Three Billboards Outside Ebbing, Missouri (2017)

De zwarte humor moet je buiten de grapjes om zoeken. Zoals zelf voor de reclameborden betalen zodat na je dood de anti-jou-campagne gewoon doorgaat.

Zwolle84 Toen hij nog leefde, lag hij daar ook niet echt wakker van. Fijn vond hij het niet, maar ik kreeg niet de indruk dat hij er echt een issue van maakte. En als je dood bent, dan boeit het al helemaal niet meer, toch? Alleen zijn vrouw en kinderen misschien. Maar die leken op de eerste plaats ook niet zo onder de indruk.

Ik geloof wel dat er iets bestaat als universele humor. Three Billboards heeft een paar rake grappen en verder is het te plat en te makkelijk. Verre van subtiel. Ben het helemaal eens met leatherhead.

Ja, te lollig om serieus te nemen, wel leuke avond gehad

Niemand heeft het over subtiel of niet.... Het ging erom of de humor een goedmakertje was voor de zwaardere scenes. Het was ook niet subtiel, maar wel vaak mooi gedaan. De hele opbouw naar de onthulling van de billboards vond ik erg goed gedaan. Verder waren het ook vooral de leuke personages, (Francis zag er echt geweldig uit met haar doorleefde kop, kan 90% van dat gebotoxte Hollywood een voorbeeld aan nemen en Woody speelde ook weer erg innemend.), die het voor mij een fijne voorstelling maakte. Ik vond het gehele gedoe met die dwerg wat overbodig, dat voorkwam in het laatste kwart een hogere score.

Basto Ik ging in principe vooral in op wat Zwolle zei. Hij zei: de zwarte humor moet je buiten de grapjes om zoeken. Zoals zelf voor de reclameborden betalen zodat na je dood de anti-jou-campagne gewoon doorgaat. En daar reageerde ik vervolgens op zonder verder wat te zeggen over subtiliteit. Vervolgens in de 2e alinea gaf ik nog maar eens mijn persoonlijke mening over de film. En toen viel wel het woordje subtiel ja omdat heel veel gebruikers het steeds maar hebben over subtiele humor.

Ben het wel haast volledig met je eens vanaf het moment dat je begint over: ''verder waren het ook vooral de leuke personages, (Francis zag er echt geweldig uit met haar doorleefde kop'' enz. enz.

Ik vind de film niet slecht, maar matig. Acteren uitstekend, intrigerende personages en niet cliché. Maar daar tegenover staat humor waar ik niet om kan lachen. Slechts een paar geslaagde grappen. Ben ook niet te spreken over de muziek. En tot slot ontspoorde de film. Zo'n beetje vanaf het moment dat Dixon die jongen door het raamt gooit.

Haat. En hoe uit haat alleen maar meer haat geboren wordt. Althans, zo lijkt het. Tot woorden, introspectie, spijt, wroeging en wat dies meer een kentering inluiden. Althans, zo lijkt het. Het pad van wraak ligt aan het slot immers nog steeds open, klaar om bewandeld te worden, nota bene door een geworteld verdriet dat zich alleen via woede kan verhouden tot de werkelijkheid.

‘Three Billboards Outside Ebbing, Missouri’ vertelt een sterk verhaal, zij het aan de hand van een doorzichtig scenario met een beetje geforceerde komische accenten en een ongewoon economisch gebruik van personages. Ieder karakter blijkt uiteindelijk wezenlijk voor het verhaal, waardoor het universum van de film een ostentatief geconstrueerd karakter krijgt. Toeval bestaat klaarblijkelijk niet, en elke wending dient expliciet ergens toe. Dat is natuurlijk in de meeste vertellingen het geval, maar bij Martin McDonagh ligt het er wel erg dik op.

