The Killing of a Sacred Deer (2017)

Tamelijk briljant. Alles waar ik me in The Lobster op den duur aan ergerde - bizarre zaken die nooit worden uitgediept, het onnatuurlijke spel, de droge toon - draagt in deze thriller juist mee aan de vervreemdende sfeer van het verhaal. Tel daar Farrell, Kidman en Keoghan in topvorm bij op en je hebt een uitstekende film te pakken. Zonder twijfel mijn favoriete Lanthimos.

An anaesthesiologist can kill a patient, but a surgeon never can

Met The Killing of a Sacred Deer ben ik gisteravond aan de laatste film uit mijn Zurich FilmFestival reeks gekomen. Uiteindelijk niet zoveel gekeken als ik in eerste instantie had gepland (zo'n 25 euro voor een gala première, het tikt wel door) maar tot nu toe wel 3x 4* kunnen uitdelen. Dat was al beter dan ik in eerste instantie had verwacht/gehoopt en het was maar de vraag of The Killing of a Sacred Deer de lijn ging kunnen verderzetten. De vorige film van Yorgos Lanthimos, The Lobster, staat nog altijd op het verlanglijstje maar dus eerst maar eens aan zijn laatste nieuwe begonnen.

En weggeblazen, zoveel is duidelijk. Een onmogelijk uitgangspunt brengt een rollercoaster van emoties op gang en hoewel de film in het begin nogal vaag en chaotisch oogt, worden er gaandeweg de nodige vragen beantwoordt. Het beste is echter om zo onvoorbereid mogelijk aan de film te beginnen en je te laten onderdompelen in het universum dat Lanthimos op het scherm tovert. In een kleine 2 uur zorgt hij ervoor dat je je vergaapt aan een visuele stijl om U tegen te zeggen, dat je hardop zit te lachen en dat je 5 minuten later het gevoel hebt dat dit de meest beklemmende/beangstigende film is die je gezien hebt. Van de maag omdraaiende openingsscène (waar de soundtrack een fundamentele rol in speelt) tot aan de nagelbijtende climax... The Killing of a Sacred Deer is het soort film dat niet voor iedereen zal zijn weggelegd maar die wel eens kan gaan uitgroeien tot een persoonlijke favoriet van velen. Het jaar duurt nog even, maar ik ben er nu al zeker van dat dit ergens hoog in mijn persoonlijke toplijst van 2017 zal eindigen.

Tweede samenwerking tussen Nicole Kidman en Colin Farrell op zeer korte tijd. The Beguiled is weliswaar eerder in de zalen uitgebracht, maar The Killing of a Sacred Deer is eerder gefilmd. In ieder geval is het een combinatie die bijzonder goed werkt. Zeker Farrell speelt hier misschien wel één van zijn beste rollen en Kidman ondersteunt hem daar bijzonder goed in. Ogenschijnlijk een gelukkig gezinnetje maar er schuilt zoveel meer in gebaren en woorden dan je in eerste instantie denkt.. Heerlijk! Je zou denken dat zij beide met de meeste eer gaan lopen, maar dat is zonder Barry Keoghan gerekend. Keoghan, die op 24-jarige leeftijd al met een aantal erg interessante regisseurs heeft mogen werken, is indrukwekkend als de jonge Martin die de wereld van een chirurg en zijn gezin op zijn grondvesten doet schudden. Dat betekent echter niet dat de overige bijrollen niet zo interessant zouden zijn. Raffey Cassidy en Sunny Suljic zijn uitstekend als de kinderen in het gezin en Alicia Silverstone komt in dit soort films veel beter tot haar recht dan in van die blockbusters zoals Batman & Robin.

Geen idee hoe makkelijk de rest van het oeuvre van Lanthimos is te vinden, maar dit smaakt in ieder geval naar meer. The Killing of a Sacred Deer (de titel verwijst trouwens naar het opstel dat Kim gemaakt heeft voor school) is geen gemakkelijke zit, maar je krijgt er erg veel voor in de plaats. Een film die laag na laag van een modelgezin afbreekt om dan tot de conclusie te komen dat hetgeen er onder schuilt toch niet zo mooi is.

4.5*

Betere Lanthimos.

Met Lobster kon ik niks. Deze film is wat meer rechtlijniger. Nog steeds heb je het wat absurdistische humor. Dialogen zijn in het begin vrij vlak. Emotieloos is denk ik het juiste woord. Het lijkt bewust gezien de dokter en zijn vrouw een steriele relatie hebben. Als de duivel zijn waren gezicht laat zien binnen het gezin en zijn opoffering komt halen krijgt de familie iets meer kleur.

