Meningen

“I have to return some videotapes.”

American Psycho is een absurde film. Op alle goede manieren. De humor in de film is geweldig (I have to return some videotapes, wie heeft de beste business cards? De monologen van Bateman over populaire bands/zangers… Heerlijk) en de jaren 80 yuppie sfeer is erg goed neergezet en de cocaïne en andere drugs zijn er in overvloed.

Christian Bale is waanzinnig en weet je meerdere malen op hetzelfde moment te laten lachen en huiveren. Het is allemaal erg onpersoonlijk en oppervlakkig maar deze mensen werken dan ook op Wall Street dus dat valt te verwachten. De moorden worden steeds excessiever en op een gegeven moment weet je echt niet meer wat er zich alleen in het hoofd van Bateman afspeelt en wat echt is. De film is dan ook een echte mind fuck en het einde zal zeker niet iedereen kunnen appreciëren. Ik vond het wel passend en het combineert alle elementen die de film sterk maken. Minpunten zijn de gesprekken die Bateman voert met de twee escortdames, het wat langdradige middenstuk en de nadruk op zijn persoonlijke hygiëne. Ik snap dat laatste wel maar echt interessant is het niet. De film herhaalt zichzelf ook en dat gaat op een gegeven moment wel storen. Maar de humor, Bale en de sfeer maken van American Psycho een aparte en vermakelijke filmbelevenis.

“Don't mess with the class of 99, bitch!”

Een reünie met alle oude castleden en heel veel sentiment levert een aardige film op. Zelfs Chris Klein is terug en dat maakt het feestje toch wel compleet. Scott, Biggs en Levy zijn nog steeds verreweg het leukst en zij hebben dan ook de beste grappen. Klein en vooral Ian Nicholas blijven wat saaie pieten maar Kaye Thomas is wel goed op dreef. Misschien wel zijn beste film op deel één na.

Hannigan vond ik een stuk minder dan in de vorige delen en was hier wat zeurderig en dramatisch. Suvari is een goede actrice maar heeft hier een te kleine rol en eigenlijk kan hetzelfde gezegd worden over Tara Reid. Nadia, Jessica, Sherman, Stifler’s Mom, MILF Guy, allemaal komen ze even langs en het is een feest van herkenning. Het is 13 jaar later maar gelukkig zijn ze allemaal nog geen spat verandert en nog steeds hun onvolwassen zelf. Een grappige en fijne trip down memory lane.

“If you think that this war isn't changing you you're wrong. You can only circle the flames so long.”

Als ik deze film in één woord zou moeten omschrijven dan is het onevenwichtig. Goede, spannende scènes (vooral in Irak) worden afgewisseld met trage en voorspelbare scènes (vooral de latere scènes rond het Kyle-gezin). Dat ligt niet aan Sienna Miller of Bradley Cooper want zij hebben een goede, sprankelende chemie.

Het ligt meer aan de nogal vreemde, fragmentarische manier van scènes die aan elkaar zijn geplakt. Toer 1, thuis, toer 2, thuis, toer 3 etc. Het loopt allemaal niet echt vloeiend en daardoor komen de scènes die zich thuis afspelen er bekaaid vanaf. Zeker Sienna Miller heeft hier last van maar ze doet haar best en op haar acteerprestatie valt niet veel af te dingen. Het Irak gedeelte is dan wel weer goed uitgewerkt. Spannende scènes volgen elkaar op en vooral Bradley Cooper lijkt zich hier wat meer in thuis te voelen. Minpunt is de strijd tussen de twee sluipschutters. De sluipschutter aan de zijde van Al Qaida is mager uitgewerkt want een man die aan de Olympische Spelen heeft meegedaan en daarna als sluipschutter voor Al Qaida is gaan werken... Daar had wel wat meer mee gedaan kunnen worden. Het einde van de strijd tussen de twee is daardoor niet echt bevredigend. De actiescènes zijn door Eastwood wel erg knap gefilmd en je voelt je bijna onderdeel van het SEAL’s team. American Sniper is al met al een spannende, ietwat onevenwichtige film met sterke acteerprestaties en een einde dat indruk maakt.

“Something very weird is happening to me. I keep killing people! There’s a chance I may be… a robot!”