Niettemin, het opent de ogen hoezeer de eerst verwenste Willoughby zich postuum ontpopt tot iemand die met onverwachte morele scherpte de weg vooruit wijst. Waar ‘Three Billboards Outside Ebbing, Missouri’ lijkt te vertrekken vanuit de premisse dat goed en kwaad helder te onderscheiden zijn, wordt gaandeweg duidelijk dat het begrippen zijn die in een reusachtige grijze zone komen te overlappen.

Wie is goed? Wie slecht? En aan wie is het om daar überhaupt uitspraken over te doen?

3,25*

Tja, er zijn mensen die beweren dat de vrije wil niet bestaat. In dit geval bestaat goed en slecht niet.

Want geen vrije wil, geen verantwoordelijkheid. Toch?

Zo is het in de rechtspraak een voorwaarde dat de verdachte uit vrije wil een misdrijf heeft gepleegd. Ontbreekt die vrije wil – omdat iemand gedwongen werd tot een actie of geestelijk niet in orde was – dan is de verdachte niet schuldig en kan hij dus niet gestraft worden. Als geen enkel mens echt uit vrije wil handelt, zijn we dan nog wel verantwoordelijk voor onze daden?

Vrije wil bestaat niet echt - NEMO Kennislink - nemokennislink.nl

Heb toch echt bij wiskunde geleerd om dit naar boven af te ronden Het is dus eerder een 3,24 voor jou dus

Het heeft niets met de film te maken maar als 'filosoof' moet ik hier natuurlijk toch even op reageren. Al vanaf de oudheid raken wetenschappers in de war vanwege de wijsheid dat alles een oorzaak heeft waarbij het de taak is van de wetenschap om die oorzaken op te sporen. Hoe kunnen we vrij en dus verantwoordelijk zijn als alles, dus ook ons gedrag, veroorzaakt en dus gedetermineerd is? Welnu, het antwoord van de filosofen is even simpel als doeltreffend: absolute vrijheid (je kunt even goed A als B kiezen) is geen vrijheid maar willekeur; vrijheid is ook bepaling/determinatie maar een bijzondere soort namelijk zelfbepaling (zelfdeterminatie). Je bent dus vrij als je je daden zelf hebt gewild. Uiteraard is het zo dat omstandigheden en/of hersenprocessen bepalen dat je bv. A en niet B kiest, maar als jij die keuze kunt bevestigen als jouw keuze dan geldt dat als een vrije keuze.

In de rechtspraak wordt dit impliciet ook gehanteerd: als jij iets doet omdat bv. een stem in je hoofd daartoe opdracht gaf terwijl je het eigenlijk niet wilde doen, dan bevestig je je keuze dus niet als jouw keuze (je bent dan dus eigenlijk gedwongen door die stem die je niet herkent als je eigen stem) en dan was je onvrij. Maar als je je keuze wel herkent als jouw keuze dan geldt dat als een vrije keuze waarvoor je verantwoordelijk bent (en waarvoor je dus kunt worden gestraft), ook al zullen er best onbewuste hersenprocessen ten grondslag hebben gelegen aan jouw keuze: de oorzaak van je keuze is dus niet relevant maar het gaat erom of je je keuze herkent of bevestigt als jouw eigen keuze.

De filosoof Goed dat je je naam eer aandoet. En jij bent het dus ook met die filosofen eens? Ik zou hier wel dieper op in kunnen gaan, maar dat is off topic.

Wat de film betreft. ‘Three Billboards Outside Ebbing, Missouri’ lijkt te vertrekken vanuit de premisse dat goed en kwaad helder te onderscheiden zijn, wordt gaandeweg duidelijk dat het begrippen zijn die in een reusachtige grijze zone komen te overlappen. Wie is goed? Wie slecht? En aan wie is het om daar überhaupt uitspraken over te doen? Wat JJ_D dus net schreef.

