Call Me by Your Name (2017)

Inderdaad mooi, maar niet heel bijzonder. Aan die typische Amerikaan heb ik me niet gestoord; Amerikanen in het buitenland zijn nu eenmaal vaak wandelende clichés, is althans mijn ervaring. De aantrekkingskracht van zijn zelfverzekerdheid en lichamelijke uitstraling komt in elk geval goed over. Call me by your name (wat een lelijke titel trouwens) slaagt dan ook vooral glansrijk als het gaat om het geloofwaardig maken van deze sensuele, fysieke zomerliefde, voor mij meer dan het hierboven genoemde Brokeback mountain. De pianomuziek vond ik ook mooi, terwijl de liedjes van Sufjan Stevens hier naar mijn gevoel wel erg veel eer krijgen. Verder heeft de film een prima retro-uitstraling, vooral die fietsen zijn erg aardig. Kortom een prima prent maar dit zal denk ik geen blijvende plaats krijgen in de filmgeschiedenis.

Ik heb duidelijk een andere smaak dan het gemiddelde filmhuispubliek zoals ook deze film weer bewijst: deze film draait al bijna een half jaar, de zaal zit nog steeds vol bij elke voorstelling en de film krijgt de hoogste waarderingen van dat publiek (maar liefst een gemiddelde van 4,41 uit 5 na 3653 stemmen), maar ik kan helemaal niets met deze film.

De film is zeer langzaam, zowel bij elke scene waarbij je minutenlang naar bv. een gezicht kijkt als qua verhaal want er gebeurt in feite helemaal niets. Het verhaal is simpelweg dat een Amerikaan komt logeren bij een gezin in een vakantiehuis, dat de zoon des huizes en de Amerikaan verliefd worden op elkaar en dat de Amerikaan na een tijdje weer gaat. Verder wordt de film gevuld met hun tijdbestedingen hetgeen vooral lezen en zwemmen is. Dus waar zit je nu eigenlijk 130 (!) minuten naar te kijken? Nou, in feite zit je 130 minuten lang naar twee naakte mannenlichamen te kijken, twee mannen die naar elkaar smachten, twee mannen die tegen elkaar op aan het rijden zijn, etc. Het is in mijn ogen gewoon een veredelde soft homopornofilm. Ik kan me voorstellen dat het als homo prachtig is om te zien (de twee hoofdpersonen zijn denk ik ook twee prachtige mannen), maar ik als hetero kon er niets mee. De mooie homoacceptatie-speech van de vader aan het eind – erop neerkomend dat je je gevoelens niet moet onderdrukken omdat als je dat doet je steeds minder gevoel krijgt en dus minder te bieden hebt in nieuwe relaties en je niet meer intens gelukkig zult worden – kon de film voor mij niet meer redden.

Nu kun je wellicht abstraheren van dat homo-element en in de film gewoon het verhaal van een mooie vakantieliefde zien zodat ook hetero’s van de film kunnen genieten omdat de film hen herinnert aan die ene mooie vakantieliefde die ze zelf als puber op bv. Ibiza hebben beleefd. Maar ook dat vind ik een veel te magere basis om van een goede film te kunnen spreken.

Nu is m.i. de juiste tegenwerping tegen bovenstaande: ja, de film is homo-erotiek maar waarom zou dat geen kunst kunnen zijn? Immers, de film verwijst de hele tijd uitdrukkelijk naar de homo-erotische beelden van de oude Grieken welke beelden wij als de hoogste kunst beschouwen. Waarom zou porno geen kunst kunnen zijn? Deze film is in ieder geval met smaak gemaakte homoporno. Maar ikzelf kon er toch te weinig mee c.q. kon er geen artistieke diepgang in ontdekken.