American Ultra is een film die verschillende genres mixt met wisselend resultaat. Actie, romantiek, humor en drama, regisseur Nima Nourizadeh maakt er een vermakelijke bende van maar verliest zich wel een beetje naarmate de chaos verder toeneemt.

Het romantische gedeelte komt nog het beste uit de verf en dat is vooral de verdienste van Jesse Eisenberg en Kristen Stewart. Ze hebben een uitstekende chemie en hun relatie wordt op een leuke en humoristische manier gebracht. Mike is een beetje een nerd en bangerig type en Phoebe is de zorgzame en spontane van de twee. Beide houden van wiet, dat dan weer wel. Zodra het verhaal zich ontvouwt en Mike deel blijkt uit te maken van een mislukt CIA experiment wordt de film een actierijk avontuur. De humor werkt niet altijd en Topher Grace is als bad guy totaal ongeloofwaardig maar onder andere Connie Britton, Walton Goggins en Tony Hale zijn wel sterk op dreef. De vechtscènes zien er gelikt uit en zijn goed gechoreografeerd. American Ultra heeft zijn sterke momenten maar neemt te veel hooi op zijn vork. Met iets meer focus had dit een veel betere film opgeleverd. Gelukkig zorgen Stewart en Eisenberg ervoor dat de film genietbaar blijft en zeker het aanzien waard.

“Love isn't just a feeling. It's shaving your balls.”

Een aardig derde Pie avontuur maar wel wat minder dan de eerste twee delen. De humor moet te veel van alleen Stifler komen en alhoewel Scott weer aardig op dreef is, kan hij het niet in zijn eentje. Dat wil niet zeggen dat dit deel niet vermakelijk is want ook rond een trouwerij blijft er nog genoeg te lachen om onze vrienden die maar niet volwassen willen worden.

Biggs en Hannigan zijn leuk samen en natuurlijk is Biggs weer een held in de fysieke humor. En het is altijd een genot om Eugene Levy bezig te zien als Jim's dad. January Jones is prachtig als zusje van Hannigan maar ze krijgt weinig te doen en moet eigenlijk alleen als love interest fungeren voor Scottt en Kaye Thomas. Scott, Kaye Thomas en hun eeuwige strijd rond Stifler's mom blijft wel leuk. American Wedding is een leuk vervolg met weer dezelfde grove, puberale maar oh zo leuke humor.

“Give us, us free! Give us, us free!”

Uitstekende film van Spielberg. Amistad begint sterk, maar heeft daarna wel wat problemen om op gang te komen. Ik kan altijd wel genieten van een rechtbankdrama (en dan ook nog in de 19de eeuw), maar Spielberg kiest wel voor een erg droge aanpak. Het acteerwerk van Hounsou, McConaughey, Freeman en Hopkins vergoedt wel wat. Net zoals een gruwelijke scene rond een slavenschip. Het laatste half uur is perfect, en hier laat Spielberg zijn klasse als regisseur zien. De speech van Hopkins, de uitspraak tegelijk met het losmaken van de handboeien en kettingen, dat laatste shot van Hounsou op het schip met de muziek van John Williams.... Schitterend.

Amores Perros

Amores Perros is een zeer donkere film van Iñárritu waarin hij weer verschillende verhaallijnen laat samenkomen door een tragische gebeurtenis. Het is soms hartverscheurend wat je te zien krijgt, en wie niet tegen dierenleed kan zal soms met de handen voor zijn ogen zitten. We krijgen de mens weer op zijn slechts te zien, en Iñárritu laat zien dat iedere actie uiteindelijke een tragisch gevolg kent. Zelfs een goedbedoelde actie zoals het verzorgen van een dodelijk gewonde hond.

Het eerste gedeelte met Octavio en Susana is fantastisch, en ook het laatste gedeelte met El Chivo is zeer sterk. Alleen het middengedeelte, waarin we een vrouw volgen die door een auto ongeluk haar been verliest en haar modellencarrière op haar buik kan schrijven, is iets minder. Het acteerwerk van vooral Bernal en Echevarria is weergaloos, en Iñárritu weet uiteindelijk alle verhaallijnen op een bevredigende manier af te sluiten.

