Meningen

The Aftermath

The Aftermath is zeker een sfeervolle film. Knightley is ook geweldig op dreef, en in dit soort films voelt ze zich duidelijk als een vis in het water. Aan de oppervlakte is het kil, triest en afstandelijk, maar door Knightley zie je de emoties steeds meer opborrelen. Ook Skarsgård en Clarke zijn de perfecte acteurs voor dit soort rollen, en de beelden van het landhuis en het platgebombardeerde Hamburg maken indruk.

Helaas is het script wat vlak en eentonig, en dit is meer een kostuum/liefdesdrama dan een oorlogsfilm. Dat wist ik van te voren wel een beetje, maar het probleem is dat er dan wel chemie moet zijn tussen de acteurs. Tussen Knightley en Skarsgård gaat het nog, maar vooral tussen Knightley en Clarke is er geen vonk. Dat zorgt ervoor dat het einde van de film totaal niet werkt, en dat je na afloop met gemengde gevoelen blijft zitten.

“That's my job to see shit coming.”

Redelijke boksfilm. Het overtuigende acteerwerk van Meg Ryan, Omar Epps en de ander acteurs zorgt ervoor dat Against the Ropes lange tijd vermakelijk blijft om naar te kijken, maar na een tijdje begon het matige script toch te veel gebreken te vertonen. Het leven van een ‘boxing promoter’ wordt best goed weergegeven, maar interessante materie levert het niet echt op. Het zegt genoeg dat het boks gedeelte het beste uit de verf komt. De volgende keer toch maar weer het bekende ‘rise and fall’ verhaal. Het is een formule dat succesvol is gebleken.

“I am too old for this.”

The Age of Adaline blijft een uitermate sfeervolle film. De cinematografie, het verhaal, de (piano)muziek, het acteren, de decors etc. Het zorgt allemaal voor een bijna melancholisch gevoel. Adaline Bowman is een vrouw die in 1908 is geboren en na een ongeluk niet meer ouder wordt. Ze is al 75 jaar lang 29, en dat is natuurlijk lastig als iedereen om je heen ouder wordt. Voor een relatie is er dus geen ruimte, want wat heeft het voor zin als je geen toekomst met iemand kan opbouwen? Op een oud en nieuw feest ontmoet ze Ellis Jones (Huisman), en na wat aandringen van zijn kant gaat ze overstag en stemt ze in met een date. Wat volgt laat zich raden.

Wanneer ze de ouders (Harrison Ford en Kathy Baker) van Ellis bezoeken wordt het nog gecompliceerder. Dat laatste gedeelte hangt van toevalligheden aan elkaar, maar het stoorde eigenlijk geen moment. Lively laat zien wat ze allemaal in haar mars heeft en weet Adaline een zekere volwassenheid mee te geven die past bij haar echte leeftijd. Haar stem is lager, haar kleding is volwassener, en haar hele doen en laten is dat van iemand die een heel vol leven heeft gehad. Hoe de film eindigt is geen verrassing, maar de weg ernaartoe is zeer aangenaam.

The Handmaiden

Ja, schitterend. The Handmaiden is als een spannend en enerverend boek wat je maar niet weg kan leggen. In drie hoofdstukken word het verhaal uit die doeken gedaan over vier personen, met ieder hun eigen belangen en verlangens. Rode draad is de ontluikende liefde tussen de jonge vrouwen Lady Hideko en Sook-Hee. Maar de verschrikkelijke oom Kouzuki en de op geldbeluste Fujiwara hebben ook hun eigen motieven.

Het verhaal lijkt telkens net wat anders in elkaar te steken dan in eerste instantie gedacht, en vooral in het tweede en derde hoofdstuk volgen de twists elkaar in rap tempo op. The Handmaiden is spannend, gruwelijk, erotisch, dramatisch en uiteindelijk vooral een spetterend romantisch verhaal. De twee jonge actrices zijn waanzinnig. Maar het grootste compliment moet regisseur Chan-wook Park krijgen. De ene na de andere weergaloze scene volgt elkaar op en ze zien er allemaal uit als een schitterend schilderij. Maar daarbij verliest Park nooit de personages uit het oog. Sterk uitgewerkt en je gaat echt met de twee jonge vrouwen meeleven, terwijl dat ook geen lieverdjes zijn. Echt een prachtfilm.