Wat betreft de filmtitel en de daarmee bedoelde diepgang komt die naar mijn mening te weinig uit de verf. Het idee lijkt te zijn dat liefde geen kwestie is van elkaar hebben maar elkaar willen zijn: Elio en Oliver lijken elkaar ook de betere versie van zichzelf te vinden. Samen met het hele intellectuele sfeertje van de personen in de film doet dat denken aan die homo-erotiek uit de oudheid: bij bv. Socrates lijkt er een uitwisseling te zijn tussen de lelijke, oude Socrates die het mooie, jonge jongenslichaam begeert en de jongen die van Socrates’ wijsheid wil leren waarmee een opstijging kan plaatsvinden van het lichamelijke naar het geestelijke. En vriendschap bij de oude Grieken betekende jezelf in de ander herkennen (de vriend is je alter ego). Maar de intellectualiteit van de film blijft wat steken bij het feit dat ze allemaal vloeiend heel veel vreemde talen spreken en veel boeken lezen…

Goh, al die mensen die deze film associëren met porno hebben thuis de televisie in een grote eiken houten kast opgeborgen lijkt me. Wat een bullshit. Mooie luchtige en rustige film waarin het verlangen van de jonge Italiaan naar een (veel oudere) Amerikaanse nieuwkomer op het verlaten platteland aandoenlijk is. De reactie van vader op de coming out van zijn zoon is prachtig en doet wat met je......

Pretentieus geneuzel; echt zo'n film die opzettelijk gemaakt lijkt te zijn voor een filmhuispubliek. Timothée Chalamet is uitstekend in de hoofdrol, maar zijn personage is dermate arrogant en afstandelijk dat het moeilijk inleven is. Armie Hammer doet zoals gewoonlijk zijn best maar is behoorlijk miscast. Het geheel kabbelt rustig door zonder veel plotontwikkeling, ondersteund door een vrij irritante piano-soundtrack. De laatste paar minuten zijn dan wel erg mooi, met een prachtige monoloog van vader Michael Stuhlbarg. Duidelijk het hoogtepunt van de film.

Aardige film waarin een gezin in Italië tijdens de zomervakantie een Amerikaanse student laat overkomen. Op zich wel een mooie film over een ontluikende liefde, maar het geheel wist me pas laat echt te pakken (de film doet er eigenlijk wat te lang over, ook al is de opbouw wel noodzakelijk). De beste momenten bevinden zich in de tweede helft en Timothée Chalamet zet een sterke rol neer. Nog net 3.5 sterren.

Luca Guadagnino nam zijn tijd om de vriendschap en liefde tussen de twee hoofdpersonages te laten openbloeien. Zelden in film zo'n speelse opbouw van dergelijk gebeuren gezien.

Goed weergegeven is zeker ook de zwoele vakantiesfeer. De dialogen klinken erg intellectueel, maar zijn niet vreemd aan dergelijke groep mensen.

Mooie fotografie en in het slot keurige weergave door Timothée Chalamet dat ook liefde kan pijn doen, maar de ganse cast acteert over de volle lijn wel heel behoorlijk.

Mooie film. Het keek prettig weg, dit zinderende verhaal met een prachtig eind. Goed gespeeld. Met homoseksualiteit heb ik geen enkele moeite. Meningen kunnen verschillen, maar ik houd hier wel van. 4,5*

Eindelijk kan ik ook Call me by your name van mijn lijstje schrappen. Call me by your name vertelt de romance van de twee homoseksuelen Elio en Oliver. De film heeft enkel en louter oog voor de romance die traag en houterig op gang komt. Het is een ode geworden aan de liefde en de gevoelens van amoureuze personen. Negativiteit is niet aan de film besteed en dat moet voor het eerst zijn voor mij in een film over homo’s. Geen spatje boze of afkeurende blikken, geen homo bashings, geen onbegrip bij de ouders, etc ... Dit is wel wat anders in bijvoorbeeld The happy prince, de nieuwe film over Oscar Wilde die later dit jaar gereleased wordt. Net als in The imitation game werd homoseksualiteit daar als een misdaad beschouwd.

