Amar (2017)

Amar

Intense Spaanse coming of age film. Amar heeft soms wat vreemde wendingen, onnodige subplotjes (alles met de ouders) en niet al te sympathieke tieners, maar door de jonge acteurs en indringende manier van filmen is Amar wel een film die je bijblijft. Op een gegeven moment weet je eigenlijk niet meer waarom Laura en Carlos zo goed bij elkaar passen, maar dat maakt het ook wel een realistisch portret over de eerste grote liefde. De laatste scene is vreemd, tragisch en wat ongemakkelijk, maar ook indringend, oprecht en op een bepaalde manier magisch. Alles wat Amar zo goed maakt zit in deze scene.

Steeds dezelfde fouten,

steeds dezelfde pijn.

Bijna net zo gruwelijk,

als helemaal alleen te zijn.

Bovenstaande passage uit het gedicht liefde van Hans Teeuwen, is heel treffend voor Amar, zoals eigenlijk het hele gedicht. Zelfs de titels zijn hetzelfde, en als je leest dat het hier om een eerste ontluikende liefde gaat is deze woordkeuze niet vreemd.

De kracht van Amar zit hem in het realisme en in het ontbreken van een Amerikaans sausje wat deze film veel realistischer maakt. Het aantrekken/afstoten maar vooral jaloerse en verstikkende gedrag zijn allemaal elementen die lijken te duiden op (in ieder geval de start van) een giftige relatie. Relaties die op het ene moment helemaal euforisch zijn en van het ene op het andere moment als een kaartenhuis in elkaar kunnen donderen vanwege de meest onbenullige redenen. Natuurlijk kan iedereen op iedere leeftijd een giftige relatie krijgen maar vooral als jongere kan je deze minder snel herkennen, juist omdat je deze ervaring nog niet hebt. En daarnaast ook nog eens tot over je oren op elkaar verliefd bent natuurlijk.

Het levert een realistische en boeiende film op waarbij de film soms wel als saai kan worden ervaren. Zie het maar als de tienerversie van Blue Valentine, die ook al onder dit ''euvel'' gebukt ging. In mijn ogen zie ik dit echter niet als euvel omdat het op zijn tijd wel eens verfrissend kan zijn om iets kleins en eerlijk te zien tussen al het bombastische Hollywood entertainment geweld. En ja, dan vind ik een Spaanse variant van een romantisch drama toch echt een stuk interessanter dan een zoetsappige Hollywood variant.

Met name het einde is daarbij weer heel prikkelend en laat je wellicht nadenken over eerdere relatie(s) uit je eigen leven. Ook hier is een passage uit het gedicht liefde van Hans Teeuwen weer treffend:

Misschien is het deze keer anders,

misschien is het deze keer waar.

Is alle wijsheid van de wereld maar een fout,

ik wil het graag geloven, want ik houd zoveel van haar.

3,5*

María Pedraza...pure schoonheid...doet me denken aan Adèle Exarchopoulos in La Vie d'Adèle. Ze hebben allebei die dromerige zwoele blik...en nog prima actrices ook, laten we dat niet vergeten...

Het ene moment saai, dan weer ontzettend mooi - de scene in de bus waar zij vertelt aan hem dat het écht uit is omdat zij met Moro scharrelt was regelrecht hartverscheurend. En dat prachtige einde met dat voorzichtige geluidsontwerp op de achtergrond, de hijgende stemmen, de natte kussen. Romantiek in optima forma. Eens met ziggy06 trouwens over María Pedraza, ook omdat La Vie d'Adele een paar keer door mijn hoofd spookte bij het zien van deze film - hoewel La Vie me trouwens meer deed. Mooie recensie van El ralpho ook waarbij ik het helemaal eens ben.

Ik voelde me alleen wat dom toen ik bepaalde dingen niet begreep: wat was nou dat ding rond die gasmaskers? En wat heeft zij verteld aan haar klasgenotes over hem? Had dat te maken dat ze in het begin van de film iets anaals bij hem deed wat te maken had met zijn bi-seksualiteit?

3,5* - ik wil 'm graag nog een keer zien, op betere kwaliteit dan mijn internetverbinding nu toe liet.

Oh ja, de soundtrack was af en toe ook prachtig!

Onzinbericht verwijderd.

Mooie, dromerige, sensuele film over een eerste hartstochtelijke tienerliefde, die allesverterend is. Niet met elkaar, maar ook niet zonder elkaar kunnen leven. Verwijzing naar het gedicht van Hans Teeuwen vind ik wel passend. Gasmaskers verwijzen naar begin van de film: ik adem jou en jij ademt mij, ik ben jou en jij bent mij. Mooi en realistisch gespeeld, af en toe wel een beetje droevig. De film eindigt met een sensuele scene die openlaat of er toekomst voor hen beiden is. Pure romantiek!

Op weg naar volwassenheid hebben twee tieners een gepassioneerde, intieme liefdesrelatie vol overgave en vertrouwen. Wanneer die relatie langzaam maar zeker wat haarscheurtjes begint te vertonen, zijn zij in hun onvolwassenheid niet bij machte dat proces te stoppen zonder het te verergeren.

Een coming-of-age liefdesdrama met prima acteerwerk van María Pedraza en Pol Monen. Na een spetterend begin dreigt de film ietwat langdradig worden, maar het einde is weer heel mooi en passend. Knap werk van regisseur Crespo.

Per toeval op deze film gestuit nadat ik Abzurdah gezien had. Nu was dat wel een heel ander type film dan Amar, maar van Amar heb ik ook zeker kunnen genieten.

Twee jonge tieners in de bloei van hun leven die een relatie met elkaar hebben en niet van elkaar af kunnen blijven. Toch doen ze alles zo stiekem mogelijk omdat geen van beide ouders mogen weten wat ze allemaal doen. Herkenbaar voor velen, zeker als het om je eerste jonge relatie gaat.

De scène aan het begin (cadeau) was opmerkelijk en zag ik niet direct aankomen. Het staat wel in lijn met hoe de jeugd steeds vaker lijkt te experimenteren, daar waar de oude generatie in hun jongere jaren naar mijn gevoel toch een stuk preutser was. Maar dat even terzijde.

De wending die het verhaal krijgt is verdrietig en ik kon begrip opbrengen voor beide personen. Al vond ik dat de zoektocht van de jongen naar zichzelf misschien wel wat dieper uitgewerkt had mogen worden.

Sterk geacteerd en een mooi verhaal over relaties krijgen, jezelf ontdekken en erachter komen dat je of naar elkaar toe of juist van elkaar af groeit naarmate je ouder wordt of je relatie langer duurt.

Het moet gezegd dat Maria Pedraza een mooie verschijning is. Ik kende haar niet en al lezend op internet zag ik dat ze ook heeft gespeeld in La Casa De Papel die nog niet gezien heb. Al lezend op internet kwam ik een leuke trivia tegen:

Mooie film over volwassen worden.

3,5*

Amar is een coming of age film met 2 tieners die worstelen met liefde, lust en relaties. Het is nogal luchtig allemaal, maar toch blijft het beter hangen dan je denkt. Het is best boeiend om te zien hoe de relatie evolueert tussen Laura en Carlos.

Sterk aan de film vind ik de levensechte dialogen en het verhaal dat best in orde is. Mooi gefilmd ook wel met realistische beelden uit een club. Het acteerwerk kan mij minder overtuigen, ook van de aantrekkelijke Pedraza niet.

Al met al een aardige film.