“I'm pretty sure there's a lot more to life than being really, really, ridiculously good looking. And I plan on finding out what that is.”
Matig. Natuurlijk wordt alles met een knipoog gebracht, maar dan nog is Zoolander op een enkele scene na geen moment echt grappig. De enige leuke scene is die waarin Stiller en Wilson een dance-off houden op de catwalk. Stiller heeft in deze film één trucje en dat is dom doen en dom kijken. Bij beide is de lol er snel af. Dan is Wilson nog beter op dreef, en Christine Taylor doet het ook niet slecht. Voor de rest is het vooral ‘cameo checken’, want er komen nogal wat bekende mensen langs. Toch nog iets wat leuk is om te doen tijdens het kijken van deze film.
Alternatieve titel: Tak3n, 30 januari 2018, 19:09 uur
“All your problems solved. All your worries over. But it didn't quite work out that way.”
Beter dan het tweede deel. Het ontvoeringsaspect wordt losgelaten en Taken 3 is eigenlijk een conventionele actiefilm. Helemaal niet erg, want het plot zit redelijk in elkaar, de vechtscènes zien er goed uit en Liam Neeson heeft er duidelijk zin in. Neeson krijgt ook met wat meer tegenslag te maken en is hier geen onoverwinnelijke superheld. Natuurlijk zit de film weer vol met belachelijke plotontwikkelingen en onrealistische actiescènes, maar hier stoorde dat niet zo veel. De rol van Grace is ook veel beter uitgewerkt, en als no-nonsense actiefilm is Taken 3 zeer vermakelijke onzin.
Matig tweede Taken avontuur. Grootste problemen zijn de grotere rollen van Maggie Grace en Famke Janssen, de geloofwaardigheid die te ver wordt opgerekt (handgranaten gooien midden in Istanbul?), en de saaie bad guys. Waarschijnlijk is het opzet, maar ook de onoverwinnelijkheid van Liam Neeson begint te vervelen. Veel actiefilms hebben dit probleem, maar in Taken 2 kent Neeson echt geen enkele tegenslag. Al zijn plannetjes komen precies uit, en dat maakt het ook wel saai. De actie en Istanbul als locatie zijn pluspunten, en gelukkig ligt het tempo hoog.
Alternatieve titel: Monkey Planet, 28 januari 2018, 19:52 uur
“Take your stinking paws off me, you damned dirty ape!”
Schitterende klassieker. Het iconische einde is natuurlijk bekend en maakt na al die jaren nog steeds indruk. Maar ook de sets zien er schitterend uit, en het acteerspel is uitstekend. Charlton Heston strandt op een (denkt hij) vreemde planeet en komt erachter dat apen de macht hebben, en dat de mensen gevangen worden gehouden. De mensen kunnen niet praten en worden als minderwaardig gezien. Een intrigerend uitgangspunt, en Planet of the Apes heeft nog niets van zijn relevantie en importantie verloren. De apen zien er natuurlijk niet heel overtuigend uit, maar als je jezelf daar overeen kan zetten valt er genoeg te genieten.
IJzersterke klassieker die vooral qua acteerprestaties en sfeer hoge ogen gooit. Hoffman en McQueen zijn fantastisch op dreef en vooral het samenspel tussen deze twee geeft Papillon zijn emotionele kracht. Als je ze op het laatst als oude mannen op die rotsen ziet staan, dan kan je niet anders dan diep meeleven met deze twee topacteurs.
Maar ook qua sfeer heeft Papillon genoeg te bieden. De hitte is door het beeldscherm voelbaar en ook de viezigheid van de cellen is bijna tastbaar. De locaties zijn schitterend gekozen en regisseur Schaffner verdient alle complimenten voor een rauwe en realistische film. Papillon is heeft een lange speelduur, maar nergens voelt het echt stroperig aan (misschien alleen als McQueen bij de inheemse stam zit). Groots opgezette productie die nergens teleurstelt.
“You think I want to do this, do ya? I don't want to do it, I have to do it!”
Indrukwekkende film. Ik wist nog niet zo heel veel over wat Veronica Guerin allemaal heeft betekent voor Ierland en het terugdringen van de criminaliteit, maar deze film laat op imponerende wijze zien wat Guerin allemaal heeft gedaan. Een onverschrokken journaliste, die haar mannetje stond en zich niet zo snel uit het veld liet slaan.
Op indrukwekkende wijze weet Blanchett gestalte te geven aan Guerin en vooral het kiezen tussen haar gezondheid en gezin, en het jagen op de drugscriminelen, wordt goed weergegeven. Guerin's onderzoek naar de geldstromen en belastingontduiking wordt maar kort aangestipt, maar hierdoor komt de nadruk nog meer op Guerin te liggen. En wat ze allemaal heeft moeten doorstaan in haar strijd, wat soms meer lijkt op vechten tegen de bierkaai. Complimenten ook voor de schitterende en sfeervolle muziek.
“The best thing about now, is that there's another one tomorrow.”
The Spectacular Now blijft een schitterende coming of age film over het leven van tiener Sutter. Deze Sutter leeft in het ‘nu’, en maakt zich niet te veel zorgen over de toekomst. Hij feest en drinkt veel, heeft een leuke vriendin, veel (nep) vrienden en altijd een flask drank binnen handbereik. Wanneer zijn vriendin het uitmaakt gaat het fout.
Het is pijnlijk om Sutter zo te zien en als hij de lieve Aimee ontmoet hoop je maar dat het goed gaat. Teller en Woodley acteren geweldig en hebben een natuurlijke aantrekkingskracht. Ook de bijrollen (vooral Chandler) worden goed vertolkt. De dialogen zijn sterk en gelukkig worden de meeste clichés rond tienerdrama’s ontweken. The Spectacular Now voelt fris en oprecht aan, en de ijzersterke eindscene is geweldig en lekker ambigu. De gezichtsexpressie van Woodley blijft fantastisch.
“Trials are a corruption of the entire process and only fools who have something to prove end up ensnared in them. Now when I say prove, I don't mean about the case, I mean about themselves.”
Gedegen rechtbankdrama die de juridische strijd tussen advocaten spannend en meeslepend weet te maken. Dat komt vooral op het conto van de acteurs, want Travolta, Macy, Shalhoub en Gandolfini zijn allemaal erg sterk op dreef. Maar de grootste kracht van A Civil Action zit hem in het spel van Robert Duvall, die hier excelleert als ervaren en cynische advocaat. De zaak gaat over vervuild water en dode kinderen, maar regisseur Zaillian blijft ver weg van overdadig sentiment. De focus blijft op de juridische strijd en Zaillian weet dat minutieus en gedetailleerd in beeld te brengen. Gesteund door de acteurs en een ijzersterk script.
