de beoogde badguy niet de moordenaar bleek te zijn maar aan de andere kant is dit wel doorgaans de realiteit. Niet alles wordt immers opgelost.

Dixon wordt fantastisch neergezet door Sam Rockwell (voor mij Oscarwaardig) en ook Frances McDormand zet een zeer goede “pissed off mom” neer. Woody Harrelson speelt ook zeer goed maar m.b.t. de Oscar voor Best Actor in a Supporting Role vind ik Sam Rockwell toch beter. Je gaat echt met haar mee in het verhaal en waar sommigen vinden dat ze te ver gaat in haar acties zullen anderen weer vollop meegenieten van haar acties, dat is denk ik aan het karakter van de kijker. Ik moet zeggen dat ik eigenlijk maar een actie van haar (het in de brand steken van het politiebureau) iets teveel van het goede vond maar het laat wel goed haar woede zien.

Kortom, aanrader en ik vond het “open eind” eigenlijk wel meevallen.....zo “open” is deze eigenlijk niet naar mijn mening.

Naar mijn gevoel een film die maar net boven het gemiddelde weet uit te springen. De film weet serieuze themas (verkrachting, moord, racisme en kanker) weg te lachen en dit is dan ook het meest speciale aan deze film.
Ik ben wel fan van Rockwell en Harrelson, maar beide heren acteren in hun gekende "badboy met een hoek af" stijl die we al zo vaak van hen gezien hebben. Weliswaar op een steengoede manier, maar om nu net deze film uit te kiezen om hen een oscar nominatie te geven... meh...
Frances McDormand speelt degelijk, en blijkbaar in tijden van #metoo scoren vrouwen zonder make-up. Maar voor mij was er veel te weinig dat haar oscar kan rechtvaardigen.
De film had een sterke start, maar kon dit geen 2 uur volhouden. Na een uurtje krijg je af en toe nog een geniale vondst, maar al met al dooft de film uit door volledig de pedalen te verliezen (met 1 van de meest belachelijke eindes die een film kan hebben)
3.25*

Saaie nette film die je een dag later vergeten bent. Typisch oscar voer wegens de 'gewaagde' onderwerpen die allemaal erg karig uitgewerkt zijn en vooral niemand tegen de schenen schoppen. Ook het acteerwerk is soms matig: rockwell is nogal 1dimensionaal en ook McDormand is eigenlijk een film lang alleen maar boos aan het kijken. Ik vraag me af wie er over een jaar nog iets hiervan herinnert.

De leading rol, van mcdormand is blijkbaar Oscar waardig , ik vond de hele cast te samen wel bewonderigswaardig . Alhoewel de rol van van Rockwell hier niet goed uit de verf kwam , was bijna een karikatuur voor een komedie . Ze komen er mee weg , maar op het randje .

Het draaid wel echt om het acteer werk , want verhaal technisch gezien was het niet super opzienbarend .

Het verhaal van Woody H , voelt wat onwennend , iets wat misplaatst , maar toch ook wel erg mooi .

Ook hij was dus een van de cast leden die het erg goed neerzetten .,mooie rol .

Wel dit jaar weer en van de vele keren dat ik de Oscar niet snap,,,dat heb ik dus regelmatig ,maar zowel de nieuwe del toro als deze vond ik weer niet super bijzonder .

Steekt er uit ,,,maar niet meer dan dat .

Een aardige film maar de Oscar voor Ms McDormand beschouw ik als eentje voor haar gehele oeuvre. Dat de heer Rockwell voor deze rol een beeldje heeft gekregen verbaast me wel wat. Enfin.

De film heeft een komisch uitgangspunt en kent enige humoristische situaties. Dit gemixt met het nodige drama en een sterke cast plus een piepklein whodunnit aspect levert een onderhoudende film op. Maar ook niet meer dan dat.

Heerlijke wegkijker met een tof verhaal en intressante filmpersonages.

Erg sterk acteerwerk en door de mix van drama en zwarte humor is deze film beslist het kijken waard.

Oscar waardig zeker wel al is dit geen 5 sterren film voor mij persoonlijk......al is 4 sterren ook zeer goed te noemen.