“It's beautiful.”

“What?”

“Life. So long.”

Moeilijke film om te beoordelen. Het is mooi en tegelijkertijd afschuwelijk om te zien hoe een ouder echtpaar omgaat met lichamelijke en geestelijke aftakeling als de vrouw een herseninfarct krijgt. De liefdevolle verzorging, maar ook de frustratie bij de man wordt realistisch neergezet, en Riva en Trintignant acteren het allemaal fenomenaal. Ingetogen, maar toch voel je de emoties en liefde wel. Ook bij de dochter (Huppert).

Het probleem van de film is de manier waarop Haneke het allemaal in beeld brengt, en ook de speelduur is problematisch. De film is ongelooflijk traag, en scènes worden tot het uiterste uitgesponnen. Het heeft een doel en de film kruipt ook langzaam onder je huid, maar voor mij duurde het allemaal te lang. Ik had ook het gevoel dat Haneke de kijker bewust op afstand houdt door de personages weinig emotie te laten tonen. Ik wil ze ook weer niet onsympathiek noemen, maar echt een band bouw je niet met ze op. Dit soort films vind ik meestal best aangrijpend, maar het laatste gedeelte deed me verrassend weinig. Jammer, want de film doet ook heel veel goed.

“This film was supposed to be my big break. But it turned out to be a big disaster.”

Belachelijke film, maar stiekem best leuk. Ik kan wel begrijpen dat Voigt en Cube de hele tijd stoned waren, want dat moet je wel zijn bij het maken van deze film. Jammer genoeg probeert de regisseur er nog een soort van verhaaltje in te stoppen want de aanloop is echt veel te lang.

Het moment dat de anaconda eindelijk ten tonele verschijnt voelt dan ook als een bevrijding. Lopez ziet er heerlijk uit en dat verdient ook bonuspunten. Net zoals een schmierende Voight die op zijn maniakaals is. Over de special effects zullen we het maar niet hebben. Wat ziet die anaconda er soms nep uit...

“What is my goal here, to make you a happy, well-adjusted gangster?”

Aardige film met een sterke De Niro en Crystal. Het leukste aan Analyze This is het samenspel tussen deze twee acteerkanonnen, en de humor die hieruit voortvloeit. Ook Viterelli heeft een sterke en wat onderbelichte bijrol als bodyguard van De Niro. Maffiabaas krijgt gewetenswroeging en mentale problemen, en huurt (dwingt) een psycholoog in om hem te helpen. Door sterk acteerspel is het een vermakelijk tussendoortje. Waarschijnlijk ook voor De Niro en Crystal, die dit soort rollen in hun slaap nog kunnen spelen.

“She certainly has a mind of her own.”

Uitstekende animatiefilm. Anastasia heeft qua verhaal weinig nieuws te bieden, maar dat hoeft ook niet als alles zo perfect wordt uitgevoerd. Mooie animatiebeelden, prima stemacteurs, wat romantiek, sfeervolle muziek en een sterke heldin. Anastasia is een krachtig personage en het is interessant om haar te blijven volgen. Minpunt is dat Rasputin een wat magere slechterik is en weinig dreiging uitstraalt. Maar daar staat veel goeds tegenover.

“As a lawyer, I've had to learn that people aren't just good or just bad. People are many things.”

In Anatomy of a Murder volgen we een moordzaak. Van de eerste ontmoeting tussen advocaat en verdachte, tot aan de uitspraak van de jury. Interessante materie, maar het kan natuurlijk ook al snel redelijk droog worden. Gelukkig zorgt Otto Preminger ervoor dat je geboeid blijft kijken, en vooral de rechtbankscènes zijn interessant. Anatomy of a Murder heeft een bepaalde flow wat er voor zorgt dat er, voordat je er erg in hebt, al anderhalf uur is verstreken.

Minpunt is dat het verhaal over moord, verkrachting en geweld soms aanvoelt als een rechtbankkomedie. Het is een keus die niet slecht uitpakt, maar vreemd is het wel. Voordeel is dat James Stewart weer een uitstekende rol neerzet.

“If you've got an ass like the North Star, wise men are gonna want to follow it.”

