menu

Call Me by Your Name (2017)

mijn stem
3,68 (604)
604 stemmen

Italië / Frankrijk / Verenigde Staten / Brazilië
Drama / Romantiek
132 minuten

geregisseerd door Luca Guadagnino
met Armie Hammer, Timothée Chalamet en Michael Stuhlbarg

De gevoelige en gecultiveerde Elio is enig kind van de Amerikaanse-Italiaanse-Franse Perlman-familie. Hij kijkt uit naar weer een luie zomer in de villa van zijn ouders op het prachtige en rustige Italiaanse platteland. Dan arriveert Oliver, een academicus die zijn vader komt helpen met een onderzoek. Er ontstaat een plotselinge en heftige romance tussen de adolescente jongen en de zomergast aan de Italiaanse Rivièra.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=5ENk9X7UtYI

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
2,0
Ik vind het "mooi in beeld brengen van een ontluikende liefde" op zich niet interessant, cucciolo. Maar dat is natuurlijk erg persoonlijk. Mijn dringende vraag is juist: doe er alsjeblief iets meer mee dan het "mooi in beeld brengen"!

avatar van cucciolo
ThomasVV schreef:
Mijn dringende vraag is juist: doe er alsjeblief iets meer mee dan het "mooi in beeld brengen"!
Vind dat deze film ruimschoots geslaagd is om daar meer mee te doen. Maar, zoals je zegt het blijft persoonlijk. Degene met wie ik hem keek vond het maar saai, terwijl in mijn ervaring elk moment iets interessants gebeurde. Leek wel of we beide naar een andere film zaten te kijken.

wibro schreef:
Gezien de enthousiaste berichten en het hoge gemiddelde deze film gisteravond bekeken en wat ik vreesde gebeurde ook en dat is dat ik mij niet in het minst met de hoofdrolspelers kon identificeren. Dit overkwam mij bij soortgelijke films zoals Brokeback Mountain en Happy Together idem dito. Waarom dan zou je je dus kunnen afvragen? Heel simpel, ik val op vrouwen, niet op mannen. Daarom doen films die gaan over de herenliefde mij helemaal niks. Als het gaat over de vrouwenliefde dan wordt het een ander verhaal. La Vie d'Adèle en Thelma vond ik prachtfilms. Tja, film is voor mij nu meer dan ooit een zaak van het gevoel. Voel ik niks, dan houdt het gewoon op. Ook bij deze film die bij mij ook nog eens zeer preuts overkwam. De laatste twintig minuten en dan heb ik het vooral over die scène waarin de vader Elio toesprak en voor hem begrip toonde kon ik wel waarderen. Voor mij ook verreweg de beste scène maar voor de rest kwam deze film met zijn 130 minuten mij over als een zeer lange zit. Was ook blij dat ie eindelijk afgelopen was. Oh ja, voor ik het vergeet te vermelden, die song van Sufjan Stevens was wel mooi trouwens.


Wel te prijzen dat je het dan toch steeds probeert met zon films
2.0*

3,5
geplaatst:
Wel een goede film, maar miste toch een beetje het echt bijzondere en onderscheidend vermogen ten opzichte van films als La Vie d'Adèle, Brokeback Mountain of zelfs "Jongens (2014)" die ik allemaal beter vind. Hooguit op momenten heeft de film echt iets extra's, als geheel toch nauwelijks. Wel erg mooi die aftiteling zo.

4,5
geplaatst:
De eerste homo film die ik gezien heb. Meestal ben ik er niet zo voor in omdat de verhaallijnen erg vanzelf sprekend zijn. Twee jongens/ mannen groeien naar elkaar toe en eentje ontkent het of probeert het niet zo te laten wezen door met een vrouw te gaan. Bij call me by your name is het meer de sweer eromheen dat het hem doet. Iedereen die van reizen houd en zeker Italië zal deze film enigzins kunnen waarderen. De film geeft namelijk erg het gevoel alsof je meegetroken word in de vakantiesweer en is daarom ook meer een beleving als gewoon simpelweg een verhaallijn. De muziek voor de film is ook erg pakkend. Zelf hou ik erg van alternatieve muziek, indie pop waar deze film gretig gebruik van maakt. Ik zou ook zeker zeggen dat de acteurs hun acteerprestaties goed zijn omdat het erg in gezichtsuitdrukkingen word uitgebeeld vaak eerder als in woorden. Deze film is ook prima te zien met mensen die niet homoseksueel zijn. Sommige homo films zijn gemaakt voor het homoseksuele publiek vooral en wie er verder nog geintresseerd in is. Call me by your name heeft iets kunstzinnigs door de manier hoe de film zich opbouwd met de vele details en verwijzingen. Een erg geslaagde film!

avatar van John Milton
4,5
geplaatst:

2,0
geplaatst:
Wat bedoel je precies, John Milton?

avatar van John Milton
4,5
geplaatst:
Goedbedoeld stukje, maar als zoiets in mijn vriendengroep in dat soort bewoordingen gezegd zou worden, zou ik toch wel wat plaatsvervangende schaamte krijgen.

