The Killing of a Sacred Deer (2017)

Weer eens wat anders dan de standaard bioscoop meuk, aan mij zijn dit soort filmpjes zeker wel besteed.
De film deed mij regelmatig denken aan de sfeer die The Shining heeft, niet alleen de soort muziek maar zelfs de manier hoe er is gefilmd(vaak door de gangen van het ziekenhuis) Sterker nog, het jonge zoontje lijkt verdacht veel op Danny uit The Shining. Afgezien van dit is de film natuurlijk totaal anders, maar de vergelijkingen bleven voor mij bestaan. Yorgos Lanthimos was duidelijk geïnspireerd.

Sowieso valt er in deze film op hoe mooi en creatief er is gefilmd, prachtige shots die je als kijker helemaal meenemen in het verhaal. De scene dat het jonge zoontje neervalt is van bovenaf gefilmd en geeft de scene meer kracht bij. Of dit nu bedoeld was met een reden? Bijvoorbeeld dat er iets bovennatuurlijks aan de hand is? Geen idee? Maar het is in ieder geval briljant gefilmd.

Duidelijk niet een film voor iedereen, het is ook best een lange zit moet ik eerlijk toegeven maar tegelijkertijd bleef ik geboeid naar het grote doek kijken.
De onderhuidse spanning is goed voelbaar en geeft je als kijker regelmatig een onprettig gevoel, vergelijkbaar met(je gaat het nooit raden) The Shining. Dit heeft volgens mij ook te maken met de afstandelijke manier van acteren, niet iedereen is hier over te spreken maar ik begrijp de achterliggende gedachten wel van Lanthimos.

Verwacht geen film die helemaal is uitgekauwd, maar laat het verhaal gewoon over je heen komen.
3,5*

Ik ga dus waarschijnlijk nooit begrijpen waarom een oerdegelijke horrorfilm als Get Out Academy Award nominaties krijgt en een kunstwerk als deze film niet. Wat een absurd verschil in bepaalde aspecten.

Ik deel de mening van Mescaline in zijn/haar bovengenoemde reactie. Ook ik krijg een The Shining-vibe bij deze film. Geweldig camerawerk, in- en uitzoomende shots, noem het maar op. Vooral de scène die van bovenaf werd gefilmd (roltrap in het ziekenhuis, waar het jochie neervalt) is adembenemend. Met een soort van drumdeuntje zoals je ook in bovengenoemde film hoort.

Heel origineel. Het klopt gewoon. Vier sterren.

Sterke film. Het surrealistisch verhaal is best aardig bedacht en verrassend. De uitwerking is fraai maar wel wat apart. De manier van acteren en met name de dialogen zijn vrij monotoon, maar prima passend bij de gehele sfeer van de film. De camerabeelden zijn soms verrassend goed, zeker de roltrapscene is memorabel. Verder is er continue een voelbare spanning die je aan de buis gekluisterd houdt. Het acteerwerk is eveneens erg goed, met name dat van de jongere hoofdspelers. Tikkeltje vreemd, maar wel lekker. 4.0

Apart. Een film met opzettelijk droge interpretaties van vreemde dialogen, waardoor je heel snel een awkward gevoel krijgt. Het surrealistisch tintje van deze film komt dan ook vooral uit die dialogen en de wijze waarop ze aan de kijker worden vertoond, vooral de verhouding tussen de arts en de jongen die opeens in zijn leven komt voelt erg onnatuurlijk aan. Die bizarre situatie, die zich daarna uitbreidt naar vooral de dochter van de arts, vormt de basis voor de film en houdt het staande. Naar het einde toe ontspoort het wel behoorlijk, en dat is jammer. Ruime 3*

Ook deze goede Drama / Mystery film (welke me een beetje deed denken aan het eerste filmpje, te weten "The Box", uit de Horror film "XX (2017)") ligt net zoals de afgelopen week bekeken Horror / Actie film "Mayhem (2017)" al sinds afgelopen december bij mij op de plank en heb ik tot heden steeds links laten liggen. Maar ook dat had ik eigenlijk niet hoeven te doen, want ook deze mysterieuze en boeiende film wist me eigenlijk van de eerste tot de laatste minuut (duurt circa 120 minuten) te vermaken en te interesseren.

In dit verhaal draait het om de charismatische hartchirurg Steven Murphy (Colin Farrell), welke een gerenommeerde chirurg is en die met zijn volmaakte vrouw, oogarts Anna Murphy (Nicole Kidman) en hun twee voorbeeldige kinderen, te weten Kim Murphy (Raffey Cassidy) en Bob Murphy (Sunny Suljic), een perfect gezin vormt. Tot de 16-jarige Martin (Barry Keoghan), een vaderloze tiener (wiens vader na een auto-ongeluk op de operatietafel van Steven Murphy is overleden) die Steven Murphy onder zijn vleugels heeft genomen, aan de poorten van hun idyllische bestaan komt rammelen. Ze praten veel met elkaar en komen bij elkaar over de vloer, waarbij Martin steeds verder het gezin binnendringt. Als hij Steven Murphy confronteert met een gebeurtenis uit het verleden, wordt de duistere aard van zijn doel duidelijk.

