Three Billboards Outside Ebbing, Missouri (2017)

Ik weet dat dit een goede film is. De acteurs zijn goed, de film voelt verfrissend aan (de manier waarop personages met elkaar omgaan) en er gebeuren best veel verrassende, interessante dingen. Ook geeft de film de kijkers niet perse wat ze willen zien, dat vond ik ook sterk.

En toch sloeg de humor niet altijd bij mij aan, verzadigde de film mij niet echt en waren er momenten dat ik mij ietwat begon te vervelen. Waar Darkest Hour echt een film is die je wil meeslepen en vermaken, doet deze film daar niet echt moeite toe. En toch is het geen slechte film...

Het is een film waarvan je er weinigen gaat zien. Brimstone vond ik ook zo'n film van de afgelopen tijd alsmede A Monster Calls. Films die anders zijn dan andere films.

Kan hier wel bij aansluiten.

Gewoon een goede, mooie film waar ook nog genoeg te lachen valt.

Dat gezever altijd van ja gemaakt voor de Oscars/Golden Globes, als het zo makkelijk is om Oscar films te maken waarom doet niet iedereen dat dan even?

Ik kan me toch moeilijk voorstellen dat deze film met de Oscar aan de haal gaat. Het acteerwerk is weliswaar uitstekend —vooral Frances McDormand is in topvorm— maar het verhaal laat hier en daar wel wat steken vallen. Dat geldt bijvoorbeeld de brand in het politiebureau en de afwikkeling daarvan, of beter gezegd het ontbreken daarvan. Voor het verhaal is het incident een onmisbare schakel, maar het komt mij als uiterst onwaarschijnlijk voor dat je daarmee op deze manier wegkomt in Amerika.. Voor de rest is het een prima film, goed voor twee uur vermaak vanwege de boeiende personages.

Tegenvaller. Soms zeer sfeervol met mooie muziek en beelden in een stadje dat overigens niet in Missouri ligt. Je vraagt je af waarom dit dan de titel is en ze niet het verhaal een paar honderd kilometer verder laten spelen. Wel een mooie titel trouwens die direct aangeeft waar de film over gaat, namelijk ook over een plaatsje in een gebied in de VS waar men wat conservatiever is, en waar je beter iemand kan verkrachten dan openlijk je dorpsgenoten afvallen. Want dan ben je pas echt de kwade. Alleen lijdt de film onder een script dat focus verliest en van zo'n verhaal verandert in iets dat gaat over dat je je leven niet door haat moet laten leiden. Natuurlijk, ik kan waarderen dat een film niet voorspelbaar is en afwijkt. Maar dit voelde als een onaf product.

En daarnaast is het script zwak geschreven met net iets te veel one liners die leuk moeten zijn, maar er net te over zijn. Zoals er ook te overdreven wordt geacteerd. McDormand kon ik in de trailer al niet uitstaan met haar niet-grappige vuilspuierij, maar ook Sam Rockwell is het eerste uur veel te dommig en komt gewoonweg nep over. Jammer, want het tweede uur heeft hij een hele mooie rol. En een Harrelson en de jonge Hedges weten wel hoe het moet en laten zien hoe het geheel had kunnen zijn. Ik heb me ook niet verveeld verder, maar het is wel een gemiste kans. 3,0*.

M'n waarde, hier op Moviemeter komen wetten te vervallen - ja, zelfs de wiskunde!

Gisteren in de bioscoop gezien. Wat me opviel was dat er bij dit soort serieuzere films muisstil was tijdens de film ( zaten toch iets van 40 man in de zaal )
Vond het een mooie, goede film met een goed verhaal. Acteurs doen het geweldig goed. En leuke humor!
4*
had graag gezien hoe de film echt af zou spelen

Geef Rockwell zijn oscar, en snel.

Film was afgelopen en dacht.. Heb zojuist een klassieker gezien. Een film van een ongekend hoig niveau. Goede humor, heerlijk verhaal en geweldig gespeeld. Kan in het rijtje van Silence of the Lambs, American History X, ect.

Heerlijke rol van Billy the Kid!

Fantastische film, drama en humor zijn goed in balans, goed acteerwerk.

Getting the message across.