'homo-film', 'ook prima te zien met mensen die niet homoseksueel zijn.' - In 2019 voelt het wat... Uit de tijd?

2,0
geplaatst:
Ok, nu snap ik wat je bedoelde. Ik had zelf eigenlijk ook een wat vreemd gevoel bij de reactie van Wpzpmjs1.

geplaatst:
Mooie, sfeervolle film die het vooral moet hebben van de prachtige locaties aan de italiaanse riviéra. Ook de muziek draagt bij aan een aangename en ietwat melancholieke sfeer. Het verhaal op zich stelt niet zo veel voor, maar het wordt wel prachtig in beeld gebracht en goed geacteerd. De cast en met name de vader maakte op het eind veel indruk. Dit is zo'n film die je mooi vindt of niet. Voor mij een geslaagde film.

avatar van JoeCabot
4,0
Als het de bedoeling is om me jaloers te maken op een verwend joch dat een hele zomer lang lekker doet waar hij zin in heeft… Wel, dan is dat aardig gelukt.

Na een spuuglelijke intro - dat moet haast opzettelijk zijn - ontvouwt zich een van de meest sfeervolle films van de afgelopen jaren. En nee, dat ligt niet enkel aan de idyllische setting (al helpt het natuurlijk wel).

Guadagnino wekt de 80s-cultuur op een gracieuze manier weer tot leven. (Ik had bijna “een waardige manier” gezegd, maar dat klinkt nogal saai.) Call Me By Your Name is een onversneden ode aan een tijdperk, met links en rechts een knipoog naar enkele “foute” merkwaardigheden van toen. En dan nog, zelfs het Italo-discofeestje wordt door Guadagnino tot kunst verheven. Voor een keer dus geen kitschfestijn.

Minstens even verfrissend is de onbezorgdheid die de twee hoofdfiguren uitstralen. Gezien de context - een stel joodse homo’s in een gehucht waar Il Duce blijkbaar nog steeds aanbeden wordt - had dit makkelijk kunnen uitdraaien op een film over angst en onderdrukking. Maar juist het tegenovergestelde is waar. Naïef of niet, ik vind dit soort cinema veel boeiender dan de zoveelste jankfilm.

Call Me by Your Name oogt zeer zomers, al speelt Guadagnino qua cinematografie vooral op safe. Saai vond ik het evenwel niet, de film bevat op tal van andere manieren immers al genoeg weelde. De soundtrack - die naast de bovengenoemde discodeuntjes vooral uit pianomuziek bestaat - past bovendien perfect bij de zorgeloze, meanderende sfeer van het verhaal.

Er ontstaat verder een mooie chemie tussen Hammer en Chalamet en ook dat is niet zo vanzelfsprekend, vooral dan vanwege het leeftijdsverschil. Guadagnino slaagt er evenwel in die netelige kwestie te omzeilen met een weinig subtiele vrijheid-blijheid-boodschap (terwijl het er in de praktijk natuurlijk lang niet altijd zo rooskleurig aan toegaat).

Ook individueel leveren beide heren een sterke prestatie af. Zeker Chalamet, die op zijn 23ste al een palmares heeft waar menig ervaren Hollywood-acteur alleen maar van kan dromen. De rol van eigenzinnige ijdeltuit is hem in ieder geval op het lijf geschreven.

En toch zou ik dit (net) geen meesterwerk noemen. Het pretentieuze geneuzel was er bij momenten te veel aan. Voor de rest niets dan lof: grootse cinema! 4*

avatar van fappie
4,0
John Milton schreef:
Goedbedoeld stukje, maar als zoiets in mijn vriendengroep in dat soort bewoordingen gezegd zou worden, zou ik toch wel wat plaatsvervangende schaamte krijgen.

'homo-film', 'ook prima te zien met mensen die niet homoseksueel zijn.' - In 2019 voelt het wat... Uit de tijd?


Ik vind het wel meevallen, het zal wel niet zo bedoeld zijn. Theoretisch gezien klopt de term toch ook?
Er zal een groep hetero's zijn die niets voelen bij deze film, omdat er geen identificatie is. Daar is toch niks mis mee? Een homoseksuele man kan naar een 'hetero-film' als Titanic kijken en wellicht Dicaprio geweldig vinden. In deze film ontbreekt de vrouw . Ofja, in ieder geval op de belangrijk bedoelde momenten.

avatar van John Milton
4,5
Njah, dat is dus wel een beetje wat ik bedoel fappie; waarom zou er geen identificatie zijn?