Ik was daar tijdens het kijken totaal niet mee bezig. En nu ik eraan terugdenk, is het alsnog vrij oppervlakkig. Ik kan begrip opbrengen voor specifieke daden. Dixon die zo'n jong door een raam smijt. Ik snap wel waarom, maar ik vind het fout. Ook goede mensen doen slechte dingen. Niemand is perfect. Emoties zijn erg dominant. Ik ben wel benieuwd naar deze grijze gebieden, want ik weet ze niet.

Ja, ik ben het met die filosofen eens.

Ik kan me wel vinden in wat JJ_D schrijft. Zo lees ik hier dat men de dwerggrappen goedkoop vindt, maar ik ervoer die niet als grap voor de kijker maar om te laten zien dat de mensen in de film die die foute grappen maken niet zo 'goed' zijn als wij misschien dachten dat ze zijn. Ik denk dat de film echte mensen heeft willen laten zien die gewoonweg een stuk complexer in elkaar steken dan eendimensionaal 'goed' en 'fout' zoals de meeste andere films doorgaans laten zien.

Dat is wel zo ja. Maar heel diep gaat het niet. Althans, zo ervaar ik het. Of laat ik het anders zeggen, ik zie voldoende films met complexe personages waardoor ik Three Billboards niet als uitzonderlijk beschouw. Wellicht jullie ook niet, maar sommige gebruikers doen wel een speciale vermelding. Dat vind ik uiteraard oké, maar hoeveel complexer is Three Billboards dan in vergelijking met The Green Mile bijvoorbeeld?

Ja, bij Sam Rockwell denk ik nog steeds aan The Green Mile.

Er zijn inderdaad wel meer films met niet-eendimensionale karakters, maar The Green Mile vind ik dan een slecht voorbeeld want die film kent juist alleen maar personages die of alleen maar goed of alleen maar slecht zijn...

Het is overigens geen aspect waarop ik de film Three Billboards een hoog cijfer heb gegeven.

Ja, maar spoilers voor The Green Mile. Je zit naar een film te kijken met daarin gevangenen. Ze hebben blijkbaar iets gedaan wat slecht is. Maar toch krijg je voor de meeste sympathie. Ik in elk geval wel. En John Coffey wordt als good guy alsnog ter dood veroordeeld.

Martin McDonagh, zijn eerste twee echte werken waren het zeker niet voor mij. Maar bij deze prent viel al snel mijn mond open. Een goed gekozen cast dat scherpe dialogen met overtuiging brengt, het script loopt gewoon zeer goed. Het zou allemaal zo uit het leven gegrepen kunnen zijn, de Amerikaanse, soms dwaze, wetten staan op scherp.

Een kneuterig dorpje wordt in de ban gehouden door een actievoerende vrouw die d.m.v. billboards een sheriff dwingt tot een goed en gedegen onderzoek naar de verkrachting en moord op haar dochter. Perfecte timing, had net een aflevering van Peter R. de Vries gezien op YouTube over slap politiewerk, dit was een welkome vervolg op de aflevering van de misdaadverslaggever. De prent haakte precies in waar de aflevering van het programma om ging. Het laconieke optreden van de wetsdienaren.

Maar de film wil het moraal aantikken, who's right and who's wrong. De partijen hebben zowaar allebeide een punt, je wordt regelmatig heen-en-weer geslingerd tussen die partijen. Allebeide hebben ze hun punten maar ook hun bezwaren. Het is behoorlijk geloofwaardig neergezet, het zou in je eigen dorp of stad zomaar kunnen voorvallen. Zeker omdat de acteurs het volledig natuurlijk brengen en de regisseur niet uit de bocht vliegt met het onderwerp. Iets wat menigmaal wel gedaan wordt in de wat cheesy Hollywood projecten om het verhaal volledig uit te kunnen melken in de bios en daarna met de dvd verkoop enz.. Dat is de krachtbron van deze film.

