menu

Kynodontas (2009)

Alternatieve titel: Dogtooth

mijn stem
3,20 (661)
661 stemmen

Griekenland
Drama
94 minuten

geregisseerd door Yorgos Lanthimos
met Anna Kalaitzidou, Aggeliki Papoulia en Hristos Passalis

Een vader, moeder en drie kinderen leven in een huis aan de rand van een stad. Het huis wordt omringd door een groot hek en de kinderen hebben het huis nooit verlaten. Ze worden geschoold, opgevoed en vermaakt door de ouders zoals deze dat willen, zonder invloed van buitenaf. De enige persoon die wordt toegelaten is Christina, een bewaakster van vaders bedrijf. Vader organiseert haar bezoekjes om de seksuele driften van de opgroeiende zoon op te wekken. De hele familie is gek op haar, vooral de oudste dochter. Op een dag geeft Christina haar een hoofdband cadeau, maar ze verlangt daarvoor wel iets terug.

Trailer

https://www.youtube.com/watch?v=CyarjSI7GbQ

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van John Milton
3,0
Compleet tegen mijn verwachting in werd dit mijn minst favoriete Lanthimos.

Na The Lobster, The Killing of a Sacred Deer (2017) en The Favourite (2018) had ik hier ook wel 4* of op zijn minst 3,5* verwacht. Maar helaas, ik rond naar beneden af.

avatar van themanwiththeplan
3,0
Er is een flinterdunne grens tussen gek of geniaal. Ik ben er nog niet uit dus krijgt hij net een voldoende van mij. De film begint en eindigt "plots" wat ruimte laat tot interpretatie. De film speelt zich grotendeel af op hetzelfde terrein en net als je denkt dat de climax zal voltrekken door een verplaatsing buiten het terrein eindigt het abrupt. Die eindscène deed me ietwat denken aan Henry, potrait of a serial killer. Jammergenoeg kan deze film daar verder helemaal niet aan tippen.
Toch kostelijk geamuseerd met het dansje tijdens het verjaardagsfeestje.
De scène waarbij de vader de videotape gaat terugbezorgen was best schokkend. Redelijk, maar geen topper

avatar van JJ_D
2,0
Eens met De filosoof, al geef ik ook panjoe gelijk dat het onze taak is dieper te proberen graven. Weliswaar tot op zekere hoogte.

'Kynodontas' dus. Grappig? Hmm. Alleszins niet zoals ‘The Lobster’ of ‘The Killing of a Sacred Deer’. Mij deed deze film evenzeer aan Ulrich Seidl denken: gitzwarte humor, de courante morele en esthetische grenzen ver voorbij. Ver…

Weliswaar is het intrigerend om je niet alleen af te vragen wat systematische mishandeling met jongeren doet, maar ook (en in dit geval: vooral) met jezelf als toeschouwer: is lachen überhaupt een optie? Niettemin heb je voor dit soort humoristisch experiment een verhaal nodig dat een hilarisch kader schept – cfr. ‘The Lobster’ of ‘The Killing of a Sacred Deer’. Maar ‘Kynodontas’? Nee, daar ontbreekt het aan een “veilig narratief”, een duidelijk stilistisch of conceptueel kader dat op de korrel wordt genomen – of het moet het filmmedium zelf zijn.

En inderdaad, in de finale blijkt de hele vertoning als het ware te draaien rondom de transgressie van de cinematografische voorschriften voor wat betreft het tonen van verbaal, fysiek, seksueel en opvoedkundig geweld. Haneke, dan toch? Wel, huiveren hebben we vermoedelijk collectief kunnen doen. Maar verheffend? Forget it. En net daarom: wat mij betreft het bekijken amper waard.

2,25*

avatar van deridder
4,0
Ik vind het een erg goede film van Lanthimos (beter dan Lobster).

De film gaat over een familie waarin de ouders de kinderen thuishouden. De ouders houden de kinderen thuis om de kids te beschermen tegen de invloeden van buiten. Maar ik denk dat de ouders de kinderen ook thuis houden omdat ze hen kind willen houden. De ouders vinden het zo fijn om kinderen te hebben dat ze de kids niet kunnen loslaten. De ouders doen er alles aan om hen te behouden.

Maar omdat de ouders zo graag de kinderen beschermen tegen de wereld, beginnen ze juist de kinderen zelf te indoctrineren. Ze doen er alles aan om ervoor te zorgen dat de kinderen niet weglopen. Ze indoctrineren de kinderen vooral door hun wereldbeeld te bepalen. Zo vallen vliegtuigen in de tuin en zo is de kat een verschrikkelijk wezen dat de mensen kwaad willen doen.