Meteen al in de eerste minuten van het verhaal is de stijl van de Griekse regisseur Yorgos Lanthimos (o.a. bekend vanwege zijn bizarre Drama film "Kynodontas (2009)" te herkennen en wordt ook gelijk de toon en de sfeer voor de rest van het verhaal gezet. Na een dramatisch één minuut durend shot (voorzien van onheilspellende klassieke muziek) van een kloppend hart tijdens een operatie, volgen we namelijk hartchirurg Steven Murphy en diens anesthesist Matthew Williams (Bill Camp), die door een lange wandelgang van het ziekenhuis lopen en een ongemakkelijk en schijnbaar onbelangrijk gesprek hebben over hun horloges (waterbestendigheid, datumweergave en de keuze m.b.t. een metalen bandje of een leren bandje). Daarna zien we Steven Murphy wachten in een restaurant, waarna de mysterieuze Martin zijn entree in het verhaal maakt en ze met elkaar beginnen te praten.

Behalve de stijl is ook de enge muziek opmerkelijk (ook al meteen in de eerste minuten), want de muziekkeuze voor monotone hysterische accordeons, koorgezang en zingende zagen op lage toon als een huilende wind, geven deze film een extra lading. Dat geldt overigens ook voor de aanwezigheid van seksuele (zelf)bevrediging (o.a. van toepassing bij Colin Farrell, Nicole Kidman en Matthew Williams) van de acteurs door het hele plot heen, waarbij veel van het blote lichaam van Nicole Kidman is te zien en dat als ze in bed een persoon speelt, die onder algehele verdoving is gebracht (dat vindt Steven Murphy namelijk heel opwindend om te zien).

Het verhaal welke is opgebouwd uit twee helften (eerste helft speelt zich vooral af in het ziekenhuis en de tweede helft speelt zich voornamelijk af in het huis van de familie Murphy) zit goed in elkaar en is fraai in beeld gebracht (waarbij de camera vaak de personages volgt op een ongemakkelijke afstand en daarbij wordt ook regelmatig tergend langzaam in- en uitgezoomd) en is tot circa de 50e minuut van het verhaal ook lekker mysterieus en vaag (daarna overigens ook nog). Vanaf dan komt opeens de aap uit de mouw, als Martin in het restaurant van het ziekenhuis (waarbij Bob dan is opgenomen omdat hij opeens niet meer kan lopen) tegen Steven zegt:

"Je hebt iemand van mijn familie vermoord. Nu moet je iemand van jouw familie doden. Jij bepaalt wie, maar als je het niet doet, gaan ze allemaal dood. Bob, Kim, je vrouw, ze worden allemaal ziek en dan gaan ze dood. Eén: verlamming, twee: verhongering, drie: bloedende ogen, vier: de dood. Geen zorgen, jij wordt niet ziek. Blijf alleen rustig."

Vanaf dan wordt het verhaal spannend tot de laatste minuut en het einde mocht er zeker wezen (soms ook best hard), waarbij het doden van één gezinslid wel heel erg apart en bizar was. Over de precieze betekenis van de film en het einde is regisseur Yorgos Lanthimos lekker geheimzinnig en het biedt ook volop stof om over na te denken en te filosoferen. Hij laat je met deze film in ieder geval wel lachen, huiveren, walgen en ongemakkelijk voelen, althans dat was bij mij in ieder geval van toepassing.

Zo moest ik o.a. lachen bij het geheim welke Steven Murphy aan zijn zoon Bob Murphy vertelt (om zodoende een eventueel geheim bij hem te ontlokken) en dat omdat hij dan het volgende absurde geheim aan hem vertelt:

"Toen ik zo oud was als jij, was ik net begonnen met masturberen. Ik kon met klaarkomen. Niet veel, een klein druppeltje maar. Ik dacht dat iets mankeerde, want ik had allerlei verhalen op school gehoord. En toen mijn vader een keer dronken was, mijn broers weg waren en hij lag te slapen, deed ik mijn hand om zijn penis en begon ik te wrijven tot hij klaarkwam. De lakens zaten onder het sperma. Ik werd bang en rende weg.".

