Kynodontas (2009)

Het verbaast me telkens weer dat de meeste mensen films bekritiseren omdat ze niet 'geloofwaardig' genoeg zijn, of omdat ze bepaalde handelingen van personen in de film niet normaal vinden. Die mensen vergeten geloof ik dat wat doorgaans voor 'normaal' wordt aangezien in films, eigenlijk heel overdreven en onrealistisch is. Film is een overdrijving van de werkelijkheid, en kan tevens ook spelen met de werkelijkheid. Dat laatste is wat deze film doet. Mede hierdoor komt de film wat kil en afstandelijk over, een soort absurd toneelstuk.

De grap is natuurlijk dat het voor de kinderen heel normaal is, zij weten niet beter. Net zoals wij als publiek niet beter weten dan wat 'normaal' voor ons is.

Met verbazing naar deze film zitten kijken. Weird gezin waarbij de ouders de kinderen totaal afgericht hebben, bijna letterlijk getuige de blafscene. Uiteindelijk nog best aardig maar hij kroop niet onderhuids ofzo

Genomineerd voor de Oscar voor best Foreign Language Film. Maakt absoluut geen kans om hem te winnen, maar toch leuk dat zo'n absurde film erkent wordt door de Academy.

Ik gun het deze film alvast van harte, zonder de andere genomineerden te hebben gezien!

Of juist niet, vanwege de commercie die films soms ten deel valt als ze een Oscar winnen....

Boeiende film. Ik was wel weg van het mooie, functionele camerawerk; merendeels statische shots en vooral in het begin datgene waar de scene (mede) om draait buiten beeld gelaten. Werkt goed als vertaling van het klinische, gecontroleerde milieu waar ze in leven en het bewust onthouden van (belangrijke) informatie. Hoe verder de film vordert, hoe meer er tracking shots en handheld camerawerk om de hoek komen kijken.

Verder goed geschreven en vertolkte rollen. Emoties hebben zich onnatuurlijk ontwikkeld en uitingen daarvan zijn dus nogal afwijkend, maar dat wordt erg geloofwaardig en realistisch aandoend uitgebeeld. De vader is ook een vrij complex personage. In principe met goede bedoelingen z'n kids en vrouw afschermen van de harde buitenwereld, maar daarbij een compleet verkeerde aanpak hanterend natuurlijk.

4*

Ps. Prachtige poster trouwens

Een zeer sterk drama met een aangrijpend verhaal waar ik vol verbijstering naar gekeken heb.

Ik snap persoonlijk ook niet waarom 'komedie' als genre aanduiding wordt gebruikt aangezien er mijn inziens van humor totaal geen sprake is en dit misschien verkeerde verwachtingen schept. Waarschijnlijk heeft dit te maken met of je de film als fictie of als mogelijk waargebeurd ziet. Aangezien ik er van overtuig ben dat dit werkelijk gebeurd zijn de 'komische' scenes eerder pijnlijk en triest dan dat het een glimlach veroorzaakte.

De film is op een dergelijke afstandelijke manier gefilmd dat het aanvoelt als een kleine geïsoleerde gemeenschap, waarin de kinderen een knappe hoofdrol spelen. Ze laten op sterke wijze zien wat de denk- en werkwijze van de ouders is wat betreft opvoeding en hoe ver ze gaan in het beschermen van hun zo geliefde kinderen.

Een onderdeel van de opvoeding is om de zoon met zijn seksuele driften te helpen door Christina in te huren. Zij heeft als enige buitenstaander contact met de kinderen maar lijkt de situatie wel best te vinden en maakt er probeert er zelfs haar voordeel uit te halen.

Het haast abstracte leven van het gezin wordt met een aantal sterke en behoorlijk expliciete scenes doorbroken, wat de film alleen nog maar schrijnende maken dan het al is. Het einde is indrukwekkend en in lijn met het verhaal.

Erg goed.

4*

Erg aparte film. We krijgen als kijker een inkijkje in een gezin waarin de ouders hun kinderen van ergens in de twintig totaal geïsoleerd hebben opgevoed, en je zit dan vooral te kijken naar al het vreemde gedrag van de kinderen en de onzin die de ouders hun kinderen meegeven, vooral de vader dan. Sommige scènes werken door de absurdheid op de lachspieren, anderen zijn opeens weer schokkend of geweldaddig. Zoals al is opgemerkt komen die geweldsuitbarstingen altijd totaal onverwacht (al zag ik die laatste scène bij de spiegel dan wel weer aankomen), waardoor ze meer impact hebben.

