Kynodontas (2009)

Dogtooth heeft een zeer interessant uitgangspunt. Zo een waardoor de film meteen de aandacht trekt. Het knappe is dat dat uitgangspunt ondanks bizarre en controversiele scenes vrij geloofwaardig wordt uitgewerkt en voor ongemakkelijk grappige scenes zorgt.

De film heeft echter ook een mankement dat ik 'm vrij zwaar aanreken. Dramatische uitwerking van het gegeven gaat de film namelijk uit de weg. Na een flinke klap op haar hoofd verdwijnt de buitenstaande prostituee uit beeld. En hoewel ik vaak voor open eindes te porren ben vind ik het hier ècht een zwaktebod.. Weergeven van een prikkelend idee is hier niet genoeg.

3.0*

Deed mij vooral denken aan de films van Haneke en Ulrich Seidl, met als grootste verschil dat die films gek genoeg veel zwaarder op de maag liggen dan Dogtooth.

De film kent een fantastisch gegeven, waar een stel briljante vondsten uit voort zijn gekomen. En ondanks dat er eigenlijk bizar weinig ontwikkeling inzit, gaat de film eigenlijk nooit kabbelen, doordat deze vondsten keer op keer fris binnen komen.

Helaas had ook ik het grootste probleem bij het einde, dat ook op mij nogal flauw en makkelijk overkwam. Wel tot op heden één van de meest bizarre films van het festival -op Trash Humpers na.

4*

Inderdaad een fantastisch uitgangspunt, dat ook erg leuk wordt weergegeven. Maar ergens is Dogtooth ook een vreemde film. Lanthimos zet namelijk allerlei deuren open naar een bijtende en nare film a la Haneke of von Trier, maar gaat die aanvankelijk helemaal niet in. De uitwerking is dan ook meer die van een komedie, wat nogal contrasteert met de verontrustende uitgangssituatie.

Wanneer er tegen het einde toch een hoop nare situaties zich voordoen, blijft dat eigenlijk relatief luchtig en komt het niet zo hard aan, mede de komische sfeer die er de hele tijd was. Zelfs zo'n scène waar een broer met zijn zus naar bed gaat, komt niet heel erg naar over. Het is dan ook niet een film die het van het drama moet hebben. Is dat erg? Niet meteen, maar de komische uitwerking maakt het project wel wat minder ambitieus, waardoor hij van mij ook een gemiddeld goede waardering krijgt. Maar toch een fijne film!

Deze film vanavond in Lux in Nijmegen gezien en ik kan zeggen dat ik dit een van de meest bizarre en verontrustende films vond die ik ooit gezien heb en die ook nog lang door mijn hoofd zal blijven spoken. Nog nooit eerder een film gezien over een gezin dat mede als gevolg van een absurde opvoeding zo ontspoorde. De film had enkele zeer hilarische scènes die bij mij toch volledig verstomd werden door enkele keiharde en wrede scènes die in een horrorfilm niet zouden misstaan. De familieleden gingen niet bepaald zachtzinnig met elkaar om en de spelletjes waarmee de familieleden hun tijd doodden hadden nogal sadistische trekjes. Ik vond deze film daarom ook veel meer drama dan komedie. Het open einde vond ik fenominaal. Toen ineens de aftiteling begon was de zaal totaal verstomd. Je kon zelfs een speld horen vallen.
Ik zou eerlijk gezegd niet weten onder welke categorie ik deze film zou moeten plaatsen. Sommige absurde komische scènes deden mij nogal denken aan de films van Van Warmerdam, andere soms niet bepaald smakelijke scènes deden mij weer meer denken aan de films van Haneke, Von Trier en misschien ook Seidl. Al met al vond ik "Dogtooth" toch een zeer geslaagde film die vooral uitblonk in originaliteit en elke cliché ontweek maar volgens mij gezien het thema alleen voor een klein publiek is weggelegd. Aan filmliefhebbers die niet alleen maar hapklare brokken voorgeschoteld willen krijgen kan ik deze film niettemin van harte aanbevelen.