Er zitten pareltjes van momenten in de film, zoals bij de tandarts en het gesprek met de dominee. En zo zijn er velen op te noemen waardoor je volledig de film binnengezogen wordt. Zeer snode bedacht om de sheriff in het verhaal een enge ziekte aan te meten, daardoor blijven beide zijden erg menselijk en aandoenlijk zodat je dieper over de kwestie gaat nadenken voordat je een conclusie trekt. Want de film heeft eigenlijk alleen maar verliezers in het verhaal. Daardoor is het simpelweg een drama i.p.v. een thriller te noemen. Een drama met soms een heerlijke spanningsveld doorbrekend momentje humor erdoor, maar zeker op uitermate goed gekozen momenten.

Een aandoenlijk verhaal, een lach en een traan. Daar ik totaal geen fan van dramafilms ben, ben ik ditmaal toch wel gecharmeerd door het drama dat prachtig vertolkt is in beeld en acteerwerk. De soundtrack past bij de setting, het dorpje met zijn naïef volkje is goed uitgekozen. Naïef mag het dorpsgepeupel dan wel zijn, maar qua emoties doe ze zeker niet onder voor de rest van het land.

Een ieder die voor zijn recht staat en gaat, dat is het motto binnen het verhaal. Hoe dat recht gehaald wordt kun je op vele manieren doen, dan wel gepast of ongepast. Me dunkt dat de regisseur ons duidelijk wil maken dat er eerst nagedacht moet worden voordat men tot actie overgaat.
En daar draait het om in het tweede deel van de prent. Het gaat van drama over naar thriller en die schakeling wordt heel soepeltjes in beeld gebracht. Het geheel is een principe kwestie geworden, niets van de oorspronkelijke bedoeling lijkt nog het motto te beslaan.

Goed teder verhaal, een fantastische cast en een puik stuk regie met een passende soundtrack.
In een kleine halfzin kan ik deze prent omschrijven: sterk werk.

Wat de bovenbuurman zegt.

Of om het iets uitgebreider op te schrijven, ik vond Three Billboards... wel een puike film. Van te voren had ik wat meer een Fargo-achtige film verwacht, maar dit is toch meer een op momenten heftig drama, met daarbovenop (of daar tussendoor) ook een hoop humor die bij mij in ieder geval goed landt. De humor is misschien soms een beetje plat, maar ik kon de meeste grappen uitstekend waarderen - ik zag net dat McDonagh ook In Bruges heeft geregisseerd, en dat verbaast me helemaal niks gezien de hoeveelheid grofgebekte maar ontzettend grappige dialogen. Doet me ook een beetje Iers aan, maar misschien zoek ik daar te veel achter.

De meningen zijn er nog wel wat over verdeeld zie ik, maar ik zag hier toch met name een drama aan - over de wanhoop en woede na een onopgeloste moord en verkrachting, en over de vijandigheid die door blijft sudderen binnen zo'n gemeenschap. Met ook een paar behoorlijk gewelddadige scenes tussendoor. McDonagh brengt die gemeenschap mooi in beeld; de meeste personages, zelfs al zijn het typetjes (Rockwell met name), komen redelijk authentiek over en worden met nuances gebracht. Echt goed en echt kwaad is er niet - wel een hoop kwaad dat komt door ondoordacht en primitief handelen. Wat dat betreft doet McDonagh er ook wel goed aan door de film te laten eindigen op de open wijze - we krijgen geen uitsluitsel over de oorspronkelijke moord, en ook niet over de afloop van de expeditie naar Idaho, al wordt er natuurlijk sterk gehint dat Mildred en Jason genoeg afkoelen gedurende de rit om hun neanderthal-insticten in bedwang te houden.

Leuk.

Niet iedere film weet me nog te verbazen, maar deze doet het dan toch maar even twee keer. En wellicht ligt het er allemaal een beetje dik bovenop, het thema van 'niet iedereen is alleen maar goed of alleen maar slecht'. Maar toch, aardig gedaan. En buiten dat is er wel een erg mooi stukje sfeer neergezet, en zijn McDormand en Harrelson echt geniaal in hun rol. Oh en Rockwell vanzelf ook. En foute humor, ja, ik mag daar graag om lachen, dat ook nog. En dan af en toe een paar erg, erg mooie shots, dat maakt het wel redelijk af.