Ook was het wel geinig dat Steven Murphy op een gegeven moment tegen zijn vrouw Anna Murphy zegt "Een chirurg doodt nooit een patiënt. Dat doet alleen een anesthesist", terwijl later anesthesist Matthew Williams tegen Anna Murphy zegt (als ze elkaar treffen in een restaurant en daarna na een auto gaan) "Je weet dat een anesthesist een mislukte operatie nooit kan worden verweten. De chirurg is te allen tijde verantwoordelijk"

De topcast maakt deze film zeker het aankijken waard, want buiten de uitstekend spellende Colin Farrell (voorzien van flinke baard), heeft hij aan Nicole Kidman (die ik er best mooi vond uitzien, en dat ondanks dat ze er vrij slank uitzag), als zijn vrouw Anna Murphy (die een seksuele relatie heeft met anesthesist Matthew Williams), eveneens een uitstekende tegenspeelster, waarbij ze beiden hun teksten uitspreken zonder emotie, empathie, gelach of uitbundige gevoelens. Ook de jonge kinderen Raffey Cassidy (in de rol van Kim Murphy, die verliefd raakt op Martin) en Sunny Suljic (in de rol van Bob Murphy, die uiteindelijk wordt doodgeschoten) deden het gewoon goed en vooral de eerst genoemde. Ze vormen in dit verhaal zogenaamd het perfecte gezien Murphy, maar dan wel zonder echte warme liefde onderling.

Barry Keoghan is zelfs beangstigend goed en dat als splijtzwam van het keurige en perfecte gezin Murphy. Door zijn licht voorovergebogen lichaamshouding, wazige oogopslag en ijzige stem, heeft hij iets onpeilbaars. Hij is ook altijd beleefd (verontschuldigend bijna), maar toch gaat er voortdurend een bepaalde dreiging schuil achter al die hoffelijkheden, die niet helemaal te plaatsen valt.

De scène waarbij hij een bord spaghetti aan het eten is met de aanblik van Anna Murphy (die thuis bij hem langskomt om te praten), was ijzersterk (geldt ook voor de manier waarop hij aan het eten en drinken is in het restaurant tijdens de opening, maar dan met de aanblik van Steven Murphy) en zo zitten er best veel scènes in die ijzersterk gefilmd zijn en ook best apart zijn. Zoals de scene waarbij Anna Murphy anesthesist Matthew Williams in de auto aan het aftrekken is en dat om informatie te krijgen over de dode vader van Martin. Ook het gedoe omtrent ongesteldheid, het klaarmaken van een vis, limonade en een MP3-speler was wel apart.

Overigens was het ook leuk om Alicia Silverstone weer eens terug te zien in een film als de moeder van Martin, want haar vond ik vroeger in de jaren 90 (toen ze populair was) altijd een mooie vrouw om naar te kijken. Ze is overigens wel maar in één scene te zien en die was ook best apart, want daarin probeert ze Steven Murphy te verleiden (als compensatie voor haar overleden man) als ze samen op de bank naar de lievelingsfilm van Martin en zijn vader aan het kijken zijn, waar ze dan op een gegeven moment (als Martin naar bed gaat) zijn handen kust en aan zijn vingers zuigt. Steven was daar overigens niet bepaald van gediend en hij had daarna ook geen zin meer in zelfgemaakt karameltaart

Al met al een goede Drama / Mystery film, welke een curieuze mix is van absurdisme, arthouse en zelfs thriller/horror elementen en die geen moment verveelt en die naar het einde toe zelfs echt spannend wordt. De Romantiek / Sciencefiction film "The Lobster (2015)" van regisseur Yorgos Lanthimos heb ik nog niet gezien, maar die ga ik waarschijnlijk volgende week zaterdag bekijken. Hij is een ieder geval een regisseur om in de gaten te houden.

In tegenstelling tot vele die vinden dat het allemaal veel te lang duurde, duurde de film mij wat te kort waardoor het einde wat aan de slappe kant is, een beetje te snel - zelfs bij de tweede keer kijken had ik dit gevoel. Zou er nog een extended versie zijn?

Film over de onvermijdelijkheid van het brengen van een offer als boetedoening voor een zonde . Is een moderne hervertelling van de tragedie "Iphigenia in aulis" uit de Griekse mythologie. Dat had ik vooraf in een artikel over de film gelezen. Daar ligt ook de verklaring voor de titel. De film is absoluut "feel bad" met een onbehaaglijke en drukkende sfeer, met soms vreemde dialogen, en haalt van begin tot eind beelden uit tragedie en mystiek. De moeder die de voeten kust van Martin is daar één voorbeeld van (gebaar van aanbidding van de mens voor een superieur onwankelbaar wezen die over leven en dood kan beslissen) . Vond het ondanks dat dergelijke allegorieën niet echt mijn favoriete films zijn, wel sterk geacteerd en absorberend tot de laatste minuut. Het wordt alsmaar irreëler maar met net genoeg grip op de werkelijkheid om toch een relatief breed publiek te kunnen bereiken. Maar alle pogingen om deze film (te) letterlijk te bevatten zijn gedoemd tot falen.

Als we Jackie even buiten beschouwing laten (2016, maar pas in 2017 in de Nederlandse bios), dan is dit van alle grote titels toch wel de meest gedurfde van vorig jaar. Vind de vormgeving van The killing of a sacred deer heel fijn, vooral de shots die vanuit de hoogte de personages op de rug volgen. Maar ook zijn er fraaie close-ups en veel ongewone cameraposities en -bewegingen. De soundtrack is eveneens heel sterk, waarbij alleen de slotscène wat uit de bocht vliegt met het openingskoor van de Johannes-passion (in een veel te ouderwetse, uitgesmeerde versie ook nog). De beginscène daarentegen is fantastisch.