Ja de duivel. We hebben weer een arthouse film die biblical gaat Maar hier is het wellicht nog iets meer ambigue dan dat. Hoewel dat hij niet van de aarde is leek mij duidelijk. Uiteindelijk had ik het idee dat de dokter een deal had gesloten met de duivel in ruil voor een dierbare en die kwam dat nu ophalen.

Neemt niet weg dat de stijl niet die is waar ik extreem wild van word. De erg aanwezige klassieke soundtrack, veel one tracks. Het is wel aardig. Maar het voelt ook wat klassiek aan. Ik heb het idee dat dit een beetje zo is als klassieke muziek. Laten we weer Mozart doen, laten we weer Wagner doen. Laten we weer klassiek extreem groothoek filmen zoals Kubrick. Laten we onze grote meesters eren, ipv iets nieuws te maken, te spelen met het oude en nieuwe. Het grote publiek zal het te abstract vinden allemaal en de critici smullen ervan. Alle hokjes kunnen worden aangevinkt. Maar ik heb toch meer genoten van de veel minder perfecte maar wel meer in het nu zijnde Jupiter's Moon.

Lanthimos bewijst een klassieke cineast te zijn met wat obligaat absurdisme. Puur persoonlijk ben ik naar iets anders opzoek maar de liefhebbers zullen weinig reden hebben tot klagen.

3.5 sterren.

Toen ik de zaal verliet, begreep ik eerlijk gezegd niets van The killing of the sacred deer. De film bevat vele metaforen, maar ik kon ze niet plaatsen of verklaren. Gelukkig snelde het internet me te hulp om hier en daar wat zaken te kaderen. Ik vond de clue niet onmiddellijk, maar heb wel de gehele film door genoten. Net als in The lobster overigens een bizarre openingsscène. Niet iedereen is daar over te spreken. Dogtooth bekijk ik eerstdaags, ook benieuwd wat ik daar te zien zal krijgen...

Wat meteen opvalt bij deze film is de constante aanhoudelijke ijselijke sfeer. De sfeer is erg onderkoeld en zakelijk te noemen ondanks de grote emotionele gebeurtenissen binnen het gezin. De sounds sneden door merg en been, maar waren soms net over the top. Sterke rollen van zowel Farrell en Kidman. Ook Keoghan deed het prima, net als in zijn vorige prent Dunkirk. Zijn kalmte en zijn precisie om op trage beklemmende wijze te spreken was freaky. Het verhaal is eenvoudig en wordt chronologisch verteld. Volgen is dus geen probleem alleen zat ik te tobben achter verklaringen. De film beklijft vanaf het eerste moment tot op het einde. Sowieso één van de sterkste punten van de film!

The killing of a sacred deer is geen alledaagse film, geen film die voor iedereen weggelegd zal zijn. Toch loont het volgens mij de moeite om hem te zien, zeker wanneer je commerciëlere films liever mijdt. Een film over schuld, boete en het nemen van verantwoordelijkheid of maken van keuzes. Het is het centrale thema van The killing of the sacred deer. Thema's die ons allen aanbelangen, hoe klein of groot ons aandeel er in is in ons dagdagelijkse leven.

Deze film die ik gisteravond heb gezien in de sneak preview blijft maar door mijn hoofd spoken, zo erg zelfs dat ik er vannacht zelfs een nachtmerrie van had. Die jongen Martin deed mij toen ik 'm gelijk zag al huiveren. Er klopte dus duidelijk iets niet aan hem en dat werd nog eens extra benadrukt door de zeer passende onheil voorspellende score. Wat het allemaal betekende wat de regisseur ons op het doek liet zien, daar ben ik nog niet helemaal achter, hoewel als je de recensies zoal lees op internet, dan wordt het mij toch wel enigszins duidelijk. Net als eveneens uitstekende Mother! (2017) heeft deze film duidelijk een religieus tintje. Meestal heb ik daar moeite mee maar als het zo gefilmd wordt zoals Lanthimos ons liet zien, dan heb ik daar geen enkel bezwaar tegen. Behalve het meer dan uitstekende acteren van de hoofdrolspelers en vooral Barry Keoghan als de tiener van de overleden patiënt mag ook het schitterende camerawerk niet vergeten worden. Sommige scènes waren om van te smullen zo mooi. Een uitstekende film dus deze huiveringwekkende thriller van Yorgos Lanthimos, aanzienlijk beter dan zijn voorlaatste film The Lobster hoewel ik die misschien ook maar weer eens moet gaan herzien.