“GET OFF MY PLANE!”

Air Force One blijft een ijzersterke actiefilm die na een rustig begin geen gas terugneemt. En met Harrison Ford als Amerikaanse President en Gary Oldman als terrorist kun je het niet snel fout doen. In de bijrollen zitten veel bekende koppen zoals Glose, Macy, Berkeley en Baker Hall. De geloofwaardigheid wordt al snel overboord gegooid en het gaat Ford iets te gemakkelijk af. Maar daar staat wel een vermakelijke actiefilm tegenover die de spanning langzaam naar een kookpunt brengt.

“I just want to tell you both good luck. We're all counting on you.”

Ongelooflijk flauwe maar op sommige momenten best leuke komedie. De grapdichtheid ligt zo ontzettend hoog dat de film je zeker een aantal keer aan het lachen brengt. Zeker de rol van Leslie Nielsen blijft na al die jaren leuk.

Maar heel veel grappen slaan voor mij ook een beetje dood en zijn iets te flauw. En met sommige running gags wordt te lang doorgegaan. Gelukkig weten de acteurs het goed te verkopen. Sowieso wordt de vaart er goed ingehouden en de film heeft precies de goede lengte. Leuke film om weer eens keer te zien maar niet meer dan dat.

Akira

Dit was volgens mij de eerste Japanse animatiefilm die ik toen der tijd heb gezien. Vaag en verwarrend, en ik was niet gelijk fan van de film. Dat kwam denk ik door de leeftijd, want nu ik hem opnieuw heb gezien kan ik alles een stuk beter plaatsen. Akira is nog steeds een film die je niet helmaal moet gaan ontleden, en ik heb nu vooral genoten van de animatie en de fantasie en inspiratie van de makers. Ik heb alles maar over me heen laten komen, en dat is waarschijnlijk de beste manier om Akira te bekijken.

“I'm history! No, I'm mythology! Nah, I don't care what I am. I'm free-hee!”

Nog steeds één van mijn favoriete animatiefilms. Alles wat animatiefilms van Disney zo interessant en vermakelijk maakt om naar te kijken zit hier in. Sterke personages, schitterende animatie, leuke humor, heerlijke muziek, drama, spanning en zelfs wat romantiek. Met uiteraard een feel good einde. Alle stemacteurs zijn uitstekend, maar Robin Williams als Genie springt er wel uit. Al zijn scènes zijn goud. Met perfecte bijpersonages als Abu, Iago, Sultan en bad guy Jafar. En ik ben nog steeds een beetje verliefd op Princess Jasmine, één van de beste vrouwelijke personages die uit de stal van Disney is gekomen.

“You really don't know who I am? Genie, wishes, lamp, none of that ringing a bell?”

Leuk. Aladdin uit 1992 is één van mijn favoriete Disney films, en deze live-action remake weet de juiste sfeer te creëren vol met grootschalige en kleurrijke sets (Agrabah ziet er schitterend uit), fijne muziek, sterk acteerwerk en weelderige en uitbundige kostuums. De special effects zien er ook uitstekend uit, en Genie, Iago, Abu, Radja de tijger en het vliegende tapijt zien er allemaal (gelukkig) geloofwaardig uit. Alleen een bepaalde scene op het laatst rond Jafar ziet er niet al te best uit, en Ritchie had er goed aan gedaan om voor een ander einde kiezen dan die uit de originele film.

Massoud en Naomi Scott (prachtige actrice die een krachtige en zelfverzekerde Jasmine neerzet die ervan droomt om zelf Sultan te worden) hebben een fijne chemie, en qua zang doen ze het goed. Vooral het speciaal voor Scott geschreven nummer ‘Speechless’ mag er zijn. Rond Will Smith waren er wat bedenkingen, maar hij is zelfs de grootste kracht van de film als Genie. Grappig, ontroerend en vol charisma. Rond de scene met het nummer ‘Prince Ali’ komt alles wat Smith zo goed maakt als Genie samen. Hij heeft ook een prima chemie met actrice Nasim Pedrad (gezien het einde wel belangrijk), en Kenzari doet het ook goed als Jafar. Ritchie kleurt misschien iets te veel tussen de lijntjes, en het van mij soms wel wat eigenzinniger en scherper gemogen. Maar voor de rest is dit een kleurrijke en zeer vermakelijke remake.

