The Killing of a Sacred Deer (2017)

De regisseur maakt kennelijk toch wel een gevoel bij je los , dan zou ik 1,0* geven zeker aangezien je Fassbinder als nr. 1 regisseur in je Top 10 hebt: dat had ik niet verwacht dat is zeker geen "makkelijke" regisseur d.w.z. als in daar men wel iets van opsteken.

Ik zal het ongetwijfeld gemist hebben, maar weet iemand hoe de ziekte van de kinderen ontstaan is, is dacht eerst vergiftiging maar dat kwam nergens in uit. Dank

Kan iemand me uitleggen hoe dit een goede film te vinden? Mis ik een laag ofzo?

Voor mij was deze film volkomen ongeloofwaardig en onrealistisch. Zodoende kan ik ook geen antwoord geven op waarom deze film zo nodig gemaakt moest worden.

Miljaarde, miljaarde; saaaiiiiiiiiiiii.

Op wat sloeg dat nu?

2 uren van mijn leven naar de vaantjes.

De beelden, de hoofdpersoon en de sfeer zijn geweldig, maar het verhaal was helaas wat oppervlakkig. Ik merkte in de zaal wel wisselende reacties, of te wel deze film ligt je wel of niet.

Best wel een nare film. Begon goed, maar toen het occulte tevoorschijn kwam hoefde het van niet meer zo. Wel erg Kubrick achtig qua camera voering en muziek, was wat mij betreft het enige echte goede aan deze film.

Ik ben wat bang dat Het roken door de personages, her en der uitgelegd gaat worden als een kleine zonde, die ze zich permiteren of een klein commentaar op de irrationaliteit, omdat ze beter zouden moeten weten. Net als het drinken overigens. Dat is dan het ventiel op hun verder zo perfecte leven? Zo gaan we tegenwoordig films kijken en beoordelen?

Beste Lanthimos.

Maar nog steeds niet geweldig. Daarvoor blijft ik veel te veel het gevoel hebben dat alles met de rem op geregisseerd is. Het resultaat voelt daardoor wat belegen, wat gelaten, wat stoffig en soms zelfs saai aan. Niet omdat het te traag of niet spannend genoeg zou zijn, wel omdat het allemaal een stuk eigener had gekund.

Het verhaaltje deed mij wat denken aan de torture porn horrortjes van een 10-tal jaar geleden, met wat wraakmotiefjes en iemand die uiteindelijk in een keldertje opgesloten zit. Maar da's natuurlijk pulpcinema en Lanthimos is een arthouse regisseur, dus wordt het tempo vertraagd, wordt er naar klassieke literatuur verwezen en wordt er een hoop klassieke muziek onder de film gemonteerd. Heb ik nog enkele arthouse clichés gemist? Dat ligt dan waarschijnlijk meer aan mijn onvolledigheid dan aan de keuzes die hier gemaakt worden.

Gelukkig dat ik vooraf niet teveel recensies heb gelezen want de absurdheid valt echt enorm hard tegen. Je hebt vooral erg droge en statische dialogen in de eerste helft, maar die lijken vooral te dienen als contrast met de ontsporing tijdens de tweede helft. Dat contrast blijft uiteindelijk erg beperkt, het is dan ook interessant om de film naast Mother! te leggen. Een film die eenzelfde opbouw ambieert, maar zonder enige terughoudendheid wordt neergezet. Dan prefereer ik toch heel duidelijk Aronofski's insteek.

Uiteindelijk is The Killing of a Sacred Deer niet slecht. Het mysterie is de eerste helf wordt levendig genoeg gehouden, de stilering is duidelijk genoeg aanwezig en de afwikkeling is net spannend genoeg. Maar dit is een film van "genoeg", een film die de grootste schrik heeft "te" te zijn en da's niet echt waar ik graag voor in de bank ga zitten. Misschien dat Lanthimos ooit nog een Moodyssonnetje doet, maar ik hou m'n hand er niet voor in het vuur.

3.0*

Ja, precies we boren nog niet eens de helft van de mogelijke symboliek aan. Doorgraven kijkertjes! Bij elke gemiste verwijzing duurt je volgende arthouse film 10 minuten langer en sneuvelt er meer dialoog.

Jammer ik had veel meer verwacht en toen was de film voorbij ?

