Three Billboards Outside Ebbing, Missouri (2017)

Uitstekende film. Eindelijk weer eens een film die vooraf lof oogst en de verwachtingen vervolgens ook eens daadwerkelijk volledig waar maakt. Drama, humor, spanning, emoties en een gefrustreerde agressie die recht doet aan het hardboiled karakter van de moeder. Moeders was niet bepaald subtiel en dat is iets waar ik wel van hou.

Dan is er vast genoeg wat misschien niet kan of klopt maar wottefok, dit is voor mij geen film om daar bij stil te blijven staan. Al is dat sowieso iets waar ik niet van hou als ik film kijk, maar bij deze al helemaal niet.

Het einde beviel me overigens ook prima. Liever dit dan zo'n cliché einde. Nee, helemaal goed, deze film.

Een cliché einde hoeft natuurlijk ook niet, maar het gaat er wel om hoe je een film beleeft. Niets is voor mij zo frustrerend als een verkrachter en moordenaar van een jonge vrouw vrij blijft rondlopen. Dat is voor mij in werkelijkheid zo en evengoed in een film. Daarom liet het einde van deze film mij met een rot gevoel achter.

Geen cliché einde inderdaad, maar het is nog steeds geen goed einde. Een film als Arlington Road bijvoorbeeld. Ook geen cliché einde, maar 10x beter uitgevoerd.

Het is al door meer mensen gezegd. Three Billboards ontspoort. Ben eigenlijk nog best verbaasd, want over het algemeen zijn moviemeter leden erg kritisch. Maar op de 1 of andere manier heeft Three Billboards een soort hypnotiserende uitwerking waardoor veel mensen het helemaal geweldig vinden.

Kortom, er klopt iets niet.

En ik begrijp ook niet waarom mensen dit subtiele humor vinden. Voor mij betekent subtiel (in deze context) dat het een beetje verborgen is. Nou, de humor in Three Billboards is juist expliciet. Werkelijk niets subtiels aan. Zoals ik al zei, een hypnotiserende uitwerking. Maar gelukkig ben ik immuun.

Maar de score van Carter Burwell draai ik al 2 weken grijs. Heerlijk vanaf het eerste nummer.

Three Billboards Outside Ebbing, Missouri (Original Motion Picture Soundtrack) by Carter Burwell on Spotify - open.spotify.com

John Milton , ik denk dat jij morgen helemaal in je element bent. Minimaal 4 sterren!

Three Billboards Outside Ebbing, Missouri Full Soundtrack Score by Carter Burwell - YouTube

Dit dus ja. Film lijkt ook meer een collage van sketches te zijn; de ene scène werkt naar een vreemde onvoorziene handeling of omslag toe, een volgende scène wil het publiek een traan ontfutselen, en dan volgt er weer een scène die bedachtzaam toewerkt naar een komisch bedoelde 'Brockovich' punchline van McDormand. Er zit geen echte lijn in en je kunt nooit echt meevoelen met de karakters. Daar is het ook te gekunsteld voor. Bepaalde bijrollen zijn plat geschreven en gaan enkel voor de makkelijk scorende lach (midget humor), bepaalde dialogen en monologen voelen kunstmatig aan (de priester!), personages switchen qua motief of moraal van de ene op de andere scène....

Het is echt niet zo goed hoor... redelijk vermakelijk tussendoortje, maar echt geen prijs waard.

Deze lijkt mij overigens ook wel wat voor jou. The Broken Circle Breakdown (2012)

Expliciete humor is dit nu ook weer niet. Subtiele humor is voor mij zoiets als het moment dat Dixon begint te stotteren als zijn relatie t.o.v. zijn moeder weer te sprake komt. Toegegeven, de dwerg moppen waren niet echt uniek en eigenlijk redelijk goedkoop. Ik weet niet wat je verstaat onder hypnotiserende uitwerking. Misschien was het in slaap vallen bij sommige films een hypnotiserende factor bij mij. Heb ik al verscheidene malen meegemaakt Allemaal niet te moeilijk doen. De film ligt je, of zegt je totaal niks. Aangehaalde argumenten alhier houden soms steek. Andere argumenten zijn totaal van de pot gerukt. Maar is dat niet een eigenschap van een exceptionele film? Doorsnee films lokken doorgaans geen discussies uit, omdat een meerderheid het ofwel steengoed ofwel extreem slecht vind !

