The Killing of a Sacred Deer (2017)

Hype train ? ? ?

Ziet er inderdaad wel ontzettend gaaf uit. Ter voorbereiding van een kijkbeurt maar eens de rest van Lanthimos' oeuvre bekijken

Bizar maar zeker sterk. Even laten bezinken.

Tamelijk briljant. Alles waar ik me in The Lobster op den duur aan ergerde - bizarre zaken die nooit worden uitgediept, het onnatuurlijke spel, de droge toon - draagt in deze thriller juist mee aan de vervreemdende sfeer van het verhaal. Tel daar Farrell, Kidman en Keoghan in topvorm bij op en je hebt een uitstekende film te pakken. Zonder twijfel mijn favoriete Lanthimos.

Waar heb je deze gezien als ik vragen mag? Wil er ook graag naar toe.

Film By The Sea!

Haha toevallig, zo te zien hebben we zondag daar precies dezelfde drie films gezien.

Parool Film Fest, Gent i.i.g. en daarna een reguliere release, dus dat gaat vast goedkomen:)

Erg veel zin in.....goede cast ook.

op de site van het Parool Film Fest staat bij deze film geen datum ingevuld bij landelijke release...

foutje, vergeten of teruggetrokken?

kan me dat laatste niet echt voorstellen, maar voor de zekerheid zit ik zaterdag in de Hallen!

Hier staat hij nog gewoon tussen: http://www.filmdistributeurs.nl/files/47639xsoro.pdf, dus t zal wel loslopen

Ik moest gister onbedwingbaar sardonisch grijnzen bij de trailer.

An anaesthesiologist can kill a patient, but a surgeon never can

Met The Killing of a Sacred Deer ben ik gisteravond aan de laatste film uit mijn Zurich FilmFestival reeks gekomen. Uiteindelijk niet zoveel gekeken als ik in eerste instantie had gepland (zo'n 25 euro voor een gala première, het tikt wel door) maar tot nu toe wel 3x 4* kunnen uitdelen. Dat was al beter dan ik in eerste instantie had verwacht/gehoopt en het was maar de vraag of The Killing of a Sacred Deer de lijn ging kunnen verderzetten. De vorige film van Yorgos Lanthimos, The Lobster, staat nog altijd op het verlanglijstje maar dus eerst maar eens aan zijn laatste nieuwe begonnen.

En weggeblazen, zoveel is duidelijk. Een onmogelijk uitgangspunt brengt een rollercoaster van emoties op gang en hoewel de film in het begin nogal vaag en chaotisch oogt, worden er gaandeweg de nodige vragen beantwoordt. Het beste is echter om zo onvoorbereid mogelijk aan de film te beginnen en je te laten onderdompelen in het universum dat Lanthimos op het scherm tovert. In een kleine 2 uur zorgt hij ervoor dat je je vergaapt aan een visuele stijl om U tegen te zeggen, dat je hardop zit te lachen en dat je 5 minuten later het gevoel hebt dat dit de meest beklemmende/beangstigende film is die je gezien hebt. Van de maag omdraaiende openingsscène (waar de soundtrack een fundamentele rol in speelt) tot aan de nagelbijtende climax... The Killing of a Sacred Deer is het soort film dat niet voor iedereen zal zijn weggelegd maar die wel eens kan gaan uitgroeien tot een persoonlijke favoriet van velen. Het jaar duurt nog even, maar ik ben er nu al zeker van dat dit ergens hoog in mijn persoonlijke toplijst van 2017 zal eindigen.