En dan hebben we nog de ongewone personage-interactie. Essentie van de film is volgens mij dat er wel gesproken wordt maar geen werkelijke communicatie plaatsvindt. Iedereen vormt een eilandje op zichzelf. Zelfs tijdens de geslachtsdaad blijft de afstand gehandhaafd. In dat kader past ook het manieristisch-robotachtige spreken van de hele cast (het overige acteerwerk is wel serieus, vooral Kidman is ouderwets sterk).
Een en ander culmineert in een soort wedloop tussen broer, zus en moeder om maar niet geslachtofferd te worden. Niemand komt op het idee de ander werkelijk bij te staan, de vrouw haar man of de zus haar broer, en al helemaal niet om zichzelf op te offeren (dochterlief gebruikt dit duidelijk als wanhoopspoging om haar vader voor zich te winnen, nadat ze net het vege lijf heeft proberen te redden door op de knieën de straat op te gaan, net als de moeder die maar weer klaar gaat liggen).
Het klinkt allemaal wat serieus, maar het is ook duidelijk komisch en het ongemak dat vrijwel continu aanwezig is mag wel zo'n beetje het handelsmerk van Lanthimos worden genoemd. (Over ongemak gesproken; "we gonna let it burn burn burn"..., bijna niet om aan te zien.)

Wat mij betreft is The killing of a sacred deer de meest gebalanceerde en geslaagde film van Lanthimos, zonder dat er wordt ingeboet op zijn eigenheid. Gemaakt met visie en een eigen stijl. Daarmee twee heerlijke uren film (zeker in de bioscoop).

Weinig films waar ik me zo in heb geërgerd over de onnatuurlijke manier van doen van élk personage! Even een gevoel van opluchting, toen de inhoud van de keukenkasten er moesten aan geloven... Ik hou er vooral een slecht gevoel van over, al moet ik zeggen: geslaagde mystery!

Film met een mysterieus, grauw, grimmig en behoorlijk donker karakter. Personages blijven wat oppervlakkig en het is vooral het verhaal wat zich laat uitwerken. Dit gaat tot de eerste helft van de film zeer goed. Dan ben je als kijker vooral bezig wat zich allemaal gaat voordoen. Tweede helft wordt het allemaal wat langdradig en is de climax wat simpel van aard.

Rare film die de eerste helft weet te boeien door het mysterie en bizarre gedrag van de verschillende personages. Toch heb ik het moeilijk met wat erna komt want het houdt eigenlijk geen steek. Hoe kan die jongen voor dit dodelijk product zorgen en geen enkele dokter of wetenschap weet dit te verklaren. En dan het slot wanneer het gezin in het restaurant zit en die jongen gewoon even binnen komt. Heel bizar. Voor mij twee grote minpunten. 6/10

Heerlijke deadpan dialogen weer in deze Lanthimos. Het sterkste aan zijn films vind ik altijd hoe ze zich steevast in een soort alternatief universum lijken af te spelen dat sterk lijkt op de onze, maar toch zo alienated aanvoelt. Elke vorm van menselijke interactie oogt onnatuurlijk en de dialogen zijn zó gortdroog dat je eigenlijk niet kunt duiden of ze nou komisch bedoelt zijn of serieus. Voor zover ik weet toch redelijk uniek aan deze regisseur.

Toch vind ik zijn films nooit echt helemáál geweldig. Komt denk ik met name omdat het absurdisme net iets aan de lauwe kant blijft en het vooral ook altijd in functie van eventuele symboliek lijkt te staan die me verder niet bijzonder veel interesseert. Het draait een beetje het verwonderings element de nek om wanneer elke ogenschijnlijk absurde scene al gauw weer één of andere opzichtige Bijbelse verwijzing blijkt te zijn. Deze vorm van 'absurdisme' haalt voor mij toch een beetje de bevreemding weg waar ik juist zo dol op ben.

Qua stijl is Lanthimos er verder wel erg op vooruit gegaan. Ziet er allemaal best zwierig uit, hoewel naar mijn smaak nog iets te klassiek. Acteerwerk is verder wel erg goed en de film kent zijn indrukwekkende momenten. Vind Lanthimos ook absoluut een interessant regisseur om te volgen maar ik betwijfel of er ooit een echt meesterwerk in zit voor me. Alps staat nu dan nog op 4* maar ik betwijfel of dat cijfer stand houdt bij een herziening. 3,5* voor deze.

