Call Me by Your Name (2017)

Dan interesseert de film je misschien gewoon niet. Bij sommige films gaat het om de sfeer, niet direct dat het verhaal zo spannend is. Bij deze film is het verhaal natuurlijk in 3 zinnen te beschrijven, maar daarmee creeer je nog niet het gevoel. De laatste scene is daar het sprekend voorbeeld van.

Op zich geen slechte film, maar duurt te lang mijns inziens. Mooie plaatjes van Italië en een duidelijk voelbare spanning. Kon makkelijk een uur minder lang geduurd hebben voor mij. Sufjan Stevens weet de film te op te schonen en naar het einde toe wel enkele mooie scènes (vader-zoon gesprek en eindscène).

Gezien mijn smaak zou ik dit een heel goede film moeten vinden maar ik weet het niet helemaal. De beide hoofdpersonen en hun omgang met elkaar vond ik nogal vervelend en dat bepaalt natuurlijk voor een groot deel de beleving.

Ik vond alles ook nogal bedacht en overdreven idyllisch en gescript. In ieder geval niet echt helemaal hoe mensen in het echte leven met elkaar praten en omgaan, en dat vond ik vrij ergerlijk, net als het hele intellectuele sfeertje van dat gezin.

De zomerse sfeer in combinatie met de broeierige spanning zorgt natuurlijk wel voor een bepaalde beleving die je er wel naar doet verlangen om zelf ook zoiets mee te maken (of doet terugdenken aan vroegere ervaringen of vakanties). Op dat vlak dus wel geslaagd, maar voor mij miste het op een gegeven moment (na dat eerste zoenmoment, als het ijs eenmaal gebroken is) een bepaalde 'hook' om geboeid te blijven kijken. Het is zo traag en vond de film veel langer aanvoelen dan hij was.

Het is zeker geen slechte film, rationeel gezien vond ik hem zelfs goed (of vind ik dat ik hem goed moet vinden), maar toch heb ik hem op een gegeven moment met hangen en wurgen uitgekeken.

3*

Wat verwachte je dan, dat er een ufo ging landen in het midden van de film?De cast was uitstekend en het opvouwen van vriendschap naar liefde kan je niet beter in beeld brengen

Parel van een film, een 4 van mij:) . Aangrijpend is het laatste gesprek tussen vader en zoon.

Deze film heeft me heel diep geraakt. Heb hem 3 weken voor het eerst gezien en kan hem niet uit mijn hoofd zetten. Had ook het boek al gelezen, dus was heel benieuwd naar de verfilming er van. is nog nooit gebeurd dat ik zo van slag was, toen de eindscene begon. Elio en Oliver zijn zo mooi samen. Prachtige film !

Wat een film. Inderdaad niet te veel analyseren, maar wat komt dit aan. Had ook de discussie gevolgd of het nou uitmaakt waar je zelf op valt, maar dat is een duidelijke nee. Er is ook zoveel meer dan dat. De verveling, eenzaamheid, band tussen zoon en ouders. Om over het afgelegen Noord-Italie en de piano-score en nummers van Sutjan Stevens, die ik speciaal hier voor had bewaard, maar te zwijgen. Die scène in het midden van de film en uiteraard het einde... Vond Arnie Hammer in het begin irritant, gelukkig draaide dat bij. Timotheé Chamalet zet een prestatie neer wat je alleen maar op mag hemelen.

In reactie op de poster boven mij. Dit is een film waar juist best veel te analyseren valt. Call Me By Your Name klinkt misschien als een typisch coming of age verhaaltje, maar doet veel dingen toch anders dan je zou verwachten. Juist daarom is het zo´n pareltje geworden.

Een andere gebruiker boven mij vindt dat er een te overdreven en idyllisch sfeertje wordt gezet. Volgens mij is dit een duidelijke stijlkeuze van de regisseur. Call Me By Your Name is gebaseerd op een boek die als het ware de memoires zijn van de jonge Elio en de zomer die hij doorbracht met Oliver. Het zijn dus herinneringen. Jaren na dato zie je dat herinneringen vaak gefragmenteerd en overdreven positief dan wel negatief zijn. We onthouden vaak alleen wat wij wensen te onthouden. De gebeurtenissen die deel uitmaken van onze identiteit. Zo ook Elio.