Tweede samenwerking tussen Nicole Kidman en Colin Farrell op zeer korte tijd. The Beguiled is weliswaar eerder in de zalen uitgebracht, maar The Killing of a Sacred Deer is eerder gefilmd. In ieder geval is het een combinatie die bijzonder goed werkt. Zeker Farrell speelt hier misschien wel één van zijn beste rollen en Kidman ondersteunt hem daar bijzonder goed in. Ogenschijnlijk een gelukkig gezinnetje maar er schuilt zoveel meer in gebaren en woorden dan je in eerste instantie denkt.. Heerlijk! Je zou denken dat zij beide met de meeste eer gaan lopen, maar dat is zonder Barry Keoghan gerekend. Keoghan, die op 24-jarige leeftijd al met een aantal erg interessante regisseurs heeft mogen werken, is indrukwekkend als de jonge Martin die de wereld van een chirurg en zijn gezin op zijn grondvesten doet schudden. Dat betekent echter niet dat de overige bijrollen niet zo interessant zouden zijn. Raffey Cassidy en Sunny Suljic zijn uitstekend als de kinderen in het gezin en Alicia Silverstone komt in dit soort films veel beter tot haar recht dan in van die blockbusters zoals Batman & Robin.

Geen idee hoe makkelijk de rest van het oeuvre van Lanthimos is te vinden, maar dit smaakt in ieder geval naar meer. The Killing of a Sacred Deer (de titel verwijst trouwens naar het opstel dat Kim gemaakt heeft voor school) is geen gemakkelijke zit, maar je krijgt er erg veel voor in de plaats. Een film die laag na laag van een modelgezin afbreekt om dan tot de conclusie te komen dat hetgeen er onder schuilt toch niet zo mooi is.

4.5*

De Filmfreak - 29-11

Indrukwekkende soundscapes die de film ondersteunen een heel wat bijzondere camerastandpunten en - bewegingen. Ook vind ik dat de naam van Barry Keoghan hier onder de naam van de regisseur mag verschijnen. Bijzondere acteerprestatie die voor mij part een nominatie verdient of in de prijzen mag vallen. Lanthimos zet aan het begin van deze film zijn handen rond je nek en duwt die gedurende twee uur langzaamaan meer dicht. Naar adem snakkend kom je de zaal uit. Misschien meer toegankelijker dan zijn vorig werk maar toch kan je via zijn dialogen linken bespeuren.

Trouwens binnenkort de openingsfilm op de 10de editie van het Razor Reel Filmfestival in Brugge.

Voor d'Hollanders komende week te zien op:

Programma Leiden International Film Festival 2017 - liff.nl

en vervolgens va 29 nov in de bios...

Prima filmpje, hoor. Lanthimos zet vanaf het begin een bevreemdende sfeer neer, vooral met behulp van onderkoelde dialogen zoals ik ze van David Lynch ken en die ook in Get Out een rol speelden. Ik hou daar altijd wel van en het werkt, voor mij althans, al kan ik mij voorstellen dat je op een gegeven moment flauw bent van dit trucje. Het ik even geluk dat ik nog niet zoveel films gezien heb!

Verder is het allemaal vrij mysterieus, maar op een toegankelijke manier. Ergens op het snijvlak van commercieel en filmhuis (ik mag films graag in die categorieën onderverdelen) en dan uitstekend uitgevoerd; wat wil een mens nog meer?

The Killing of a Sacred Deer *****

Het Film Fest Gent is nu al een tijdje achter de rug en er blijft nog steeds een film door mijn hoofd spoken. Daar is niemand anders dan de Griekse filmmaker Yorgos Lanthimos voor verantwoordelijk met zijn nieuwste langspeler "The Killing of a Sacred Deer".

Hij kwam al in het vizier met films als "Dogtooth" en "Alps" en bevestigde alleen maar met "The Lobster". Die laatste was trouwens zijn eerste samenwerking met Colin Farrell. De regisseur creëert in zijn werk een absurd surrealistische sfeer. Hoewel "The Killing of a Sacred Deer" tot nu toe misschien zijn meest toegankelijke film is blijft die sfeer van dichtbij om de hoek kijken. Sommige hebben er zelfs al een woord voor bedacht.