Ik kwam 'm tegen in de bieb en ik had ook gezien dat hij binnenkort tijdens de Haagse Hoogtepunten (filmhuis Den Haag) wordt gedraaid, dus ik was benieuwd. Ik vind de dialogen fijn. De aparte manier waarop ze praten past denk ik wel bij de film en het verhaal. Het maakt het mystieker. Een heel sterke film vind ik het niet. Het acteerwerk is goed en het boeide mij wel, maar ik was niet enorm onder de indruk en ik vond het niet heel spannend. Het is oké en ik ben blij dat ik 'm gezien heb, maar voor mij is het geen hoogtepunt. 3,5*

The Killing of a Sacred Deer, of hoe je schijnbaar doodgewone dialogen qua toon en inhoud volledig gênant kunt maken. Alles aan deze Lanthimos is raar - de conversaties, acties, gebeurtenissen - maar blijft nét in het 'magisch-realistische' hoekje. Daardoor heeft de film ook wat last van oppervlakkigheid: wanneer de symboliek volledig de overhand neemt, is het niet absurd genoeg om meeslepend te zijn. Een spelletje 'zoek de referentie' volstaat dan niet als kijkervaring. Desalniettemin wordt er sterk geacteerd en is met name de teloorgang van het gezin schrijnend om te zien. Vooral als er bloed uit je ogen stroomt. Overigens doet het openingsshot je echt wel zin krijgen in deze freaky flick...

Kan iemand mij deze film uitleggen?

Snap hem nog steeds niet....

Zelfs zonder de kennis dat het gebeuren verwant is met een verhaal uit de oude Griekse Mythologie - een verhaal van doding, wraak, schuld en offerbrenging - is dit een film die je op alle vlakken overmeestert en meesleurt.

Menselijke fouten en onvolmaaktheden passeren de revue en het begint al met de afstandelijke kilte die van het vermeend "liefdevol en perfect" Murphy gezin uitgaat. Diezelfde kilte vindt ge trouwens terug in het camerawerk met scènes met lange, lege ziekenhuisgangen of enorme, metaalkoude ruimtes, vaak uit een bijzondere hoek opgenomen.

Colin Farrell en Nicole Kidman zetten uitstekende acts neer, maar wat dan gezegd van Barry Keoghan (schitterend gecast) met zijn gedecideerde, ondoorgrondelijke kop, niet zonder dreiging.

Meerdere scènes die je onbehaglijk naar de keel grijpen.

Stevige, dreigende, vaak overdonderende soundtrack.

Heel bijzondere film. Een buitenbeentje die ge niet kunt laten liggen.

Het duurt even voor je in de film zit met de vrij apathische karakters. Maar gaandeweg maken die wel mee de sfeer. Een mix van zwarte humor en een onderliggende spanning. Passende beelden en muziek zorgen voor een intrigerende film. Vooral Barry Keoghan is zeer goed. Zijn personage is een contrast met dat van Colin Farrell en Nicole Kidman wat net voor die spanning zorgt, zonder dat het er vingerdik op ligt. Een horror/thriller die je meesleept en soms met een gefrustreerd gevoel achter laat. Maar dan wel in de goeie zin van het woord.

Een film waar je langzamerhand in rolt en het verhaal steeds beter wordt. De jongen, Martin kwam op mij vanaf het begin al over als een irritant persoon, iemand die ik instinctief niet toe zou laten in mijn persoonlijke omgeving. Toch presteerde Barry Keoghan met deze film een "Irish Film and Television Award" binnen te slepen voor "Best Supporting Actor".

Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat Keoghan ook behoorlijk talent heeft en het in deze film goed voor het daglicht brengt.

En zo waren er meerdere scènes en misschien is dat de reden dat ik gevoelsmatig vanaf de kennismaking antipathie voor deze jongeman voelde. (puur in deze film als deze persoon spelend)

Het verhaal werd goed neergezet, na verloop van tijd wordt je de film 'ingezogen' en verflauwd de omgeving van jouzelf.

De film heeft ons geboeid van vrijwel het begin van het verhaal tot het einde. Overigens kan ik mij voorstellen dat sommigen een paar zaken niet begrepen.

Onze waardering is een 8!

Goeie film waarin een chirurg met een gezin voor het blok wordt gezet door een zoon van een ex-patient. Genoeg bizarre scenes waardoor de film zeker interessant blijft. De afstandelijkheid die wordt gecreëerd door zowel qua camerawerk als acteerwerk gooit er nog een schepje bovenop. Zeker goed, maar net wat minder dan Kynodontas en The Lobster.

Wat voelde ik mij ongemakkelijk tijdens het kijken van deze film. Colin Farell speelt in deze film een loser van een vader, wiens familie langzaam verder van hem af komt te staan, door het vreemde Martin personage. Ik kende de originele Griekse mythe niet, maar beschouwde de film als een revenge verhaal dat ingaat op hoe mensen zijn overgelaten aan de medische wereld en hoe dokters en chirurgen mensenlevens in hun handen hebben. Het Martin personage zoekt naar een vadervoorbeeld in zijn leven, nadat zijn vader is overleden tijdens een gefaalde operatie. Wanneer hij dat niet kan krijgen van Murphy, pakt hij dat gene van hem af wat Murphy van hem heeft afgepakt.