4.5*

40 minuten pure verveling, opgeleukt met een onheilspellende score. Dan volgt een bizarre onthulling die leidt tot een opeenvolging van aanvankelijk absurde, maar al snel louter belachelijke wendingen. De scène waarin Colin Farrell zijn diepste geheim deelt met zijn zoontje, is één van de meest smakeloze momenten sinds Divine verse hondenpoep opat aan het eind van Pink Flamingos (een eindeloos veel leukere film). De onderkoelde toon die 'Sacred Deer' domineert werkt averechts en deed mij hooguit een paar keer gniffelen om zwart-komische momenten. Maar helaas, grappig wil het ook al niet worden. Yorgos Lanthimos kent zijn stijlmiddelen, maar het openingsshot - een banaal gesprek over horloges - deed mij bij gelijk al de alarmbellen rinkelen. Dit is een treurig stemmende poging tot mooifilmerij, maar alleen aan te raden voor wie de 50-jarige Nicole Kidman naakt wil zien.

Lang geleden dat ik een film in de bios heb gekeken die zo ontzettend tegenviel. De film was bij vlagen zo ongemakkelijk belachelijk en tenenkrommend, dat de zaal begon te lachen. Langzaam, tergend langzaam, saai....maar er kwam een moment dat ik dacht; nu wordt het interessant! Helaas, nog meer kolder en saaie bende. Allemaal compleet gestoorde nietszeggende personages en gewoon zwak acteerwerk. En om de film enigszins van “spanning” en “sfeer” te voorzien, zit er een dronken hooligan in de orkestbak die 4x misslaat op de piano en iemand met een zingende zaag. De momenten dat die bijgeluiden worden ingezet, slaan ook totaal nergens op. Deze film zal ik niemand aanraden.

Absurde/bizarre film. Wist vooraf eigenlijk vrij weinig van de film, behalve dat het van de maker van het geniale The Lobster is. Zo sterk als die film vond ik het niet, maar alsnog is het een indrukwekkend stukje film. Dat de film niet voor iedereen is, snap ik ook wel. De donkere twist in de film, zag ik niet echt aankomen. Maar ik heb genoten van de pijnlijke gesprekken. Ook weer top geacteerd door met name Colin Farrel. En de muziek, je gaat een groot deel van de score niet los luisteren, maar voor deze film paste het perfect.

4*

Weer een pijnlijk filmpje van Lanthimos... Al was The Lobster met Colin Farrel wel wat beter. Ook grappig om te zien dat dit in dit jaar de tweede samenwerking is tussen Farrel en Kidman.

Overduidelijk weer, net als Mother! een film die het moet hebben van de symboliek en verwijzingen naar de bijbel... of een eeuwenoud verhaal. Lanthimos weet dat ook weer prima te doorspekken met zijn typische absurde personages, bizarre dialogen en body horror. Farrel als chirurg die dagelijks bezig is met zijn werk en zijn gezin. Het gezinnetje wordt hier ook weer op zo'n typische wijze neergezet... Zeker wanneer ze te maken krijgen met Martin, een jongeman die Steven onder zijn hoede neemt... Gesprekken als: Ik menstrueer al... Hoeveel okselhaar heb je? En iets met schaamhaar..... Ja, zo kennen we Lanthimos weer en hij weet het weer op een langzame doch zekere manier in de huid van de kijker te injecteren. Dat er al iets niet helemaal in orde was met die jongen is al overduidelijk... om nog maar te zwijgen over zijn moeder. Maar het lijkt erop alsof Martin een vloek met zich meedraagt die de vrouw en kinderen van Steven doet verlammen.

En hierbij wordt The Killing of a Sacred Deer langzaam maar zeker een occulte, doch wel subtiele nachtmerrie... Zeker tegen het einde weet je niet of je moet lachen of geshockeerd moet zijn.

Echter had ik gister in Rialto het gevoel dat het vaak erg lang neigde te duren. Mede misschien doordat ik me heb laten beïnvloeden door de negatieve reacties... Misschien had de film ook wel ietsje korter gekund, maar gelukkig wist Lanthimos de tijd regelmatig te benutten met zijn bizarre manier voor humor en andere trekjes... Ook die typische seksscenes tussen Farrell en Kidman was weer zo....