In The Killing of a Sacred Deer vertolkt Colin Farell een hartchirurg, die een welgesteld leventje leidt met zijn vrouw Anna ( Nicole Kidman ) en hun twee kinderen. Maar aan dit zorgeloze bestaan komt een eind door een binnensluipende dreiging onder de vorm van de 16-jarige Martin, een ongelooflijk sterke acteerprestatie van Barry Keoghan die de rest onder de mat veegt. Voor mij mag hij direct een nominatie achter zijn naam schrijven!

De langspeler van Yorgos Lanthimos verbluft op alle vlakken, tot zelfs de filmposter toe. (imdb) Met het heerlijke slow tempo die hij doorheen zijn langspeler aanhoudt neem hij je van bij het begin bij de keel en duwt die gedurende twee uur langzaam maar zeker dicht. Je komt naar adem happend de bioscoopzaal uitgerend. Bijdragen tot die sfeerschepping doet de voortreffelijke cinematografie van Thimios Bakatakis ( Dogtooth, The Lobster ) en één van de meest bevreemdende soundtracks, meer soundscapes, van dit jaar die doet denken aan Mica Levi's pareltje voor Jonathan Glazer's "Under The Skin".

Het mag gezegd worden, voor mij is dit mijn favoriete film van het filmjaar 2017 en het is al uitkijken naar zijn nieuw project "The Favourite" met toppers Emma Stone en Rachel Weisz in de hoofdrollen.

Betere Lanthimos.

Met Lobster kon ik niks. Deze film is wat meer rechtlijniger. Nog steeds heb je het wat absurdistische humor. Dialogen zijn in het begin vrij vlak. Emotieloos is denk ik het juiste woord. Het lijkt bewust gezien de dokter en zijn vrouw een steriele relatie hebben. Als de duivel zijn waren gezicht laat zien binnen het gezin en zijn opoffering komt halen krijgt de familie iets meer kleur.

Ja de duivel. We hebben weer een arthouse film die biblical gaat Maar hier is het wellicht nog iets meer ambigue dan dat. Hoewel dat hij niet van de aarde is leek mij duidelijk. Uiteindelijk had ik het idee dat de dokter een deal had gesloten met de duivel in ruil voor een dierbare en die kwam dat nu ophalen.

Neemt niet weg dat de stijl niet die is waar ik extreem wild van word. De erg aanwezige klassieke soundtrack, veel one tracks. Het is wel aardig. Maar het voelt ook wat klassiek aan. Ik heb het idee dat dit een beetje zo is als klassieke muziek. Laten we weer Mozart doen, laten we weer Wagner doen. Laten we weer klassiek extreem groothoek filmen zoals Kubrick. Laten we onze grote meesters eren, ipv iets nieuws te maken, te spelen met het oude en nieuwe. Het grote publiek zal het te abstract vinden allemaal en de critici smullen ervan. Alle hokjes kunnen worden aangevinkt. Maar ik heb toch meer genoten van de veel minder perfecte maar wel meer in het nu zijnde Jupiter's Moon.

Lanthimos bewijst een klassieke cineast te zijn met wat obligaat absurdisme. Puur persoonlijk ben ik naar iets anders opzoek maar de liefhebbers zullen weinig reden hebben tot klagen.

3.5 sterren.

Toen ik de zaal verliet, begreep ik eerlijk gezegd niets van The killing of the sacred deer. De film bevat vele metaforen, maar ik kon ze niet plaatsen of verklaren. Gelukkig snelde het internet me te hulp om hier en daar wat zaken te kaderen. Ik vond de clue niet onmiddellijk, maar heb wel de gehele film door genoten. Net als in The lobster overigens een bizarre openingsscène. Niet iedereen is daar over te spreken. Dogtooth bekijk ik eerstdaags, ook benieuwd wat ik daar te zien zal krijgen...