Aardig vervolg op de eerste Anchorman film. Het eerste gedeelte is weer veruit het leukst, en het is een groot pluspunt dat alle acteurs weer zijn teruggekomen. Ferrell, Applegate, Rudd, Carell en Koechner zijn weer geweldig op dreef en ze voelen zich zichtbaar als een vis in het water in deze rollen. Na een half uur wordt het wel wat langdradig, en de grappen werken steeds minder goed. Het laatste gedeelte in het park is dan wel weer sterk, en de vele cameo's van bekende acteurs levert wat humoristische momenten op.

“Boy, that escalated quickly... I mean, that really got out of hand fast.”

Compleet absurd maar oh zo leuk. Anchorman heeft zoveel geslaagde grappen en leuke typetjes dat ik zelfs na een aantal keer kijken op sommige momenten in een deuk lig. En dat gebeurd niet vaak. Will Ferrell mag helemaal los gaan als nieuwslezer Ron Burgundy en hij is geweldig.

Bij Ferrell kan het twee kanten op gaan maar in Anchorman is hij helemaal op zijn plaats. Het leukste is Steve Carell maar eigenlijk zitten alle acteurs goed in hun rol. Applegate hoeft niet voor de humor te zorgen maar is soms onbedoeld toch erg grappig en Koechner en Rudd hebben ook hun momenten. Ook de rivaliserende nieuwsteams vol met bekende acteurs zijn leuk. De film raakt wel wat snel door zijn geslaagde grappen heen en zeker in het middengedeelte wordt het wat langdradig, maar gelukkig heeft de film een sterke eindsprint. De jaren 70 sfeer vond ik ook goed weergegeven en de kleren en decors waren heerlijk over the top. Anchorman is flauw, grof, bizar en plat maar dat mag de pret niet drukken, Heerlijk!

I Saw the Devil

Fantastische wraak horror/thriller. Het gruwelijke (maar ook stijlvolle) begin zet al gelijk de toon voor wat je kunt verwachten. Na Eden Lake en Martyrs dacht ik dat ik alles wel had gezien (en gevoeld), maar I Saw the Devil krijgt het toch voor elkaar om je met een compleet leeg en naargeestig gevoel achter te laten.

En dat bedoel ik positief, want dit soort horrorfilms moeten je ook met een misselijkmakend gevoel achterlaten. Acteurs Lee en Choi zijn ook fantastisch, en soms zit er ook wat onbedoelde humor in. Vooral de amateuristische manier waarop de politie te werk gaat grenst aan het potsierlijke. I Saw the Devil is een beetje een combinatie van Se7en (Eén scene is bijna identiek), de The Raid films en Scream, hoewel uiteindelijk het naargeestige en onheilspellende gevoel uit Se7en overheerst. De laatste scene is briljant.

“If you don't train like it's real, you're dead when it is.”

Beter dan het tweede deel. Angel Has Fallen is een pretentieloze actiefilm die niet zo bombastisch is als London Has Fallen, en het begin is zelfs rustig te noemen. Mike heeft wat lichamelijke en psychische problemen (logisch), en pas nadat de president (Morgan Freeman op de automatische piloot) gaat vissen en op zijn vrije ochtend te maken krijgt met een drone-aanval komt er wat meer vaart in het verhaal. Veel actie, veel geschmier en ook nog Nick Nolte als vader van Butler… Perfecte castingkeuze. Piper Perabo is een soort van jeugdcrush, en ze ziet er nog steeds fantastisch uit.

Angel-A

Sterk. Angel-A is een aparte en eigenzinnige film van Luc Besson. De zwart-wit beelden werken betoverend, en Parijs heeft er bijna niet mooier uitgezien. Het verhaal rond de depressieve André is aardig, maar wanneer Angel-A wordt geïntroduceerd komt de film echt op gang.

Het samenspel tussen Debbouze en Rasmussen is uitstekend en ze hebben een aantal fantastische scènes. Vooral de spiegelscene is geweldig. De titel verklapt natuurlijk al veel over waar het verhaal uiteindelijk heengaat, maar de uitwerking en de chemie tussen de acteurs zorgen ervoor dat het nergens voorspelbaar wordt. En van de zwart-wit beelden van Parijs kan ik niet genoeg krijgen.