Gewoon een vrolijke en luchtige film met een Lindsay Lohan op haar best. Als je haar hier zo bezig ziet dan blijft het eeuwig zonde dat ze zo is afgegleden. Want talent heeft ze zeker, en ze heeft ook het charisma om dit soort films te dragen. Herbie Fully Loaded is een film die je vooral niet te serieus moet nemen en waarbij je gewoon moet meegaan in het fantasierijke en koddige verhaal over een auto met een eigen wil. Lohan, Dillon, Keaton, autoraces, wat humor en romantiek maakt dit een fijne film om naar te kijken.
“This was the story of Howard Beale: The first known instance of a man who was killed because he had lousy ratings.”
Topfilm. Alleen al om de acteerprestaties moet iedereen deze film gaan zien. Vooral Faye Dunaway en Peter Finch zijn weergaloos, maar Duvall en Holden doen niet voor hen onder. Het vlijmscherpe script zit vol satire en zwarte humor, en voor een film uit 1976 is Network nog ongelooflijk relevant.
De kwalijke rol van de media en de massahysterie, de druk van de kijkcijfers, de zucht naar geld, macht en roem en wat mensen er allemaal voor overhebben etc. Het wordt allemaal het belachelijke ingetrokken, maar dat is juist de charme van Network. Na een uur zakt het allemaal wat in en niet alles is even boeiend, maar de acteurs houden je moeiteloos bij de les. Nogmaals, wat Dunaway en Finch hier doen is het beste acteerwerk dat ik in lange tijd heb gezien.
“There are still faint glimmers of civilization left in this barbaric slaughterhouse that was once known as humanity... He was one of them. What more is there to say?”
Het is iedere keer weer een feest om naar deze film te kijken. Het originele verhaal, het acteerwerk, de schitterende cinematografie, het waanzinnige camerawerk en de gortdroge dialogen, The Grand Budapest Hotel kan nog je duizend keer herzien en nog zal de film niet vervelen.
Vooral Ralph Fiennes mag zich helemaal uitleven en het samenspel met Revolori levert geweldige scènes op. Het verhaal gaat alle kanten op, maar het is allemaal goed te volgen en door bovenstaande pluspunten blijft het genieten geblazen. Sterke rollen ook van Ronan, Norton en Dafoe. The Grand Budapest Hotel is een echte Wes Anderson film geworden, en het is een kleurrijke en magische film die iedere keer weer verrast.
Nog niets van zijn charme verloren. The Karate Kid is zeker jeugdsentiment, maar het is ook gewoon een geweldige film die na al die jaren nog steeds rechtovereind staat. Vooral door Macchio en Morita natuurlijk, maar ook door de heerlijke jaren 80 vibe, Elisabeth Shue en Zabka, de strijd tussen Daniel en Johnny, de muziek, en uiteraard de wijze lessen van Mr. Miyagi. Want The Karate Kid is een coming of age film met karate als uitlaatklep voor de gepeste Daniel, maar door de rol van Miyagi heeft de film ook net iets meer te zeggen dan de gemiddelde coming of age film. Zonder het plezier en de humor helemaal uit het oog te verliezen.
West Side Story doet een paar dingen heel erg goed, en daardoor begrijp ik de klassiekerstatus van de film wel. Want het acteerspel is niet al te bijzonder, de film duurt te lang, en de dramatische climax is weinig overtuigend gedaan. Zelfs de meeste nummers zijn niet al te bijzonder.
Maar daar staat tegenover dat Natalie Wood bijna in haar eentje je de negatieve aspecten doet vergeten, de chemie tussen haar en Beymer van het scherm spat, en twee/drie nummers echt indruk maken. Vooral de eerste woordloze kennismaking tussen Maria en Tony is schitterend gedaan, en sowieso is dat hele gedeelte op het feest het hoogtepunt van de film. Mooi ook hoe alles op de achtergrond vervaagd als Maria en Tony elkaar voor het eerst zien. Ontzettend jammer dat West Side Story dit hoge niveau de rest van de film niet meer evenaart.
Als er naast Star Wars één film symbool staat voor mijn jeugd dan is het Free Willy wel. De band tussen Jesse en Willy, het standaard coming of age verhaaltje, Willy die naar zijn familie terug wil, de wijze Schellenberg, het belachelijke maar toch ook emotionele einde en natuurlijk ‘Will You Be There’ van Michael Jackson. Het is puur jeugdsentiment. Natuurlijk zie ik nu wel de tekortkomingen, en die overweldigende indruk maakt de film niet meer. Na documentaires als Blackfish kijk ik ook met andere ogen naar de film jammer genoeg. Maar nostalgische gevoelens roept het nog steeds op.
“Don't look for a happy ending. It's not an American story. It's an Irish one.”
Brad Pitt en Harrison Ford samen in een film. Pitt als IRA-terrorist die voor ‘zaken’ naar New York komt, en Ford als politieagent die uiteindelijk achter de ware identiteit van Pitt komt en hem wil oppakken. Dat moet een intense filmervaring opleveren toch?
The Devil's Own heeft zijn spannende momenten en doordat Pitt en Ford eerst een vriendschappelijke band opbouwen, is hun uiteindelijke kat-en-muisspel meeslepend. Maar regisseur Pakula laat op momenten de teugels wel heel erg vieren en van een spanningsboog is geen sprake. Ford en Pitt zijn wel goed op dreef, maar er wordt te veel schermtijd uitgetrokken voor onnodige subplotjes. The Devil's Own is zeker geen slechte film, maar iets meer spanning en een strakker script had de film goed gedaan.
Alternatieve titel: War Games, 24 januari 2018, 18:46 uur
“A strange game. The only winning move is not to play. How about a nice game of chess?”
Leuk. Je moet wel een beetje meegaan in het onzinnige verhaal, maar dan krijg je er wel een pretentieloze en zeer vermakelijke film voor terug. Met aanstekelijk acteerspel, en vooral Broderick en Sheedy zijn goed op dreef. Sheedy kan bijna niet anders zijn dan dat schuwe en vreemde meisje uit The Breakfast Club. WarGames ziet er soms ook erg oubollig uit (de computers), maar dat is ook wel de charme van de film. Het eerste gedeelte is ook het sterkst, met het laatste gedeelte waar het wat meer een conventioneel 'save the world' verhaal wordt. Zonder het ongecompliceerde plezier te verliezen.
“It's called making people feel good about themselves so that they'll cooperate with you and help you to do your job. You should try it some time.”
Lekker ouderwets aandoende misdaadthriller met een goed plot en excellerende acteurs. Pacino en Goodman vormen een zeer vermakelijk team, en Barkin is uitstekend als verdachte vrouw waarvan je niet precies weet wat er zich allemaal afspeelt achter haar stoïcijnse façade. Ze is geen Sharon Stone, maar Barkin speelt wel een personage waar je wat makkelijker sympathie voor krijgt (zeker tegen het einde). Het grauwe en donkere New York vormt een perfecte setting, en het einde is verassend en zelfs feel good. Dat had ik zeker niet verwacht.
“Trina, the next time we make love, you introduce me to Jade.”