In het decor van het prachtige Italië badend in een zomers vakantiesfeertje brengt Luca Guadagnino een mooi verhaal. In het tweede gedeelte van de film komt het verhaal echt op gang en de romance is tegelijk openbarend. Het gesprek met de vader en het moment van de aftiteling zijn de mooiste van de film. Mooie performance van Hammer en zéker Chalamet die knap gestalte geeft aan de experimenterende en zoekende Elio. Hoewel de relatie wat ongewoon lijkt, is de romance en het samenspel tussen Elio en Oliver geloofwaardig. Niet eenvoudig met het leeftijdsverschil tussen beiden. Één Oscar van de vier verzilverd lijkt me dan ook een juiste weergave van de film. Een film die een zekere voortrekkersrol verdient, cinematografisch ook erg mooi is, maar ook filmisch niet té zwaar overschat dient te worden.

Ook deze lag in de bib en dus ook maar eens geprobeerd. Ik kreeg er toch vooral een vakantiegevoel bij. Zo'n zomerse film.

Het verhaal zelf was wel wat mager. Niet dat de film verveelde, maar er gebeurde niet zo veel in.

De cast deed het wel prima en verder zag de film er prima uit.

Goh, het is wel eens de moeite om gezien te hebben, maar één keertje is wel voldoende.

Mooie film. Al kostte het mij moeite om er in te komen.

Erg foute jaren 80 disco. Paste er goed bij. Maar dat stoorde mij niet.

Duurde wel lang eer dat ik geloofde dat ze verliefd waren. Anders had deze film 4* gehad.

Ps: Wel een beetje moe van die porno discussie #HetIs2019!

Coming Out of Coming of Age.

Het vakantiesfeertje in zo'n loom authentiek Italiaans dorpje maakt het trage vakantieliefdesverhaal nog best aardig. Als het verhaal zich in Alaska had afgespeeld dan was het waarschijnlijk een stuk minder interessant geweest. Ik behoor niet tot de doelgroep dus misschien dat ik me met de hoofdrolspelers daarom niet kon identificeren. Sterker nog , ik vond het ergens toch wat ongemakkelijk omdat die jongen gewoon minderjarig is en die andere vent een stuk ouder. En de ouders vinden het allemaal maar prima.

Afijn, niet mijn ding. Ik heb wel enorme zin in vakantie gekregen door deze film.

Deze film kwam ik als aanrader tegen op Facebook, dus werd ik nieuwsgierig en die persoon heeft niets teveel gezegd! Een wonderschone film, geloofwaardig spelende acteurs, de juiste chemie, schitterende cinematografie in een dromerige mediterrane sfeer. Ach, iedereen kan zich toch identificeren met het beleven van een eerste liefde..... En liefdesverdriet is toch een universeel iets, of het nu om een man of een vrouw gaat, het gaat toch om de emoties? Aan het einde van de film kon ik met Elio meehuilen, want ik voelde alles wat hij voelde. En dan is een film toch echt goed te noemen!

Een film die nogal geprezen is, wat ik overigens best wel begrijp, maar mij niet helemaal kon bekoren.

Het tempo in de film ligt angstvallig laag. We zien vooral in het begin veel mooie sfeerplaatjes van het Italiaanse platteland zodat het meer op een promotie voor vakanties leek dan op een speelfilm.
Er wordt wel op hoog niveau geacteerd, samen met zo'n vakantiesfeertje is het allemaal nog best wel te behappen zodat het geen gigantisch saaie film is geworden.
Het verhaal op zich kon me niet zo heel erg boeien, is snap dat het een gevoelig thema is, maar als ik puur alleen naar de film kijk raakt het verhaal me niet.
Het enige wat wel indruk maakte was het einde waarin de vader van de hoofdrolspeler z'n hart laat spreken, dat was mooi.

Verder heeft de film geen onuitwisbare indruk achtergelaten, behalve dan dat het wel heel erg mooi geschoten is.
Voldoende.

Een prachtig mooie film. Schitterende plaatjes die menig kijker de neiging zullen bezorgen direct de auto in te stappen om richting Italië te rijden. Alle vertolkingen zijn heel dik in orde en dan met name de twee van de hoofdrolspelers. De wrijving en aantrekkingskracht tussen Elio en Oliver tijdens het opbloeien van een ongewone, ingewikkelde en eigenlijk verboden liefde is wonderbaarlijk knap en geloofwaardig uitgevoerd.