4,0*

Waarschijnlijk de slechtste film ooit gezien. Gezien in Plaza Futura en werd daar aangekondigd als een kruising tussen Monty Python en Jiskefet wat natuurlijk onzin is. Het is gewoon een Lars von Trier wannabee die de film Abel gezien heeft en daar beter niet een film van had kunnen maken. Als dit een van de dertig films is die je op het filmfestival is dan kan het nog wel maar in Plaza? Het viel me op dat er niet een keer gelachen werd door het publiek.

De film is bijzonder langdradig en er zit geen enkele ontwikkeling in het verhaal. Het idee mag dan grappig zijn maar dan moet het wel uitgewerkt worden!!!! Het verhaal beslaat ook maar een paar maanden van drie "kinderen" van rond de 25 of zo. Van het bronwater wordt het label afgescheurd maar van bijvoorbeeld de flessen wijn die in het rek staan weer niet. Waarom zoveel aandacht voor seks en geweld?

Ik heb toch wel errug genoten van deze film, maar dat zal vast mede door mijn redelijk aparte smaak komen. Ik vond vrijwel alle vondsten geniaal, heb veel gelachen en heb nergens gedacht dat het ongeloofwaardig werd.

Met name de scene dat de oudste door blijft dansen op de gitaarmuziek vond ik erg tragisch. Het kwam op mij zo hopeloos over, als een diehard katholiek waarvan zijn geloof is ontnomen. We lachen hierom maar in wezen zijn wij ook een beetje als die kinderen. We zijn redelijk volwassen maar wat weten wij nu eigenlijk? Er zijn nog steeds zoveel onzekerheden in de wereld en er zijn waarschijnlijk nog zoveel dingen die wij niet kunnen bevatten, die buiten ons staan. Wat zullen wij perhaps ooit tegenkomen op jupiter of noem maar op? Juist dat wij nu zo lacherig naar die kinderen kijken werkte op mij erg ironisch.

Misschien draaf ik een beetje door maar deze film heeft zeker impact op mij gemaakt. Het einde kon ik ook zeer goed in meekomen en je interpretatie hangt volgensmij beetje van je gemoedstoestand af.

Een prima hondenleven

Wie het langst een vinger onder de hete kraan kan houden. Wie het eerst weer bij bewustzijn komt na het snuiven aan een chemisch middeltje. Stickers verdienen met het zo lang mogelijk inhouden van je adem onder water. Geblinddoekt moeder vinden. Als ik aan je been lik, krijg ik dan je haarband?

Spelletjes in een leefwereld voortgekomen uit de onconventionele opvoedmethodes van vader en moeder, binnen de grenzen van een paar honderd vierkante meter. Een milieu met een eigen taal en cultuur, eigen normen en waarden, eigen waarheden en onwaarheden.

Technologie, geweld en seks zijn taboe. Waar dat onverhoopt toch aan de orde komt worden metaforen en synoniemen bedacht om de werkelijkheid te nuanceren of te verbloemen. Verlangens, behoeften en gevoelens worden getemperd en onderdrukt. Verdriet wordt toegeschreven aan de grote, boze buitenwereld.

Is dit dé ideale wereld om in op te groeien?

Best wel een briljant uitgangspunt voor Dogtooth. En met de uitwerking is ook niks mis. Vanaf het begin is het wel duidelijk dat er vanalles schort aan deze levensstijl. Maar dan alleen door onze wetenschap dat de boze buitenwereld niet zo donker is, als dat de ouders deze kinderen voorspiegelen. De kinderen lijken namelijk dik tevreden te zijn.

Ware het niet dat de buitenwereld toch binnendringt in deze gesloten gemeenschap, om de seksuele behoeften van zoonlief te bevredigen. Deze lijkt overigens zelf niet te weten dat het daar om draait. Dit gaat goed totdat de behoeftebevrediger zelf ook haar verlangens begint te krijgen en die probeert te halen bij de dochters. In ruil voor een lik aan het keybord en een paar films.

Rauwe scènes, de naïviteit van de kinderen, en de soms belachelijk verdraaïng van de werkelijkheid maken de film erg tragi-komisch. Genieten. Het acteerwerk van vooral de dochters is uitstekend. Veel stilte. Je van scène op scène laten verbazen door, en meevoeren met het verhaal. Heerlijke filmervaring. De stilte in de zaal aan het eind was geniaal.