Vandaag gezien samen met een goeie vriend, die erop aandrong om deze film te gaan checken, onder invloed van Mary Jane. ??

ik kom nu tot de conclusie dat dit gewoon een nare film is.

en bovendien nogal pretentieus als je met een griekse mythe aan komt zetten.

het gelaagde kon ik ook niet ontdekken, dus met deze regisseur heb ik niets.

Lekker apart filmpje voor de liefhebber.....geen hapklare brok is ook wel weer eens fijn.

Beetje aan de vage kant hier en daar dus blijf zeker goed opletten bij deze film.

Prima acteerwerk....niets op aan te merken.

Beetje vreemd maar wel lekker zo kan ik deze film het beste omschrijven.

Dit is geen film maar overduidelijk een griekse tragedie in een nieuw jasje. Verwacht geen antwoorden van deze film. Het stelt vooral vragen en de vragen die deze film stelt over grote thema's zijn eigenlijk best interessant. Dat vraagt wel wat van de kijker. De plaatjes maken veel goed en als je bereid bent om met het verhaal mee te reizen is het een hele interessante film en een bijzondere ervaring. Ik zou zeggen, ga gewoon eens kijken.

Ok. Ik ga em nog eens bekijken, moet ook zeggen dat ik er niet helemaal bij was. Bedankt

Vreemd maar goed.

The Killing of a Sacred Deer is in de eerste helft een beetje vreemd. De karakters zijn zo neergezet waardoor ze allemaal bijna geen emotie lijken te hebben. Tenminste, dat kwam op mij over. En dat maakt de film erg mysterieus.

De eerste helft is opnieuw zoals ik al zei, wat vreemd. Veel mysterie, je weet nog niet echt waar het verhaal heengaat. Dan zie je inderdaad na uitleg van de jongen dat de vader van het gezin een erg nare Griekse vloek over zijn gezin heeft gekregen. vanaf hier begint de tweede helft, die erg naar en op sommige stukken ook erg spannend is.

De soundtrack die soms erg vervelend is, maar op goede manier weet de film ook erg spannend te maken. En dan zit er aan het einde een onheilspellend spannende scene in.

Wat ook erg moeilijk was om naar te kijken, waren de kinderen die de liefde van de vader probeerde te winnen voor een bepaald doel. welk doel? dat ga ik niet verklappen. Een aanrader voor artfilm liefhebbers

Ik houd van wat inhoudelijke diepte in een film. Helaas, deze film biedt dat niet niet. Van een film zonder inhoudelijke diepte heb ik dan graag dat hij vermakelijk is. Maar dat biedt deze film evenmin. Want er zit totaal geen humor in. Wel absurdisme, daarbij blijft de film vlak en bloedserieus.

Ik heb me tot deze film laten verleiden door lovende woorden over technische aspecten, maar daar maak je nog geen film mee, blijkt mij nu. In een film moet iets verheffends zitten, ofwel iets vermakelijks, ofwel iets relativerends. Of alle drie. Deze film is alleen maar een spelletje.

Een interessant uitgangspunt opwerpen stelt weinig voor als je niet in staat bent het bevredigend af te sluiten. Killing of a Sacred Deer begint met een goed eerste uur waarin de sfeer steeds beklemmender wordt door het mysterie enerzijds en goed acteerspel en zeer fraai camerawerk anderzijds. Elementen van Funny Games en Teorema.
De afwerking is minder geslaagd. Nadat de vloek uitgesproken is ligt de afloop vast. De film interessant houden komt dan aan op het op een geloofwaardige manier toewerken naar het gepredetermineerde event. De emotionele impact op en besluitvorming van de hoofdpersonages had aangrijpender uitgebeeld kunnen worden.
3*

Ik heb nog nagedacht over de inhoudelijke diepte. Over enige 'moraal van het verhaal' zeg maar. Enige zingeving. Het enige aanknopingspunt is het spanningsveld tussen het schuldgevoel van de chirurg enerzijds en de ontkenning van zijn verantwoordelijkheid anderszijds. Die kloof in hem, daarin boort zich dan het kwaad naar binnen. Maar dat gegeven blijft verstopt, de kloof wordt niet uitgespeeld. En het kwaad, de vloek die vervolgens losbarst, is zo buitenproportioneel, onrealistisch, genadeloos, zinloos, dat alle inhoud of relevantie verdwijnt.

Een film maken als deze vind ik eigenlijk iets zieks. Spelen met erge dingen en dat dan kunst noemen. Dat kijkers van zo'n film weten te genieten, daar heb ik ook mijn twijfels over. Welke waarden vind je echt belangrijk, wil je daarvan dan niet ergens een ietsje pietsje terugzien, terugvoelen, in een film?