Prima filmpje waarin de plaatsing van drie reclameborden een waar sneeuwbaleffect veroorzaakt. Naargelang de bal voor zich uitrolt, blijken de karikaturale personages juist complexe wezens te zijn met veel menselijkheid en gevoelens. Op die manier werpt de regisseur een genuanceerde blik op de samenleving - hier in de vorm van een verlaten dorpje - zonder iemand als poeslief (maar ook niet als rotslecht) of eensgezind, af te schilderen. McDonagh gaat na hoe die profielen met enkele zware thema's zoals racisme, justitie, ziekte en verkrachting omgaan, maar dat doet hij op een dusdanig gevatte en zwartkomisch-luchtige manier dat de film nooit te zwaar aanvoelt en goed wegkijkt. Daarmij lijkt hij het menselijk bestaan en haar problemen - hoe zwaar dan ook - te relativeren. Het levert in ieder geval een fijne, pretentieloze en toegankelijke film op.

Een "fijne wegkijker" zoals kos al schreef, of "crowdpleaser" dixit arno74, met beiden helemaal eens. Dat zou tot een 3,5 kunnen leiden als er verder geen fouten worden gemaakt, maar sommige kleine dingen uit Three billboards zijn echt van bedenkelijk niveau (de dwerg, de ABBA-momenten, de stupiditeit van enkele bijpersonages). Wat me echter verbaast is dat de flashback hier nog niet genoemd is: de enige keer dat we Angela te zien krijgen roept ze "ik hoop dat ik onderweg verkracht wordt", waarop moederlief antwoord met "ik hoop ook dat je onderweg verkracht wordt", en ja hoor, prompt wordt deze wens verhoord. Bezopen is het minste wat je ervan kan zeggen.

Een opvallende combinatie van zwaar drama en soms wat sentiment (krijgt gelukkig nooit de overhand) en luchtige humor en kleurrijke karakters. Dit blijft tot de climax een vreemde combinatie die echter prima samengaat. De karakterontwikkeling ligt er eens niet te dik bovenop en rascisme komt ook voorbij zonder dat dit zo zwaar wordt. Bijna een verademing,

Goede cast ook, knappe rol weer van Rockwell waarbij je echt alle kanten opkan.

Prima film die mij, buiten Frances McDormand om, deed denken aan Fargo. Er wordt erg goed deacteerd soms mooie plaatjes geschoten en dat alles met een goed verhaal met hier en daar verrassingen maakt een film die zijn 4 sterren meer dan waard is niet op de laatste plaats om zijn soms vinnige dialogen.

Boeiend dramatisch verhaal om te volgen met heerlijke dialogen en interessante personages. Het acteerwerk is goed en de film biedt voldoende spanning ondanks dat er eigenlijk niet zoveel gebeurt. Hier bedoel ik mee dat de regisseur het verhaal interessant maakt door niet al te veel gebruik maken van actiescènes. Gelukkig kiest hij voor een mooie opbouw en niet voor de gemakkelijke weg van overdreven entertainment. 8/10

Vandaag in het filmhuis gezien. Het was de laatste dag dat hij hier draaide en ik was al een tijdje benieuwd. Ik wist niet zeker of het echt mijn ding zou zijn. Bij sommige films denk ik gelijk: die moet ik zien, maar deze was een groot twijfelgeval. Hij is mij niet tegengevallen, maar hij heeft mij ook niet weggeblazen. Ik vind het acteerwerk goed, alhoewel soms iets te overdreven naar mijn smaak. Vooral mijn complimenten aan Frances McDormand. Ik vind haar heel oprecht en naturel spelen. Het beeld ziet er goed uit en het verhaal vind ik best interessant. Er zijn best veel toevalligheden, maar daar heb ik mij niet aan gestoord. Waar ik mij wel een beetje aan stoorde, is al het gescheld en het fysieke geweld. Daar houd ik niet van. Ik vond het soms erg pijnlijk om naar te kijken, al dat getrap en de klappen, waardoor ik haast weg wilde kijken. Om de humor kon ik niet echt lachen. Zoals ik al een beetje vermoedde is het niet helemaal mijn ding, deze film, en de afloop voelde voor mij niet erg bevredigend, maar goed, zo loopt het ook niet altijd in het echte leven. Daarnaast was mijn concentratie niet super, wat niet per se aan de film lag, en kwam ik er niet helemaal in. Al met al een voldoende. 3,5*