Ja die vond ik ook goed, Jaco.

En verwacht inderdaad dat deze film erg in mijn straatje ligt. Maar eerst zien, dan geloven!

Deze film is een arthouse blockbuster.

Dat mama is subtiel, mee eens! Maar verder zijn de doordenkertjes nihil. Denk maar eens aan hoe Mildred doet tegen die journalist en priester. Plus die dwergen moppen inderdaad. Maar ook dat nieuwe liefje van haar ex. En waarom vind ik dit zo typisch Amerikaans. Omdat Amerikanen (over het algemeen) moeite hebben met sarcasme en subtiliteit. Daarom zijn o.a. de Minions, Transformers, Pirates of the Caribbean ook zo populair. Gewoon lekkere platte slapstick humor. En in het geval van Three Billboards is het dan platte humor voor 16+. En dat jij de humor van Three Billboards erg kan waarderen, is uiteraard prima.

Wat dat hypnotiseren betreft. Dat het zelf respecterende kritische moviemeter volk zoveel tekortkomingen (in deze film) pikt, verbaast mij. Dus de film brengt je onder hypnose en zorgt er heel subtiel voor dat je het fantastisch vind. Nou, is de film achteraf toch nog subtiel!

Maarèh, mijn laatste alinea niet te serieus nemen. Ik plaag maar een beetje.

Aanvankelijk viel de film me tegen: in tegenstelling tot wat de lovende kritieken beloofden, leek de film weer zo’n clichématig, typisch Amerikaanse film met zaken als verheerlijking van eigenrichting, een gewelddadige, racistische en geestelijk beperkte politieagent e.d. Maar vermakelijk was de film wel en de escalatie in het verhaal maakte de film gaandeweg zelfs spannend. Uiteindelijk worden aan het eind wat clichés c.q. verwachtingen op z’n kop gezet, waardoor het toch een bijzonder bevredigende ervaring is geworden.

Ik lees hierboven dat mensen (het einde van) het verhaal niet bevredigend vinden, maar ik denk dat je deze film moet kijken vanwege de personages, die interessant zijn en/of zich op een interessante wijze ontwikkelen, en dat het verhaal slechts de achtergrond vormt voor de innemende personages en hun worstelingen. Niet het verhaal maar de personages geven hier de lach en de traan en het bevredigende gevoel. En als bonus worden ook hedendaagse thema’s als discriminatie op een leuke manier aangesneden.

Tussen vier en viereneenhalve ster.

De filosoof Ik zie dat veel mensen aannemen dat mensen die deze film niet goed vinden, het aan het einde wijten. Echter, dit is typisch zo'n film what you see is what you get. Iedereen begrijpt de film wel. Het is niet zo dat het einde de film maakt of breekt. Zoals je hier kan lezen mankeert er veel meer aan deze film.

Deze film mag zich helemaal aansluiten bij The Master (2012). Ook zo'n vervelende karakter-studie film.

Ik verbaas mij hoe sommige mensen naar een film kijken. Maar laat ik voor mezelf spreken: ik dompel me anderhalf tot twee uur onder in een verhaal en na afloop blijft een bepaald gevoel hangen. Tussendoor laat ik me zo weinig mogelijk afleiden door details, tenzij het echt nergens op slaat. Maar dat gevoel had ik bij deze film helemaal niet.

Natuurlijk zijn de personages uitvergrotingen en voltrekken sommige metamorfoses zich wel heel snel, maar daarvoor is het ook een film en geen documentaire. Als je met een loep naar een creatie kijkt vind je altijd wel iets, maar van een afstandje vond ik deze prent zeer geslaagd.