Alex Cross

Tegenvallende thriller. Alex Cross heeft eigenlijk alles in zich om een enerverende en spannende thriller te zijn, maar het script is barslecht, onlogisch en rommelig. De film springt van de hak op de tak en de personages doen de vreemdste dingen. Vooral de rol van Jean Reno is lachwekkend slecht uitgewerkt.

Perry is degelijk als Alex Cross, maar weet geen onuitwisbare indruk achter te laten en heeft niet genoeg in zijn mars om een ‘leading man’ te zijn. Burns, Ejogo, Tyson en Nichols zijn allemaal degelijk maar kunnen weinig uitrichten met zulke mager uitgewerkte rollen. Fox is de enige die echt overtuigd als maniakale bad guy. Maar voor de rest is het erg matig.

“I'm sorry I was such a shitty boyfriend.”

“No. No, you're the best gay boyfriend a girl could have.”

Prima coming of age film. Jongen heeft een relatie met een meisje (en zijn beste vriendin), maar komt er langzaam achter dat hij homoseksueel is. Zeker als hij Elliot ontmoet. Het vreemde aan Alex Strangelove is dat er veel meer tijd wordt uitgetrokken om de relatie en vriendschap tussen Alex en Claire uit te werken, dan die tussen Alex en Elliot.

Het is een keus die erg goed uitpakt, want Madeline Weinstein (leuke actrice) is verreweg het beste op dreef. Vooral wanneer ze zich realiseert dat er iets "mis" is met Alex imponeert ze. Het is wel zo dat de scènes tussen Weinstein en Doheny er ver bovenuit steken, en dat het voor de rest erg mager is. Vooral Marziale als Elliot is zeer matig, en de vriendengroep van Alex bestaat uit de bekende high school stereotypes. Serieuze momenten worden afgewisseld met American Pie-achtige onzin, en het werkt grotendeels wel. Alhoewel het voorspelbare een sentimentele einde nu wel echt te vaak is gedaan.

“You're lucky you know. I rarely allow anyone into my flat.”

Swingende film die door de speelse regie en het sterke acteren lang vermakelijk blijft. Jammer genoeg krijgen de dramatiek en de moraliserende boodschap steeds meer de overhand, en dat is zeker niet het sterkste punt van Alfie. Jude Law doet het goed als Alfie en wordt bijgestaan door een sterk rijtje acteurs. En vooral het eerste uur is leuk met genoeg luchtigheid, flair en humor (vooral met Jude Law die rechtstreek in de camera kijkt en tegen de kijker praat). Het einde is gelukkig gespeend van sentiment en lekker ambigu.

“ Talk to the hand, ‘cos the face ain’t listening.”

Na een hele lange tijd weer eens herzien en het blijft allemaal vermakelijk met veel geslaagde grappen. Je wordt natuurlijk ouder dus het had gekund dat de grappen een beetje kinderachtig aandoen maar ik betrapte mezelf erop dat ik weer met een grote glimlach naar de ridicule avonturen van Ali G en zijn vrienden zat te kijken. Sacha Baron Cohen heeft veel verschillende typetjes gespeeld maar hij blijft voor mij toch wel Ali G (alhoewel Borat ook geweldig is). Erg grappig om Martin Freeman en Charles Dance in bijrollen te zien. Twee geweldige acteurs die zichzelf hier gelukkig niet te serieus nemen en niet bang zijn om zich compleet voor gek te zetten. Rhona Mitra is nog steeds prachtig. Natuurlijk zitten er minder geslaagde grappen in en is het verhaal te verwaarlozen maar daar gaat het hier ook niet om. Ali G kijk je als je zin hebt in een luchtige en leuke film waar je hard om kan lachen met een biertje erbij. En in mijn geval ook een klein beetje nostalgie.