Prachtige film over een vrouw die door middel van drie reclameborden aandacht vraagt voor de onopgeloste moord van haar dochter. Een origineel verhaal waarvan het verloop zich niet gemakkelijk laat voorspellen. Ditzelfde geldt voor de mooie personages ingevuld door een sterke cast (met Sam Rockwell voorop). Goeie dialogen en een aantal ontroerende momenten.

Een cru verhaal vol woede en haat.

Lijkt mij iets te extreem in dit opzicht om het zo maar vlotjes te aanvaarden.

Voor de filmische kwaliteiten evenwel, waarvoor de film grandioos werd gelauwerd, bewondering, net als voor de acteurs, met Frances McDormand, waarvan de onwrikbare verbittering werkelijk afdruipt, als opgemerkte uitschieter.

Ook de muziek viel passend in.

Knappe film, hoe dan ook, waarvan de titel alleen al uitnodigend oogt.

Martin McDonagh maakt niet veel films, maar als hij af en toe met zo ééntje afkomt, is hij op de goede weg.

Sterke film, ik heb geweldig genoten, terecht met prijzen overladen.

Kanttekening: ik heb me er niet aan gestoord, maar het lijkt erop dat alle witte mensen gebreken hebben, terwijl dat niet het geval is met alle zwarte mensen.

Don't say what, Dixon. When she comes in calling you a "fuckhead."

Het was een aangename verrassing gisteravond toen bleek dat het niet Only the Brave was die werd uitgezonden tijdens het lokale filmfestival maar wel Three Billboards Outside Ebbing, Missouri. Had op zich wel zin in Only the Brave (ik wil gerust wel eens een gokje wagen wanneer het om een gratis voorstelling gaat) maar Three Billboards zei me toch ergens net iets meer. Kreeg er zowat een Coen broertjes vibe van, voornamelijk natuurlijk vanwege Frances McDormand en de stijl van de film, en daar wil ik altijd wel eens moeite voor doen.

Uiteindelijk draait de film toch nog anders uit dan ik had verwacht, maar gelukkig wel nog altijd in een goede richting. Het plot rond de dood en verkrachting van Angela is de rode draad in het geheel maar regisseur Martin McDonagh doet er in ieder geval veel meer mee. Three Billboards wordt in zijn handen een boeiende schets van het wel en wee in een klein stadje in Amerika waarbij één iemand - Mildred - de strijd met een hogere macht - de politie - aangaat. Hier en daar misschien wat voorspelbaar (de evolutie die Dixon doormaakt onder andere, inclusief die brieven van Willoughby) maar gekruid met zwarte humor en een aantal geweldige scènes zorgen ervoor dat je dat McDonagh vergeeft. Even was het schrik hebben dat de film een serieuze knieval ging doen naar het verplichte happy end van dit soort films (zeker wanneer het dan nog eens op dezelfde manier lijkt te gaan gebeuren zoals Willoughby voorspelde) maar gelukkig wordt die weg niet ingeslagen. Wat overblijft is een open einde en eerlijk gezegd? Dat werkt voor Three Billboards uitstekend.

Al doet de cast hier ook wel erg veel. Het zal niemand verbazen dat dit een kolfje is naar de hand van Frances McDormand. Mildred Hayes is een doorsnede van personages die McDormand in het verleden al vaker heeft gespeeld, maar ze blijft overtuigend genoeg. Misschien iets teveel continue boze blikken, maar daar staat dan wel zo'n scène als het Fruit Loops ontbijt met haar zoon tegenover. Het is echter Sam Rockwell die de film voor een groot stuk naar zich toe weet te trekken. De conversaties met McDormand en Woody Harrelson (die, uitstekend, de rol van Willoughby op zich neemt) zijn in ieder geval om van te smullen. Verder een nog ietwat ondankbare bijrol voor Peter Dinklage maar wel nog een erg fijne soundtrack. Dixon die Streets of Laredo ligt te zingen, een Joan Baez versie van The Night They Drove Old Dixie Down, ... Daar scoor je punten mee ten huize Metalfist.