Zie deze film op de voorpagina van moviemeter staan, heb de film enige tijd geleden gezien en was eerlijk gezegd alweer vergeten waar de film over ging dus moest dat even checken, tsja..

De actrice Frances vond ik erg sterk in Fargo maar dat is alweer ruim 20 jaar geleden en die film staat nog steeds op m'n netvlies gebrand, als het ware, dus ja..

Deze film heeft wel een soortgelijk sfeertje als in Fargo hoewel de setting totaal anders is, moeilijk om het exact te verwoorden. Toch heeft deze film blijkbaar veel minder indruk gemaakt hoewel ik Woody ook een uitstekende acteur vind, die misschien toch iets te vaak terugvalt op een bepaald type.

Nou goed, weet m'n vinger er niet echt op te leggen, misschien moet ik 'm nog een keer bekijken maar daar heb ik vooralsnog niet echt zin in.

Walter S., bizar! Ik wilde ingaan op wat bombario hierboven zegt en in mijn reactie wilde ik wat over John Wick zeggen. En dan begin jij alsnog over John Wick! Maar ik dacht, ik heb mezelf nu wel genoeg geuit.

John Wick heeft een vrij hoog gemiddelde ja voor zo'n simpele film. 3,25 Maar als JW in de top 250 zou staan, ja dat ben ik tevens teleurgesteld in het kritisch MovieMeter volk.

Dit begint echt te lijken op een love it or hate it film en dat is ook best te begrijpen, dat Three Billboards Outside Ebbing, Missouri niet voor iedereen is mag duidelijk zijn maar dat idee krijg je ook al een beetje met de titel. Briljant als het om eenvoud draait maar vrij duidelijk mag zijn dat de kans zeer aanwezig is dat het geen allemansvriend gaat worden.
Ik had bij deze film al hoge verwachtingen, maar toen ik eenmaal in de bioscoop zaal zat ging ik voor bijna 2 uur door een emotionele rollercoaster en waren de acteerprestaties zo overtuigend en scherp neergezet dat je als kijker soms even vergeet dat je in een bioscoopzaal zit.

Frances McDormand & Woody Harrelson zijn eigenlijk (vanzelfsprekend?) de rollen die de film naar een hoger niveau weten te tillen, maar dit is niet zozeer omdat ze beter acteren dan de rest van de cast maar omdat ze over het algemeen gezien(Zeker Frances natuurlijk) de meeste screentijd krijgen en je als kijker het beste kan binden met deze 2 personages. Dit is in principe een groot compliment naar de rest van de cast want ik kon werkelijk waar geen 1 rol vinden die mij tegenviel of die ik misplaatst vond, het zijn stuk voor stuk top acteurs on the top of their game.

De eerste gedachten die ik had toen de aftiteling op het scherm kwam was holy fuck, je hoorde niemand praten in de zaal en dat terwijl er zelfs een paar tieners aanwezig waren. De film maakt een behoorlijke impressie, een beeldvorming die met momenten zo scherp is dat je meerdere keren in de film met tranen in je ogen zit. Tegelijkertijd heeft de film ook zwarte en met momenten zelfs bikkelharde humor die er voor zorgen dat je tussendoor weer even kan bijkomen.

Ik vroeg me af waar het einde naar toe zou gaan, door reviews die ik had gelezen was ik hier toch een beetje voorzichtig mee en wou ik er niet te veel van verwachten. Maar ik kan gelukkig met een gerust hart zeggen dat het einde niet alleen passend is, maar het ook duidelijk wordt waarom lang niet iedereen op een einde als dit zit te wachten, maar gelukkig ik wel. Even een beetje hoop, om er daarna toch achter te komen dat het leven gewoonweg not fair is. De opgekropte woede en haat om dan vervolgens toch maar weer twijfels te krijgen of ze deze man wel echt willen vermoorden? We gaan het nooit weten, of toch wel?