“Religion is flawed. But only because man is flawed. All men, including this one.”

Prima film. Angels & Demons is een verfilming van een boek van Dan Brown, en het is een vlotte avonturenfilm geworden met Robert Langdon die weer allerlei raadsels en aanwijzingen moet uitvogelen om een ramp te voorkomen. Dit keer in Vaticaanstad, en het is bijna een karakter op zich zo mooi is de stad in beeld gebracht. McGregor springt eruit qua acteerwerk, maar ook Hanks, Skarsgård en actrice Zurer doen het niet slecht. Het tempo ligt hoog en voor je het weet zijn de ruim twee uur voorbij. Zo zie ik het graag.

“It's a crazy fucking world.”

Rauwe Australische misdaadfilm. Animal Kingdom bouwt de onderhuidse spanning rustig op, en iedereen die een Scarface reïncarnatie verwacht zal van een koude kermis thuiskomen. Sfeervol, rustig, en met sommige explosies van geweld, Animal Kingdom laat zien dat de politie en de criminelen vooral om elkaar heen draaien, en het laat zien dat er één groot grijs gebeid is. Van rechtvaardiging of een happy end is hier geen sprake (zie de manier waarop Joel Edgerton wordt vermoord). De fantastische laatste scènes laten zien dat geweld iedereen opslokt, en de omhelzing tussen Frecheville en Weaver voelt dan ook aan als een ijskoude douche.

“Trouble never sends a warning.”

Lekker actiespektakel. Luc Besson grijpt terug naar de ingrediënten die van zijn film Nikita zo’n succes maakte, met deze keer Anna als huurmoordenaar die terecht komt tussen de strijd tussen de CIA en KGB. Sasha Luss is een lust voor het oog, en ook in de actiescènes staat ze haar mannetje.

Evans, Murphy en Mirren hebben niet meer dan bijrollen, maar vooral Mirren heeft zichtbaar plezier in het spelen van een oude KGB agente. Anna heeft wel iets te veel twists, en jammer genoeg zijn ze soms ook best voorspelbaar. De speelduur had ook wat korter gekund. Maar voor de rest is dit een vermakelijke actiefilm met gave actiescènes (hadden er wel wat meer mogen zijn), sterk acteerwerk en veel vrouwelijk schoon. Soms moet je je zegeningen tellen.

“Justin Bieber is a zombie!”

Leuk. Shaun of the Dead meets High School Musical… Anna and the Apocalypse is zeker niet voor iedereen. Maar ik heb mij er prima mee vermaakt, en vooral de droge Britse humor kan ik altijd wel waarderen. Dit is meer Shaun dan High School Musical, met op het laatst ook nog wat oprechte en sentimentele momenten. Ella Hunt is een sterke en charismatische hoofdrolspeelster, wat er voor zorgt dat je haar avonturen wilt blijven volgen. Hoe zoetsappig (en soms zeer matig) de muzieknummers ook zijn.

“Romantic love will be the last delusion of the old order.”

Dit soort films kan ik altijd wel waarderen. Anna Karenina heeft even wat tijd nodig om alle personages te introduceren en te laten zien wat hun onderlinge relaties zijn. Knightley, Taylor-Johnson, Vikander, Jude Law etc. Alle acteurs zitten perfect in hun rol. Maar de grootste kracht van de film zit hem in de regie van Joe Wright, de scherpe dialogen, de theater setting en het audiovisuele gedeelte. Zaken die ervoor zorgen dat het tragische verhaal van Anna Karenina een genot blijft om naar te kijken.

“Forgive me, Father, for I am about to sin.”

Sfeervol en spannend. Annabelle: Creation is een effectieve horrorfilm die op zich niet heel veel nieuws doet, maar het allemaal wel perfect uitvoert. Knap gedaan door Sandberg, en ook de mensen van de casting verdienen een compliment. Vooral de jonge Bateman als Janice is echt een openbaring, en ook de andere acteurs doen het goed. Het oude, grote en vrijstaande huis is natuurlijk ook de perfecte locatie voor dit soort horrorfilms. Het einde probeert ook nog in te haken op de eerste Annabelle film en dat had niet per se gehoeven, maar het vormt nu wel mooi één geheel.