Zin in een avondje misdaad en zag de trailer. Ik hou wel van films die zich in een dorp afspelen, waarbij onderlinge haat zorgt voor allerlei nare situaties. Deze film was een goede keuze, ik kon me vinden in elk personage en zijn/haar beweegredenen, voortkomend uit innerlijke worstelingen, verdriet, onmacht en haat. Hier en daar wat humor, met een ijzersterk stuk drama er overheen. Het einde vond ik goed gekozen en past bij het realistische karakter van de film. 4,5*

Is het niet juist de kracht van deze film dat zulke simpele mensen in zo'n simpel hillbillie dorpje toch wel iets meer diepgang meekrijgen? Woody's personage vind ik een goed voorbeeld. Die brieven na zijn zelfmoord duidt er wel op dat het simpele zieltje dat hij eerst leek toch wat meer inhoudt bevatte dan je mee had gekregen.

Begint interessant maar wordt steeds overdrevener. Aardige film met dito acteerprestaties maar hij moet het teveel hebben van volslagen idiote acties om genoeg drama erin te pompen. Dat hele, nogal badinerende "kijk, het zijn toch mensen" vingertje erbij helpt ook niet. De confrontatie die de film nog het meest interessant had gemaakt wordt om onbegrijpelijke redenen domweg overgeslagen en dan begint de aftiteling al. Hier had duidelijk meer in gezeten.

En Woody's personage is precies degene waarbij ik (vrijwel meteen) dacht, oké gelukkig nog iemand met verstand. Wat de politie betreft. Daarnaast James (Peter Dinklage). Maar ook de jongen van het reclamebureau kwam niet simpeltjes over op mij. Eigenlijk maar 2 mensen. De desk Sergeant bijvoorbeeld met zijn ''don't call me that'' uitspraken, maar hij heeft een erg klein rolletje zonder diepgang. Dan blijft Dixon als enige over voor mij.

En ik wil mensen echt niet tegen het zere been schoppen, maar er is echt helemaal niets aan deze film wat opvallend goed is uitgewerkt/uitgediept. Three Billboards is gewoon weer zo'n typische Amerikaanse productie. Keurig afgestemd op de verwachting van de kijkers. Een zooi'tje fucks moeten het verschil maken, want dit hoor je niet in de reguliere blockbuster. En zoals ik al zei, Three Billboards kan je zien als een 16+ art house blockbuster. Dus gemaakt om een succes te worden. Ja, iedereen wil natuurlijk dat zijn film een succes wordt. Maar Three Billboards doet het geforceerd en gaat op safe en toont geen lef, want het is 16+. Oké het enige lef is 16+. Subtiel kan het ook niet zijn, want dan snappen die Amerikanen het niet meer. In principe dus een succes gegarandeerd film.

Doe mij maar gewoon een blockbuster film zoals Pacific Rim twee ofzo , want dan krijg je dat quasi interessante gedoe tenminste niet.

Als ik behoefte heb aan wat (de meeste) mensen (wel) uit deze film halen, dan zet ik wel een David Lynch of Stanley Kubrick aan.

De enige keer dat ik het met je eens was in dit topic.

Maar een week later denk je nog steeds dat je het klootjesvolk uit moet leggen waarom we het geen goeie film mogen/kunnen vinden.

Als jij in herhaling blijft treden doe ik het ook nog een keer...

ik moet nog even bijkomen van deze film.

De acteerprestatie van McDormand staat buiten kijf (ik zie wel een Oscar), evenzo van Harrelson. maar er zit zoveel narigheid in de film, ik was eigenlijk opgelucht toen de film was afgelopen.