2018 is nog maar net begonnen, en ook al is de film oorspronkelijk van 2017 is de kans voor mij in ieder geval al groot dat deze op mijn nummer 1 gaat belanden van dit jaar. Niet dat het niet te over toppen kan zijn of het zelfde niveau kan halen, maar ze moeten van goede huizen komen.

Zonder enige twijfel een ontzettende grote aanrader! 4,5*

, het heeft ook weinig zin om mensen die het een goeie film vinden te blijven zeggen waarom ze het geen goeie film kunnen vinden.

Walter S. Tja, ik dacht.... misschien ben ik een eyeopener.

Duistere zwarte comedy met goed acteerwerk van Frances McDormand, Woody Harrelson en Sam Rockwell. Nu al een van de beste films van het jaar.

Het zegt veel over de prestatie van McDormand dat je haar echt de dragende kracht kunt noemen in een film die zoveel goed doet. Binnen een imposante cast met goede rollen (in veel gevallen helaas te klein om volledig je honger te stillen) van zeer talentvolle acteurs als Harrelson, Hedges, Jones en Hawkes steekt zij er samen met Rockwell echt bovenuit. En beiden spelen boeiende personages die goede en slechte kanten blijken te hebben. Rockwell is onweerstaanbaar als hij zo'n kwetsbare idioot met een hart kan spelen.

Misschien is het ook geen toeval dat het ex-Coen-gehalte opvallend hoogt ligt binnen de cast, want dit is weer zo'n film waarvan je kan zeggen dat hij erg lijkt op het werk van de gebroeders Coen door de setting, het tempo en de prachtige gitzwarte humor, die ook mooie samen blijkt te gaan met de meer tragische kant van de film. De film schiet onvoorspelbaar alle kanten uit zonder uit de bocht te vliegen, maar uiteindelijk zou ik het vooral een zwart komisch drama noemen.

Het is nogal een twist dat de (door Harrelson gespeelde) verrassend sympathieke sheriff al redelijk snel in de film zelfmoord pleegt, maar de film weet sowieso steeds al te verrassen met onverwachte uitbarstingen van geweld, humor en menselijkheid. Ik vreesde wel even dat de film op het einde zijn eerste serieus wat zwakkere punt zou tonen met die man uit Idaho als de verkrachter en moordenaar van Mildreds dochter die uit het niets opduikt, maar gelukkig blijkt hij de dader niet te zijn en slechts een middel om de film naar zijn mooie open einde te sturen.

Of dat einde een hoogtepunt is, daar zullen de meningen over verdeeld zijn, maar ik kan uit mijn hoofd alleen al meerdere scènes noemen die me echt bij zijn gebleven. De openingscène, eigenlijk alle scènes met Mildred en Willoughby samen,Dixon die Red en zijn collega mishandelt, de molotovscène, en eigenlijk alle alle briefscènes (een prachtig middel in de film).

Dit kan voor mij wel eens de film zijn met de grote gunfactor voor de Oscars. Want ik mag aannemen dat er nominaties aan zullen komen voor beste film, script, McDormand en Rockwell. Vond de soundtrack ook wel erg goed eigenlijk, maar dit zal er wel geen zijn die echt nominaties voor de grotere prijzen op zal leveren. 4.5*.

Ik had precies hetzelfde. Groeide van 3-3.5* langzamerhand hoger en hoger. Mooi dat jouw 4.5* mijn 4* tot een perfect gemiddelde recht trekt.

McDormand is niet bepaald ex Coen, ze is getrouwd met Joel Coen.

Ik heb de soundtrack nu op staan, lekker muziekje.

Erg leuke film. De humor is geweldig, maar er is ook een goede serieuze toon. Kortom sterk script en een fantastische McDoumand.

Eerste topper van het nieuwe jaar.

Dikke 4

Zeer publieksvriendelijke film. Beetje humor, beetje drama, ja, dat krijgt de handjes wel op elkaar. In Kriterion werd vrijdagavond hard gelachen in K1, de grote zaal. De man naast mij verspreidde daarbij een onaangename geur, maar dat was niet het grootste probleem. Ik had een shawl bij mij, daar kon ik mijn neus in drukken.