Eigenzinnige, lichtelijke provocerende fabel, i like it. Lanthimos durft wel wat en wil graag anders zijn, en ik moet zeggen dat zijn films mij steeds beter bekoren. Kynodontas vond ik maar half geslaagd, The Lobster begon ijzersterk maar raakte halverwege de weg krijgt, en in vergelijking hiermee is deze Sacred Deer weer een verbetering en ook weer een beetje toegankelijker. Ook bij deze laatste krijg je trouwens gaandeweg het idee dat hij met al zijn ideeën tegen het einde wat dood loopt met als gevolg een ongemakkelijk conventioneel einde, maar tot die tijd behoorlijk genoten van een lesje in stijlvol filmen(de Kubrick way: afstandelijk, traag, maar toch intens) met veel ruimte voor onderhuidse spanning. Een apart, wrang en pessimistisch sprookje, wat ik desalniettemin iedereen kan aanbevelen. De moeite waard, al denk en hoop ik dat deze regisseur zijn allerbeste film nog altijd moet maken.

De hand van de heer Lanthimos is weer duidelijk zichtbaar. De eerste helft van de film kan mij het meest bekoren, met de deadpan dialogen. Daarna begint het wat te slepen allemaal. Fijne cast, aardige muziek en fraai in beeld gebracht. Had een kwartiertje ingekort kunnen worden wat mij betreft.

“Our children are dying, but yes. I can make you mashed potatoes.”

Ongemakkelijk, onheilspellend en met de tragiek van een onvervalste Griekse mythe. The Killing of a Sacred Deer is weer een echte Lanthimos film geworden, in al zijn onvolmaakte glorie. Personages zijn karikaturaal neergezet, dialogen voelen onnatuurlijk aan (de film begint lekker met de horloge dialoog en menstruatie opmerking), en je moet als kijker wel in de stemming zijn voor een verhaal vol symboliek en tragiek.

Maar dan word je wel beloond met fenomenaal acteerwerk, een schitterende cinematografie, sfeervolle muziek en sterk camerawerk. De manier waarop scènes in beeld worden gebracht is fantastisch. De blik van Keoghan gaat door merg en been (spaghetti zal nooit meer hetzelfde smaken) en Kidman, Farrell en Cassidy zijn ook ijzersterk (die ene scene met Silverstone is ook goud). Het einde is onvermijdelijk en zal nog lang in mijn geheugen gegrift staan.

Lanthimos krijgt het zonder twijfel voor elkaar om echt vreemde films te maken. Films die je bijblijven, ondanks dat je misschien niet weet wat je er dan van vinden moet.

En ook hier dan weer. Wel jammer dat Farrell wat tegenvalt in wat toch de grootste hoofdrol moet zijn, het komt me gewoon niet geloofwaardig over wat de man laat zien en neerzet aan emoties. Niet eenvoudig misschien om zo'n rol als dit te spelen, maar toch, de bijrollen komen er beter mee weg. En dan nog, ja, Lanthimos laat weer eens wat vreemds zien, maar ik vraag me dan wel af of het de moeite is om het te proeven - net zoals ik Rivella eigenlijk gewoon niet lekker vind. Net als zijn vorige films komt ook deze niet op een heel hoge score uit, ben ik bang - vreemd is tenslotte niet synoniem met goed.

Sterke film hoor, op alle fronten.

En ja, die ouders gedragen zich nogal afstandelijk naar elkaar, maar da's toch niet zo vreemd. Zo gaat dat vaak in die kringen, heus niet overal. Vond het wel geloofwaardig.

Heel sterk hoe de regiseur een bevreemdende sfeer van alledaagsheid weet te combineren met een hele nare spanning. Mooi acteerwerk van Farrell en Kidman, maar Barry Keoghan steelt de show met zijn creepy personage.

Ik ben wel een beetje klaar met Lanthimos.

Het begon met Dogtooth goed maar heb het trucje nu wel weer gezien. Telkens maar weer die anarchistische nare benadering van wereldse dilemmas in symboliek zonder enig doel. meh.

Het is zelfs bijna puberaal.

Heb het idee dat hij zich beter bij het toneel had kunnen laten.

Of hij moet als een Haneke opeens iets totaal anders uit de hoge hoed toveren.

Heb door Lanthimos zelfs aan de ooit leuke frisse acteur Farrell een hekel gekregen.