Maar ondanks dat alles voelde de film voor mij toch als een wat lange zit. Het kabbelt allemaal wel erg rustig voort zonder al te veel noemenswaardige zaken.

Eindelijk gezien (op Netflix), want het was een tijdje lang net alsof je je pasje van de club moest inleveren, als je dit niet had gezien.

Hoe dan ook, vooral in esthetisch opzicht een geslaagde film. Regie en camerawerk constant op hoog niveau, schitterende locaties, casting had bijna niet beter gekund.

Verhaal is wel een beetje onnozel, er gebeurt ook niet al te veel behalve een kalverliefde, die ook nog op het randje van de 'gatverdamme' balanceert qua leeftijdsverschil. Dat aspect wordt met de mantel der liefde bedekt door wat intellectueel gezwets en de voorspelbare mistroostige indiemuziek. De acteurs en cameramannen weten er toch nog wel iets ontroerends van te maken, gelukkig.

Een eerder saaie bedoening.

Daarvoor zijn er twee redenen. Allereerst kon de setting me absoluut niet boeien. Een lui en saai Italiaans dorpje, uiteraard weer zoveel jaren geleden. Nu vind ik Italië best wel leuk, maar niet om er naar anderen hun vakantie te zitten kijken. Het hele zomersfeertje deed mij erg weinig hier.

Groter probleem is echter de set aan vreselijke personages. Een vreselijk drakerig gezin krijgt een vreselijk drakerige Amerikaan over de vloer. Woody Allen zou zich volgens mij zelfs schamen over sommige conversaties die er gevoerd werden, anderzijds is het ook niet verrassend dat Chalamet in één van Allen's films zou terechtkomen.

De romance tussen de zoon van het gezin en de Amerikaan had ook wel wat extra vonkjes kunnen gebruiken, maar het is lastig als je beide personages maar moeilijk kan uitstaan. Het is uiteindelijk vooral jammer dat dit dan nog eens meer dan twee uur duurt, terwijl ook Guadagnino's niet veel voorstelt. Sowieso niet echt mijn regisseur geloof ik.

Mnee, dit was vooral wat ik ervan gevreesd had. Erg povere cinema.

1.5*

Heerlijk licht getoonzet, fris gemonteerd, niet te uitleggerig. De kleuren, het huis, de acteurs... Call me by your name is een genot om naar te kijken en om te beleven. Want dat is het knappe van deze film: de kijker wordt in het verhaal betrokken en min of meer zelf een personage, als voyeur weliswaar, maar toch! Die scene tegen het eind waarin Elio op de bank zit met zijn begripvolle vader zal voor velen een hoogtepunt zijn geweest, ik vond m op het randje. Iets te zoet. Verder een dikke pluim (en ik wil naar Bergamo).

Is it better to speak or to die?

Call Me By Your Name is een ervaring. In de schoonheid van het Italiaanse platteland van 1983 gaat een verandering schuil waar je als kijker echt in wordt meegezogen. Zelfs in scenes die 'loom' lijken. Hierdoor liet de film me niet meer los. Dit komt ook door de heerlijke soundtrack. De originele songs van Sufjan Stevens (Mystery of Love en Visions of Gideon) vormen een sterke 'verteller'.

Regisseur Luca Guadagnino doet niet aan screentests. Hij vertrouwt op zijn keuzes, acteurs en publiek. Dat betaalt zich dubbel en dwars uit. De chemie tussen tiener Elio (fenomenaal neergezet door Timothée Chalamet) en twintiger Oliver (Armie Hammer) is off the charts.

Wil Elio Oliver zijn? Wil Elio naar bed met Oliver? Of wil hij het allebei? Chalamet neemt je mee in de achtbaan in Elio's hoofd. Hierbij is elk gebaartje en iedere blik raak. Die Oscarnominatie was dan ook meer dan terecht. Oliver is als knappe Amerikaan de ster van het Italiaanse dorp, maar als kijker is het eerst lastig om hem aardig te vinden. Hij gedraagt zich lomp en de eerste toenaderingspogingen in de richting van Elio zijn onhandig. Ook gezien het leeftijdsverschil. Maar op het moment dat de jongere Elio het voortouw neemt, wordt Olivers muur steeds verder afgebroken en is de kwetsbaarheid (letterlijk) zichtbaar. Armie Hammer is goed te volgen in die transformatie.