“Something has attached itself to him. We have to get him to the infirmary right away.”

Wat blijft Alien toch een ijzingwekkende en steengoede film. Het begint al met de uiterst sfeervolle opening bijna zonder geluid en daarna met de introductie van de personages. Je wordt als het ware de film ingezogen en regisseur Ridley Scott weet op magnifieke wijze een wereld te creëren die ruim 35 jaar na dato nog steeds recht overeind staat. De Nostromo, de planeet, de Alien… Echt prachtig.

Alien kan je eigenlijk in twee delen splitsen met het eerste deel waar we kennis maken met de personages en de spanning langzaam wordt opgebouwd, met de Alien die zich vastplakt aan het hoofd van Kane als hoogtepunt. Het tweede gedeelte is soms regelrechte horror en alle opgebouwde spanning komt hier tot een uitbarsting. De claustrofobische spanning in de Nostromo is soms ondraaglijk en wanneer de Alien tevoorschijn komt maakt hij gelijk indruk. Wat een prachtige creatie die eigenlijk nog steeds onovertroffen is en laat zien dat CGI nog steeds niet kan tippen aan het echte werk (zie ook The Thing). Sigourney Weaver is geweldig als de rechtlijnige en krachtige Ripley en ondanks dat ze in het begin nog wat op de achtergrond blijft, komt ze in het tweede gedeelte helemaal tot haar recht als heldhaftige actieheldin. De andere personages zijn wel erg mager uitgewerkt en de acteurs zijn inwisselbaar. Tom Skerritt is een uitzondering en is geweldig als Dallas en John Hurt heeft jammer genoeg een te kleine rol om echt indruk te maken. En de domme dingen die de crewleden doen om een kat te vinden/redden gaat op een gegeven moment op de lachspieren werken. Het laatste gedeelte is weergaloos (die knipperende felle lichten, geweldig!) en de spanning is om te snijden. Alien blijft een razendspannende en inventieve film die nog niets aan kracht heeft verloren.

“Serve in Heaven or reign in Hell?”

Als Ridley Scott Alien films van dit niveau blijft afleveren, dan mag hij van mij nog wel een tijdje doorgaan. Het niveau van Alien of Aliens wordt nergens gehaald, maar vooral qua sfeer, opbouw van spanning en de weer schitterend cinematografie is Scott in topvorm. Het verhaal zit wat eenvoudiger in elkaar dan ik in eerste instantie dacht en Covenant is een mooi vervolg op Prometheus.

Grootse minpunt van Covenant zijn de inwisselbare acteurs, met alleen Fassbender die echt indruk maakt. Daarnaast zitten er een aantal gruwelijke scènes in de film, maar de bijna ondraaglijke spanning van de originele films wordt nergens gehaald. Covenant is dan ook geen topfilm, maar Scott laat zien nog over voldoende inspiratie te beschikken.

“There's definitely something in here with us!”

De ‘Assembly Cut’ gezien. En na het zien van Alien 3 zat ik toch een beetje met gemengde gevoelens. Het acteerwerk is sterk, de locatie is prachtig vormgegeven, sommige gedeeltes zijn oprecht spannend en als sluitstuk voor Ripley’s ‘character arc’ werkt Alien 3 perfect. Alien is horror, Aliens is actie en Alien 3 is een drama, en als je zo naar de film kijkt werkt het wel.

Maar David Fincher praat nooit over Alien 3 en ziet het niet als zijn eigen film, en dat begrijp ik wel. Want de studio en Weaver hadden een grote vinger in de pap, en Fincher’s visie is tijdens het maken van de film steeds meer naar de achtergrond verdreven. De film maakt ook een paar keuzes die niet goed uitpakken. De keuze om Newt en Hicks gelijk aan het begin van de film dood te laten gaan pakt desastreus uit, de nieuwe personages zijn niet al te interessant, de Xenomorph ziet er nep uit, en hetzelfde geldt voor de meeste special effects. Maar het grootste probleem is dat het aan spanning ontbreekt, en vooral het laatste gedeelte lijkt een eeuwigheid te duren. Fincher wilde met dit derde deel terug naar de claustrofobische spanning van Alien, maar dit is een flauw aftreksel. Gelukkig is Weaver weer fantastisch op dreef en met haar kaalgeschoren koppie weet ze de film moeiteloos te dragen. Ripley is een icoon, en haar schitterende laatste scene is een passend einde voor het karakter.