Na een nachtje slapen kan ik zeggen dat dit toch wel weer een heerlijke eigenzinnige film is. Wel opmerkelijk dat Lanthimos van Ierland ineens weer naar de VS switcht met zijn werk.

4,0*

The Lobster (2015) - MovieMeter.nl ervoer ik in hoge mate als één grote Monty Python-sketch zodat ik opnieuw een hoog absurdistische film verwachtte nu jullie deze film ook weer als absurdistisch omschrijven (zie de berichten hierboven). Maar ik heb eigenlijk niets absurds in de film kunnen ontdekken (toegegeven, de seks was wat raar maar om dat nou meteen absurdistisch te noemen gaat mij te ver). De film is in wezen een recht-toe-recht-aan horrorfilm over een man die iets vreselijks moet doen om van zijn vervloeking af te komen (en de film doet vagelijk aan vele andere horrorfilms denken, waaronder Saw en Drag Me To Hell). Het standaardhorrorverhaaltje – dat door Stephen King geschreven had kunnen zijn – is echter wel een stuk eigenzinniger en interessanter uitgewerkt dan bij de gemiddelde horrorfilm zodat deze film qua niveau daar duidelijk boven uitsteekt. Tussen de 4 en 4 ½ sterren.

De film en filmtitel verwijzen inderdaad naar de mythe van Iphigenia en dat is wat mij betreft niet slechts interessantdoenerij: in deze mythe ligt de kern van onze moraal/recht zou ik denken. Immers, volgens Nietzsche is moraal/recht ontstaan doordat we onszelf zijn gaan straffen op grond van een schuldgevoel dat we zouden moeten ervaren zodra we iets verkeerds hebben gedaan. De mythe c.q. deze film maakt dat mechanisme nog eens expliciet. Steven wil aan zijn (door hemzelf op te leggen) schuld en straf ontsnappen – hij heeft zijn handen als het ware schoon gewassen – maar Martin voorkomt dat. De film werpt aldus vragen op over moraal, wraak en gerechtigheid. Voor het overige zou ik niet te veel achter de film zoeken.

Het schijnt dat Lanthimos met deze film geprobeerd heeft om de kijker op elk moment in het ongewisse te laten of een situatie komisch, of belachelijk, of tragisch, of dramatisch is.

Je zou zeggen: gerede kans dat het dan voor die kijker ‘geen van alle’ wordt. Of-of-of is niks; en-en-en daarentegen is alles. Maar dat laatste voor elkaar te krijgen, dat is slechts weinigen gegeven.

Ik vrees dat we hier dus met het eerstgenoemde geval te maken hebben. Het is alsof Lanthimos steeds ergens aan begint te bouwen, om het het volgende moment weer af te breken. Veel lijkt ook neer te komen op een herhaling van zetten. Vandaar misschien dat de hele onderneming zich zo tergend langzaam lijkt voort te slepen.

Tegelijkertijd zie je wel dat Lanthimos natuurlijk wel wat kan, maar de verschillende op zichzelf soms best aardige scènes rijgen zich niet tot één geheel, blijven een beetje in de lucht hangen, net zoals de ‘ijzingwekkende’ soundtrack, die bij gebrek aan echte spanning zijn functie verliest, en daarom voornamelijk irritant is.

Het is ook maar een heel dun spijkertje, waar dit nogal dikke schilderij aan hangt: de crux wordt ons ergens halverwege medegedeeld, en de rest van de film is de afwikkeling daarvan. Schijnbaar charmant in zijn eenvoud, maar toch overkomend als een gigantische, magische kunstgreep om iets in werking te zetten dat, nou ja, niet heel interessant wil worden. Een olifant inzetten om een muis te baren.

Okee, mijn metaforen zijn ook niet al te best, maar mijn punt is dat dit eigenlijk de tekentafel nog niet had mogen verlaten.

Tering, wat was het koud in Kriterion zeg. En dan ook nog de airco aan. Daar kom ik deze winter niet meer.