Niet slecht, maar Jade weet uiteindelijk toch te weinig indruk te maken. De film heeft geen eigen smoel, en het lijkt wel een samenraapsel van veel films. Basic Instinct voornamelijk, en voor de rest lijkt Jade wel erg veel op de tig politiethrillers die in de jaren 80 en 90 zijn uitgekomen. Met een vleugje erotiek, maar het blijft toch opvallend preuts. Zeker met Basic Instinct in het achterhoofd. Pluspunt is wel het acteerwerk van Caruso, Palminteri en vooral Linda Fiorentino, die weer een aardige femme fatale weet neer te zetten. Er zit ook een alleraardigste autoachtervolging in, maar voor de rest brengt Jade niets nieuws onder de zon.
Alternatieve titel: Een Schijn van Twijfel, 23 januari 2018, 18:36 uur
“The ones that say they don't want anything always get more in the end.”
Prima film van Hitchcock. Hitch doet het wat rustiger aan en wil vooral een sfeervol verhaal vertellen over een familie die te maken krijgt met een op het eerste gezicht vriendelijke oom met een schimmig verleden. Dat wil niet zeggen dat Shadow of a Doubt niet spannend is, want vooral op het laatst wordt de spanning aardig opgevoerd.
Maar de film focust zich vooral op de band tussen Charlie en haar schimmige oom (ook Charlie genaamd). Je zou de film ook als een coming of age verhaal kunnen zien waarin de vriendelijk, ietwat naïeve Charlie door omstandigheden snel volwassen moet worden. Fantastisch geacteerd door Wright, en ook Cotten is goed als haar oom. In het middengedeelte neemt de film wat gas terug, maar Hitch weet er een spannend einde aan te breien. Teleurstellen doet de man nooit.
Outbreak blijft een oerdegelijke film. Een Afrikaans virus slaat over op Amerika (een klein stadje) en een stel dokters en het leger moeten het virus in bedwang houden. Uiteraard botsen de dokters en het leger nogal over de manier waarop dit gedaan moet worden. Hoffman is ijzersterk en wordt bijgestaan door klasbakken zoals Freeman, Spacey, Sutherland, Russo en Gooding Jr. Het plot is wat voorspelbaar, en op het laatst wordt het zelfs iets te bombastisch en actievol. Zo'n virusuitbraak levert al genoeg spanning op, maar hier moet het nog even worden aangedikt met een bomplotje. Dat had niet gehoeven.
Matig. Natuurlijk, ik moet nog steeds lachen om Eddie Murphy en de verschillende personages die hij speelt, maar het is veel te weinig voor een geslaagde komedie. De familieleden van Sherman (allemaal gespeeld door Murphy) hebben nog de leukste scènes. Het is van een bedenkelijk niveau maar het werkt, en ook de scene tussen Buddy Love en Dave Chappelle mag er zijn. Maar voor de rest is The Nutty Professor een middelmatige komedie met een Murphy die zijn best doet om er nog iets van te maken. Leuke film om weer een keer gezien te hebben, maar meer ook niet.
Alternatieve titel: Five Came Back: A Story of Hollywood and the Second World War, 21 januari 2018, 18:21 uur
Five Came Back
Schitterend. De documentaire Five Came Back combineert twee van mijn grootste passies, films en de Tweede Wereldoorlog, en maakt er een indrukwekkend eerbetoon van aan vijf van Hollywood’s meest iconische filmmakers. Ford, Stevens, Capra, Wyler en Huston, alle vijf hebben ze in de oorlog gevochten, en bij alle vijf heeft de oorlog duidelijk zijn stempel gedrukt op de films die ze daarna hebben gemaakt.
Dit is ook het beste gedeelte van de documentaire, en vooral bij Stevens en Ford zie je de veranderingen. Stevens maakte komedies voor de oorlog, maar kon dat na de oorlog niet meer opbrengen en ging steeds meer de drama kant op. Uitzondering is Frank Capra, die in 1946 It’s a Wonderful Life maakte en dat als menselijk antwoord zag op de verschrikkingen die hij tijdens de oorlog heeft meegemaakt. Nu een (kerst)klassieker, toen der tijd geflopt… Mooi ook om te zien hoe gepassioneerd en liefdevol regisseurs als Spielberg, Del Toro en Coppola over hun collega’s en film in het algemeen praten.
“Every path is the right path. Everything could've been anything else. And it would have just as much meaning.”
Meesterwerk of pretentieus geneuzel? Voor mij duidelijk het eerste, alhoewel Mr. Nobody zeker niet perfect is. Voor mij is de eerste anderhalf uur het beste gedeelte, en ik zat gelijk in het bizarre maar mooie verhaal. Audiovisueel is Mr. Nobody ook een meesterwerk, en de acteurs acteren allemaal uitstekend. Mr. Nobody is ook niet bijzonder ingewikkeld, maar je moet wel het idee loslaten dat je antwoorden krijgt op veel vragen die de film opwerpt.
Mr. Nobody gaat over keuzes maken, en het feit dat een beslissing grote (levens)consequenties kan hebben. Maar de film laat ook op een mooie manier zien dat die keuzes niet altijd desastreus hoeven te zijn (wat op het moment zelf natuurlijk wel zo aanvoelt), en de vraag is of je nog steeds dezelfde keuze maakt als je van te voren al weet hoe die uitpakt. En soms is het maar het beste om geen keuze te maken en je eigen pad te bewandelen. Dat kan er voor zorgen dat een vallend blad van een boom je weer in contact brengt met je grote liefde. Mooi toch…
“Male chauvinist pig versus hairy legged feminist. No offense. You’re still a feminist, right?”
“No, I’m a tennis player who happens to be a woman.”
Emma Stone, Steve Carell, Silverman, wat humor, een sterke en relevante boodschap en natuurlijk de fenomenale aankleding, heerlijke muziek en algehele jaren 70 sfeer etc. What's not to like? Billy Jean King is een icoon van de tennissport en een bijzonder krachtig en kleurrijk mens, en Stone weet haar tot in de perfectie te benaderen. Bobby Riggs is een clown en Carell weet hem toch iets menselijks mee te geven. Erg sterk gedaan. Battle of the Sexes geeft je als kijker het gevoel alsof je even naar een andere tijd wordt getransformeerd, en het is een heerlijk gevoel.
“Politicians and terrorists, they are just 2 ends of the same snake.”
The Foreigner kijkt verrassend lekker weg. Het is een actiespektakel, maar Martin Campbell is een regisseur die altijd net iets meer doet dan alleen hersenloos vermaak afleveren. De film heeft politieke intriges, traumatische gebeurtenissen, terroristische aanslagen en dramatische ontwikkelingen, en er heerst een constante spanning. En er zitten ook gewoon vette actiescènes in. The Foreigner is geen meesterwerk, en dat komt vooral door een wat slap politiek plotje en wat belachelijke plotontwikkelingen. Chan en Brosnan verkopen het goed, maar zelfs zij kunnen niet alles onder het tapijt vegen.