Is dit dé ideale wereld om in op te groeien? Was dat de insteek van de ouders? Stond het geluk van de kinderen voorop? Of dat van hunzelf? We zullen het nooit weten.

Behoorlijk aparte en absurde film die toch wel vermakelijk en komisch was.

Ik heb in principe weinig met dit soort films die kennelijk willen schockeren, maar in tegenstelling to bijvoorbeeld iets als dat dommige Bizita Q of zo, werd je hier toch wel meegetrokken in het verontrustende wereldje en was het met name filmisch veel interessanter en beter.
Zo'n scene als dat ze haar tand voor de spiegel er uit staat te slaan... wow.

Vooral een erg fascinerend experimentje, waar ik inhoudelijk dan helaas niet echt veel mee kan.

Bizarre, nogal verontrustende film met een origineel uitgangspunt. Helaas wordt het nergens echt duidelijk wat de bedoeling van de ouders is. De kille, afstandelijke benadering van het geheel doet een beetje denken aan het werk van regisseur Michael Haneke, maar hierdoor is het moeilijk mee te leven met de personages. De plotselinge uitbarstingen van extreem geweld liggen ook wat zwaar op de maag, net als de scenes van expliciete incestueuze seks. Het is uiteindelijk een wat statische film geworden, interessant maar nogal vervreemdend.

Een kruising tussen van Warmerdam-humor en Haneke-bizarness, zoiets moet je bij deze film verwachten, maar dan anders. Gisteravond gezien, nog steeds geen idee wat ik hier nou mee moet. De film gaat behoorlijk ver, en laat de kijker bijna versteend achter. Normaal ervaar ik zoiets als positief, maar bij Dogtooth weet ik het nog niet. Het gelach bij deze film was zenuwachtig, zeker 10 mensen zijn halverwege uit de zaal gelopen. Zeer ongemakkelijke incest- en geweldscénes maken van Dogtooth een zeer bijzondere, originele film. Maar niet alleen die scénes... de hele film is weird. Nog nooit zoveel moeite gehad om een cijfer te geven....

Prima verhaal maar niet goed uitgewerkt het open einde van de film hou ik al helemaal niet van.

Een hele aparte kijk ervaring die zeker niet voor iedere kijker geschikt zou zijn.
Het gezin wordt op een rustige manier in beeld gebracht en je hebt als kijker tijd genoeg om je in te leven in het verhaal.
Sommige scenes waren erg hard en gedurfd, denk bijvoorbeeld aan de scene met de kat of het meisje wat op haar hoofd wordt geslagen met een videorecorder!
Deze film komt akelig echt bij de harde werkelijkheid, het idee dat er dit soort gezinnen bestaan is eigenlijk te gek voor woorden.

Dogtooth heeft dus zeker indruk op me gemaakt. Het einde vond ik zoals velen andere op MM een beetje te makkelijk, maar door dat de rest van de film erg indrukwekkend en realistisch was zie ik het einde niet als een te groot minpunt.

4 sterren.

Grote lamp, wat een film...

Je kan er om lachen, geil van worden, de wenkbrauwen fronsen, kwaad worden, de hele zwik zeg maar, maar bovenal is dit een erg (be)vreemde(nde) kijkervaring.

Sowieso vanuit visueel opzicht erg mooi gefilmd, maar 't is vooral het verhaal en de gebeurtenissen die de hoofdpersonages ondergaan die de aandacht trekken.

Tot ruim in de film was ik oprecht overtuigd van de goede bedoelingen van de ouders. Toegegeven, ze zijn zo gek als een achterdeur en compleet van de pot gerukt maar uiteindelijk zit er nog wel een reden achter: ze willen hun kindjes beschermen tegen de boze buitenwereld. Ze doen dit alleen op een wat vreemde manier, maar uit liefde voor hun kinderen, dacht ik... Tot papa doodleuk tegen mama zegt dat het misschien beter zou zijn om de oudste dochter als seksspeeltje voor haar broer te laten fungeren...

Tja, de toon wordt dan toch wat zwaarder. Tuurlijk, die ouders, en vooral die vader, zijn mafketels, maar nu worden het gevaarlijke mafketels...