Ik las van de week dat Guadagnino en een groot deel van de cast hebben getekend voor een vervolg. Kan niet wachten

Call Me By Your Name is natuurlijk uitstekend ontvangen, en is de afgelopen jaren een lieveling van het filmhuispubliek geweest. En een slechte film is het verre van, maar ik kan nou niet zeggen dat dit echt geweldig beviel. Vooropgesteld: het acteerwerk is eigenlijk zonder uitzondering sterk, waarbij met name Timothee Chalamet overtuigt. En Italië is natuurlijk een prachtige locatie voor mooie beelden, met landhuizen, fraai platteland en dito historische steden.

Maar toch, ik vond de film wat gekunsteld overkomen. De setting was fraai maar ook wel overdreven idyllisch. En uiteindelijk is deze film over de coming-of-age van Elio en zijn eerste zinderende liefde regelmatig storend traag. Het helpt dan ook niet dat Elio geregeld als een vervelend, arrogant mannetje uit de hoek kwam. Natuurlijk, het is ook een onzekere tiener, maar het helpt niet om je in zijn gevoelens te verplaatsen. Alsnog zijn er genoeg fraaie momenten en is het een hele tedere oprechte film, maar ook zeker in de eerste helft genoeg momenten waar wat mij betreft wel wat gesnoeid had mogen worden. Deze dik twee uur had wat mij betreft niet gehoeven.

Gevoelige sterke film over de relatie van een 17-jarige jongen met een oudere universitaire Amerikaanse student die voor meerdere weken gast ten huize is. Zeker qua sfeer is dit erg mooi gebracht : de perfecte Italiaanse zomer vol far niente en zwoele romantiek, de italo muziek op de achtergrond. Toch even melden dat dit geen film over homoseksuelen is dan wel over homoseksuele gevoelens. Beide mannen zijn duidelijk hetero maar beleven een innige liefdesrelatie . Toch wel apart dit en dit wijkt wel af van gekende patronen. De relatie is ook vrij geloofwaardig, al is Oliver als personage zwak uitgewerkt in vergelijking met Elio.

Maar wat me ergerde was het progressief intellectueel meertalig rijkeluisgezinnetje waar de etiquette vereist dat men piano speelt voor de gasten, waar men een dienstmeid heeft en dag in dag uit weinig te doen heeft. Het komt de inhoud van de film veel te goed uit en men maakt precies het punt dat een dergelijke relatie sowieso met veel meer maturiteit beleefd wordt in dit milieu. Ik vond het ook een fantastisch einde : terwijl Elio in het vuur kijkt, heb je precies de indruk om samen met hem de hele film nog eens voor je ogen te zien.

Mooie film, maar niet perfect. Ik kan er weinig op aanmerken: goede regie, goed acteerwerk, goed verhaal. En toch.... het raakte me niet volledig. De nuance die de film laat zien is mooi in beeld gebracht: de twijfel, het onderzoek. Zonder direct antwoorden te geven.

Niet zo indrukwekkend.

Destijds volledig de hemel in gehyped, maar erg bijzonder vind ik deze boekverfilming niet. Boek nooit gelezen, maar ik moet zeggen dat ik wel erg benieuwd ben hoe ze deze film in een boek hebben vertaald (ja, ik weet dat het eigenlijk andersom is). Call Me By Your Name is namelijk een film die het voornamelijk van de beelden moet hebben.

Volledige eerste helft wist me eigenlijk beter te charmeren dan de tweede helft. Guadagnino weet een aardige, warme sfeer te creëren die de intrigerende beelden wat weten te versterken. Het is warm, en dat voelt de kijker. Camerawerk had wel iets sterker gemogen, maar de locatie, alhoewel het er overduidelijk meerdere zijn, is goed gekozen.