Ongelofelijk spannend ondanks dat de film qua beeld rustig blijft. De personages praten ook allemaal als een stel robots wat het alleen maar meer ongemakkelijk en hypnotiserender maakt. De wide angle beelden van het ziekenhuis en het interieur van het woonhuis zijn prachtig en de subtiele muziek bevestigt de ongemakkelijke vibe. Naar het einde toe wordt de situatie alleen maar bizarder, zeker de moeite waard als je van art house en thrillers houdt.

The Lobster toch maar eens herzien.

Onverwacht weet de sluimerende en bijtijds domweg vervreemdende afstandelijkheid (die ik me vaag herinnerde van The Lobster) je op een gegeven moment toch emotioneel betrokken te maken (wat ik me niet echt van diezelfde film kan herinneren). Aanvankelijk valt vooral Farrells neutrale delivery op maar als ook andere personages al even monotoon en objectief hun (inhoudelijk vaak toch redelijk beladen) tekst opdreunen, weet je soms gewoon niet waar je naar zit te kijken.

Het duurde bij mij even voordat ik de gebeurtenissen serieus kon nemen maar het keerpunt is dan toch het moment in de kantine als Keoghan versneld zijn snode plan uiteenzet. Het mooie aan deze film vind ik dat ik nog altijd niet helemaal kan bevatten hóe maar dat het toch werkt. En bovendien een uniek stempel in zich meedraagt. Tuurlijk, het verhaal zal in veel klassieke literatuur oorsprong of parallellen vinden en ja, de camera doet meermaals aan met name Kubrick denken, maar gepaard met de onontkoombare regie, vooral wat acteurs betreft, is dit niet iets wat ik snel met andere films kan vergelijken. Oh, en ook de soundtrack mag al even eigenzinnig genoemd worden.

Opzettelijk aangewende afstandelijkheid om de uiteindelijke dreun (en de daarmee opduikende streepjes, al even vervreemdende humor) beter te kunnen verkopen. Onverklaarbaar effectief. Een beetje toneel-achtig; met ogenschijnlijk amateuristisch spel maar geloofwaardig artistieke insteek, die de tijd neemt om je te overtuigen. 4*

In 406 v. Chr. schreef de Griekse tragediedichter Euridipes het toneelstuk 'Iphigeneia in Aulis'. Hierin wordt de Griekse koning Agamemnon door Artemis (godin van de jacht) bestraft voor het doden van een gewijde hinde in een heilig stukje bos. Als gevolg hiervan wordt het Agamemnon onmogelijk gemaakt om met zijn vloot naar Troje op te rukken. Een onnatuurlijke windstilte gooit roet in het eten. De vloek kan slechts worden opgeheven door het brengen van een tegenoffer. Agamemnon moet zijn dochter Iphigenia doden en offeren aan Artemis.
Ziehier het dilemma waarmee regisseur Yorgos Lanthomis zijn hoofdpersonage laat worstelen in een film die je meevoert in de lichtelijk surrealistische wereld van “The Killing of a Sacred Deer’. Een kille wereld waar een zinsnede als deze niet vreemd klinkt: "I believe the most logical thing, no matter how harsh this may sound, is to kill a child. Because we can have another child. I still can and you can. And if you can't, we can try IVF, but I'm sure we can". Het is een harde wereld met een gebrek aan moralistisch besef. Een maakbare wereld. Het is onze moderne wereld.
De tragedie van Euridipes is de basisgedachte voor het verhaal in de film. In een modern jasje gestoken maar met dezelfde zwaarwichtige dilemma’s. Net als Agamemnon in het toneelstuk staan het hoofdpersonage in de film meerdere opties ter beschikking die allemaal een ongelukkige richting inslaan. De achterliggende dreiging is er ook. Als er geen beslissing wordt genomen, dan treedt onherroepelijk het gruwelijkst denkbare scenario in werking. De kunst is dus om steeds de minst kwade weg te kiezen en te kijken of het meest verschrikkelijke scenario kan worden afgewend of tot in het oneindige kan worden ontlopen. Het levert een indringende en spannende film op die zich net als ‘Iphigeneia in Aulis’ laat inspireren door thema’s als schuld, boete, dood en wraak.
Het speelveld is klein. Het verhaal speelt zich af in een microkosmos met slechts enkele personages die er toe doen. Binnen die kosmos gedraagt men niet helemaal normaal. Gedrag en omgangsvormen wijken steeds ietsjes af van wat door de kijker als normaal gedrag wordt beschouwd. Neem bijvoorbeeld hoofdpersonage Steven. Gezinshoofd van een onvoorstelbaar perfect gezin. Zo onvoorstelbaar dat het wel illusionair moet zijn. Steven articuleert gekunsteld en monotoon. Hij praat en beweegt als een geprogrammeerde robot. Hij maakt een apathische en onnatuurlijke indruk. Hij is niet normaal.
Evenals Steven gedraagt elk ander personage zich op een bepaalde manier ook afwijkend van de norm. De personages vertonen merkwaardig gedrag en lijken soms wel niet-menselijk. Er is afstand tot de kijker. Inleving is er met mate. De kijker heeft vooral een beschouwelijke taak.
Het gebeurt met minimalistisch acteerwerk en dat acteerwerk is erg goed. Farrell en Kidman overtuigen. Echter, de absolute ster is Keoghan, die in het begin van de film een naïeve jongen gestalte geeft, maar zich in het verloop van de film meer en meer ontpopt als een psychopatisch genie. Hij doet dat grandioos en zeer geloofwaardig.
Lanthimos vertelt met 'the Killing of a Sacred Deer‘ een absurdistisch getint verhaal vol dramatische thematiek en levert met behulp van zwarte humor en bijtende situatieschetsen, scherpe kritiek op de dubbelhartige burgerlijke moraal. Arthouse horror pur sang.
Fijne film.