Je vraagt je af wat de boodschap van de film is en het doel van de ouders (vader). Mijn theorie is dat de film vooral wil uitbeelden hoe je iemands persoonlijkheid nogal kunt "kneden" met diens opvoeding en referentiekader, en daarnaast hoe sommige mensen honger hebben naar macht of juist onderwerping (de moeder). Daar komt ook de metafoor in beeld van de hond en zijn baasje. Bij de hondentrainer of wat het ook is wordt aan de vader uitgelegd hoe de hond helemaal getraind kan worden zoals je zelf wilt.]

Lekker kil verfilmd trouwens ook (en zonder soundtrack), met soms opvallend camerawerk waarbij dingen buiten beeld gebeuren. Waar veel anderen misschien moeite hadden met het einde had ik er juist geen problemen mee. Vind het ook wel aardig dat er meerdere lagen en verwijzingen in de film kijken te zitten. Daardoor is de film misschien wel echt geniaal en nog wat complexer dan ik dacht. Maar ik vond de film toch niet zo geslaagd dat ik een echt hoog cijfer ga geven. De geijkte paden hoeven voor mij niet bewandeld te worden, maar vond het toch allemaal wat te fragmentarisch en meer ogen als een uitgebeeld fictioneel experiment. Het script had best wat beter gekund. 3.0*

Dogtooth heeft een leuk concept dat uitstekend uitgewerkt wordt. Ik hou wel van het surrealisme dat hier te zien is. Buñuel zou er trots op zijn geweest. Hoogtepunten zijn voor mij de woorden met een andere betekenis, de kat en vooral dat gekke dansje. Dit is ook zwarte humor op zijn best, want ondanks dat het allemaal zeer grappig is wekt het ook een verontrustend gevoel op. Echt gemakkelijk kijk je er niet naar. Het knappe is dat ik me nog best kon voorstellen dat de psychologie van de personages zich werkelijk zo ontwikkeld zou hebben met zo'n opvoeding (niet dat ik deze stelling ergens op zou kunnen staven). Lanthimos is duidelijk een groot talent, waarvan ik benieuwd ben wat hij in de toekomst brengt.

Wel jammer dat hij koos voor een standaard open einde. Ooit vond ik het nog wel briljant als de regisseur eindigde met een vraag over een concrete gebeurtenis, zoals hier de vraag of de meid in de auto het overleeft of niet, maar intussen ken ik dergelijke eindes wel. Hier is het nog een extra zwaktebod. De belangrijkste vraag die mij prikkelde in de film is wat er zou gebeuren als een van de kinderen wel in de buitenwereld terecht zou komen en de vraag die Lanthimos er voor in de plaats legt is niet half zo prikkelend. Als hij dan toch een open einde wilde had hij beter kunnen kiezen voor bijvoorbeeld een scène waarin de dochter door het hek glipt en in de nacht verdwijnt, zonder dat we zien wat er met haar verder gebeurt. Ook niet origineel, maar toepasselijker.

Niettemin is dit een fijn staaltje surrealisme en toch wel een film die gezien moet worden.
4*

Komedie is toch echt niet het juiste genre, dit is een heel duistere film waar niet het minste lachje bij past - en dat zeg ik niet alleen politiek correct achteraf, ik vond het tijdens het kijken ook al niet leuk.

Ongeloofwaardig zal ik het verhaal niet noemen - je hoeft het nieuws maar aan te zetten en nog veel ergere absurditeiten komen langs. Zorgvuldig uitgewerkt is het basisgegeven zeker wel - tot in de kleinste details zelfs. Goed geacteerd wordt er ook, zonder opvallende uitschieters of tegenvallers doet de hele cast bewonderenswaardig werk. Het camerawerk maakt op mij dan wat minder indruk, ik vind het vooral lelijk en amateuristisch, maar wat gezegd wordt dat het past bij het verhaal vind ik wel herkenbaar.