Film pakt bij momenten - haast uit het niets - erg gewelddadig uit. Had ik niet meteen verwacht en die plotse uitbarstingen van geweld komen dan ook als een mokerslag, je ziet ze gewoon niet aankomen.

UIteindelijk is het duidelijk dat de oudste dochter zo snel mogelijk en met alle mogelijke middelen het huis uit wil, wat haar uiteindelijk ook lukt, zij het dat ze er geen plezier aan gehad heeft.

Speciale film die me erg goed bevallen is.

Bizzare film met een aantal schokkende momenten waarin een vader en moeder hun drie volwassen kinderen wel heel beschermend opvoeden (lees: geheel afgesloten van de buitenwereld). Het statische cameragebruik en de droog-komische dialogen versterken de vreemde toon van de film. Een aantal pornografische beelden en plotselinge uitbarstingen van geweld kunnen zeker als aanstootgevend ervaren worden. Dus als je snel aanstoot neemt aan dit soort beelden, kun je deze film beter links laten liggen. Zo niet, dan wordt je getracteerd op een vrij absurd wereldje waarin deze film zich afspeelt.

Meh, niet he-le-maal mijn ding deze film / humor, al zaten er best een aantal totaal bizarre en grappige momenten in; ''Bruce, Bruuuce!''. Maar oké, ik kon er wél om lachen, terwijl die scéne dat één van die meiden haar eigen tand eruit ramt met dat gewicht best keihard aankwam. Indrukwekkend.

Voor de rest leunt de film echt regelmatig tegen het onnozele / debiele aan, op een manier die mij niet altijd helemaal kon bekoren. Kynodontas kent best een aantal leuke vondsten, maar het geheel is niet veel meer dan een aantal losstaande scénes die aan elkaar gebreid zijn. Althans, zo voelde het.

Een beetje onevenwichtig; zo'n dansscéne bevalt me totaal niet, terwijl de moord op de kat (het allergevaarlijkste dier ter wereld!) wel weer positief inslaat. Veel zwarte humor en daar hou ik absoluut van, alleen slaagt deze film daar voor mij niet altijd in. En ja, wat willen die ouders nou eigenlijk?

Bah, nare film, en overschatte hype. Het concept mag dan aardig zijn, en 's regisseurs fantasie groot, maar dit had voor mij geen amusementswaarde. Alleen gelachen bij die scene met de kat, maar meer dan een film over ontaarding was dit wat mij betreft zelf een ontaarde film. Er wordt te makkelijk geprobeerd te scoren met absurde scenes. Nogmaals, die zijn wellicht goed bedacht, maar het blijft shockeren om het shockeren. Dit met Haneke vergelijken is echt onzin, als hij shockeert heeft dat veel en veel meer diepgang in de confrontatie.

Goede film. Verrassend. Hetzelfde idee als "The Village", maar dan in het klein, letterlijk maar ook qua budget, vormgeving enz..
Deze vind ik wel wat beter, juist daardoor waarschijnlijk. Al had het allemaal wat meer uitgewerkt mogen/kunnen worden. Dat heeft ook met het budget te maken natuurlijk.

Het is een bizarre setting, en je komt er gaandeweg pas achter hoe de vork in de steel zit. Je kunt van hieruit terugdenken dat het waarschijnlijk vrij onschuldig begonnen is, en met goede bedoelingen. Ouders die hun kinderen willen beschermen tegen de boze buitenwereld, Het zal aanvankelijk vrij onschuldig begonnen zijn, maar langzamerhand, naarmate de kinderen ouder werden steeds onfrissere vormen is gaan aannemen.

Boeiende film. Ik was wel weg van het mooie, functionele camerawerk; merendeels statische shots en vooral in het begin datgene waar de scene (mede) om draait buiten beeld gelaten. Werkt goed als vertaling van het klinische, gecontroleerde milieu waar ze in leven en het bewust onthouden van (belangrijke) informatie. Hoe verder de film vordert, hoe meer er tracking shots en handheld camerawerk om de hoek komen kijken.