Verder hangt er wel een aardige flow door de film heen die het als geheel aardig boeiend maakt. Chalamet doet het in een jongere rol erg goed. Mag ook duidelijk zijn waarom hij is doorgebroken. Hammer speelt hij er in ieder geval uit. Niet dat Hammer het verder zo slecht doet, maar Chalamet komt toch het meest naturel over.

Overigens vind ik de casting zelf minder geslaagd, aangezien enkele crewleden toch een stuk ouder zijn dan ze moeten zijn. Enkel Chalamet valt met zijn jongere uiterlijk nog binnen het plaatje, de rest past er totaal niet in. Acteerwerk is wel goed, alleen de verschijning zelf, tja, wat moet ik ervan denken. Het haalt me persoonlijk een beetje uit de film, maar er valt op z'n minst nog een beetje omheen te kijken.

Romance wordt verder erg intiem en intens neergezet. Tweede helft neemt er eigenlijk uitgebreid de tijd voor. Ik vond het alleen niet mijn soort romance, die focus op geluid enzovoort. Ik heb er niet zo veel mee. Bovendien proef ik meer van de seks dan van de band tussen de twee, wat ik wel jammer vind. Geen idee of het boek dit ook zo doet, maar ik vind het maar niks, niet subtiel genoeg.

Duurt verder ook aardig lang, boekverfilmingen kunnen nou eenmaal niet korter zijn dan 130 minuten. Voor een romantische film waarbij de beelden meer spreken dan het verhaal zelf vind ik dat onnodig. Wel is het eerste gedeelte intrigerend en het acteerwerk goed, dus een echte opgave is het nooit. Allerlaatste scene vond ik eigenlijk de sterkste scene verder, maar de film heeft me niet geraakt. Leuk om eens gezien te hebben, maar niet echt het soort film wat me aanspreekt. Hype is wat mij betreft ook een klein beetje overdreven.

Ik heb deze film inmiddels een aantal keer bekeken en inmiddels het boek ook gelezen. Het boek gaat nog een stuk verder dan de film en na het lezen van boek zie je ook ineens dingen in de film die je eerst minder/niet waren opgevallen.

Zowel het boek als de film zijn bij mij behoorlijk lang blijven hangen. Een zeer sterk gebracht verhaal. De film heeft echt prachtige shots, geweldige quotes en perfect bijpassende muziek.

Het trage tempo van de film is mijn inziens juist de kracht van de film. Ik denk wel dat dit soort films bij je moet passen. De film is misschien net een tikkeltje arthouse. Er gebeurt heel veel in de film, maar je moet dit wel opmerkingen. Anders kan ik goed begrijpen dat je deze film wat saai vind.

Het gesprek met de vader en de slotscene bij het haardvuur weten me telkens weer flink te raken. De muziek er bij maakt het helemaal af.

Ik zal deze films zeker nog een aantal keer bekijken en het boek zal ik ook nog wel een paar keer lezen.

Als decadente sfeerschets is deze film bijna onovertroffen, niet normaal hoe goed een luie Italiaanse zomervakantie van begin jaren '80 wordt overgebracht.

Maar ook verhaalinhoudelijk is het heel mooi gedoseerd en de casting plus het acteerwerk zijn top.

Hetzelfde geldt eigenlijk voor de muziek.

Wat mij dan afhoudt van een nog hogere score is waarschijnlijk dat het mij minder persoonlijk raakt, in zo'n geval ben je dus vooral aan het observeren, maar wie weet kan dat bij een latere herziening veranderen.

Fraai verhaal over een jongen die zijn (homo)seksualiteit ontdekt, het voelt allemaal erg oprecht aan, met goed acteerwerk van Chalamet, al is tegenspeler Hammer wat minder. In ieder geval is het plot sterk met interessante interacties tussen de personages. De monoloog van de vader aan het einde is erg indrukwekkend, waarbij hij de juiste dingen zegt zonder te expliciet te worden. Muziek is over het algemeen erg fraai, al is er één gezongen lied dat wat minder was. De film speelt in de jaren 80 en is passend gestileerd. Ook het camerawerk ziet eruit alsof het in de jaren 80 is gefilmd, wat wat minder aan mij besteed is waardoor ik op 3,5* uitkom.