“Did IQs just drop sharply while I was away?”

Aliens blijft indruk maken. Cameron heeft de regie overgenomen van Ridley Scott en pakt het grootser aan. De spanning wordt net zoals in Alien rustig opgebouwd, maar zodra de personages op maan LV-426 landen en in aanraking komen met de Xenomorphs explodeert de film in een spectaculaire en ijzingwekkende doodsstrijd. Meer personages, meer actie, meer doden en veel meer Xenomorphs, Cameron kiest duidelijk voor uitbreiding van de Alien wereld, en het is een keus die uitstekend uitpakt.

De regie en de production design zijn indrukwekkend, en de nagelbijtende spanning is weer volop aanwezig. Maar het belangrijkste is natuurlijk dat Weaver weer terugkeert als Ripley, en nog wat meer backstory krijgt en een karakterontwikkeling ondergaat. Ripley blijkt een moeder te zijn, die haar kind nooit heeft zien opgroeien en te maken krijgt met de jonge Newt, fantastisch gespeeld door Carrie Henn. De beste scene van Aliens blijft voor mij die met Ripley en Newt, opgesloten in een ruimte met twee facehuggers. Alles wat Aliens zo goed maakt komt samen in deze scene. Met het weergaloze laatste gedeelte wat er niet voor onderdoet. Aliens is beklemmend en ijzingwekkend, maar ook keer op keer weer een vermakelijk meesterwerk.

“I do not standby in the presence of evil!”

Prima film. Ik ben niet bekend met de manga series van Kishiro, maar Robert Rodriguez heeft er vooral visueel en qua actie een enerverende film van gemaakt. Alita: Battle Angel heeft wel een vreemde combinatie tussen kinderlijke scenes en dialogen, en soms bloederige actiescènes. Soms had ik het gevoel dat film gericht was op kinderen (de dialogen zijn soms abominabel), maar dan wordt er weer een hond vermoord of een personage doormidden gezaagd en heb je het gevoel naar een Resident Evil film te kijken.

Rosa Salazar is wel fantastisch als Alita, en vooral de band tussen Alita en Ido (Waltz) werkt goed. Connelly en Ali worden bijna niet gebruikt, en Johnson, Skrein en de andere acteurs van de bende zijn erg matig. Rodriguez heeft duidelijk meer talent voor het maken van visueel overdonderende actiefilms dan het schrijven van dialogen, maar als je dat op de koop toeneemt valt er veel te genieten. Kom maar op met de sequel.

“My name is Federico Aranda, and I will return.”

Prima film over een Uruguayaans rugbyteam dat door een vliegtuigongeluk moet zien te overleven in het Andesgebergte. De beelden van de besneeuwde bergtoppen zijn fenomenaal, en ook de personages worden allemaal goed uitgewerkt. Iedereen gaat anders om met de gruwelijke omstandigheden, en dat wordt allemaal goed geacteerd door acteurs als Hawke, Spano, Hamilton en Meoli. De overlevenden gaan zo ver dat ze op een gegeven moment mensenvlees moeten eten, en hun uiteindelijke redding na 71 dagen komt dan ook voor de kijker als een bevrijding.

“Fasten your seatbelts, it's going to be a bumpy night!”

Heerlijke klassieker over een gerespecteerde toneelactrice en een naar roem hunkerende jonge vrouw. Het script zit goed in elkaar, de dialogen knetteren soms van het scherm en de acteerprestaties zijn uitstekend.

Vooral Bette Davis is ijzersterk en heeft een 'screen presence' waar je u tegen zegt. Ook George Sanders heeft een mooie bijrol. Anne Baxter als de vileine, jaloerse, leugenachtige en naar roem hunkerende Eve Harrington is ook goed, maar had iets meer uit haar rol kunnen halen. All About Eve heeft een lange speelduur maar overtuigd eigenlijk de gehele tijd. Met een perfect einde.