De films van Lanthimos worden steeds beter, vind ik. Benieuwd naar the Favourite. Ergens snap ik wel dat sommigen hem een aansteller (of whatever) vinden. Maar hier vond ik de mythe / fabel die hij neerlegt goed werken. Hij creëert een soort eigen klinisch universum waarin mensen niet normaal kunnen communiceren met elkaar (moest aan Godard denken) en zelfs seks is een afstandelijke daad. Juist omdat alles met zwarte humor gebracht wordt werkt het wel voor mij. Vond de ruimte die hij laat voor een rationele of bovennatuurlijke verklaring wel werken.
Je voelt trouwens toch al heel snel dat je nooit antwoord gaat krijgen over het hoe? Ook volstrekt niet relevant. Hopelijk blijft hij zijn stijl voldoende ontwikkelen en/of variëren. Hier kan ik in elk geval eens een echt hoge beoordeling aan kwijt (na een 2,5 voor Dogtooth en een 3,5 voor Lobster).

Oh ja, ik zag echt pas bij de aftiteling dat Alicia Silverstone de moeder van Martin speelt, haha.

Derde film van Lanthimos voor mij, na Kynodontas en The Lobster. Kynodontas (Dogtooth) vond ik geweldige film, The Lobster, deels naar het einde toe minder. Deze kwam dan weer serieus binnen, direct met de openingsscène, zowel visueel als de sound, film neemt me eigenlijk redelijk snel in de tang en laat me niet meer los. Ik had met momenten redelijk beklemmend gevoel, alles was op zo'n wijze gebracht, dat het me uiterst fascineerde van begin tot eind. Ook top prestatie van gans de cast, ja ik noem meteen gans de cast, omdat elke sterk was op zijn/haar manier en hun rol vervulde in al z'n kracht. Martin (Barry Keoghan) die kwam innen van 'schuldenaar vh leven' Steven (Colin Farrell), op zo'n sublieme manier gebracht, Film met een zeer grote 'F'. Grote fan van dit werk!

Kan mij niet vinden in de hoge beoordeling. Ontzettend trage film met verschrikkelijke muziek. Gedurende het eerste uur vroeg ik mij af of dit nog wel wat ging worden. Het tweede uur was nog enigszins spannend en vooral duister. Had de stille hoop dat het dan toch nog een 3* a 3,5* zou gaan worden, maar met een eind dat nergens antwoord op geeft kom ik uit op 1,5* en de conclusie dat ik twee uur van mijn leven verspild heb. Denk de volgende keer wel twee keer na bij een film van deze regisseur.

Heavy! Ik kreeg een hekel aan dat vreselijk mannetje met z'n 'spaghetti uitleg'; geeft aan hoe goed die in z'n rol zat. Volgens mij speelde hij ook in Dunkirk van Chris Nolan. Tweede keer dat ik Kidman een 'hand job' zag doen (ook in een andere film). Ontluisterend. Zij kan als weinig andere actrices een geestelijk geteisterd karakter neerzetten. Ik blijf Farrell in de meeste films als een miscast zien (behalve dan in het geweldige Bruges). Met z'n Ierse accent en uitstraling zie ik hier simpel geen medicus die moreel-ethisch aan het strugglen is. Mensen suggesties wie deze rol beter op zich had kunnen nemen? Vanwege het persoonlijke is dit Griekse drama instant recognizable. Maar 'verkeerd opereren' en daar een enorme prijs voor betalen is op systeem- of macroniveau opeens heel wat beter te behappen en zelfs te verkopen. OP enig andere manier hoef je de War On Terror niet te zien. 800.000 doden en 8000 miljard dollar verder, dit n.a.v. de 9/11 aanval (met 3000 doden)... Overigens, in de cameravoering en de wijze waarop muziek is gebruikt, is m.i. een duidelijke Kubrick invloed merkbaar. Waardering: tussen 3 en 3,5 * in.