Maar er zijn toch wel wat kritiekpuntjes mogelijk op het verhaal... Een open einde kan op zich best, maar in dit geval is het volgens mij toch echt een te makkelijke uitweg. Waarom niet een open einde met dat het meiske verward om zich heen kijkt voor de fabriek? En dat Christina geen verhaal komt halen nadat Pa haar met haar eigen videorecorder op haar kop gemept heeft - het komt over alsof er te hardhandig geedit is, of dat het geld op was voordat de opnames klaar waren.

Opgeteld vind ik dit geen fijne film. Eigenlijk vind ik 'm te naar voor woorden. Laat ik het dan maar een lamp film noemen. En dat is het dan wel - meer woorden ga ik er maar niet aan vuil maken.

Aardig bizar filmpje inderdaad, dat uit een geweldig concept toch net niet helemaal alle potentie haalt.

Het eerste halfuur vond ik zelfs nog redelijk moeizaam, eigenlijk is het omslagpunt als de zoon die kat aanvalt met een heggenschaar. Een van de beste scenes uit de films, waarna er toch wel een hele hoop goede scenes volgen. Maakt het tot een uitermate vermakelijke film verder, waar de kille sfeer uitermate goed past in het concept. Ik hou wel van dit soort rare filmpjes zonder al te veel plot of opgeblazen emoties. Het einde is wat mij betreft dan ook bijna onvermijdelijk, een meer gesloten eind had nou juist alle kracht van het concept teniet gedaan. Een Visitor Q spookt zo hier en daar wel door het hoofd, maar hier werkt het toch oneindig veel beter en is het daadwerkelijk humoristisch op bepaalde momenten.

Dat ik voorlopig niet verder kon dan 3.5* heeft er mee te maken dat het voor mijn gevoel nog wel bevreemender en surrealistischer had gekund. Toch jammer want -zoals ik al zei- het script biedt er denk ik alle ruimte voor.

3.5* dus, maar met kans op verhoging.

Geweldige film. Totaal onverwacht een topfavoriet erbij. Gebeurt niet vaak, dit soort cadeautjes.

Dogtooth is een absurdistische vertelling die heel zorgvuldig wordt opgebouwd tot een bizar verhaal met intrigerende karakters.

De satire is meesterlijk in zijn subtiliteit. Ik heb continu in een deuk gelegen, en me geen moment verveeld. Vind het gek dat ik hierboven in veel reacties lees over een moeizaam of traag verloop.

Ik vond 'm juist voorbij vliegen, zeker voor een arthouse film.

Mooie, zeer bijzondere en symbolische film over de hedendaagse samenleving. Ik had het vroeger wel vaak in mijn hoofd, waarom een woord precies dat woord is. Wie bepaalt dit, en waarom noemen we bijvoorbeeld een kraan geen stoel? Heerlijk om een klein stukje hiervan terug te zien in de film, het wordt bijna beangstigend realistisch gespeeld en daarom zie ik zowel de humor als de ernst ervan in. Het hele concept vindt ik gewoon geniaal bedacht, er zullen vast wel soortgelijke films bestaan, maar die heb ik nog niet kunnen meemaken, vandaar mijn enthousiasme over deze film. De symboliek ligt hem denk ik in de vader, als een soort dictator gaat hij te werk, moeder als leiding die meehelpt, en de kinderen als het slachtoffer aka burgerij. Het stempelt natuurlijk de belachelijkheid van angst, controle en macht, en dat vond ik wel sterk naar voren komen, maar alsnog wel heel erg mooi gegeven. De film maakt veel indruk op je, is naast het verhaal ook genietbaar, grappig, mooi gefilmd en buitengewoon goed geacteerd. Zeker een aanrader! 3,5 ster voor nu. Niet zo enthousiast over het open einde.

Dogtooth laat zien hoe ver je kan gaan door je kinderen af te schermen van de buitenwereld en wat de gevolgen zijn als je opgroeit in een dergelijke cocon. Een pracht gegeven dat ideaal is voor een film en zowel hilarische als confronterende scènes oplevert. Maar het meest interessante deel hiervan is net weg gelaten. De confrontatie met die buitenwereld en vooral hoe het instinct van de mens met drijvende gevoelens als nieuwsgierigheid, avontuur en sex, de overhand nemen op afgebakende lijntjes. Het verzelfstandigen als het ware. Daardoor voelt de film aan als een lekker menu op een restaurant waarbij de ober je bord tijdens het eten wegneemt zonder dat je echt heb kunnen proeven.