In deze film wordt inderdaad een haast idyllisch sfeertje neergezet. De perfecte luie zomer in Italië. Heren en dames die de hele dag door halfnaakt staan te poseren, abrikozen (en perziken) oh zo sappig. En iedereen was aardig en begripvol voor jouw coming-out. Wat een perfecte wereld. Het acteren schuurt soms tegen overacting aan. Armie Hammer danst net te uitbundig. Volgens mij is het allemaal heel bewust zo gedaan om duidelijk te maken dat het hier om een herinnering gaat.

Een ander technisch aspect dat opvalt is de montage. Er wordt veel geknipt op onverwachte momenten. Scenes die ogenschijnlijk niets toevoegen aan het plot worden lang uitgesponnen. Soms wordt er geknipt wanneer de geweldige score net lekker aanzwelt. Dit geeft de film een fragmentarische sfeer. Net zo als een herinnering is het verhaal niet compleet. De momenten die het meeste indruk hebben gemaakt, die blijven bij en die zien wij terug op het doek.

Dit is een stijlkeuze die je natuurlijk niet mooi mag vinden, maar zegt wel veel over het personage Elio. In de herinnering van Elio was de zomer waarin hij zichzelf ontdekte een zomer waarin iedereen hem hier in steunde en waarin hij de volledige vrijheid kreeg om dit te doen. Dat Elio buitengewoon veel geluk heeft wordt duidelijk door het behoorlijk tragische einde. Als Oliver bekend maakt dat hij (met een vrouw) zal gaan trouwen. Ook de indrukwekkende speech van zijn vader, die bijzonder ernstig is tussen de andere scenes, geeft je een vermoeden over hoe de samenleving toen echt in elkaar stak.

Dat Call Me By Your Name zo'n bemoedigende en bekrachtigende herinnering is geworden is een klein wonder als je het in de context van de tijd waarin het zich afspeelt plaatst. Dat is gelijk de prachtige tragiek in deze film Oliver en de vader van Elio worden keihard geconfronteerd door de vrijheid die Elio krijgt om zichzelf te zijn. Vrijheid die zij zelf niet hebben gekregen toen zij zeventien jaar oud waren.

“Nature has cunning ways of finding our weakest spot.”

Soms is het moeilijk om onder woorden te brengen wat een film zo speciaal maakt. Call Me by Your Name is broeierig, zomers, verleidelijk en uiteindelijk hartverscheurend. De kortstondige liefde tussen Elio en Oliver gaat echt onder je huid zitten, en als je Elio op het laatst huilend voor de open haard ziet zitten voel je echt de pijn die iedereen wel eens heeft gemaakt. Ik moest in ieder geval gelijk aan mijn eerste vriendinnetje denken (ended in tears), en dat is wat Call Me by Your Name zo speciaal en herkenbaar maakt. Je wordt door Guadagnino langzaam meegevoerd in het liefdesverhaal van Elio en Oliver, en het acteerwerk en de zomerse beelden van Italiaanse dorpjes, meertjes en steden doen de rest. De speelduur van ruim twee uur is zo voorbij.

De speech van de vader van Elio (de geweldige Stuhlbarg) maakt de hoge verwachtingen meer dan waar, en het is zeldzaam dat de eindcredits misschien wel de mooiste scene van de film oplevert. En daar komt de speciaal voor deze film geschreven en gecomponeerde muziek van Sufjan Stevens nog bij. Mystery of Love en Visions of Gideon… Weergaloos. Call Me by Your Name voelt aan als een droom en zeer fijne herinnering van Elio, en ik heb het gevoel dat Guadagnino het ook precies zo voor ogen heeft gehad.