Een film met een hele duidelijke boodschap, maar wel een film die een duidelijk plottechnisch doel mist. Het heeft geen traditioneel begin, middenstuk en einde. Het wil nergens heen. Het kabbelt gewoon een beetje voort en als het einde daar is, laat de film je niet echt met een bevredigend gevoel achter. Het is niet echt duidelijk wat de makers van het publiek verlangen. Het maakt dat je aan het einde een beetje verloren achter blijft. Een einde wat heel goed binnen de film past, trouwens en iets waarmee Hollywood op dit moment punten wil scoren. Zal wel goed liggen bij de dames en heren in de Oscar commissie. Echter hebben al zoveel films in en buiten Hollywood dit trucje inmiddels gedaan en ook beter.

Three Billboards is wel erg degelijk gemaakt. Er is echt weinig buiten wat ik al genoemd heb, waar je iets negatiefs over kunt zeggen. De regie, muziek, editing, effecten, en het acteerwerk is allemaal erg goed. Vooral McDormand en Rockwell krijgen hier genoeg ruimte en goed geschreven dialogen om hun kunstje tot in perfectie te doen. Erg mooi spel van beide.

Erg goed gemaakt en kijkt erg makkelijk weg. Toch maakt het geheel te weinig indruk en mist het duidelijk iets van een doel en een climax.

Knap staaltje , goed acteerwerk van nagenoeg de gehele cast, sterk verhaal dat je grijpt en niet meer los laat.

Waarom zou elke film een doel moeten hebben? Ik vind het juist fijn dat deze film vanalles doet: vermaken, ontroeren, schockeren.

Tamelijk teleurstellend maar prima onderhoudend. Voorop staat het fantastische acteerwerk van zowel Frances McDormand en Sam Rockwell. Woody Harrelson is ook goed maar krijgt niet echt de kans om te spetteren. McDonagh schrijft geweldige dialogen, en heeft een eigenzinnig, origineel verhaal (moeder die kind verloren heeft gebruikt billboards om de politie aan het werk te krijgen) in een politiek jasje gestoken en slaagt er daardoor in om een onderhoudend verhaal met twists en verrassingen neer te zetten die aanzet tot denken. De film is soms ook erg grappig maar van sommige scènes is wel erg duidelijk dat ze in scène gezet zijn puur om te laten zien hoe ver McDonagh durft te gaan (McDormand die niet alleen een jongen maar ook een meisje in hun kruis schopt is hier een sterk voorbeeld van). Als het dan niet bepaald grappig is, is de scène mislukt en helaas gebeurt dat meerdere malen. Wat rest is zeker een goede film, maar doe mij maar In Bruges.

Naar mijn idee zit er juist wel een doel in de film. Hoe ver wil je gaan om de waarheid boven water te krijgen en hoe goed of slecht ben je uiteindelijk zelf bezig om dat doel te bereiken? En dan vooral de laatst minuut van de film. Bedenken of je iemand waarvan je niet zeker weet of hij de dader is, alsnog te vermoorden. Een zondebok creëren. Een dochter wordt vermoord, de moeder wil de dader vinden, dit lukt niet en vervolgens wordt de moeder mogelijk zelf ook een moordenaar.

Dit Rubber (2010) is film zonder doel.

Wat maken jullie van die scène waarin de verkrachter uit Idaho wordt geïntroduceerd door de souvenirwinkel van Mildred binnen te komen en wat loopt te dreigen? Leek me voor een personage-introductie wel erg over the top. Betekende iets meer dan dat lijkt me, maar wat?

luukve Het kan de dader niet zijn naar mijn idee. Ik denk dat een kennis of vriend van hem de dader is. Mildred Hayes is in het nieuws gekomen i.v.m. die billboards. Dat heeft die kerel gezien en aangezien zijn kennis of vriend de dader is, is hij helemaal naar haar toegegaan om haar te intimideren. In de hoop dat ze er misschien mee ophoud. Zelf blijkt hij dus geen strafblad te hebben en was hij ten tijden van de moord in Afghanistan. Dus hij was er in elk geval niet bij. Later zie je hem nog in de kroeg zitten en vangt Dixon grote delen van het gesprek op die doen denken aan een mogelijke verkrachting. Die vent zit niet zomaar in de film, maar hij is niet de dader.