Wat meteen opvalt bij deze film is de constante aanhoudelijke ijselijke sfeer. De sfeer is erg onderkoeld en zakelijk te noemen ondanks de grote emotionele gebeurtenissen binnen het gezin. De sounds sneden door merg en been, maar waren soms net over the top. Sterke rollen van zowel Farrell en Kidman. Ook Keoghan deed het prima, net als in zijn vorige prent Dunkirk. Zijn kalmte en zijn precisie om op trage beklemmende wijze te spreken was freaky. Het verhaal is eenvoudig en wordt chronologisch verteld. Volgen is dus geen probleem alleen zat ik te tobben achter verklaringen. De film beklijft vanaf het eerste moment tot op het einde. Sowieso één van de sterkste punten van de film!

The killing of a sacred deer is geen alledaagse film, geen film die voor iedereen weggelegd zal zijn. Toch loont het volgens mij de moeite om hem te zien, zeker wanneer je commerciëlere films liever mijdt. Een film over schuld, boete en het nemen van verantwoordelijkheid of maken van keuzes. Het is het centrale thema van The killing of the sacred deer. Thema's die ons allen aanbelangen, hoe klein of groot ons aandeel er in is in ons dagdagelijkse leven.

Misschien een stomme vraag, maar hoe kan het dat 51 mensen deze film hebben gezien terwijl hij pas 30 november uit komt? In het buitenland gezien?

Draaide al op wat festivals binnen en buitenland.

Nu ook op Europese 4daagse Alkmaar en ik ga m wrs maandag kijken in de preview in Grunn

In België draait hij al een tijdje in de bioscopen.

Deze film die ik gisteravond heb gezien in de sneak preview blijft maar door mijn hoofd spoken, zo erg zelfs dat ik er vannacht zelfs een nachtmerrie van had. Die jongen Martin deed mij toen ik 'm gelijk zag al huiveren. Er klopte dus duidelijk iets niet aan hem en dat werd nog eens extra benadrukt door de zeer passende onheil voorspellende score. Wat het allemaal betekende wat de regisseur ons op het doek liet zien, daar ben ik nog niet helemaal achter, hoewel als je de recensies zoal lees op internet, dan wordt het mij toch wel enigszins duidelijk. Net als eveneens uitstekende Mother! (2017) heeft deze film duidelijk een religieus tintje. Meestal heb ik daar moeite mee maar als het zo gefilmd wordt zoals Lanthimos ons liet zien, dan heb ik daar geen enkel bezwaar tegen. Behalve het meer dan uitstekende acteren van de hoofdrolspelers en vooral Barry Keoghan als de tiener van de overleden patiënt mag ook het schitterende camerawerk niet vergeten worden. Sommige scènes waren om van te smullen zo mooi. Een uitstekende film dus deze huiveringwekkende thriller van Yorgos Lanthimos, aanzienlijk beter dan zijn voorlaatste film The Lobster hoewel ik die misschien ook maar weer eens moet gaan herzien.

4.5*

40 minuten pure verveling, opgeleukt met een onheilspellende score. Dan volgt een bizarre onthulling die leidt tot een opeenvolging van aanvankelijk absurde, maar al snel louter belachelijke wendingen. De scène waarin Colin Farrell zijn diepste geheim deelt met zijn zoontje, is één van de meest smakeloze momenten sinds Divine verse hondenpoep opat aan het eind van Pink Flamingos (een eindeloos veel leukere film). De onderkoelde toon die 'Sacred Deer' domineert werkt averechts en deed mij hooguit een paar keer gniffelen om zwart-komische momenten. Maar helaas, grappig wil het ook al niet worden. Yorgos Lanthimos kent zijn stijlmiddelen, maar het openingsshot - een banaal gesprek over horloges - deed mij bij gelijk al de alarmbellen rinkelen. Dit is een treurig stemmende poging tot mooifilmerij, maar alleen aan te raden voor wie de 50-jarige Nicole Kidman naakt wil zien.

Phew... ***** in de VK. Komt niet vaak voor.

Wil ik! Anderhalve ster heeft ie nu sowieso al binnen