Bijzondere film, eentje die over een flink aantal jaren door zichzelf serieus nemende critici ongetwijfeld tot de beste van dit decennium zal worden gerekend, en persoonlijk ga ik daar een eind in mee. Als je de film rationeel gaat ontleden valt er best iets op aan te merken(iets te lang, trage opbouw) maar het geheel is hier meer dan de som der delen. De ogenschijnlijke traagheid heeft hier(net als bij een meesterwerk als The Deerhunter) een duidelijke functie, namelijk dat je de kijker kans geeft om in het verhaal te groeien en dat werkt goed(ik voelde de broeierige Italiaanse hitte hier vaak letterlijk aan mijn lijf). Jammer alleen dat de relatie tussen Elio en Oliver niet optimaal word uitgewerkt, wat me dan er persoonlijk van weerhoud om Call Me by Your Name als een absolute, onbetwistbare topfilm te zien. Hammer speelt op zich best goed, maar het personage Oliver komt wat losbollig en ongeïnteresseerd over, en dat staat nogal in contrast met de intensiteit en beleving die Chalamet als Elio uitstraalt, waardoor de gebeurtenissen niet honderd procent geloofwaardig of authentiek ogen. Neemt niet weg dat er ongelooflijk goed geacteerd word door met name Chalamet dus maar ook Stulhbarg als zijn vader laat weer zien wat voor een kameleon hij toch is. De vader-zoon dialoog aan het einde is dan ook een regelrecht kippenvel momentje die eigenlijk iedereen gezien zou moeten hebben. Goed dat dit soort films, waarin het vertellen van een verhaal nadrukkelijk centraal staat, nog altijd gemaakt worden en lovende recensies krijgen, er is nog hoop.

Ik kwam maar nooit goed in het verhaal, waardoor dit best een langdradige zit is geworden. De soundtrack, de prachtige natuurbeelden en de knap gespeelde rol van Timothée Chalamet maken de film gelukkig nog wel de moeite, maar dit had veel sterker kunnen zijn. Een film als La Vie D'Adele die ik op 4,5* heb staan weet zo'n soort relatie veel passievoller en pakkender te tonen, om een beetje vergelijkingsmateriaal te zoeken. Ik vond de chemie tussen de 2 hoofdrolspelers niet echt heel denderend en echt opvallende, bijzondere scènes ontbreken. Ik verbaas me dan ook wel over de vrij hoge score hier, maar ik zie ergens ook wel dat dit best vakwerk is.

3*

Niks voor mij, ik had ook beter de uitleg eerst gelezen.

Op 2 venten die elkaar zitten te lebberen daar dank ik voor.

Ik ben het helemaal met jou eens. Vooral de manier hoe de twee jongens met elkaar communiceerde. Zo praat je niet tegen elkaar. Dat stoorde mij ook. De film vond ik ook iets te lang. Maar de zomer wordt goed weergegeven. Ik ga ook 3 sterren geven!!!

Leuke film. Maar toch een paar minpuntjes. De dialogen tussen de twee hoofdrolspelers waren niet realistisch. Zo praat je niet tegen elkaar. De jongen speelde een beetje irritant/arrogant/bijdehand. Dat was zijn karakter, maar ik vond het iets te nep. De film duurde voor mij ook iets te lang. Het trage jaren 80 gevoel is wel heerlijk om weer te ervaren. Geen internet en telefoons. Heerlijk!!!! Het gesprek tussen vader en zoon aan het einde van de film is erg mooi. Zou mooi zijn als elke ouder zo 'openminded' zou zijn als hun zoon of dochter homoseksuele gevoelens zou hebben. De zomer wordt goed overgebracht. Ik heb gelijk zin om straks weer te gaan zwemmen in de natuur!!!! De soundtrack vond ik iets minder, vooral het piano gepingel. Terwijl ik echt wel van klassiek houd.

Veelbelovende thematiek en setting, zodat ik de film met hoge verwachtingen ben gaan bekijken.

Hij viel mij echter zwaar tegen: nep, cliché en langdradig. Met name de setting, het decor, de context, het ta(a)l(en)gebruik en de muziek waren voor mij ergerlijk nep. De Amerikaan vond ik onuitstaanbaar, onvoorstelbaar slecht gecast en cliché. En de opbouw van het geheel leek vaak op de processie van Echternach. Ook de thematiek vond ik veel te braaf, cliché, "correct" en moralistisch - zeg maar Amerikaans - uitgewerkt. Nee, voor mij was dit geen sterke film. Maar ik kan me wel voorstellen dat het boek beter is...

Een gestolen zomer. De dagen zijn lang, de nachten langer, de verveling oneindig. De hitte doet de zinnelijkheid in het landschap ontwaken. De uren sluipen voorbij, muziek en een nog onbestemde gerichtheid op het ik en op de ander zijn de enige factoren die de monochromie van het verzengende bestaan onder een brandende Italiaanse zon doorbreken.

En... Een jongen voelt facetten van zijn seksualiteit ontwaken.
Facetten?