Daarnaast leren de kinderen verschillende betekenissen van verschillende woorden. Zo betekent 'zombie' een 'gele bloem in de tuin'. Wittgenstein zei: de grenzen van mijn taal zijn de grenzen van de wereld. Als dit zo is, dan zijn de kinderen weerloos t.a.v. de ouders. De ouders bepalen de taal van het kind, en zodoende kan de kind niet anders denken dan in de taal van zijn ouders. Ze zijn gedoemd om voor altijd kind te blijven.

Dat indoctrinatie bepaald wordt door de taal is een idee met een lange traditie. Bv. in 1984 wordt de protagonist aangeleerd dat 2+3, 7 is. Dit geeft stof tot denken: in hoeverre kunnen we geïndoctrineerd worden? Kunnen mensen met de juiste opvoeding, alles geloven? Zijn uiteindelijk al onze gedachtes gedetermineerd door onze ouders, opvoeding, en andere invloeden?

De film geeft een dubbelzinnig antwoord. Aan de ene kant, de indoctrinatie van de ouders gaat heel ver. De kinderen geloven werkelijk dat vliegtuigen in de lucht speelgoed zijn. Ze geloven dat de moeder een hond kan baren. En ze geloven dat de grond buiten het huis dodelijk is. Maar, aan de andere kant, zijn er grenzen aan de indoctrinatie:

Allereerst, de seksualiteit. De kinderen worden meer en meer seksuele wezens. De ouders probeerden dit op te lossen door de zoon naar bed te laten gaan met een vrouw van buiten af. Maar ook de zusjes worden seksueel meer actief. Ze beginnen spelletjes te spelen, ze beginnen elkaar "te likken", etc. De wil naar seks, intimiteit en romantische liefde kan zelfs de taal niet temmen.

Ten tweede, uiteindelijk kan je de kinderen niet afschemeren v/d buitenwereld. De dochter krijgt een film te pakken en krijgt zo alsnog de invloed van pop culture mee. Dit deed mij erg denken aan de refo-scholen bij mij in Gouda. De kinderen van de refo-scholen waren altijd het aller-gekst: straalbezopen in de stad, seks in steegjes, etc. Degenen die het vaakst te horen krijgen dat seks en drank zondes zijn, doen het het meest! Waarom in vredesnaam? Het antwoord is: Refo kinderen worden niet voorbereid. Als je ouders overal categorisch NEE op zeggen dan leer je geen maat te houden. En zo is het ook in deze film, de dochter ziet een film en raakt volledig verward. Ze is niet voorbereid om films te relativeren, en valt zo in de ban van seks en geweld.

Tot slot, iets van binnen raakt rusteloos. Ik denk dat de kinderen duidelijk weten dat er iets mis is, maar ze kunnen er geen woorden aan geven. Hun taal is reeds al dichtgetimmerd door de ouders. Maar het gevoel is duidelijk daar. Ze zijn verveeld en proberen maar spelletjes te spelen. Ze zijn natuurlijk verveeld omdat ze weten van binnen dat er iets niet klopt. Dat ze het huis moeten verlaten, dat ze hun eigen wereld moeten bouwen, hun eigen taal. Dit is ook goed te zien in de dans-scene. Ze voelen zich vervreemd, en ze willen diep van binnen naar buiten breken. Maar hoe?

avatar van El ralpho
3,5
Huisarrest

Tijdens het eerste half uur was ik nog sterk geneigd deze psychologische drama/thriller af te zetten omdat hij mij veel te vaag en traag aandeed. Achteraf bleek het een geval te zijn van in moeten komen, want naarmate de speelduur vordert werd ik steeds meer in de bizarre leefwereld van dit Griekse gezin gezogen. Al snel deed het verhaal mij sterk denken aan het spookgezin dat ontdekt werd op een boerderij in Ruinerworld hier in Nederland, om en nabij een jaar geleden. Hoewel hier inmiddels veel over bekend geworden is, is het nog steeds een raadsel wat zich hier allemaal precies heeft afgespeeld.

Dogtooth geeft een inkijkje binnen een vergelijkbare situatie, en laat zien wat voor een impact een op zijn zachtst gezegd controversiële opvoeding op inmiddels grootgebrachte kinderen kan hebben. Een opvoeding waarin de ouders - die beiden wel meer dan een steekje los hebben zitten- een geheel eigen leefwereld voor hun kinderen hebben gecreëerd, zonder dat deze ooit een stap buiten hun eigen achtertuin hebben gezet. Zonder invloed van buitenaf is zo'n eigen realiteit die gecreëerd kan worden eigenlijk heel beangstigend, en het laat ook goed zien hoe groot de impact van ouders op opgroeiende kinderen kan zijn. Het resultaat is even bizar als fascinerend, zeker wanneer de 'kinderen' steeds meer op zoek gaan naar invloeden van buitenaf.


3,5*

Gast
geplaatst: vandaag om 08:47 uur

geplaatst: vandaag om 08:47 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.