The Killing of a Sacred Deer (2017)

Nare sfeer.

Waar de speelstijl en absurditeit van Kynodontas en The Lobster me nog wel konden boeien lijkt Lanthimos het bij deze enkel op onmenselijk gedrag te houden.

Persoonlijk brengt het me te weinig qua boodschap en sfeer.

Geen stem gezien ik ergens iets kan hebben gemist.

Yorgos Lanthimos maakt onzinfilms. En dat mag.

De eerste drie kwartier weten de cinematografie en het acteerwerk me er prima doorheen te werken, maar dan gaat de regisseur spelen met een onheilspellende soundtrack en dat pakt geweldig uit. Het fantasieverhaal kan me uiteindelijk maar weinig boeien (slechts af en toe weten details dat te doen, zoals de dochter die zich aanbiedt als zondebok aan de vader), maar gelukkig kan ik soms (vaak?) vorm goed los van inhoud waarderen.
Bij 'The Lobster' was dat minder het geval, maar misschien moet ik die nog eens opnieuw een kans geven. 'Kynodontas' bleek uiteindelijk ook onzin, maar daar zaten zoveel boeiende zaken en details in (los van het feit dat het op alle andere vlakken ook uitstekend beviel) dat ik op het einde toch een zinvolle film gezien had.

Met deze ben ik er niet zo goed uit, maar lager dan een 7 wil ik niet gaan. Zeker één om vaker te zien.

Sorry, vond deze film, voor mijn part, ook geen zeer hoge score verdienen. Het verhaal op zich vond ik niet slecht, maar het werd te langdradig gebracht. Deze mensen leken allemaal meer robot dan mensen, en ze spraken ook de hele film door monotoon. Had hier meer van verwacht.

Voorlopig mijn favoriet van deze regisseur. Al zit er ook weer geen vier in, maar ik kon hier veel meer mee dan met The Lobster. The Killing of a Sacred Deer is een beetje als een vroege Haneke-versie van Pasolini's Teorema. Een onschuldig lijkende wat awkward jongen stort een gezin in het ongeluk. Dat gegoten in een zelfbewuste vorm die deed denken aan een mildere Funny Games. En dat Keoghan Martin speelt helpt ook enorm. Niets ten nadele van Kidman en Farell maar hij steelt hier de show. Of Lanthomis een visie op de maatschappij met zijn films wil overbrengen blijft altijd een beetje op de vlakte voor me. Is het voor hem een vormspel vol verwijzingen of is er een kritiek op de moderne wereld in verstopt? Zijn films bevallen me in elk geval beter als dat ambivalenter is dan als er eigenlijk duidelijk vooral leeg absurdisme te zien is.

Ik heb deze film van Lanthimos nu pas gezien en ik begrijp wel dat het geen film is voor iedereen, maar ik vond hem geweldig. Het acteren van Kidman, Farrell en zeker Keoghan was gewoon geweldig. Mijn vrouw is afgehaakt na een half uur en vond het saai en langdradig, maar voor mij kon het niet lang genoeg duren. De laatste film van Lanthimos, de veelgeprezen Poor Thing kon mij dan weer helemaal niet bekoren.

Nicole Kidman marathon 45#

Mysterieuze, spannende en unieke film

Deze film al eens gezien een hele tijd geleden, maar kon het me moeilijk voor de geest halen. De film zit goed in elkaar en blijft spannend. Je wil weten hoe alle puntjes in elkaar zitten, maar aan het einde blijf je wel met raadsels achter. Deze keer heb ik daar niet zoveel moeite mee, want het past bij deze film. Het maakt de film nog gruwelijker en beangstigender.

De acteurs doen het goed, Farrell was wat stijf, maar dat hoort denk ik vooral bij zijn personage. Voor de rest doet iedereen het goed.

Lanthimos heeft met deze Killing of a Sacred Deer een erg bevreemdende film afgeleverd. Eentje die meteen onder de huid weet te kruipen en een beangstigend gevoel weet te geven. Bijna op het nachtmerrieachtige af. Zeker wanneer de vreemde gesprekken tussen Steven en Martin op gang beginnen komen (zoals wanneer Martin vroeg om naar Steven's okselhaar te kijken of wanneer hij Steven aan zijn moeder probeerde te koppelen).

Alleen heb ik niet zoveel aan de vele metaforen en symboliek die deze film bevat. Het hele gedoe rond de verlammingen van de kinderen wordt iets te lang uitgesponnen, waardoor de film bij momenten wat inzakte. Liefhebbers van metaforen en symboliek in film kunnen hun hart hier ophalen. Voor mij mocht het allemaal wat realistischer dan Martin die kon bepalen wanneer de kinderen verlamd raakten, want het motief van Martin om wraak te nemen was wel duidelijk (Steven zou in dronken toestand een fout gemaakt hebben aan de operatietafel, waardoor de vader van Martin stierf).

Zeker geen slechte film, maar het mysterieuze en bevreemdende begin kent niet het beste vervolg.

3*

The killing of a sacred deer.

De film gaat over een welvarend cardiochirurg. Hij lijkt een goed leven te leiden, maar niks is wat het lijkt. Hij ontmoet een jongen waarvan we later achter komen dat Steven zijn vader had geopereerd terwijl hij onder invloed is van alcohol. Martin bedenkt een plan om zijn familie te vergiftigen wat uiteindelijk zorgt voor de dood. Steven komt tegenover een onmogelijk dilemma te staan. Een familielid opofferen om de rest te redden.

Heb deze film met bewondering gekeken, maar ook met afschuw. De film gaat toch een beetje onder je huid zitten. Het doet mij een beetje denken aan de film Saltburn waar Barry Keoghan toevallig ook de hoofdrol in speelt. Het gaat over macht en manipulatie.

Een film die het kijken waard is, weet alleen niet of ik hem nog een tweede keer zal kijken

Bijzonder werk. Mijn eerste van Yorgos Lathimos. Fascinerende cameravoering. Surrealistische dialogen. Klinischs en lege emoties maar uitstekend geacteerd. Toch had het ergens wat meer uit de bocht mogen vliegen van mij. Het was niet zozeer spannend, slechts vreemd.

3,0*

Heeft zo zijn positieve eigenaardigheden, maar komt niet in de buurt van Lanthimos' latere werk. Wat mij betreft is hij op z'n best wanneer er geen rem op zit. Bij deze film zit het thriller verhaaltje toch wat in de weg.

Ondanks de goede recensies op MM vond ik het een verontrustende film. Wat een ziek situatie.

Er werd prima geacteerd. De cameravoering was opmerkelijk. Het wraakverhaal werd prima in beeld gebracht. Maar ik voelde constant enig ongemak bij Steven, Anna en Martin. Waarschijnlijk ook door de monotone vaak korte zinnetjes die ze gebruikten. De gevoelloosheid droop er van af.

Het enige wat ik echt mooi vond was de muziek aan het begin en het einde. De regisseur zal hier zeker een diepere betekenis mee hebben.