Toch blijft het allemaal maar raar. Waarom gaat hij überhaupt maanden na de moord in een kroeg praten over een mogelijke verkrachting. En dat Woody Harrelson uitgerekend in de brief aan Dixon iets schrijft over dronken mannen in een kroeg die zichzelf verraden door er over te praten.

Voor mij werkte het niet.

Is het ook niet een doel van een film om het publiek iets te laten voelen?

Bij jou is dat wel gelukt. Bij mij helaas niet zo goed. Het plottechnische doel, was me wel duidelijk. Een moeder wil dat het onderzoek naar de misdaad rondom haar dochter weer wordt opgepakt. Maar buiten wat mensen mishandelen, doet ze er buiten die billboards erg weinig aan om dat doel ook echt te bereiken. Daarnaast berust de uiteindelijke conclusie dan weer te veel op toevalligheden dan het echt een doel was wat Mildred en Dixon wilden bereiken . Een duidelijk plottechnisch doel is zeker niet altijd nodig, maar is iets wat hier toch wel miste. Daarnaast is het ook meer een gevoel wat ik had tijdens het kijken, en is het moeilijk uit te leggen waarom het zo voelde alsof ik een doel miste.

Een hele aardige film waarbij ik niet vreemd opkeek van de nominaties die het ontving, al zou ik het niet bij mijn persoonlijke favorieten van 2017 zetten. Three Billboards Outside Ebbing Missouri laat zich, in het begin, op bijna ieder gebied van een ijzersterk front zien: de acteerprestaties zijn uitzonderlijk goed, het concept is origineel en de soundtrack is sfeervol. Halverwege de film begon mijn enthousiasme echter minder te worden, tot ik in de laatste 20 minuten mij ging afvragen wanneer ze er een einde aan gingen breien.

Alle personages in deze film zijn geloofwaardig en sterk uitgevoerd. Dit is niet zozeer een film die heftig op een verhaal focust, maar meer gestuurd word door personage interacties. Wat begint als een relatief kleine handeling, die wel heel controversieel is, begint een domino effect aan personage interacties met langzaam opbouwende emoties. Hierdoor had Three Billboards Outside Ebbing Missouri een ruwe, echte sfeer. Dit is zowel de film zijn kracht als zijn zwakte: omdat ik de personages kende zorgde dit voor interessante, heftige confrontaties. Het zorgde er echter ook voor dat de film alle kanten opschommelde zonder focus, totdat ik mij zelfs ging afvragen waarom het doorging zonder dat het nog iets belangrijks te vertellen leek te hebben. Het moment dat de film ervoor koos om op te houden vond ik daarom heel vreemd. Al die moeite gedaan om je nog in het verhaal te houden, om vervolgens rap eruit te springen zonder bevredigende afronding.

Voor mij was de grootste verrassing de rol van Sam Rockwell, die naar mijn idee één van de meest ondergewaardeerde acteurs van de laatste paar jaar is. In The Green Mile speelde hij vol overtuiging de creep “Wild Bill” en wederom speelt hij vol overtuiging een sukkelige, enigszins creepy man. Ondanks dat ik aan zijn gezicht zag dat het Sam Rockwell was wist hij mij vroegtijdig naar het personage te laten kijken, vergetend dat het een acteur op een set was. Hetzelfde geld voor Frances McDormand die terecht een nominatie heeft ontvangen voor Beste Actrice.

Al met al is Three Billboards Outside Ebbing Missouri een hele aardige drama waarvan ik blij ben de moeite te hebben genomen het nog in de bioscoop te kijken. Geen grootste favoriet, maar het had genoeg vlees op de plank voor een fijn bioscoopbezoek.

3,5*

Perfecte film die ook perfect gecast is. Ik heb er niets op aan te merken, dit moet je gezien hebben. Mag van mij oscar beste film halen.

Mij viel deze film toch wat tegen. De sfeer en humor doen vaak denken aan films van de gebroeders Coen, maar hoewel het hoofdpersonage ook erg verkeerde beslissingen neemt, komt die er hier makkelijk mee weg. Ik vond Mildred Hayes dan ook niet erg interessant. De interactie met William Willoughby was wel geslaagd. De sheriff was ook meteen het boeiendste personage maar verdween helaas al snel van het toneel. Mijn verdict: Three Billboards Outside Ebbing, Missouri is de moeite, maar ook niet meer dan dat.