“We're in love. We just want to be together. What's wrong with that?”
Moonrise Kingdom is een aparte, absurde en kleurrijke film. Een echte Wes Anderson film, met het uitgangspunt van twee jonge tieners die zich outsiders voelen en besluiten er samen op uit trekken. Achtervolgd door allerlei vreemde eilandbewoners. De sterkste punten zijn de schitterende cinematografie, de sfeervolle muziek, de acteerprestaties en het verhaal rond Sam en Suzy. De focus had zelfs wat meer op deze twee tieners mogen liggen, want hier ligt de grootste kracht van Moonrise Kingdom. De jonge Gilman en Hayward zijn aandoenlijk samen.
Norton, Willis, Murray, McDormand, Schwartzman en later Swinton zijn perfect gecast, maar hun personages zijn gewoon een stuk minder interessant. De typische Anderson humor werkt wel, en vooral op het laatst wordt het weer een absurde janboel. Maar ook de melancholie straalt van de film af, en als coming of age film is Moonrise Kingdom dan ook meer dan geslaagd.
Ach ja, de tienerliefde kan zo mooi zijn. Maar in Heartthrob zeker niet, en de eerste liefde voor Henry wordt al snel giftig en verwoestend. Ten koste van zijn vriendinnetje Sam. De film zelf is wat voorspelbaar en mist spanning, maar het beste wat Heartthrob doet is van Sam geen willoos slachtoffer maken. Sam is zelf ook een tiener met veel problemen, en Peeples weet het allemaal sterk te spelen. Het einde is daardoor perfect, en het is jammer dat Heartthrob voor de rest wat tekortschiet. Wel complimenten voor het visuele aspect, wat een kleurrijke film oplevert.
Three Billboards Outside Ebbing, Missouri (2017) 4,0
19 januari 2018, 19:34 uur
“My daughter Angela was murdered 7 months ago, it seems to me the police department is too busy torturing black folk to solve actual crimes.”
Uitstekende film. De zwartgallige humor van McDonagh kan ik zeer waarderen, en met Harrelson, McDormand, Rockwell, Cornish, Hedges en Hawkes heb je natuurlijk ook wel acteurs die het geloofwaardig weten over te brengen. Maar ook de emotionele momenten komen soms echt binnen, en McDonagh heeft een fantastische balans gevonden tussen een lach en een traan. De momenten dat je Mildred ziet breken zijn de beste scènes, en ook de scene met Willoughby die zelfmoord pleegt en een brief achterlaat aan zijn vrouw (Abbie Cornish) is een moment dat ik echt even met een brok in m’n keel zat.
Maar daarna komt er weer een scene met Rockwell, Dinklage of Weaving en valt er veel te lachen. Een minpunt van Three Billboards is wel hoe de film omgaat met het gedrag van Dixon. Hij wordt aan het begin neergezet als racistische politieagent (wat we dus nooit echt zien), maar er wordt voor de rest niets mee gedaan want hij moet natuurlijk wel een positieve karakterontwikkeling doormaken. Zijn racistische gedrag wordt met een sentimentele brief van Willoughby goedgepraat, en daarmee gaat McDonagh iets te kort door de bocht. Rockwell weet Dixon wel perfect te spelen en voor de rest heb ik echt genoten van Three Billboards. Met een heerlijk ambigu einde.
Carol is mij bij herziening een stuk beter bevallen. Het is allemaal ontzettend stijlvol en sfeervol, en vooral de score is briljant. Regisseur Todd Haynes weet de jaren 50 op fantastische wijze tot leven te wekken, met prachtige decors en kostuums. En onder die stijlvolle buitenkant zit ook wel een mooi liefdesverhaal verscholen, maar ik blijf moeite houden om helemaal meegesleept te worden in de relatie tussen Carol en Therese.
De eerste woordloze ontmoeting in het warenhuis is een weergaloze scene, maar daarna wordt het steeds iets minder. Het tweede gedeelte (de road trip) is langdradig en soms gewoonweg saai. Blanchett is goed, maar ze wordt hier toch wel overtroffen door Rooney Mara. Ze weet met een blik al zo ongelooflijk veel te zeggen... Carol eindigt ook erg sterk, en de laatste scene met die blik tussen Carol en Therese (en de score) is pure filmmagie.
“This is like a nuclear weapon that grants wishes.”
De slechtste film van 2017 is Bright zeker niet, maar er had wel veel meer ingezeten. Elven, Orcs, een magische toverstaf, stoere politieagenten etc. Het klinkt allemaal als een kleurrijke wereld waarin heel veel gebeurd. Maar in Bright voelt het allemaal leeg aan, en de film is een soort van The Lord of the Rings 'ghetto style’, met in plaats van schitterende Nieuw Zeelandse landschappen grauwe achterbuurten en een wel heel mager verhaal. Edgerton acteert wel ijzersterk en sommige actiescènes zitten goed in elkaar. Smith doet het ook goed, maar zelfs hij komt niet weg met sommige dialogen en een mager uitgewerkte rol.
Intense Spaanse coming of age film. Amar heeft soms wat vreemde wendingen, onnodige subplotjes (alles met de ouders) en niet al te sympathieke tieners, maar door de jonge acteurs en indringende manier van filmen is Amar wel een film die je bijblijft. Op een gegeven moment weet je eigenlijk niet meer waarom Laura en Carlos zo goed bij elkaar passen, maar dat maakt het ook wel een realistisch portret over de eerste grote liefde. De laatste scene is vreemd, tragisch en wat ongemakkelijk, maar ook indringend, oprecht en op een bepaalde manier magisch. Alles wat Amar zo goed maakt zit in deze scene.
Alternatieve titel: Trainspotting 2, 18 januari 2018, 18:24 uur
“World changes, eh, June? Even if we don't.”
Niet zo goed als het eerste deel, maar T2 Trainspotting heeft nog steeds de magie. Het is een feest om Renton, Spud, Simon en Begbie weer te zien, met wat meer rimpels maar nog steeds dezelfde streken. McGregor, Miller, Bremner en Carlyle hebben nog steeds een fantastische chemie, en Boyle zorgt weer voor een audiovisueel feestje. Vooral de muziek is heerlijk, en de cameo van Macdonald als Diana is ook leuk.
McGregor laat met zijn ‘Choose life’ monoloog nogmaals zien wat voor geweldig acteur hij is, en de scene doet denken aan Edward Norton's 'fuck you' monoloog in 25th Hour. Shout out ook naar de geweldige scene met het ‘No More Catholics Left’ lied. T2 Trainspotting voelt als thuiskomen, geheel met cocaïne, vechtpartijen, criminaliteit, afpersing, seks en uiteraard viagra. Gewoon omdat het kan...
Zelfs westerns doen tegenwoordig aan vrouwenemancipatie, and i love it! Vooral omdat er buiten schietende vrouwen en de indrukwekkende baard van Jeff Daniels nog veel meer te genieten valt. Fantastische sets, uitgestrekte landschappen, een fenomenale score en een heerlijk loom tempo, Godless straalt aan alle kanten die fantastische western sfeer uit van de oude Sergio Leone films.