Moet dringend eigenlijk maar eens naar de overige twee films van McDonagh op zoek gaan. Staan allebei al enkele jaren op het verlanglijstje, maar het is er nog steeds niet van gekomen. Three Billboards voorspelt in ieder geval al veel goeds. Een typische Oscar winner in ieder geval maar wel eentje waar ik zelf nog wel iets mee kan, het is al anders geweest in de loop der jaren.

4*

Fenomenale film.

De twee voorgaande films van McDonagh konden me niet echt bekoren, maar de lovende kritieken over deze film werden zo breed gedragen dat ik niet anders kon dan de film opzetten.
Het verhaal zit vol onverwachte wendingen. Plotwendingen die je totaal niet aan ziet komen en dat gecombineerd met vlijmscherpe dialogen en harde humor. Gelukkig zijn de acteurs van topniveau zodat deze combinatie perfect overkomt, de hele film lang.

Frances McDormand, Woody Harrelson en Sam Rockwell leveren alledrie een topprestatie. Mede dankzij hen is deze film zo steengoed. Voor alle drie voel je op de een of andere manier sympathie, zelfs ondanks hun soms vreemde gedachtegangen en daden.
Als kijker weet je nooit precies hoe het verhaal verder zal gaan en hoe een karakter reageert op een bepaalde situatie. Je zit continue tussen een traan en een lach. Een van de beste voorbeelden geeft Sam Rockwell op het moment dat het politiebureau in rouw is om de zelfmoord van Harrelson en hij daar niks van mee krijgt omdat hij met muziek in z'n oren zit. De scène daarna is aan de ene kant erg verdrietig maar ook op een bepaalde manier komisch.

Eindelijk weer eens een echte knaller gezien. Deze film kent weinig minpunten, het einde is wat mij betreft helemaal niet slecht. Fenomenale film, dikke vierenhalve ster.

Jeetje, wat een film. Geweldige personages vol vooroordelen die dan toch weer beter of anders blijken te zijn. Een film vol persoonlijk drama, voor alle betrokkene, het gedrag van een gemeenschap en het gedrag wat vooroordelen en opvoeding met zich mee brengt. Briljante film in die zin, beetje coming of age. Een film ook met een lach en een traan want het drama en de bijzonder scherpe dialogen houden elkaar prima in evenwichtig. Gisteren nog bij Cell 211 geplaatst wat is niet meer cliche deze tijd, nou deze film is alle behalve cliche. Beste rollen ook van Harrelson, McDormand en vooral Rockwell die ik echt geweldig vind.

Echt een geweldige film.

Deze eindelijk ook eens bekeken en vond hem wel goed. Ondanks de langere speelduur wist hij toch te boeien van begin tot einde. Dit mede door Frances McDormand, maar de rest van de cast deed het ook prima.

Het verhaal boeide ook, alleen en beetje van het einde. Ik had dit toch liever anders gezien.

Mocht het einde anders geweest zijn, had ik hem nog een halve ster meer gegeven, maar nu was hij toch ook wel de moeite om gezien te hebben.

Naast de geweldige Frances McDormand in de hoofdrol is voor mij het script en de uitwerking van de personages de grote troef in deze film. De film begint als een modern antwoord op Mississippi Burning maar gaandeweg toont het personages die niet per se slecht of goed zijn maar wel mens. Dat achter veel acties een achterliggend motief zit. Dat dingen die goed bedoeld zijn, wel eens voor slechte gevolgen kunnen zorgen. En evengoed andersom.

Terwijl de film een standaard drama lijkt te zijn, ontwijkt het net alle clichés. Nochtans lijkt het daar in het begin niet op, zodat de film mooi aantoont dat schijn bedriegt.