Verder goed geschreven en vertolkte rollen. Emoties hebben zich onnatuurlijk ontwikkeld en uitingen daarvan zijn dus nogal afwijkend, maar dat wordt erg geloofwaardig en realistisch aandoend uitgebeeld. De vader is ook een vrij complex personage. In principe met goede bedoelingen z'n kids en vrouw afschermen van de harde buitenwereld, maar daarbij een compleet verkeerde aanpak hanterend natuurlijk.

4*

Ps. Prachtige poster trouwens

Een zeer sterk drama met een aangrijpend verhaal waar ik vol verbijstering naar gekeken heb.

Ik snap persoonlijk ook niet waarom 'komedie' als genre aanduiding wordt gebruikt aangezien er mijn inziens van humor totaal geen sprake is en dit misschien verkeerde verwachtingen schept. Waarschijnlijk heeft dit te maken met of je de film als fictie of als mogelijk waargebeurd ziet. Aangezien ik er van overtuig ben dat dit werkelijk gebeurd zijn de 'komische' scenes eerder pijnlijk en triest dan dat het een glimlach veroorzaakte.

De film is op een dergelijke afstandelijke manier gefilmd dat het aanvoelt als een kleine geïsoleerde gemeenschap, waarin de kinderen een knappe hoofdrol spelen. Ze laten op sterke wijze zien wat de denk- en werkwijze van de ouders is wat betreft opvoeding en hoe ver ze gaan in het beschermen van hun zo geliefde kinderen.

Een onderdeel van de opvoeding is om de zoon met zijn seksuele driften te helpen door Christina in te huren. Zij heeft als enige buitenstaander contact met de kinderen maar lijkt de situatie wel best te vinden en maakt er probeert er zelfs haar voordeel uit te halen.

Het haast abstracte leven van het gezin wordt met een aantal sterke en behoorlijk expliciete scenes doorbroken, wat de film alleen nog maar schrijnende maken dan het al is. Het einde is indrukwekkend en in lijn met het verhaal.

Erg goed.

4*

Dogtooth heeft een leuk concept dat uitstekend uitgewerkt wordt. Ik hou wel van het surrealisme dat hier te zien is. Buñuel zou er trots op zijn geweest. Hoogtepunten zijn voor mij de woorden met een andere betekenis, de kat en vooral dat gekke dansje. Dit is ook zwarte humor op zijn best, want ondanks dat het allemaal zeer grappig is wekt het ook een verontrustend gevoel op. Echt gemakkelijk kijk je er niet naar. Het knappe is dat ik me nog best kon voorstellen dat de psychologie van de personages zich werkelijk zo ontwikkeld zou hebben met zo'n opvoeding (niet dat ik deze stelling ergens op zou kunnen staven). Lanthimos is duidelijk een groot talent, waarvan ik benieuwd ben wat hij in de toekomst brengt.

Wel jammer dat hij koos voor een standaard open einde. Ooit vond ik het nog wel briljant als de regisseur eindigde met een vraag over een concrete gebeurtenis, zoals hier de vraag of de meid in de auto het overleeft of niet, maar intussen ken ik dergelijke eindes wel. Hier is het nog een extra zwaktebod. De belangrijkste vraag die mij prikkelde in de film is wat er zou gebeuren als een van de kinderen wel in de buitenwereld terecht zou komen en de vraag die Lanthimos er voor in de plaats legt is niet half zo prikkelend. Als hij dan toch een open einde wilde had hij beter kunnen kiezen voor bijvoorbeeld een scène waarin de dochter door het hek glipt en in de nacht verdwijnt, zonder dat we zien wat er met haar verder gebeurt. Ook niet origineel, maar toepasselijker.

Niettemin is dit een fijn staaltje surrealisme en toch wel een film die gezien moet worden.
4*

Komedie is toch echt niet het juiste genre, dit is een heel duistere film waar niet het minste lachje bij past - en dat zeg ik niet alleen politiek correct achteraf, ik vond het tijdens het kijken ook al niet leuk.