Met zijn debuut Dogtooth, waar ouders hun kinderen klein houden in een bizar leugen-web, viel regisseur Yorgos Lanthimos mij voor het eerst op. Wat me vooral fascineerde was die vervreemdende stijl. De fascinatie zette voort met de prachtige arthouse-hit The Lobster. Echter met deze The Killing of a Sacred Deer sloeg erbij mij geen vonk over. En er is niet echt een gepaste reden voor vinden. Komt het omdat ik de wereld van ziekenhuizen en gegoede society waar de film in gesitueerd is niet interessant genoeg vond. Of lig het meer in het plot; Want wanneer Steven zijn surrogaat-vader-plicht verzaakt, legt Martin koeltjes uit dat het kosmisch evenwicht vereist dat Steven een geliefde doodt: zijn vrouw, dochter of zoon. Zo niet, dan sterven ze alle drie. Dit had nog al weg van Sophie’s Choice. Niet echt mijn favoriete film. Of werd ik te veel afgeleid doordat ik me afvroeg hoe het kon dat dochter en zoon werden getroffen. Of lag het meer in het feit dat de filmtitel wel verwijst naar Euripides’ Iphigeneia in Aulis, waarin koning Agamemnon zijn dochter moet offeren als compensatie voor het doden van een heilig hert, om zo gunstige wind te krijgen, maar verre van een echte tragedie staat. De gezinsleden zijn nu niet echt helden, al zijn ze wel op weg naar een noodlottige uitkomst. Of lag het meer aan het bewust stijfjes acteren en de houterige dialogen? Zorgde die dat er ditmaal een te grote afstand tussen mij en de wanhoop van het gezin zat. Ik heb werkelijk geen idee?! Nicole Kidman, Colin Farrell, Barry Keoghan en de rest van de cast spelen prachtig. Ook ziet de film er prachtig uit. Maar voor nu kwam ik niet verder dan een aardige film.

Ijskoud. Apatisch. Saai.

Na The Lobster van Lanthimos gezien te hebben had ik wel een absurde film verwacht en door de horroraanduiding verwachtte ik er zelfs nog wat meer van. Maar jongens, wat is dit slecht! De acting van elk personage is zo onecht, zo gemaakt. Heel de film is zo stijf, houterig en gewoon niet naturel. Vreselijke soundtrack ook. Deze artsy fartsy is niet mijn smaak. Dat het parallellen vertoont met één of andere Euripides zijn werk maakt het nu ook niet beter.

Ik snap ook echt niets van de meeste reacties en dialogen in de film. Dit zegt een normale mens toch niet. Zinnen zoals van je hebt mooie handen. Een dokter heeft altijd mooie handen. De film zit vol met tal van deze voorbeelden.

Van die dialogen die op niets slaan. Als je niets te zeggen hebt, zeg dan niets. Van zo'n nutteloze dialogen krijg ik het. Wat boeit mij het of de armband van je horloge van leder of metaal is? Dat einde ook...

Een loze film zonder inhoud dat is het. Buiten dat ene dilemma dat de film je voorschotelt is er niets te zien. 2u is hopeloos te lang. AFVOEREN!

Ik kan de bron even niet meer vinden, dus wellicht was het een podcast, maar ik meen dat Lanthimos zijn acteurs vraagt geen specifieke emoties in de dialogen te leggen, maar ze voor zichzelf te laten spreken. Dat geeft een nogal bevreemdend effect, vooral als het inderdaad om horlogebandjes gaat, of het terloops vermelden dat je jonge dochter haar eerste menstruatie heeft gehad.

The Lobster was fascinerend, al stond ik niet vooraan in de rij om die film te bejubelelen. Het meesterwerk dat sommigen erin zagen, was voor mij niet helemaal zichtbaar. Nu zijn Lanthimos’ films nogal divisive, en het is niet voor iedereen. Ik verwachte dus ook hier weer dat ik wellicht wat lauwwarm zou reageren. Maar dat bleek niet het geval. Na één kijkbeurt beviel deze me nog een stukje meer dan zijn vorige film.

Hoewel ook The Killing of a Sacred Deer weer wat absurd overkomt met zijn vreemde dialogen en zaken die niet echt uit worden gelegd, werd ik continu gegrepen door de bizarre, en vrij angstaanjagende ontwikkelingen. Barry Keoghan (Bootjoch uit Dunkirk) speelt de pannen van het dak als de jongen die ooit zijn vader op Colin Farrels operatietafel heeft verloren. Ik heb moeite om Nederlandse adjectieven te vinden, die de lading dekken van hoe eng en ontspoord hij hier speelt (hoe zeggen wij disturbingly unhinged?). De gezichtsuitdrukkingen die Keoghan tevoorschijn tovert terwijl hij een bord spaghetti eet, of wat medische sensoren van zijn borstkas plukt, gaven me echt de rillingen. De rest van de cast met Farrel en Kidman, die elkaar hier na The Beguiled weer treffen, doet het overigens ook uitstekend.