“A relationship, I think, is like a shark. You know? It has to constantly move forward or it dies. And I think what we got on our hands is a dead shark.”

Met een Woody Allen film weet je nooit zeker wat je kan verwachten. Na het heerlijke Match Point en VCB was Midnight in Paris een grote tegenvaller. En Annie Hall is helaas ook geen onverdeeld succes. Dit mag dan de moeder van alle romantische komedies worden genoemd, ik vond het vooral allemaal erg oubollig en gedateerd overkomen. De voice-overs, de niet-chronologische vertelwijze en het rechtstreeks in de camera praten mogen dan leuke gimmicks zijn geweest in 1977, het is tegenwoordig al honderd keer gedaan en beter ((500) Days of Summer en When Harry Met Sally zijn goede voorbeelden).

Maar het grootste probleem is het samenspel tussen Allen en Keaton. Nergens wordt hun liefde geloofwaardig gebracht en waarom de lange en knappe Annie kiest voor een relatie met een neurotische, kleine en door dood geobsedeerde Alvy wordt nergens duidelijk, en ook de chemie laat te wensen over. Leuke wish fulfillment van Allen's kant maar geloofwaardig is het niet. Annie Hall heeft zeker in het eerste half uur zijn grappige kanten maar daarna wordt het vooral vervelend en langdradig. En toch ga je de volgende Woody Allen film altijd weer kijken, want soms zit er een pareltje tussen.

“It's destroying everything.”

“It's not destroying... It's making something new.”

Annihilation is een film waarvan ik van te voren eigenlijk al wist dat het precies in mijn straatje zou passen. Een psychologische thriller met wat horror en sci-fi elementen? Sign me up. En Garland heeft een film gemaakt die intrigeert, uitdaagt, je aan het denken zet en soms ook frustreert. En dat frustrerende is helemaal niet erg, want meesterwerken als Fight Club, Inception en The Prestige zijn ook geen makkelijke films maar ze dagen je wel uit, en zetten je aan het denken. En Annihilation doet dat ook. Visueel ziet de film er ook schitterend uit, en de score van Barrow en Salisbury is misschien wel het beste wat ik dit jaar heb gehoord.

De opbouw is traag, maar dat betaalt zich later in de film uit. Want die onheilspellende sfeer explodeert uiteindelijk in een laatste gedeelte waarnaar ik volgens mij twintig minuten lang met open mond naar heb zitten kijken. Natalie Portman is gemaakt voor dit soort zware en dramatische rollen (V for Vendetta, Black Swan, Léon, Heat, Jackie, Brothers etc.), en ze is gewoon de beste actrice die er op dit moment rondloopt. Films als Annihilation worden weinig meer gemaakt, maar wanneer er dan één langskomt is het extra genieten.

“Look for what is special about each individual, focus on that.”

Oprechte en menselijke film, waarbij ik in het begin wel even moest wennen aan de stop-motion wereld die Johnson en Kaufman hebben gecreëerd. Maar na een tijdje ging ik er helemaal in mee, en het verhaal over een man die voor zijn werk veel met mensen moet communiceren, maar moeite heeft met persoonlijk contact, maakt indruk.

Anomalisa heeft een aantal ongemakkelijke en tenenkrommende scenes, maar het laat wel op schrijnende wijze zien hoe wij als mensen langs elkaar heen praten en leven. We praten veel (zonder iets wezenlijks te zeggen) en communiceren tegenwoordig veel via sociale media, maar echt menselijk contact wordt steeds schaarser. Laat Anomalisa een wijze les zijn.

“It's not that I have something to hide. I have nothing I want you to see.”

Degelijke Netflix film. In Anon heeft niemand meer geheimen en privacy is iets van het verleden. Criminaliteit is er bijna niet meer, totdat er een vrouw opduikt die geen digitale afruk achterlaat en moorden pleegt. Het klinkt allemaal spannender dan het is, want Anon neemt zijn tijd en van spanning is eigenlijk geen sprake. Audiovisueel ziet het er allemaal schitterend uit en ook het acteerwerk van Owen en Seyfried (wel een verschrikkelijke pruik) is prima. Maar enerverend is het allemaal niet, en de voorspelbare boodschap over de gevaren van het leven zonder privacy zie je van een kilometer ver aankomen.