“Get your act together, Nina!”

Fantastische acteerprestatie van Winstead. All About Nina is als film redelijk standaard en niet alle personages en acteurs zijn even sterk, maar Winstead zorgt ervoor dat het boeiend blijft om naar te kijken. Zelfs als ze gewoon tegen zichzelf in de spiegel aan het praten is. Het verhaal over een zelfdestructieve en met een jeugdtrauma rondlopende komediante is redelijk voorspelbaar, en je zit eigenlijk te wachten op de onvermijdelijke meltdown en het inkeermoment. In een fantastische scene komt dan uiteindelijk alle woede en het verdriet eruit, en Winstead weet het perfect te spelen.

“What the fuck is happening?”

“Somebody got fucked. Somebody got killed. I'm going to gym.”

Aardig. All Cheerleaders Die begint als een normaal tienerfilmpje en heeft een echt jaren 90 gevoel. Tienerproblemen, maar dan wel uitvergroot en met een fijn horrorelement. Want als de horror toeslaat wordt de film steeds leuker. De actrices (beeldschoon) doen het goed en weten wel raadt met de gekte en gore die de regisseurs op hen afvuren. All Cheerleaders Die is bloederig, gek, sexy en gruwelijk... Precies zoals ik dit soort films graag zie.

All I See Is You

Blake Lively begint echt een interessante actrice te worden, en ze weet ook de juiste rollen uit te kiezen. All I See Is You is daarnaast ook een sterke film, en sowieso een audiovisueel feestje. De eigenzinnige regie- en camerakeuzes van Marc Forster werken uitstekend hier. De locaties, de andere acteurs, de manier hoe een (bijna) blinde vrouw omgaat met haar handicap en daarna met het feit dat ze haar zicht weer terugkrijgt, de schitterende cinematografie etc. Bijna alles klopt.

Helaas laat het script in het tweede gedeelte wat steken vallen, en hier verzandt de film in een voorspelbaar en wat vergezocht geheel. All I See Is You is ook echt een relatiedrama, en wie deze film voor het thrilleraspect gaat kijken zal teleurgesteld zijn. Maar Lively en Jason Clarke zijn uitstekend samen, en zij zorgen er samen voor dat ook het tweede gedeelte het aanzien meer dan waard is.

“This is The Virginia Jean with an SOS call, over.”

Sterk. All Is Lost laat weer eens zien wat voor fantastisch acteur Robert Redford is. Hij zegt geen woord, maar je blijft gefascineerd kijken naar hem en zijn activiteiten op zijn boot kijken. De naamloze hoofdrolspeler is een ervaren zeezeiler, maar zelfs hij heeft geen antwoord op de veelheid pech en een grote en verwoestende storm.

Het is een uitstekende keuze om in de beginscene Redford al aan het woord te laten, want het laat zien in wat voor gemoedstoestand hij is, en het geeft hem ook gelijk wat menselijks. Niet dat Redford daar woorden voor nodig heeft, maar het geeft de film wel iets extra's. Net zoals de fantastische regie van Chandor de film iets extra's geeft, en het einde is lekker ambigu.

All Quiet on the Western Front

Ongelooflijk dat deze film uit 1930 komt. Vooral bij de oorlogsscènes zie je het vakwerk van regisseur Milestone. Echt geweldig hoe realistisch het er allemaal uitziet. Ook de verandering die Paul doormaakt van optimistische en onbezorgde jonge man naar cynische en getraumatiseerde oorlogsheld is goed gedaan.

Waar de film een beetje de mist in gaat is wanneer het de band tussen de mannen wil uitwerken. Het acteerwerk is soms abominabel en hetzelfde geldt voor de dialogen. Het komt gewoon niet van de grond en in deze scènes zakt de film erg in. Het einde is wel sterk gedaan.

“Cary, let's face it: you were ready for a love affair, but not for love.”

Prima klassieker. All That Heaven Allows is een ouderwetse romcom/melodrama, en de film laat zien hoe het moet. De film ziet er op de eerste plaats schitterend uit, en vooral de sets zijn indrukwekkend. En de kleuren spatten van het scherm. Rock Hudson en Jane Wyman hebben ook een mooie chemie, hoewel ik wel een beetje moest wennen aan het ingetogen acteerwerk van de twee. De passie spat er niet vanaf, maar dat past ook wel bij de personages en de tijdsgeest.