Je hoeft je niet te herkennen in op een man vallen, in perzik scenes of wat dan ook; zolang je je maar kunt verplaatsen in zo’n eerste liefde, doet de rest er toch niet toe? Ik vind voetbal maar stom, maar Kapadia’s docu over Maradona raakte me toch, behoorlijk zelfs. Ik hou van vrouwen, maar dat deze jongen van mannen houdt is maar een detail (aangezien de film niet gaat over de zaken waar homoseksuelen mee geconfronteerd kunnen worden). Het gaat over die eerste liefde, en daar kan ik me behoorlijk mee identificeren, losstaand van geslacht of seksualiteit. Of Elio op het eind huilt om een meisje of een man, doet dat iets af aan zijn verdriet?

Ik vind dat label dus wat onzinnig en getuigen van ‘onze’ onwennigheid, als heteroseksuele meerderheid.

avatar van IH88
4,5
fappie schreef:
(quote)


Ik vind het wel meevallen, het zal wel niet zo bedoeld zijn. Theoretisch gezien klopt de term toch ook?
Er zal een groep hetero's zijn die niets voelen bij deze film, omdat er geen identificatie is. Daar is toch niks mis mee? Een homoseksuele man kan naar een 'hetero-film' als Titanic kijken en wellicht Dicaprio geweldig vinden. In deze film ontbreekt de vrouw . Ofja, in ieder geval op de belangrijk bedoelde momenten.


Vergeet Esther Garrel niet he. Ook op de “belangrijk bedoelde momenten”. . Kan zijn dat Elio biseksueel is of nog niet voor zijn homoseksuele gevoelens durft uit te komen. Of beide...

2,0
Naar aanleiding van het vaak gebruikte woord "identificatie" moet mij toch nog eens van het hart dat daar voor mij het zwakste aspect van de film ligt: het thema van identificatie bij verliefdheid, dat heel uitdrukkelijk gesuggereerd wordt door de titel en ook een belangrijke plaats heeft in de roman, komt voor mij veel te weinig aan bod in de film. En dat vind ik jammer omdat dat aspect het geheel voor mij net interessant zou maken.

avatar van fappie
4,0
John Milton schreef:
Njah, dat is dus wel een beetje wat ik bedoel fappie; waarom zou er geen identificatie zijn?

Je hoeft je niet te herkennen in op een man vallen, in perzik scenes of wat dan ook; zolang je je maar kunt verplaatsen in zo’n eerste liefde, doet de rest er toch niet toe? Ik vind voetbal maar stom, maar Kapadia’s docu over Maradona raakte me toch, behoorlijk zelfs. Ik hou van vrouwen, maar dat deze jongen van mannen houdt is maar een detail (aangezien de film niet gaat over de zaken waar homoseksuelen mee geconfronteerd kunnen worden). Het gaat over die eerste liefde, en daar kan ik me behoorlijk mee identificeren, losstaand van geslacht of seksualiteit. Of Elio op het eind huilt om een meisje of een man, doet dat iets af aan zijn verdriet?

Ik vind dat label dus wat onzinnig en getuigen van ‘onze’ onwennigheid, als heteroseksuele meerderheid.


Ik heb er zelf ook geen moeite mee. Ik heb een 4,0 gegeven ;p. Maar een groep hetero's heeft dat wel blijkbaar. Opzich is dat niet erg toch?

avatar van fappie
4,0
IH88 schreef:
(quote)


Vergeet Esther Garrel niet he. Ook op de “belangrijk bedoelde momenten”. . Kan zijn dat Elio biseksueel is of nog niet voor zijn homoseksuele gevoelens durft uit te komen. Of beide...


Klopt ook. Of het belangrijk was weet ik niet. Het was mij trouwens ook niet helemaal duidelijk. Het viel mij na de 3e keer kijken op hoe erg Elio al gelijk geilt op Oliver door gelijk zijn hoofd in zijn boxer te stoppen op dat bed. Het leek er een beetje op of hij met dat meisje ging om zijn gevoelens wat weg te drukken of om Oliver wat te ergeren, want ze hebben wat kleine irritaties. Ik weet inderdaad ook niet of Elio nou echt homoseksueel is of biseksueel. Dat is een beetje een raadsel inderdaad. Blijkbaar kan hij het wel op een vrouw.

avatar van keukenzout
5,0
Ik ga deze film vandaag voor de 3e keer kijken, oh man. Prachtige beelden, sympathieke personages en het voelde allemaal zo... vertrouwd? Bekend?

avatar van fappie
4,0


Ik vind een sequel opzich niet gek, deze film heeft wel een beetje een 'Before Sunrise'-vibe. Vind ik dan tenminste ;p.

Gast
geplaatst: vandaag om 01:42 uur

geplaatst: vandaag om 01:42 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.