Het script laat soms wat steken vallen en geloofwaardig is het allemaal niet, maar storen deed het geenszins. O'Connell, Daniels, Wever en McNairy zijn uitstekend, maar Dockery maakt met haar kille blik en ‘no-nonsense’ houding de meeste indruk. Alhoewel de cinematografie, de score en de algehele sfeer mij het meeste zullen bijblijven.
“Well, you sound like you've done a lot of singing, too.”
“Yeah, my showerhead is very impressed with me.”
Ach ja High School Musical. De vrolijkheid spat er vanaf, sommige liedjes blijven wel hangen en de acteurs kunnen tenminste zingen... Efron is wel barslecht, maar gelukkig weten Tisdale en Hudgens het niveau wat op te krikken. Het leukste is eigenlijk nog om na deze film Spring Breakers op te zetten. ‘Quite the change, miss Hudgens.’
Alternatieve titel: Onze Zielen bij Nacht, 17 januari 2018, 08:28 uur
"I’m lonely Louis, and i’m guessing so are you…"
We mogen blij zijn dat Robert Redford en Jane Fonda nog steeds in films spelen, want Our Souls at Night laat nog maar eens zien wat voor acteerkanonnen het zijn. Zelfs van het drinken van een kopje koffie weten ze iets speciaals te maken. De film zelf kabbelt rustig voort en sommige verhaallijnen (die met zoon Schoenaerts) zijn niet al te interessant, maar Fonda en Redford weten moeiteloos de aandacht vast te houden. Ouder worden is niet altijd een pretje, maar tijd lijkt geen vat te krijgen op deze twee acteergrootheden.
“I think it's the falling snow that sets the killer off.”
Ergens onder het barslechte en onsamenhangende script zit wel een goede film verscholen. Maar regisseur Alfredson weet dit goed verborgen te houden, en The Snowman voelt als een Ikea kast waar je, nadat je al een eind op weg bent om hem in elkaar te zetten, erachter komt dat er wat schroefjes en plankjes blijken te missen. Iedereen die dat wel eens heeft meegemaakt weet hoe frustrerend het kan zijn. De mooie beelden van besneeuwde landschappen helpen wel wat, en het acteerwerk is degelijk. Alhoewel ik de getergde en deprimerend blikken van Fassbender nu wel kan dromen.
“When I'm around you, I kind of feel like I'm on drugs. Not that I do drugs. Unless you do drugs, in which case I do them all the time. All of them.”
Scott Pilgrim is een film met oneindig veel herkijkwaarde, en het is een film die ik iedere kijkbeurt weer als een avontuur beleef. Het is origineel, inventief, vlot en constant vermakelijk. Het script is ook vlijmscherp, met sterke dialogen die als een mitrailleur op je af worden gevuurd en waar de acteurs ook zichtbaar plezier aan beleven. Regisseur Edgar Wright combineert een romantisch verhaal, zijn liefde voor oude computerspelletjes, actie en zelfs anime. Het resultaat is een unieke film die geen moment gas terugneemt.
Maar Wright zorgt er ook voor dat de personages interessant zijn, en acteurs als Cera, Winstead, Wong, Culkin, Plaza en Kendrick lijken wel geboren te zijn voor het spelen van dit soort rollen. Het verhaal gaat over Scott Pilgrim die als een blok valt voor Ramona Flowers, maar hij krijgt te maken met haar zeven vijandige exen die haar niet zonder slag of stoot willen laten gaan. De gevechten zien eruit als een computerspel, en de film heeft ongelooflijk veel kleine details die mij pas na drie kijkbeurten zijn opgevallen. Naar het einde toe vergaloppeerd de film zich een beetje en valt het in herhaling, maar buiten dat blijft Scott Pilgrim bijna twee uur boeien.
Fantastische film. Thelma is een film die compleet verrast en heerlijk nasuddert, en Joachim Trier weet vanaf de eerste minuut de aandacht van de kijker vast te houden door het creëren van een ijzingwekkende sfeer en voelbare spanning. Je weet dat er iets niet klopt en heel langzaam zorgt Trier ervoor dat alle puzzelstukjes in elkaar vallen. Thelma is een soort van La vie d’Adéle meets Carrie, maar Trier drukt wel zijn eigenzinnige stempel op het materiaal (een bepaalde ‘slangscene’ is heerlijk creepy). En het resultaat is verbluffend, wat ook gezegd kan worden van het acteerwerk van de jonge Harboe. Haar staat een grote toekomst te wachten.
Alternatieve titel: In the Crosswind, 14 januari 2018, 16:34 uur
Risttuules
Wat een meesterwerk. Bij sommige films past eigenlijk alleen maar stilte, en eendrachtig de film heb ik niet veel woorden nodig om mijn gevoel over Risttuules te omschrijven. De zwart-wit beelden, de mooie stem van Peterson die haar brieven aan haar man voorleest, de camera die rond de stilstaande personages zweeft, het lef dat regisseur Helde toont, en uiteraard de fenomenale muziek/score… Alles draagt bij aan een film die onder je huid kruipt en als een nachtmerrieachtige hallucinatie aanvoelt.
De woorden van Erna staan bol van hoop (op een hereniging), maar dit dramatische verhaal over de inwoners van de Baltische Staten, die tijdens de Tweede Wereldoorlog door Stalin werden gedeporteerd naar werkkampen en werden vermoord, kent weinig hoop. Wel veel onvoorwaardelijke liefde tussen de personages, en dat is een boodschap die na het zien van Risttuules misschien nog wel het meeste bijblijft. Gelukkig maar. Bekijk ook de eindcredits, want in combinatie met de schitterende muziek zullen ze je met kippenvel achterlaten.
Middle School: The Worst Years of My Life (2016) 3,0
14 januari 2018, 12:22 uur
“Let's stop the suck!’
Leuke coming of age film die het origineel aanpakt en geen moment verveeld. Het is moeilijk om nog met wat nieuws te komen als het op het tienergenre aankomt, maar Middle School komt een heel eind door een combinatie van humor, wat drama en grappige gimmicks zoals de cartoons/animatie. Alles wordt uitvergroot en realistisch is het allemaal niet, maar dat is ook de grote kracht van de film. En de momenten dat Middle School een serieuze toon wil aanslaan lukt dat ook, geholpen door prima acteerspel en een sterke regie.
“When I was alive, I never hated anyone. But now hate was all that I had.”
Sprookjeachtige film met genoeg drama en ook een thrillerelement. Een moeilijke cocktail, maar Peter Jackson weet er voor het grootste gedeelte een sfeervolle en samenhangende film van te maken. The Lovely Bones maakt vooral in het begin indruk, en daarna neemt het visuele gedeelte het langzaam over met Ronan die vanuit een visueel overdonderde purgatory toekijkt hoe haar ouders, zusje, broertje en moordenaar omgaan met haar vermissing.