Heerlijke film hoor. Anora is het ene moment een tragikomedie, het andere moment een misdaadkomedie. Met op het laatst ook nog de reflectie en realisatie van Ani dat alles een boze droom was (waar ze wel met veel geld uitstapt). Screwball-achtig zie ik hierboven staan, en daar kan ik me ook wel in vinden. Absurde situaties, dialogen die als een mitrailleur worden afgevuurd, en een hoog tempo. Met geweldig acteerwerk van alle acteurs. Madison gaat als een orkaan te keer, en Eydelstein en de niet onderschatte Karagulian als Toros doen niet voor haar onder. Borisov is in het tweede gedeelte de stille kracht en hoeft weinig te doen om de aandacht op te eisen.

De chemie tussen Madison en Eydelstein ontbrak voor mij een beetje, maar toen ik er na de film over na ging denken kwam ik tot de conclusie dat dit juist de bedoeling kan zijn geweest van Baker. Zelfs de seks is opzettelijk klungelig en vluchtig. Door het gebrek aan chemie is het einde ook logisch en weinig verrassend. Ani droomt van een beter leven en ziet de rijkdom waarmee Ivan zich omringt. Ivan ziet in Ani vooral een leuke metgezel voor zijn laatste week in Amerika. Een laatste herinnering aan de US of A.

Anora is voor de rest weer een echte Sean Baker film. Personages aan de onderkant van de samenleving. seks, absurde situaties, flitsend camerawerk en audiovisueel schitterend. Alleen al de beginscene met het nummer van Take That is een plaatje. En niet alleen door de vele appetijtelijke borst- en bilpartijen. Het eerste gedeelte is Pretty Woman on steroids, en het tweede gedeelte is een absurde misdaadkomedie en een screwball-achtige zoektocht naar Ivan. Zelfs van een scene in een saaie rechtszaal weet Baker een komische klucht te maken. In het laatste gedeelte komt Baker met de introspectie, hoewel Ani zelfs voor Igor lang de schijn probeert op te houden. De laatste scene lijkt een vreemde kant op te gaan, maar uiteindelijk knakt zelfs Ani. Waarschijnlijk komt ze met meer zelfvertrouwen en een goede levensles uit deze waanzinnige week (zeker met meer geld). Maar pijnlijk blijft het.

“Listen to me. Keep your mind clear. And that's it. You will have peace of mind. My dear, don't worry. Learn to adjust yourself.”

Sfeervol, bevreemdend en origineel. Ik zat de hele tijd met een onbestemd gevoel naar Another Earth te kijken, en ik had de hele tijd het gevoel alsof het verhaal ieder moment kon exploderen. Vooral ook door het feit dat we met twee verschillende planeten te maken hebben, en dus ook met kopieën van de mensen die we hebben leren kennen (de mensen op de andere Aarde hebben duidelijk andere beslissingen genomen zo zien we in het eindshot).

Of is dit een hallucinatie van Rhoda? Ik had in ieder geval het gevoel dat er veel meer uit dit interessante gegeven gehaald had kunnen worden. Want Another Earth staat omschreven als een sci-fi/drama, maar dit is voor mij toch vooral een dramafilm waar het sci-fi element met de haren bij wordt gesleept. Niet erg, maar doe er dan ook wat mee. Actrice Brit Marling is wel erg sterk en zorgt ervoor dat je geboeid blijft kijken naar wat er met Rhoda gebeurd.

Another Forever

Another Forever biedt een aardig inkijkje in het leven van een vrouw die moet omgaan met het verlies van haar geliefde. En hoe ze haar leven weer langzaam weet op te pakken. De film heeft weinig dialoog, en het gebrek aan interessante plotwikkelingen wreekt zich uiteindelijk wel. Daniela Escobar weet met weinig woorden toch nog heel veel emotie over te brengen en het allemaal wel invoelbaar te maken. Maar het is uiteindelijk niet genoeg voor een geslaagde film over een vrouw die moet omgaan met rouw en verlies.