De verwachtingen waren hoog gespannen voor Three billboards outside Ebbing, Missouri. Deze werden slechts deels ingelost. Het is een goede film geworden van Martin McDonagh die graag teruggrijpt naar zijn vertrouwde acteurs als Woody Harrelson en Sam Rockwell, net zoals hij dat deed met Colin Farrell in In Bruges en Seven psychopaths. En wederom een film waarin een dwerg meespeelt: dat kunnen we alleen maar toejuichen!

Moeten we Three billboards nu opvatten als een komedie of toch eerder een drama/misdaadfilm zoals hij toch meestal gecatalogeerd staat? De cast met Woody Harrelson, Sam Rockwell (geweldig in The green mile) en zeker Frances McDormand was outstanding. Sterke en spitsvondige dialogen (woord en wederwoord) grossieren in de film. Heel wat grappige momenten, maar voorbij halfweg de film had ik het er wel mee gehad. Is er eigenlijk één normale conversatie gevoerd in Three billboards? Ik betwijfel het … De sterkte van de film wordt daarmee tegelijk zijn grootste zwakte. Het hielp ook niet doordat ik gestoord werd door 2 idioten die constant voor mij aan het schateren waren. Ontzettend irritant!

De idee is best origineel te noemen. Hoewel ik het best pittig en assertief vond – de idee om de reclamepanelen te beplakken om aandacht te vragen voor de zaak van je dochter én de lokale Sherrif te beschimpen – vond ik het later in de film minder sympathiek. Mildred heeft erg veel meegemaakt (man die haar verliet, dood van haar dochter, …), maar ze is een verbitterde vrouw die amper een glimlach op haar gezicht kan toveren. Overal jaagt ze iedereen tegen zich in het harnas (tandarts, school, politie, haar zoon, …). Ik kon er me hoe langer hoe minder vinden in haar “rechtvaardige” strijd tegen het onrecht. Deze actie is niets meer dan een intellectuele wraakactie. Het is net Sherrif Willoughby die de nodige sympathie opwekt met zijn serene optredens.

Hier en daar wat gaten in de film die ik moeilijk kon plaatsen. Hulpje Dixon is een racistische flik – hoewel zonder beelden – die zich graag laat gelden. Vreemd dat hij (gedwee) tot inkeer komt met de brief van Willoughby. Kon je hem dat niet zeggen toen je nog in leven was? Dat Dixon ging uitgroeien tot the big hero was helemaal not done (cliché), gelukkig bracht McDonagh nog een kleine twist waardoor het aanvaardbaar bleef. Ook de brand in het politiekantoor vond ik vreemd: het politioneel onderzoek is wel erg beperkt. Voor de rest goed verhaal en mooie ondersteunende sound. Sterke dramamomenten ook met de brief van Willoughby aan zijn vrouw, mummie Dixon en de scène met het hert. Eigenlijk was elke scène met Woody top!

Fijne film, geen echte hoogvlieger, daarvoor bevat de film te veel hiaten, maar van de 7 genomineerde categorieën voor de Oscars, verwacht ik er toch een drietal (actrice, mannelijke bijrol (Plummer?) en origineel scenario (Get Out?)), hoewel ik nog niet alle films zag. Zwevend tussen 3,5* en 4,0*.

In Olive Kitteridge (miniseries) - Wikipedia - en.wikipedia.org schittert Frances echt. een aanrader.

Een film met zowel prachtige momenten als mislukte momenten die als een nachtkaarsje uitbrandt. Wat een fout zeg, dat open einde.

Vele pogingen tot humor sloegen bij mij niet aan, maar bij misschien 50% van de bioscoopzaal regelmatig, dus ik kan dat ook niet echt afzeiken. Zelf lag ik één keer direct dubbel, bij die mislukte worp van Dixon's lekkernijtje, verder nauwelijks een glimlach gehad al kon ik me er ook niet echt aan ergeren. Wel is het goed om te zien dat de film het lukt ondanks deze pogingen het alsnog aangrijpend en ontroerend te maken, zoals bij de billboards die in vuur en vlam staan. Want dat is het sterke punt van deze film. McDormand en Harrelson zijn in het drama-aspect geweldig, net als opnieuw Lucas Hedges na Manchester by the Sea. Rockwell overtuigt ook.