Het offer van Iphigeneia

The Killing of a Sacred Deer is gebaseerd op de klassieke mythologie over het offer van Iphigenia. Deze wordt door regisseur Yorgos Lanthimos vertaald naar ons hedendaagse bestaan. Net als voorgangers Dogtooth en The Lobster heeft Lanthimos weer een thema te pakken die mij aansprak, en de trailer maakte mij definitief enthousiast. Mijn verwachtingen hield ik echter laag, na het voor mij sterk tegenvallende The Lobster. Deze film voelde voor mij als een kunstvorm om een verhaal te kunnen vertellen. Het resultaat was veel te gestileerd en hierdoor te afstandelijk om een impact op mij te kunnen maken. Het emotieloze acteren stond daar nog in dienst van het verhaal, maar ook hier keert het weer terug. Het onderliggend doel was deze keer om geen binding met de personages te krijgen en een objectief oordeel te kunnen vormen als kijker.

En laat nu net dit element mij het meest tegenstaan. Het emotieloze acteren schijnt een handelsmerk van Lanthimos te zijn en waar het mij in Dogtooth nog niet direct opviel, begint het mij nu inmiddels te irriteren. Sterker nog: hierdoor wordt lang niet alles uit dit sterke verhaal gehaald, wat erin zou zitten. Mijn mening komt overeen met wat ik van The Lobster vind, al vond ik The Killing of a Sacred Deer wel een tandje spannender vanwege de sterker aanwezige onderhuidse spanning en een aantal horror elementen die goed werkte. Ondanks het afstandelijke acteerwerk kon ik hierdoor bij de les blijven al moest ik hier met regelmaat moeite voor doen. Ik mistte namelijk echt meer menselijke emotie in dit verhaal.

Ik blijf de regisseur volgen omdat buiten kijf staat dat hij steeds iets bijzonders neerzet. Bijzonder staat alleen lang niet altijd gelijk aan goed, waardoor ik hoop dat zijn volgende project pakkender wordt. Ik moet hierbij wel zeggen dat ik The Favourite nog niet gezien heb, maar kijkende naar de setting die mij totaal niet aanspreekt en een trailer die al mijn energie wegneemt om hier überhaupt aan te beginnen, staat deze erg laag op mijn prioriteitenlijstje.

3,0*

Deze vroeger al eens gezien, maar kon me er niet veel meer van herinneren. Nu was hij toch op tv en nog eens herbekeken. De film kon ik nu wel meer smaken. Prima geacteerd, al komt het wel allemaal afstandelijk over. Het verhaal intrigeert wel en weet ook wel te boeien tot het einde. De film duurde redelijk lang, maar dit stoorde eigenlijk niet.

De moeite om gezien te hebben.

Jammer.

Interessante film, in vormgeving en zelfs thematisch. De ietwat onheilspellende, lugubere, klinische sfeer is een voorbode voor wat komt. Het duo Colin Farrell - Nicole Kidman is ideaal gecast als onsympathieke echtgenoten. Een uur lang heb ik best kunnen genieten. In de tweede helft kan de film het voor mij helaas niet waarmaken. Het blijft op een gegeven moment wat hangen in goede voornemens. De over het paard getilde Barry Keoghan ziet er absoluut genoeg uit als een creep, maar kan mij niet overtuigen. De finale is flets en de tragiek van het "ondenkbare" nagenoeg volledig afwezig. Spijtig.

2

Ik hou wel van dit soort vreemdsoortig gedoe. Onderkoeld absurdisme in een heerlijk ongemakkelijke sfeer. Deze film kwam naar boven drijven toen ik zocht naar awkward movies en dat stelde zeker niet teleur.

Het is wel echt een gevalletje, je moet er tegen kunnen. Zeker niet mainstream en toegankelijk. Moeten we het van het verhaal hebben? Misschien, je kan er een sloot symboliek tegenaan gooien. Ik zie het liever als een kapstok voor het neerzetten van de sfeer en setting. Tenslotte krijgen we nooit een goede verklaring voor de meeste gebeurtenissen en dat maakt me in dit geval ook helemaal niks uit. Ik heb zo gelachen toen de kinderen zich al kruipend door het huis heen begaven. Onderkoeld is het toverwoord en dat doen zonder uitzondering alle acteurs geweldig.
De film behoud over zijn hele lengte een ijzigheid, een gekke spanningsboog. Het is een mysterythriller die nergens uit de bocht vliegt in twists en acties, maar binnen lijntjes kleurt, maar dan wel met lijntjes die zich op gekke plekken bevinden. Er zitten prachtige shots in. Alleen al het effect van zo'n hoge camera door de gangen van het ziekenhuis. Er komen fijne, scherpe mono- en dialogen langs.
Wel nieuwsgierig geworden naar deze regisseur, ik zie dat ik Dogtooth al heb. Aanrader voor mensen die van ongemakkelijk houden, 'een beetje vreemd maar wel lekker'.