Oh je mag gewoon zeggen wat je wilt lijkt me toch? Als mensen zich aangevallen voelen is het hun probleem. Jouw manier van discussie voeren is gewoon netjes. Ik vind het juist geen typische Amerikaanse/Hollywood productie.. Je wordt gewoon midden in het verhaal gegooid en als ze voor het gemak en het Amerikaanse sentiment zouden gaan was er wel een dader gevonden.

Dat is ook hetgeen waar ik een lange tijd tegenaan liep, waar gaat de film nou uiteindelijk naartoe? Het is wat dat betreft geen makkelijke hap, slik, weg film.

Kubrick en Lynch zij natuurlijk wel van een ander level. Al heeft Kubrick niet iets soortgelijks gedaan. Je zou van Lynch wel kunnen zeggen dat hij met Twin Peaks ook iets intrigerends heeft gemaakt met simpel klootjesvolk. Dat is het vooral denk ik.

rep_robert Ik mag mij er niet meer mee bemoeien van Walter S..

Jij quote mij, maar het is niet meer nodig om er op in te gaan.

Best wel een goeie film, niet de top maar zeker genietbaar.

Erg fraaie film. Eigenlijk een Western.

“My daughter Angela was murdered 7 months ago, it seems to me the police department is too busy torturing black folk to solve actual crimes.”

Uitstekende film. De zwartgallige humor van McDonagh kan ik zeer waarderen, en met Harrelson, McDormand, Rockwell, Cornish, Hedges en Hawkes heb je natuurlijk ook wel acteurs die het geloofwaardig weten over te brengen. Maar ook de emotionele momenten komen soms echt binnen, en McDonagh heeft een fantastische balans gevonden tussen een lach en een traan. De momenten dat je Mildred ziet breken zijn de beste scènes, en ook de scene met Willoughby die zelfmoord pleegt en een brief achterlaat aan zijn vrouw (Abbie Cornish) is een moment dat ik echt even met een brok in m’n keel zat.

Maar daarna komt er weer een scene met Rockwell, Dinklage of Weaving en valt er veel te lachen. Een minpunt van Three Billboards is wel hoe de film omgaat met het gedrag van Dixon. Hij wordt aan het begin neergezet als racistische politieagent (wat we dus nooit echt zien), maar er wordt voor de rest niets mee gedaan want hij moet natuurlijk wel een positieve karakterontwikkeling doormaken. Zijn racistische gedrag wordt met een sentimentele brief van Willoughby goedgepraat, en daarmee gaat McDonagh iets te kort door de bocht. Rockwell weet Dixon wel perfect te spelen en voor de rest heb ik echt genoten van Three Billboards. Met een heerlijk ambigu einde.

Ik herinnerde je slechts aan je eigen woorden, je had geen zin in herhaling te vallen, het overkwam je toch, dus dacht ik "ik zeg het even". Uiteraard met de beste bedoelingen.

Matig.

Beetje gelaten zitten kijken naar deze film. Het is op zich wel een degelijke productie, maar ik had continue het geval dat het meer wou zijn. Een film met een statement, een film die wat anders dan anders was, een film die mensen wat verweesd achterlaat.

Maar niet dus. Een aantal stevige karikaturen worden in het begin losgelaten en krijgen gaandeweg wat diepgang. Als in, je leert wat meer over ze en hopelijk ga je er wat medelijden voor krijgen. Dat werkte absoluut niet. Dan maar wat humor moet McDonagh gedacht hebben, maar ook dat blijkt uiteindelijk allemaal veel te braaf en netjes te zijn.

Dan maar gewoon een film waarin erg serieus geacteerd wordt, een nogal zwaarmoedig sfeertje hangt en uiteraard een open einde. Daar kan je IMDb boards vol over pennen, alleen jammer dat IMDb z'n boards gesloten heeft.

Echt specifieke negatieve punten zijn er niet, behalve dan dat alles zo degelijk en voorspelbaar is dat het gewoon wat saaiig en lui overkomt. Ideaal oscar-voer dit.

2.5*