Dit is ook het gedeelte waar The Lovely Bones steken laat vallen, en wat onsamenhangend en rommelig wordt. De rouw van de ouders (Weisz en Wahlberg) komt wat oppervlakkig en gehaast over, en de rol van het zusje (fantastisch gespeeld door McIver) is interessant maar wordt te weinig uitgewerkt. Er zijn zoveel verhaallijnen dat Jackson niet alles even goed uitwerkt, alhoewel de acteurs je aandacht weten vast te houden. Er zit drama en spanning in de film, maar het is wel duidelijk dat bij Jackson het fantasie-element het beste tot zijn recht komt. Alhoewel de scene op het laatst met Tucci en McIver wel nagelbijtende spanning oplevert. Maar daarna komt er weer zo'n vreemde zoenscene en zit je bijna naar een young adult film te kijken. Het levert een soms bijna schizofrene kijkervaring op. Maar ook een indrukwekkende en visueel overdonderde filmervaring.
Alternatieve titel: Frank Miller's Sin City: A Dame to Kill For, 13 januari 2018, 16:32 uur
“That right there is a dame to kill for...”
Prima tweede Sin City avontuur. De verhaallijnen zijn wat minder interessant en sommige acteurs hebben moeite met de dialogen, maar daar staat genoeg positiefs tegenover. Alba, Rourke, Willis, Boothe en Dawson zijn weer goed op dreef en Gordon-Levitt past ook prima in de donkere, criminele en corrupte wereld van Sin City. Maar Eva Green maakt toch wel de meeste indruk als gehaaide femme fatale die iedere man achter haar karretje weet te spannen. Fantastische actrice en ongelooflijk sexy. De animatie/film noir stijl is ook weer een lust voor het oog, en de stijlvolle wereld van Frank Miller komt echt tot leven.
Pas bij de eindcredits had ik in de gaten dat dit een waargebeurd verhaal was. Een beetje vreemd om met de schrijfster op de bank bij Oprah te eindigen (zeker na zo'n film), maar het is niet het enige probleem van Captive. Het acteerwerk van Mara en Oyelowo is sterk en de rustige opbouw kan ik wel waarderen. Maar er gaat er veel mis als Ashley en Brian samenkomen.
Vooral de acties en keuzes van Brian zijn vreemd, en het waarom van zijn gewelddadige acties blijft een beetje in de lucht hangen. Hierdoor krijg je nooit echt een band met hem, en ook zijn ommekeer komt uit de lucht vallen. Waarom hij juist zo'n sympathie voor Ashley ontwikkeld (maar wel gewoon een onschuldige agente in een coma slaat) blijft onbeantwoord en daarom laat het einde je als kijker ook koud.
“I've had an idea for an interview: Richard Nixon.”
“You're a talk show host. I spent yesterday watching you interview the Bee Gees.”
Indrukwekkende film waarin David Frost en de net afgetreden president Nixon het verbaal in verschillende interviews met elkaar uitvechten. Als een bokspartij, zoals Kevin Bacon al aangeeft. Nixon wil na Watergate zijn eigen verhaal vertellen en er een 'goed nieuws show' van maken, en Frost lijkt op het eerste gezicht geen partij voor de man met de indrukwekkende stem.
Maar het is een waargebeurd verhaal en we weten allemaal hoe het uiteindelijk is afgelopen. Vooral in het laatste interview met de nadruk op Watergate stijgt Frost/Nixon naar grote hoogte, en Sheen en Langella zijn fantastisch in hun rollen. Met indrukwekkende bijrollen van Rockwell, Platt, Hall, Bacon en Jones. Frost/Nixon is een echte acteursfilm, en regisseur Ron Howard geeft ze allemaal de ruimte om te excelleren. Howard zorgt ervoor dat het script ingenieus in elkaar steekt, en het oog voor detail (de kleding, de muziek, de kapsels, het algehele 70's gevoel) maakt de film af.
“What good is all this if you're not going to let it change you?”
Als je de overdreven religieuze ondertoon en het wel zeer naar een happy end aansturende laatste gedeelte buiten beschouwing laat, is To Save a Life een film die zeker indruk weet te maken. Over sommige zware onderwerpen wordt veel te makkelijk heengestapt (zelfmoord, tienerzwangerschap, zelfmutilatie, scheiding ouders), maar het verhaal over een tiener die door een dramatische gebeurtenis zijn egocentrische leven evalueert en wat meer wil openstaan voor nieuwe dingen en mensen maakt indruk.
Sterk geacteerd ook door de jonge acteurs, en religie is belangrijk maar speelt (op het laatste gedeelte na) geen grote hoofdrol. Daar ben ik wel blij mee, en uiteindelijk heeft To Save a Life ook een sterke boodschap. Blijf niet te veel in je eigen bubbel leven, maar sta ook open voor nieuwe mensen en ervaringen. Anno 2018 best relevant.
Sarah Silverman is fenomenaal in I Smile Back. Ze straalt aan alle kanten een persoon uit die wel wil veranderen, maar door meerdere factoren steeds weer terugvalt in haar oude en zelfdestructieve gewoonten. Dat ze kinderen heeft en een man maakt het alleen maar nog erger. Het probleem van I Smile Back is dat er buiten Sliverman weinig echt sterke kanten aan de film zitten. Het script is degelijk maar ook voorspelbaar, de andere acteurs zijn vooral saai en audiovisueel is het allemaal wel heel grauw en grijs. Het past bij de sfeer van de film, maar blij word je er niet van. Het open einde is gedurfd, maar voelt ook wat gemakkelijk aan.
Matig. The Drowning heeft best een interessant uitgangspunt, maar jammer genoeg komt de film nooit echt op gang. De film wil heel graag een onheilspellende sfeer creëren en met Charles, Stiles en Jogia heeft het drie goede hoofdrolspelers. Maar lange tijd is het behoorlijk saai, en de personages doen de domste dingen. Wanneer het laatste gedeelte dan eindelijk aanbreekt verzandt The Drowning in een onsamenhangend, van spanning gespeend en leeg geheel. Het einde is helemaal belachelijk, en de film verzuipt hier in zijn eigen gewichtigheid.
Alternatieve titel: Six Years, 11 januari 2018, 12:16 uur
“I don't wanna break up.”
Als je een relatie van 6 jaar hebt komt er vanzelf een punt waarbij je gaat denken, is dit het? Wil ik met deze persoon verder? En wat brengt de toekomst? Dan en Melanie zijn op dit punt aanbelandt, en vanaf het begin staat hun relatie onder druk door domme beslissingen, andere interesses, nieuwe liefdes en de kans op een nieuwe baan aan de andere kant van het land.