Mooie soundtrack maar van de setting had ik iets meer verwacht. Kon niet echt in het sfeertje komen ondanks het bios-bezoek. Komt denk ik mede doordat je maar weinig verschillende plekken te zien krijgt, waardoor het dorpssfeertje langs je voorbijgaat die er in Ebbing toch zeker in lijkt te zitten. Ze blijven maar gillen over hoe Ebbing's inwoners over van alles en nog wat denken maar laat dit dan (in ieder geval subtiel) blijken.

Had makkelijk een 4.5* ingezeten met wat minder/betere humor-pogingen en zonder 10 vragen achter te laten. Zelden zo'n onafgemaakte film gezien denk ik.

@Teejey
De film was toch juist wel af?

Mildred & Dixon hebben een wijze levensles geleerd en besluiten -min of meer- die gast waar ze naar op weg waren toch maar geen pak op zijn bliksem te geven. Daarnaast echt als het leven zelf, alleen in films wordt de dader altijd gepakt. Dit is dan de film waarin de dader onbekend blijft. Net echt. Beter dan dat er met wat kunstgrepen toch nog een dader gepakt wordt zodat we met een beter gevoel naar huis kunnen, wat mij betreft.

Walter S. voor mij waren er toch echt veel te veel dingen niet af, maar dat is in sommige gevallen misschien een smaakkwestie.

- Zoals hierboven ergens genoemd wordt is het volstrekt onduidelijk waarom die verdachte het uiteindelijk niet was maar wel Mildred's winkel binnenstormt. (vindt de uitleg die door iemand anders weer gegeven wordt te makkelijk.

- Angela zelf kent één scène, die is enorm boeiend. Leek mij prima voor wat meer karakterontwikkeling, ook al kun je haar zien als 'lijdend voorwerp' van de film.

- Het einde is inderdaad een prima eind, voor een scène, niet de gehele film. Het is inderdaad prima dat de dader onbekend blijft, mijn punt is meer dat dit niet eens een open eind, maar vrijwel geen eind is. Nu noem je 'net echt' maar wees dan ook reëel, sinds wanneer kun je een heel politiebureau afbranden zonder enige moeite? Dixon die door woorden van zijn chef ineens de grootste held van de film wordt voelde ook wrang. En welke levensles hebben ze precies geleerd bedoel je? En hoe gaat het met Robbie?

Snelle edit: Alles rondom Harrelson's karakter is echt perfectie, hét voorbeeld hoe het wel kan. Niet dat het allemaal zo recht door zee moet, maar dit bewees voor mij wel hoe je ook iets af kan sluiten.

Dat het meespeelt dat ik een meesterwerk had verwacht legde de lat hoog, maar dit zijn wel punten die ik niet op zocht, maar echt voelde.

De schoonheid zat hem voor mij grotendeels in de eenvoud. De focus op enkele karakters en daarmee het geheel buiten beeld laten van andere karakters. Het plot is niet af, en tegelijkertijd niet eens op gang gekomen. Het geeft ergens een overzichtelijk en verfrissend gevoel: je bent niet belast met nodeloze details, mysteries en zelfs niet echt met sentiment. En eigenlijk blijk je dit niet eens te missen. Een enkele scène is wat gezocht en er kunstmatig ingebracht om een plotwending te suggeren, wat jammer was. Wat het comedy aspect betreft: een aantal keer een lichte glimlach gehad en dat is voor mij helemaal oké. De pogingen om het al te geforceerd tot hardop lachen te krijgen, doen juist af aan wat het zou moeten zijn. Pluspunten verder voor de sfeer, de beelden, de acteurs. Al met al wel met plezier gekeken.

Best wel een goede film, dat een goede mix van drama en zwartgallige humor weet te bieden in zo'n typische Amerikaanse duffe setting waar een verhaal als deze erg goed tot zijn recht komt. Maar lang niet alles overtuigde me in de twee uur speeltijd, waardoor de film bij vlagen ook rommelig is en ook af en toe een beetje onnodig lang voort lijkt te kabbelen richting niks. Alleen worden dit soort minpunten prima gecompenseerd door de sfeer en het prettige acteerwerk. Ruime voldoende.

3,5*

Nee hoor, ik vond het ook niet bijzonder!