Ongeloofwaardig zal ik het verhaal niet noemen - je hoeft het nieuws maar aan te zetten en nog veel ergere absurditeiten komen langs. Zorgvuldig uitgewerkt is het basisgegeven zeker wel - tot in de kleinste details zelfs. Goed geacteerd wordt er ook, zonder opvallende uitschieters of tegenvallers doet de hele cast bewonderenswaardig werk. Het camerawerk maakt op mij dan wat minder indruk, ik vind het vooral lelijk en amateuristisch, maar wat gezegd wordt dat het past bij het verhaal vind ik wel herkenbaar.

Maar er zijn toch wel wat kritiekpuntjes mogelijk op het verhaal... Een open einde kan op zich best, maar in dit geval is het volgens mij toch echt een te makkelijke uitweg. Waarom niet een open einde met dat het meiske verward om zich heen kijkt voor de fabriek? En dat Christina geen verhaal komt halen nadat Pa haar met haar eigen videorecorder op haar kop gemept heeft - het komt over alsof er te hardhandig geedit is, of dat het geld op was voordat de opnames klaar waren.

Opgeteld vind ik dit geen fijne film. Eigenlijk vind ik 'm te naar voor woorden. Laat ik het dan maar een lamp film noemen. En dat is het dan wel - meer woorden ga ik er maar niet aan vuil maken.

Aardig bizar filmpje inderdaad, dat uit een geweldig concept toch net niet helemaal alle potentie haalt.

Het eerste halfuur vond ik zelfs nog redelijk moeizaam, eigenlijk is het omslagpunt als de zoon die kat aanvalt met een heggenschaar. Een van de beste scenes uit de films, waarna er toch wel een hele hoop goede scenes volgen. Maakt het tot een uitermate vermakelijke film verder, waar de kille sfeer uitermate goed past in het concept. Ik hou wel van dit soort rare filmpjes zonder al te veel plot of opgeblazen emoties. Het einde is wat mij betreft dan ook bijna onvermijdelijk, een meer gesloten eind had nou juist alle kracht van het concept teniet gedaan. Een Visitor Q spookt zo hier en daar wel door het hoofd, maar hier werkt het toch oneindig veel beter en is het daadwerkelijk humoristisch op bepaalde momenten.

Dat ik voorlopig niet verder kon dan 3.5* heeft er mee te maken dat het voor mijn gevoel nog wel bevreemender en surrealistischer had gekund. Toch jammer want -zoals ik al zei- het script biedt er denk ik alle ruimte voor.

3.5* dus, maar met kans op verhoging.

Mooie, zeer bijzondere en symbolische film over de hedendaagse samenleving. Ik had het vroeger wel vaak in mijn hoofd, waarom een woord precies dat woord is. Wie bepaalt dit, en waarom noemen we bijvoorbeeld een kraan geen stoel? Heerlijk om een klein stukje hiervan terug te zien in de film, het wordt bijna beangstigend realistisch gespeeld en daarom zie ik zowel de humor als de ernst ervan in. Het hele concept vindt ik gewoon geniaal bedacht, er zullen vast wel soortgelijke films bestaan, maar die heb ik nog niet kunnen meemaken, vandaar mijn enthousiasme over deze film. De symboliek ligt hem denk ik in de vader, als een soort dictator gaat hij te werk, moeder als leiding die meehelpt, en de kinderen als het slachtoffer aka burgerij. Het stempelt natuurlijk de belachelijkheid van angst, controle en macht, en dat vond ik wel sterk naar voren komen, maar alsnog wel heel erg mooi gegeven. De film maakt veel indruk op je, is naast het verhaal ook genietbaar, grappig, mooi gefilmd en buitengewoon goed geacteerd. Zeker een aanrader! 3,5 ster voor nu. Niet zo enthousiast over het open einde.

Dogtooth laat zien hoe ver je kan gaan door je kinderen af te schermen van de buitenwereld en wat de gevolgen zijn als je opgroeit in een dergelijke cocon. Een pracht gegeven dat ideaal is voor een film en zowel hilarische als confronterende scènes oplevert. Maar het meest interessante deel hiervan is net weg gelaten. De confrontatie met die buitenwereld en vooral hoe het instinct van de mens met drijvende gevoelens als nieuwsgierigheid, avontuur en sex, de overhand nemen op afgebakende lijntjes. Het verzelfstandigen als het ware. Daardoor voelt de film aan als een lekker menu op een restaurant waarbij de ober je bord tijdens het eten wegneemt zonder dat je echt heb kunnen proeven.