Intrinsiek: de sappige vrucht als lusthof, de nog stuurloze ontdekking van het begeerd worden (via Marzia) en de begeerte die de notie van begeerd worden induceert, het “noem me bij jouw naam en ik noem jou bij de mijne” (de ander als verzinnelijking/vleeswording van het allereigenste-allerpersoonlijkste-meest authentieke verlangen).

Extrinsiek: liefdeskoorts/verliefdheidskoorts na een onbegrijpelijke ontmoeting met een persona, die door zich bloot te geven langzaam maar zeker meer en meer persoon wordt – mens, en via die ontmoeting met de mens wordt ook Elio meer mens – het proces van de adolescentie, van kind naar man, loopt niet toevallig langs de seksualiteit, kortom langs de leerschool van het zichzelf verhouden tot de ander.


De wording van homoseksualiteit, maar ook: het kader waarbinnen die erotiek tot wasdom komt. Niet voor niets heeft Luca Guadagnino ontzettend veel aandacht voor de natuur enerzijds en voor het culturele raamwerk waarbinnen de personages zijn wie ze zijn anderzijds. De meid aan huis, de dienstknecht, de relaties met de dorpelingen: het privilege van een privéleven bestaat er niet – de keerzijde van deze open gemeenschap is dat het stilzwijgend verboden is zich aan die openheid te onttrekken.

En toch. Het mondiale klimaat is in beweging – tolerantie voor holebi’s en een nadruk op het individu als individu dienen zich in de tachtiger jaren krachtiger dan ooit aan. Dit gegeven gecapteerd in een hartroerende generatiekloof: de vader die zich nooit ten volle aan zijn geaardheid kon overgeven, de zoon die ostentatief toont wat hij voelt, zich nochtans bewust van de (anti)sociale consequenties van zijn uitdrukkelijke keuze (die uiteraard geen keuze is).


Een prachtig document over de liefde als onmogelijk verlangen – onmogelijk door afstand, conventies en etiquette. Een verscheurende onmogelijkheid...

3,5*

veel heeft het niet om het lijf. .

3* voor de prachtige manier van filmen.

Ik hou normaal van romantische films, maar dit was verdorie een pain in the ass om uit te kijken. Zo een intellectueel, elitair en hoogdravend sfeertje, echt niets voor mij. Ik denk toch dat ik liever films over de middenklasse of de lagere klasses zie, die zijn doorgaans beter te verteren.

Onderstaande scène toont dat goed aan, en dat gaat zo de hele film door aan een tergend traag tempo. Het deed me op dat vlak een beetje denken aan Moonlight, waar een mooi en interessant uitziend plot ook ten onder ging aan een heleboel oninteressant gekwebbel.

Call Me By Your Name Clip || Apricot || SocialNews.XYZ - YouTube

Mooie natuurbeelden, tja misschien wel, maar eigenlijk... heb ik al veel beter gezien, en ben ik misschien toch niet echt onder de indruk van Toscane, wat ik een erg overgewaardeerde regio vind. De Ardennen hebben meer te bieden. Misschien is Italië ook niet echt mijn land, al kan ik geen neen zeggen tegen hun pasta. Ik kijk verder ook geen film specifiek voor de natuurbeelden, dan kun je beter een docu kijken of zelf een stapje gaan zetten. Nu, dat gezegd zijnde waren er wel een paar natuurbeelden op het einde die wel de moeite waard zijn, met name wanneer ze het domein verlieten, en wat imo ook het beste deel van de film was.

Het valt me op dat de Oscarfilms van de laatste tijd toch vaak tegenvallen. Misschien moet ik de verwachtingen wat lager gaan zetten, want ze zijn misschien toch niet echt bepaald mijn ding. Je zou je misschien ook kunnen afvragen of ik misschien moeite heb met mannenliefde in een film, omdat ik zelf hetero ben. Misschien een beetje, maar Brokeback Mountain vond ik absoluut een prachtige film. Ik vond trouwens het enorm grote gezin/familie trouwens meer parten spelen, dan de band tussen de twee heren zelf. Daarnaast vond ik de aantrekking tussen Elio en de Amerikaan gewoon heel erg plotse ontwikkelingen te hebben (misschien mis ik iets van non-verbale communicatie?). Bij die vriendin van Elio was het trouwens ook erg plots aan, en ook erg plots weer uit. Dat helpt voor mij eigenlijk ook niet echt. Echt slecht zal de film wel niet zijn, maar voor mij werkt simpelweg de magie niet.