Fijn gefilmd, met een experimentele maar effectieve soundtrack, was ik toch wel onder de indruk van dit bijzondere werk. Bizar, beangstigend en fascinerend. Eindelijk eens Dogtooth kijken, word een van mijn goede voornemens.

4*

Zo, die Keoghan is even lekker gecast met die rothasses van 'm. Chapeau voor de vuist van Farrell, maar menig mens had 'm voor minder een stomp verkocht. Interessante film van Lanthimos, duivels en apart.

Zoals we inmiddels van onze grote Griekse vriend gewend zijn, net als de wat rare gesprekken over okselhaar, menstruatie en Farrell z'n grote geheim. Wat een vieze scene is dat. En het enige wat je ziet is een gesprek tussen pa en jochie. Zo is de hele film een beetje. Alles is zo'n beetje zeer opmerkelijk.

Van het droge, kille acteerwerk, tot de opbouw van het verhaal. Aan het einde van de rit niet geheel geslaagd. De boodschap van Lanthimos is duidelijk, maar uiteindelijk kan ik er niet heel veel mee. De film houdt je middels de knappe regie en de niet alledaagse gang van zaken verder gekluisd aan beeld.

Beste Lanthimos.

Maar nog steeds niet geweldig. Daarvoor blijft ik veel te veel het gevoel hebben dat alles met de rem op geregisseerd is. Het resultaat voelt daardoor wat belegen, wat gelaten, wat stoffig en soms zelfs saai aan. Niet omdat het te traag of niet spannend genoeg zou zijn, wel omdat het allemaal een stuk eigener had gekund.

Het verhaaltje deed mij wat denken aan de torture porn horrortjes van een 10-tal jaar geleden, met wat wraakmotiefjes en iemand die uiteindelijk in een keldertje opgesloten zit. Maar da's natuurlijk pulpcinema en Lanthimos is een arthouse regisseur, dus wordt het tempo vertraagd, wordt er naar klassieke literatuur verwezen en wordt er een hoop klassieke muziek onder de film gemonteerd. Heb ik nog enkele arthouse clichés gemist? Dat ligt dan waarschijnlijk meer aan mijn onvolledigheid dan aan de keuzes die hier gemaakt worden.

Gelukkig dat ik vooraf niet teveel recensies heb gelezen want de absurdheid valt echt enorm hard tegen. Je hebt vooral erg droge en statische dialogen in de eerste helft, maar die lijken vooral te dienen als contrast met de ontsporing tijdens de tweede helft. Dat contrast blijft uiteindelijk erg beperkt, het is dan ook interessant om de film naast Mother! te leggen. Een film die eenzelfde opbouw ambieert, maar zonder enige terughoudendheid wordt neergezet. Dan prefereer ik toch heel duidelijk Aronofski's insteek.

Uiteindelijk is The Killing of a Sacred Deer niet slecht. Het mysterie is de eerste helf wordt levendig genoeg gehouden, de stilering is duidelijk genoeg aanwezig en de afwikkeling is net spannend genoeg. Maar dit is een film van "genoeg", een film die de grootste schrik heeft "te" te zijn en da's niet echt waar ik graag voor in de bank ga zitten. Misschien dat Lanthimos ooit nog een Moodyssonnetje doet, maar ik hou m'n hand er niet voor in het vuur.

3.0*

Lekker apart filmpje voor de liefhebber.....geen hapklare brok is ook wel weer eens fijn.

Beetje aan de vage kant hier en daar dus blijf zeker goed opletten bij deze film.

Prima acteerwerk....niets op aan te merken.

Beetje vreemd maar wel lekker zo kan ik deze film het beste omschrijven.

Vreemd maar goed.

The Killing of a Sacred Deer is in de eerste helft een beetje vreemd. De karakters zijn zo neergezet waardoor ze allemaal bijna geen emotie lijken te hebben. Tenminste, dat kwam op mij over. En dat maakt de film erg mysterieus.

De eerste helft is opnieuw zoals ik al zei, wat vreemd. Veel mysterie, je weet nog niet echt waar het verhaal heengaat. Dan zie je inderdaad na uitleg van de jongen dat de vader van het gezin een erg nare Griekse vloek over zijn gezin heeft gekregen. vanaf hier begint de tweede helft, die erg naar en op sommige stukken ook erg spannend is.