Het probleem van 6 Years is een beetje dat de relatie zich vanaf het begin op een dieptepunt bevindt. Het is moeilijk te begrijpen hoe deze personages het überhaupt 6 jaar met elkaar hebben uitgehouden. En er is eigenlijk geen twijfel over het feit dat dit duo niet bij elkaar hoort, alleen moeten Dan en Melanie daar nog even achter komen. Farmiga en Rosenfield zijn wel goed en hebben een mooie chemie. Maar verrassend kun je het einde niet noemen.
“Don't talk about planes crashing when you're on a plane.”
The Lucky Ones is een tragikomedie over drie Amerikaanse militairen die thuiskomen vanuit Irak, en ieder zo hun eigen problemen onder ogen moeten zien. The Lucky Ones heeft zeker wat te zeggen over het nut van oorlog en de economische problemen in delen van Amerika, maar het algehele gevoel van de film is feel good.
Vooral McAdams als de praatgrage en positieve Colee krijgt de lachers op haar hand en steelt de show. Robbins krijgt in het begin het meeste te doen maar verdwijnt daarna wat naar de achtergrond, en Pena is degelijk en speelt ook een sterk personage. The Lucky Ones heeft sowieso drie sympathieke personages waar je graag mee 'on the road' gaat. Het bitterzoete einde past hierin perfect.
Nog niet zo slecht. Het verhaal wordt steeds belachelijker en vooral tegen het einde ontspoort het allemaal, maar het begin is best aardig en Lohan doet het niet slecht. Ze moet twee persoonlijkheden spelen en daar heeft ze natuurlijk wel ervaring mee. De film wil er ook nog een erotisch tintje aan geven, maar dat faalt hopeloos. Ontzettend jammer ook van dat belachelijke einde.
Deze woorden, uitgesproken door actrice Mary Elizabeth Winstead, geven goed weer hoe ik me voelde na het zien van de film. Swiss Army Man is één van de vreemdste films die ik ooit heb gezien, maar ook één van de origineelste. Het knappe van de film is dat de regisseur, naast alle scheetgrappen, er ook een mooi menselijk verhaal van heeft gemaakt over eenzaamheid en een onconventionele kijk op het leven.
In het begin had ik nog wat moeite met de vibe van de film, maar naarmate Swiss Army Man vordert wordt het steeds beter. Zeker de 'busscene' is geweldig, en van daaruit wordt het alleen maar beter. Fantastisch acteerwerk van Dano en Radcliffe, die er voor zorgen dat je uiteindelijk mee gaat leven met een lijk. Subliem gedaan.
“...putting your life in danger is actual living - the rest is television.”
The Hunting Party heeft een wat vreemde mix van een oorlogsdrama, humor, thrillerelementen en zelfs wat romantiek. Het werkt grotendeels wel, maar dat komt vooral door het sterke spel van Gere, Howard en Eisenberg, en het feit dat veel gruwelijkheden buiten beeld worden gehouden. Want het ene moment zit je te kijken naar genocide in Bosnië, en het andere moment is er een scene waarin de drie acteurs zich op komische wijze voordoen als CIA agenten. Het is misschien het beste als je The Hunting Party ziet als een avonturenfilm waar Kuifje zich niet voor had hoeven schamen. Met humor en tja, ook genocide...
Barslechte film over wat gevangenen die moeten vechten voor hun leven, en tussendoor ook nog even de wereld moeten redden van een stel gestoorde commando's. Black Site Delta heeft matige acteurs en een rommelig script maar belangrijker nog, het faalt als het aankomt op spanning en actie. En dat is een doodzonde in dit genre. Het is een saaie en inspiratieloze bende.
“You weren't as... preoccupied with just yourself.”
Prima film over een vrouw op leeftijd die moeite heeft met alleen zijn, en opeens twee mogelijke liefdespartners tegen komt. Blythe Danner is fantastisch en vooral haar kaartclubje met de andere oudere dames levert heerlijke scènes op. I'll See You in My Dreams heeft ook echt wat te zeggen over ouder worden en toch nog plezier uit je leven halen, en ondanks wat dramatische ontwikkelingen blijft het allemaal redelijk luchtig en feel good. Helemaal niet erg als het zo goed is uitgevoerd.
Alternatieve titel: Come and See, 7 januari 2018, 12:34 uur
To love... to have children...
Soms kom je woorden tekort om een film te omschrijven. Idi I Smotri is aan de ene kant audiovisueel waanzinnig mooi en door het indringende regie- en camerawerk voelt de film aan als een hallucinatie. Een koortsachtige droom waar je graag uit wil ontsnappen, maar waarbij je telkens toch weer het verwoestende verhaal wordt ingetrokken.
De eerste twintig minuten is Idi I Smotri nog een zeer bevreemdende filmervaring, maar vanaf het moment dat de bommen rond Florya en zijn vriendinnetje Glasha ontploffen verandert de film in een nachtmerrie. Een waargebeurde nachtmerrie helaas, en Klimov laat het slechtste van de mens zien. Mooi is ook het contrast met het dierenrijk (The Thin Red Line deed dit ook zo goed). Het leven van zelfs de kleinste insecten gaat door, maar de mens is er op uit om alles te vernietigen. De gruwelijke close up op het laatst van het meisje met het fluitje is een beeld dat ik niet snel zal vergeten.
“Our children are dying, but yes. I can make you mashed potatoes.”
Ongemakkelijk, onheilspellend en met de tragiek van een onvervalste Griekse mythe. The Killing of a Sacred Deer is weer een echte Lanthimos film geworden, in al zijn onvolmaakte glorie. Personages zijn karikaturaal neergezet, dialogen voelen onnatuurlijk aan (de film begint lekker met de horloge dialoog en menstruatie opmerking), en je moet als kijker wel in de stemming zijn voor een verhaal vol symboliek en tragiek.
Maar dan word je wel beloond met fenomenaal acteerwerk, een schitterende cinematografie, sfeervolle muziek en sterk camerawerk. De manier waarop scènes in beeld worden gebracht is fantastisch. De blik van Keoghan gaat door merg en been (spaghetti zal nooit meer hetzelfde smaken) en Kidman, Farrell en Cassidy zijn ook ijzersterk (die ene scene met Silverstone is ook goud). Het einde is onvermijdelijk en zal nog lang in mijn geheugen gegrift staan.
“I don't know if I believe that, you know? That architecture has the power "to heal".”
Heerlijk gevoel als je van te voren eigenlijk al weet dat je naar een bijzondere film gaat kijken. Want Columbus past normaal gesproken precies in mijn straatje, en gelukkig maakt de film alle verwachtingen waar. Columbus, Indiana staat bekend om zijn moderne architectuur en kunst, en de film maakt daar optimaal gebruik van. Elisha Christian verzorgt de cinematografie, en de film ziet er oogstrelend uit. Columbus oogt daardoor soms wat steriel en ‘artsy’, maar daaronder borrelt het van de emoties en de dromerige sfeer maakt veel goed.