“I wasn't worried about what would happen if I lived. I was worried about what would happen if I didn't.”

All the Bright Places behandelt een aantal serieuze thema’s zoals het verwerken van verlies, het leven met een bipolaire stoornis, een jeugdtrauma en zelfmoord, maar er zit ook duidelijk een Young Adult sausje overheen. Dat schuurt soms, maar de oprechte en menselijke momenten overheersen en blijven uiteindelijk het meeste hangen. Dat komt ook door het acteerwerk van Elle Fanning en Smith. De locaties, muziek en cinematografie zorgen ook voor een fijne sfeer. De verhaallijn rond Theodore en zijn zus (Shipp) had wel wat beter uitgewerkt kunnen worden.

“There's a purity to beautiful things that I've never been able to find in another human being.”

Onderhoudende film van Ridley Scott. Het interessante is dat het ontvoeringsubplot het zwakste gedeelte van de film is, en het verhaal over J. Paul Getty is eigenlijk veel interessanter. Christopher Plummer had eigenlijk vanaf het begin al de eerste keus moeten zijn, want hij is geweldig als geld- en machtsbeluste Getty. Michelle Williams is ook weer fantastisch, en Wahlberg is altijd degelijk. All the Money in the World is op zijn best als het zich focust op de vernietigende werking van geld en macht. De scene met een verdwaasde Getty, die door zijn riante huis dwaalt, is weergaloos.

“Woodward. Bernstein. You're both on the story. Now don't fuck it up.”

Klinisch, zakelijk en straight forward en ook een zeer goede film. All the President's Men verdoet zijn tijd niet met onnodige subplotjes maar gaat direct op zijn doel af, het vertellen van het verhaal over het Watergate schandaal en de journalisten Carl Bernstein en Bob Woodward die achter de waarheid proberen te komen. Het verhaal wordt vanaf het begin zonder te veel opsmuk uit de doeken gedaan en het zijn de acteurs die voor het vuurwerk zorgen. Redford vond ik er echt uitspringen maar ook Hoffman is erg goed en samen nemen ze kijker bij de hand in hun onderzoek naar het Watergate schandaal.

Ik vond het decor van de Washington Post echt geweldig en je komt gelijk in de sfeer van een krantenredactie uit de jaren 70. Typemachines, oude telefoons en veel onderlinge discussies. En dat bedoel ik niet negatief want ondanks dat er erg veel gediscussieerd wordt, blijft het onderhoudend door de goede dialogen en de sterke acteurs. Een herziening is wel noodzakelijk want je ziet door de vele namen en personages op een gegeven moment door de bomen het bos niet meer. Maar het verhaal blijft goed te volgen en regisseur Pakula verdient alle credits voor zijn werk. De film focust zich heel erg op het onderzoek van Bernstein en Woodward en daarom vond ik het einde wel passend. Het is misschien wat abrupt maar het past wel. Dit is een film waarbij je echt weer even wordt meegnomen naar een andere tijd met old school journalistiek. En een belangrijke geschiedenisles.

“You're not God, Nickerson. You're just a typing teacher.”

Aardige coming of age film die jammer genoeg weinig nieuws onder de zon brengt. Wat All the Right Moves wel goed doet, is het creëren van een grauwe en rauwe sfeer dat bij zo'n klein industriestadje hoort. Mooi werk van Jan de Bont.

De film mist wel iets extra's en de acteerprestaties zijn ook niet om over naar huis te schrijven. Cruise, Nelson en Thompson doen het aardig, maar voor de rest is het erg mager. Ik heb laatst ook Friday Night Lights en Varsity Blues gezien, en deze film mist toch wel die echte football sfeer dat bij zo'n stadje hoort. En iets meer flair en humor had wel gemogen. Het is allemaal iets saaier en futlozer dan die andere films en dat is jammer. Maar als opstartfilmpje van Cruise z'n carrière is het zeker niet slecht.