De soundtrack die soms erg vervelend is, maar op goede manier weet de film ook erg spannend te maken. En dan zit er aan het einde een onheilspellend spannende scene in.

Wat ook erg moeilijk was om naar te kijken, waren de kinderen die de liefde van de vader probeerde te winnen voor een bepaald doel. welk doel? dat ga ik niet verklappen. Een aanrader voor artfilm liefhebbers

Ik houd van wat inhoudelijke diepte in een film. Helaas, deze film biedt dat niet niet. Van een film zonder inhoudelijke diepte heb ik dan graag dat hij vermakelijk is. Maar dat biedt deze film evenmin. Want er zit totaal geen humor in. Wel absurdisme, daarbij blijft de film vlak en bloedserieus.

Ik heb me tot deze film laten verleiden door lovende woorden over technische aspecten, maar daar maak je nog geen film mee, blijkt mij nu. In een film moet iets verheffends zitten, ofwel iets vermakelijks, ofwel iets relativerends. Of alle drie. Deze film is alleen maar een spelletje.

Eigenzinnige, lichtelijke provocerende fabel, i like it. Lanthimos durft wel wat en wil graag anders zijn, en ik moet zeggen dat zijn films mij steeds beter bekoren. Kynodontas vond ik maar half geslaagd, The Lobster begon ijzersterk maar raakte halverwege de weg krijgt, en in vergelijking hiermee is deze Sacred Deer weer een verbetering en ook weer een beetje toegankelijker. Ook bij deze laatste krijg je trouwens gaandeweg het idee dat hij met al zijn ideeën tegen het einde wat dood loopt met als gevolg een ongemakkelijk conventioneel einde, maar tot die tijd behoorlijk genoten van een lesje in stijlvol filmen(de Kubrick way: afstandelijk, traag, maar toch intens) met veel ruimte voor onderhuidse spanning. Een apart, wrang en pessimistisch sprookje, wat ik desalniettemin iedereen kan aanbevelen. De moeite waard, al denk en hoop ik dat deze regisseur zijn allerbeste film nog altijd moet maken.

De hand van de heer Lanthimos is weer duidelijk zichtbaar. De eerste helft van de film kan mij het meest bekoren, met de deadpan dialogen. Daarna begint het wat te slepen allemaal. Fijne cast, aardige muziek en fraai in beeld gebracht. Had een kwartiertje ingekort kunnen worden wat mij betreft.

“Our children are dying, but yes. I can make you mashed potatoes.”

Ongemakkelijk, onheilspellend en met de tragiek van een onvervalste Griekse mythe. The Killing of a Sacred Deer is weer een echte Lanthimos film geworden, in al zijn onvolmaakte glorie. Personages zijn karikaturaal neergezet, dialogen voelen onnatuurlijk aan (de film begint lekker met de horloge dialoog en menstruatie opmerking), en je moet als kijker wel in de stemming zijn voor een verhaal vol symboliek en tragiek.

Maar dan word je wel beloond met fenomenaal acteerwerk, een schitterende cinematografie, sfeervolle muziek en sterk camerawerk. De manier waarop scènes in beeld worden gebracht is fantastisch. De blik van Keoghan gaat door merg en been (spaghetti zal nooit meer hetzelfde smaken) en Kidman, Farrell en Cassidy zijn ook ijzersterk (die ene scene met Silverstone is ook goud). Het einde is onvermijdelijk en zal nog lang in mijn geheugen gegrift staan.

Lanthimos krijgt het zonder twijfel voor elkaar om echt vreemde films te maken. Films die je bijblijven, ondanks dat je misschien niet weet wat je er dan van vinden moet.

En ook hier dan weer. Wel jammer dat Farrell wat tegenvalt in wat toch de grootste hoofdrol moet zijn, het komt me gewoon niet geloofwaardig over wat de man laat zien en neerzet aan emoties. Niet eenvoudig misschien om zo'n rol als dit te spelen, maar toch, de bijrollen komen er beter mee weg. En dan nog, ja, Lanthimos laat weer eens wat vreemds zien, maar ik vraag me dan wel af of het de moeite is om het te proeven - net zoals ik Rivella eigenlijk gewoon niet lekker vind. Net als zijn vorige films komt ook deze niet op een heel hoge score uit, ben ik bang - vreemd is tenslotte niet synoniem met goed.