Jin en Casey zijn twee personages die bij hun ontmoeting gelijk een connectie hebben, en ook als kijker heb je gelijk een band met ze. Fantastisch geacteerd door Cho en Richardson, twee acteurs die sowieso sympathiek ogen en een aangename chemie hebben. Richardson doet me in deze film denken aan Johansson in Lost in Translation, en sowieso heeft Columbus een beetje dezelfde vibe als Sofia Coppola’s meesterwerk. Door hun gesprekken durven zowel Jin als Casey hun problemen onder ogen te komen, en wat dat betreft is Columbus niet erg origineel. Maar de uitvoering is perfect, en als je Casey op het laatst weg ziet rijden zit je zelfs als kijker met een gevoel van melancholie en trots naar haar te kijken. En dan weet je dat je naar een goed script, een getalenteerd regisseur en fantastische acteurs zit te kijken. Ga Columbus met de juiste instelling kijken (de film neemt z’n tijd) en je wordt beloont met een bijzondere en levensechte filmervaring. 2018 had niet beter kunnen beginnen.
Sympathiek tienerfilmpje. Je hebt bij Be Somebody de hele tijd het gevoel dat het verhaal ieder moment kan openbarsten tot iets dramatisch en groots, maar de regisseur houdt het bewust zo klein mogelijk. Jordan en Emily, twee personages die allebei zo hun eigen tienerproblemen hebben en door een toevallige ontmoeting elkaar beter leren kennen en elkaar helpen. Het is clichématig, maar het werkt hier wel door het goede spel van de twee jonge acteurs. Weinig drama, weinig actie, zelfs niet overdreven veel romantiek, Be Somebody pakt het net wat anders aan en het werkt verfrissend.
Alternatieve titel: Shall We Dance?, 4 januari 2018, 22:07 uur
“I mean, a straight man who likes to dance around in sequins walks a very lonely road, I got news for you.”
Sympathieke film met leuke acteurs en veel stijldansen. Gere, Lopez, Sarandon, Jenkins en een geinige rol van Tucci, qua acteurs zit het wel goed. Het verhaal is wat voorspelbaar, maar ik ben wel blij dat het niet te dramatisch wordt. Gelukkig blijft de relatie tussen Lopez en Gere vriendschappelijk. Voor de rest is Shall We Dance een echte feel good film, en dat is ook wel eens lekker.
“This all just feels like... something that happens to other people.”
“Yeah well now, you're other people to other people.”
Degelijke dramafilm. Films met een familie die moet omgaan met een familielid met kanker (in dit geval de moeder) volgen meestal een vast stramien, en Other People weet daar op geheel eigen wijze een invulling aan te geven. Want de moeder heeft kanker, maar de film gaat vooral over de oudste zoon David (de geweldige Plemons), die in het reine moet komen met het verlies van zijn moeder en de stroeve relatie met zijn vader, die nog steeds niet heeft geaccepteerd dat David homoseksueel is. De film weet op belangrijke momenten iets te weinig indruk te maken, maar het voelt allemaal wel oprecht aan en het acteerwerk is ijzersterk.
“All each of us can do today is lose what we've already won through selfishness, stupidity, and impatience!”
Aardige psychologische thriller, die zich in zijn geheel afspeelt op één locatie. Acht sollicitanten moeten om een functie binnen een bedrijf te bemachtigen één vraag beantwoorden. Wat de vraag is weet niemand. De acht worden langzaam tegen elkaar uitgespeeld (door eigen toedoen soms), en alle acht reageren anders op de omstandigheden. In wat voor wereld deze mensen leven blijft schimmig, maar het is in een toekomst waarin een virusepidemie veel mensen heeft gedood. Het bedrijf waarvoor ze solliciteren heeft een antigif gemaakt. De personages blijven wel wat vlak, maar het mysterie en het psychologische spel houden het interessant.
Deze film blijft wel zijn charme behouden. Erg vaak gezien en vooral de rol van Pfeiffer blijft goed. Ze draagt deze film en wordt ondersteunt door een stel jonge acteurs. En klas met probleemjongeren begint Louanne (Pfeiffer) steeds meer te waarderen, en krijgen door het bestuderen van poëzie weer een doel in hun leven en hoop op een betere toekomst. Origineel is het niet en Dangerous Minds schuwt het sentiment niet. Maar de wisselwerking tussen Pfeiffer en de jonge acteurs werkt goed en vormt de basis voor een vermakelijke film. Het einde wordt wat afgeraffeld, maar het is feel good en dat werkt goed hier.
G.I. Jane heeft een interessant verhaal, het acteerwerk is sterk, en de militaire training levert geweldige scènes op. Toch miste ik wat. De voorspelbaarheid van het script doet de film bijna de das om en het sentiment ligt er soms kilometers dik bovenop. Toen een Navy SEAL Jordan op het laatst de hemel in prees had ik wel even een teiltje nodig. Een film die strijd voor gelijke rechten tussen man en vrouw zal ik altijd steunen, maar iets meer subtiliteit en iets minder Amerikaans sentiment had G.I. Jane goed gedaan. De weergaloze acteerprestaties van Demi Moore en Mortensen vergoeden wel veel.
“You're looking at a living legend, Lilly. The only active agent who ever lost a president.”
Eastwood die jacht maakt op Malkovich. Met Malkovich die een geweldige slechterik weet neer te zetten en weer eens laat zien wat voor fabelachtig acteur hij is. Soms heb je niet meer nodig voor een geslaagde film. In the Line of Fire mist soms wat spanning en heeft wat onnodige subplotjes (partner met trauma, liefdesverhaaltje rond Russo), maar het kat-en-muisspel tussen Eastwood en Malkovich houdt deze film moeiteloos overeind. Met een einde waarin de spanning aardig wordt opgevoerd.
Alternatieve titel: Everybody Loves Somebody, 2 januari 2018, 19:10 uur
Everybody Loves Somebody
Leuk. Niet erg origineel, maar door het aanstekelijke spel van de acteurs en wat Mexicaanse peper is Everybody Loves Somebody een film met een geheel eigen vibe. Karla Souza is geweldig als hoofdrolspeelster en neemt de film moeiteloos op haar schouders. De acteurs in de bijrollen (vooral Souza’s mannelijke tegenspelers) zijn degelijk en zorgen er vooral voor dat Souza kan stralen. Gelukkig maar, want anders was de film door het voorspelbare verloop een dertien in een dozijn romcom geworden.
Verrassend leuk. Het verhaal mag dan soms wat kinderachtig aandoen en spannend wordt het eigenlijk niet, maar dat wordt ruimschoots goedgemaakt met aangenaam acteerspel en spectaculaire actiescènes. Vooral de jongere garde doet het goed en het is jammer dat Teresa Palmer zo'n kleine rol heeft. Want haar spectaculaire entree en scherpe oneliners smaken naar meer. Hoofdrolspeler Pettyfer loopt wat verdwaasd rond, maar hij heeft een aardige chemie met Agron. I Am Number Four is al met al een fijne film met een goede balans tussen een coming of age verhaal en spectaculaire sci-fi elementen.