Nee, het probleem was natuurlijk dat het allemaal vrij plat en makkelijk was. De humor was soms best aardig en subtiel, maar vaker zag je de grappen al van verre aankomen. Erger was het sentiment (dat hertje!). En natuurlijk de eenzijdige belichting van de arme Amerikaan. De redneck, white trash, ik ken er geen eens een normale benaming voor, zo erg is het. Racisme, seksisme, dat doen we niet meer (en terecht) maar de deplorables kunnen we ongestraft op hun nummer zetten. Lekker constructief.

Ik heb enige tijd in de buitenreclame gezeten. Daar schaam ik mij diep voor, maar dat doet er nu even niet toe. Wel dit: als een billboard vernield wordt is dat natuurlijk een probleem van de uitbater, niet van de adverteerder. Maar goed, boeiend ook. Domme film, snel vergeten.

Er is vrijwel geen valse noot te bekennen in dit meesterlijk geschreven en geregisseerde tragikomische misdaadmelodrama van de hand van Martin McDonagh​ dat erin slaagt om constant te verrassen. Frances McDormand​ steelt de film als Angela, de verbitterde moeder van een jonge vrouw die 9 maanden geleden is verkracht en vermoord, maar alleen omdat ze de meeste tijd op het scherm voor zich opeist. Woody Harrelson​ [als de doodzieke sheriff Willoughby] en Sam Rockwell​ [als de heetgebakerde agent Dixon] zijn even goed. Maar het meest opzienbarend is hoe McDonagh karakters met een klein rolletje toch laat schitteren. Let in dat opzicht vooral op Sandy Martin​ als Dixons moeder en Samara Weaving​, die als het piepjonge vriendinnetje van Mildreds ex-man de paar scènes waarin ze verschijnt met gemak steelt. Maar het is McDonagh die de grote ster is, want de film schakelt probleemloos van melodrama naar luchtige komedie en dan weer naar psychologisch drama. Enig kritiekpuntje is dat de film zich een beetje voortsleept naar het einde, maar perfectie is nu eenmaal een zeldzaamheid in de filmwereld. Dit komt aardig in de buurt.

Jammer dat het verhaal zo cliché is, want het acteerwerk en het sfeertje mag er zijn.

3*

Nou, ik vond de film geweldig, en de sfeer ook, maar het verhaal was wat overdreven. Ieder zijn mening, maar wat vond jij dan net zo "cliche" aan het verhaal? Voor mij ontweek het verhaal de clichees nou net.

Brave crowdpleaser. Kwalitatief hoogwaardig met een zoals altijd uitstekend spelende Frances McDormand die hier haar cynische personage uit Fargo recyclet. Veel sfeer uit die film is ook hier voelbaar. Ook fijn dat de bekende goedkope truukjes met soundtracks of sepiafilters hier niet zijn uitgehaald. De film doet weinig fout, niemand wordt op z'n teentjes getrapt, en daarmee heeft het zijn grootste troef in handen.

Het kent een zwartcynische ondertoon en is bescheiden is alle opzichten, nergens heeft het teveel van, het is niet te gevoelig, te spannend, te betrokken, etc. Maar daarmee dus ook niet (te) gedurfd. Oftewel, de veilige keuze die bij een bonte gezelschap altijd goed zal bevallen. Het blijft allemaal keurig binnen de lijntjes, en tussen de regels door hoef je ook niets te zoeken. Nadeel daarvan is wel dat het een film is die niet beklijft, geen nieuwe Fargo dus. Het eerste uur sleepte wat voort, gelukkig kwam er daarna wat meer vuur in. Popcorn in de hand en achterover leunen dan maar. Toch wel een kleine 3,5* voor deze degelijke maar tegelijk te bescheiden en te brave dramafilm. Het eveneens crowdpleasende moraal/dooddoener (all you need is love) had van mij niet gehoeven.