Een zombie is een klein geel bloemetje.
In het dagelijks leven van een gezin dat de kinderen radicaal beschermd opvoedt, is bovenstaande een juiste bewering. De film bevat nogal wat absurditeiten en bizarre en perverse situaties. De dansscène vind ik mooi, het passioneel danswerk is de opmaat voor een doorbraak die eigenlijk al dansend plaatsvindt in het hoofd van Bruce. Best interessante film waaraan je naar hartenlust thema's kunt verbinden.

Redelijk Griekse dramafilm...
Maar geen komedie... maar wel even erotiek...
Niet te geloven, het lijkt wel gevangenishuis...
Maar belachelijk dat drie kinderen moesten regeling binnen blijven...
Laatste slot volgens mij is ze overleden in haar ouders auto,
volgens mij 't komt door de incest...
De rest prima acteerwerk...

The film won the Prix Un Certain Regard at the 2009 Cannes Film Festival and was nominated for Best Foreign Language Film at the 83rd Academy Awards.

Wat een bizarre maar ook wel bijzondere film was dit. De kinderen vond ik wel bijzonder naïef zeker op die leeftijd. Verder zitten er best veel explicite erotische/pornografische (inclusief incest) momenten in en de film is soms ook best grof. De dancescene op het einde is geweldig humoristisch en de broer blijft gewoon maar hetzelfde deuntje spelen op de gitaar

Ik dacht overigens dat dit een Spaanse film was maar het blijkt een Griekse film (op zijn Grieks kwam er wel niet in voor ) te zijn.

Erg vage film om te zien, soms erg saai trouwens vooral in het begin. Ik ben dan ook half in slaap gevallen. Later werd het op zich nog wel interessant, met het incest enz. Grootste manco vind ik alleen dat nergens echt duidelijk wordt wat het motief van de ouders zijn en het open einde helpt ook niet echt mee.

Eigenlijk was dit best een lamp film.

2,0 Sterren.

Leuk psychologisch experiment.

Erg kaal en minimalistisch neergezet. Er had toch wel meer ingezeten in het concept maar de film heeft wel een aantal sterke vondsten zoals de verkeerde betekenis van woorden geven, het stukje met de kat, even met de familie gezellig blaffen, het vliegtuigje was geniaal en de gewelddadige scenes komen erg onverwacht aanzetten. Behoorlijk wat seksuele getinte scenes die helemaal niet sexy zijn maar gedwongen en smerig.
kaal en pover camerawerk a la Hanneke. De film is eigenlijk saai en het camerawerk is saai maar het realisme en onverwachtheid komt zo beter over.
Het einde is een beetje raar want ze slaat haar tand eruit en dan gaat ze in de achterbak van de auto zitten maar dan had ze haar tand er toch niet uit hoeven slaan?

*3

Eerste Griekse film die ik in mijn leven heb gezien. En het lijkt nu wel alsof de de mop van Pappalaatmepiemellos serieus moeten nemen.

Tja, het verhaal is simpel en zeer pijnlijk: je kids vanaf de geboorte binnen je terrein houden, verkeerde betekenissen bij woorden leren en verkeerde normen en waarden waardoor ze in de toekomst naar de klote gaan. Het word allemaal op een erg pijnlijk zwartkomische wijze neergezet. Alles is lekker smerig en onwenselijk, Incest, subtiele onderdrukking enz enz alles waar zelfs de kinderbescherming zijn bijltje bij neer wil gooien. Inderdaad zie ik hier ook veel invloeden in terug van films van Haneke en Seidl, met name de stijl, subtiliteit en camerawerk. De familieleden zijn ook stuk voor stuk indrukwekkend neergezet. Wat natuurlijk memorabel blijft zijn die scene;s met oa: dat vliegtuigje, dat de kids getraind worden als honden, die normen en waarden natuurlijk. Subtiel ziek = Ernstig gestoord.

De seksscenes zijn natuurlijk niet om geil van te worden en je weet tijdens het zien van de film wel waarom.

Verder erg fraai verrassende film uit Griekenland.

4,0*