Interessante film over filosofisch vraagstuken: wat is de werkelijkheid en wie bepaalt die? Zijn we werkelijk vrij in onze ideeen, en morele overtuiging?

De vader als een soort God die het leven creeert voor zijn kinderen en bepaalt wat goed of kwaad is. Die vormen en eigenschappen bepaalt.

Wat ik alleen mis is de motivatie van die ouders; is het uit oprechte liefde om hun kinderen te beschermen tegen de slechte buitenwereld? Is het uit controledrang, of puur sadisme?

De achterliggende filosofie is van belang omdat daar deze situatie op gebouwd is. De vader wijst de buitenwereld af, maar welke wereld zet hij daar tegenover en waarom?

Het blijft vaag en daardoor vind ik de film wat aan de oppervlakte blijven.

Geen film voor mensen die graag antwoorden op de gestelde vragen krijgen! Zelf had ik toch ook graag geweten wat er na het eind komt, toen werd de film eigenlijk pas interessant. Ik heb me alles bij elkaar wel vermaakt met de Scandinavisch-aandoende humor en manier van filmmaken.

Je weet dat dit Grieks is?

Hij zegt toch alleen maar; "Scandinavisch-aandoende"....

Een zombie is een klein geel bloemetje.
In het dagelijks leven van een gezin dat de kinderen radicaal beschermd opvoedt, is bovenstaande een juiste bewering. De film bevat nogal wat absurditeiten en bizarre en perverse situaties. De dansscène vind ik mooi, het passioneel danswerk is de opmaat voor een doorbraak die eigenlijk al dansend plaatsvindt in het hoofd van Bruce. Best interessante film waaraan je naar hartenlust thema's kunt verbinden.

Redelijk Griekse dramafilm...
Maar geen komedie... maar wel even erotiek...
Niet te geloven, het lijkt wel gevangenishuis...
Maar belachelijk dat drie kinderen moesten regeling binnen blijven...
Laatste slot volgens mij is ze overleden in haar ouders auto,
volgens mij 't komt door de incest...
De rest prima acteerwerk...

The film won the Prix Un Certain Regard at the 2009 Cannes Film Festival and was nominated for Best Foreign Language Film at the 83rd Academy Awards.

Gelukkig...

Intigerende film over een echtpaar dat zijn kinderen opvoedt als honden die nogal ongemakkelijk kijkt, bij sommige scenes schoot ik in de lach maar in de context waren die scenes juist ook weer erg triest. Verrassend dat hij genomineerd was voor een Oscar.

Deed me denken aan het werk van Haneke en Seidl.

Intrigerende flim met een paar memorable (dans) scenes, schuwt de realiteit niet en geeft genoeg stof tot nadenken. Voor dit soort films houdt ik m'n abbonnement op Film1 aan.

Wat een bizarre maar ook wel bijzondere film was dit. De kinderen vond ik wel bijzonder naïef zeker op die leeftijd. Verder zitten er best veel explicite erotische/pornografische (inclusief incest) momenten in en de film is soms ook best grof. De dancescene op het einde is geweldig humoristisch en de broer blijft gewoon maar hetzelfde deuntje spelen op de gitaar

Ik dacht overigens dat dit een Spaanse film was maar het blijkt een Griekse film (op zijn Grieks kwam er wel niet in voor ) te zijn.

Intrigerende film met een paar memorable (dans) scenes, schuwt de realiteit niet en geeft genoeg stof tot nadenken. Voor dit soort films hou ik m'n abbonnement op Film1 aan.

Prima film. Alleen zie ik dit soort films liever wat rouwer.

3*

Rauwer

Geen lichte kost en een haast zonderling experiment, dit fascinerende, bedaarde, gevoelloze, onbeschaamde, trieste, provocerende, ziekelijke, wrang humoristische verhaal waarin zonder enig mededogen, autoriteit, fascisme en dictatuur op een goudschaaltje lijkt te worden gelegd en afgewogen. En dat alles zonder ogenschijnlijke emotie. Deze voor een Oscar genomineerde film moet voor het nodige opzien gebaard hebben. Zowel de regie en het acteren zijn beoogd afstandelijk. Verbijsterend goede film.