1,5*

Ik dacht zelf juist dat die scene bedoeld was als een speelse introductie van het motte 'vroegrijpheid', en dan met name hoe ook Oliver worstelt met een veel jongere (vroegrijpe?) verleider. De abrikozen bomen komen ook constant terug in de shots tussen de sequenties.

Scherpe opmerking, nummer2, zo had ik het zelf nog niet bekeken! "Prae-cox" is in ieder geval een erg suggestief woord...

Een goeie film met het zomerse gevoel en een mix van een zomerse liefde en een nogal ongemakkelijke relatie door het leeftijdsverschil. Maar de magie tussen beide personages is er wel en het levert een zeer aangename film op. Maar meer kan het dan ook weer niet bieden en ik heb dit thema ook al elders en beter gezien. Ik heb er in elk geval van genoten, maar het mocht iets meer zijn.

Dat klinkt wel wat vaag, Film Pegasus...

Wat wil je nog meer weten?

Hè, lekker ongenuanceerd weer. Daar hebben we echt wat aan. Bedankt.

Wel een mooie film, maar het had "het" voor mij niet echt. Ik bleef maar hopen dat ik op een gegeven moment echt ontroerd zou raken - en dat gebeurde maar niet. Bij het al vaker genoemde 'Brokeback Mountain' zat ik regelmatig met een brok in mijn keel, maar bij deze film betrapte ik me erop dat ik bepaalde scenes veel te lang uitgesponnen vond en bijna op de klok zat te kijken. Misschien moet ik de film nog een keer zien?

Vond Armie Hammer bij vlagen nogal irritant / arrogant. Heb mijn twijfels of hij wel de juiste acteur was voor deze rol.

Pluspunten: het spel van Timothée Chalamet, de prachtige natuurbeelden, de zomerse vibe. de muziek en vooral de prachtige vader-zoon scene.

Al met al voldoende, maar had er toch meer van verwacht.

Inderdaad mooi, maar niet heel bijzonder. Aan die typische Amerikaan heb ik me niet gestoord; Amerikanen in het buitenland zijn nu eenmaal vaak wandelende clichés, is althans mijn ervaring. De aantrekkingskracht van zijn zelfverzekerdheid en lichamelijke uitstraling komt in elk geval goed over. Call me by your name (wat een lelijke titel trouwens) slaagt dan ook vooral glansrijk als het gaat om het geloofwaardig maken van deze sensuele, fysieke zomerliefde, voor mij meer dan het hierboven genoemde Brokeback mountain. De pianomuziek vond ik ook mooi, terwijl de liedjes van Sufjan Stevens hier naar mijn gevoel wel erg veel eer krijgen. Verder heeft de film een prima retro-uitstraling, vooral die fietsen zijn erg aardig. Kortom een prima prent maar dit zal denk ik geen blijvende plaats krijgen in de filmgeschiedenis.

Het is net de lading van de titel die ik het knapste aspect van het geheel vond, eRCee, maar net dat thema komt in de film veel minder naar voren dan in de roman. "Call me by your name" krijgt namelijk pas zijn volle betekenis in het licht van de in het boek uitgewerkte identiteitsthematiek: de spanning tussen het ultieme verliefd zijn op de ander en het verlangen die ander zelf te zijn, tussen die ander te "hebben" en die ander te zijn. Dat vind ik in dit verband nu een interessant thema. In het eerste deel van de roman komen dat soort dingen soms knap aan bod, maar in het tweede jammer genoeg niet meer. Dan wordt ook het boek naar mijn gevoel langdradig en geforceerd.

De titel brengt de sfeer van de film wat mij betreft niet over. Denk dat een Italiaanse titel beter was geweest. Daarnaast vond ik die scene waarin de titel naar voren komt ook niet zo sterk, maar kan me voorstellen dat zoiets juist in boekvorm beter uit de verf komt.

Ik begrijp wat je bedoelt, maar dan lijkt mij in dit geval eigenlijk de film het probleem te zijn, niet de titel!

Waarom een Italiaanse titel? Er wordt sowieso meer Engels (en Frans) gesproken dan Italiaans.

Dat mag zo zijn, maar het is duidelijk een Italiaanse film. De Amerikaan is de vreemde eend in de bijt.