Heel sterk hoe de regiseur een bevreemdende sfeer van alledaagsheid weet te combineren met een hele nare spanning. Mooi acteerwerk van Farrell en Kidman, maar Barry Keoghan steelt de show met zijn creepy personage.

Ik ben wel een beetje klaar met Lanthimos.

Het begon met Dogtooth goed maar heb het trucje nu wel weer gezien. Telkens maar weer die anarchistische nare benadering van wereldse dilemmas in symboliek zonder enig doel. meh.

Het is zelfs bijna puberaal.

Heb het idee dat hij zich beter bij het toneel had kunnen laten.

Of hij moet als een Haneke opeens iets totaal anders uit de hoge hoed toveren.

Heb door Lanthimos zelfs aan de ooit leuke frisse acteur Farrell een hekel gekregen.

Sommigen zien iets in vlekken op papier bij de psychiater en sommigen zien iets in dit soort films...

Zelfde probleem, zelfde zieke geest...

Ja, je hebt vast een punt. Allen die hebben genoten van deze film hebben (het)zelfde probleem en (de)zelfde zieke geest. Wil je erover praten?

The Killing of a Sacred Deer

Toen ik drie jaar geleden in het Gugenheim te Bilbao liep kwam ik tot de volgende conclusie: als moderne kunst je niet weet te raken, wordt het heel lastig om het op waarde te schatten en er iets positiefs in te zien. Natuurlijk zijn er objectieve maatstaven, maar kunst gaat er vooral om dat het je raakt. The Killing of a Sacred Deer valt helaas in de categorie die mij totaal niet wist te raken en was daarmee dus een twee uur durende, tijdverspillende zit.

Op zich doet Lanthimos in zijn kunstwerk - want zo aanschouw ik deze film - niet heel veel verkeerd. Het is alleen zijn stijl en manier van vertellen die totaal niet bij mijn zienswijze van films aansluit. Het verhaal bevat genoeg kans om een gedegen spanning op te bouwen, de mystiek is in principe niet verkeerd, maar het weet allemaal niet te boteren. De enige reden dat je het verhaal blijft volgen is omdat de tijd die je al hebt uitgezeten anders echt totaal verloren is geweest.

Het vrij contextloze plot waarmee de film aanvangt wordt gaandeweg de film beter ingevuld, al blijft het verhaal grotendeels een sprong in het diepe, waar je je maar uit moet zien te redden. Tegen het einde is de spanning dan ook wel over en weet Lanthimos geen zinderend einde te produceren.

De karakters zijn allemaal ondoorgrondelijke types. Ook de keuze om de personages op de manier van Lanthimos in te vullen weet mij niet te bekoren. De types zijn koud, afstandelijk en grotendeels oppervlakkig. Colin Farrell, Nicole Kidman en Barry Keoghan proberen dan ook te redden wat er te redden valt, maar de rol die zij hebben gekregen werkt niet. Eveneens is er amper chemie tussen hen. Kidman speelt dan nog het best. Zij weet de meeste overtuiging in haar karakter te leggen, naar de koude Farell en de ondoorgrondelijke Keoghan.

Cinematografisch steekt de film eigenlijk best goed in elkaar. Bepaalde cameraposities, invalshoeken en licht-donkerconstrasten konden mij wel behagen. Hiermee laat Lanthimos zien dat hij wel degelijk een geoefend oog heeft en weet wat hij aan het doen is. Verder blijft de film echter een vrij sfeerloze hap. Door de afstandelijkheid van de personages en het traag vorderende plot komt er geen moment de mystieke sfeer in de film die je zo vurig hoopt te verkrijgen. Ook hier een gemiste kans dus.

Misschien had ik me beter in moeten lezen voor ik aan The Killing of a Sacred Deer begon, maar het viel allemaal nogal rauw op mijn dak en hier was ik niet op voorbereid. De film wist mij dus ook geen moment te beroeren. Helaas. Misschien krijgt hij ooit nog een kans.

1.5*

Licht surrealistische, verontrustende film die wel iets weg heeft van een nachtmerrie. Het is even wennen aan de kille visuele stijl en de abstracte dialogen, maar de plot is al snel meeslepend en intrigerend. Feitelijk een vrij toegankelijke film binnen het oeuvre van regisseur Yorgos Lanthimos; lang niet zo vreemd als bijvoorbeeld Dogtooth en The Lobster en wat mij betreft heel wat beter.