Als de nadruk niet zo gigantisch wordt gelegd op homoseksualiteit of LGBTHI, dan lukt het om van het thema toch nog een prachtige film te maken.

Van de regisseur had ik onlangs Challengers gezien en daarvoor Bones and all. Nu was het tijd om eens wat oudere werken op te speuren. Destijds hadden best wel veel mensen het over Call me by Your Name.

Chalamet speelt hierin een onvergetelijke rol van de wat schuchtere Eliot. Hij trekt met zijn ouders in een groot huis in een pittoreske streek in Noord-Italië. Heel fijn wel om de setting plaats te laten vinden in begin jaren 80, maar waarom komt het thema aids dan hier nergens ter sprake? Klein foutje.

Maar daar kijk je al snel doorheen. De conclusie kan ik al trekken dat Guagdagnino het hier meteen van de sfeer moet hebben. Iets wat hier al vakkundig en levendig is neergezet. De rustige dynamiek en bezigheden op de achtergrond van de Italiaanse dorpjes, de zomerse landschappen... Je wordt er letterlijk in meegezogen.
Eliot vecht echter tegen de verveling en probeert zijn routines te doorbreken. Dat gebeurt al snel als de Amerikaanse Oliver op de radar verschijnt. Een wat oudere student die langzaam maar zeker het leven van Eliot doet veranderen.

Er ontstaat al snel een vriendschap tussen deze twee die steeds sterker wordt. En die juist verder lijkt te gaan dan slechts vriendschap. De rest hoef ik niet uit te leggen, maar de uitwerking vond ik verbluffend en ook verrassend. Opgevoerd met de zomerse decors en voornamelijk de psychologie weet de regisseur hier van een band tussen twee gelijke geslachten op een sprankelende wijze neer te zetten. Zelfs zo dat je als hetero betoverd zal raken.
Sterk in deze kwestie is dat er in deze tijd, en zeker in Italië wel een taboe over deze relatie overschaduwt.
De twee en een half uur gingen gemoedelijk voorbij en gelukkig weet de film alle clichés te ontlopen.
Het einde was erg sterk. Zeker met dat gesprek met Eliots vader.

Net zoals Ete 85 was dit een prachtige opzet over twee jongens (of in dit geval een jongen en een jongeman) die elkaar gevonden hebben, nog voordat ze het weten. Naast de sfeer vormt de soundtrack ook een fijne combinatie van klassieke stukken en jaren 80 muziek. Dit is hoe het moet.

4,5*

De vele goede reacties ten spijt, ben ik toch wat op mijn honger blijven zitten bij deze Call Me by Your Name. Nochtans zijn er wel een aantal ingrediënten aanwezig om er iets van te maken. De zomerse vakantiesetting en een zuiders land kan ik altijd wel appreciëren. We krijgen een aantal leuke locaties te zien met het kleine dorpje, het beekje en de bergen. Ook het lome vakantiesfeertje vind ik altijd prettig om naar te kijken.

Verder kan Chalamet me zeker en vast overtuigen en zet hij een sterke prestatie neer als Elio. In Beautiful Boy vond ik hem ook al erg goed, dus dat belooft wel voor de volgende films die ik van hem ga tegenkomen.

Alleen wist de romance tussen Elio en Oliver me niet echt te raken. Het is moeilijk om de vinger er juist op te leggen waar het fout loopt, maar soms 'voel' je het gewoon niet. Ligt het aan het cliché Amerikaanse personage van Oliver? Is Oliver niet wat een te gladde type? Ik voelde de chemie alvast niet tussen hen beide. De momenten waar je de vonk tussen beide zou moeten opmerken, waren niet aanwezig en plots konden ze niet van elkaar afblijven.

Ben wel blij deze eindelijk een kans gegeven te hebben, maar echt overtuigen deed het niet.

2.5*