Kynodontas (2009)

Vanaf minuut 1 is al duidelijk dat dit geen standaard werkje is.

Het uitgangspunt + het bizarre wereldje, dat in de villa ontstaat, is interessant en grotendeels goed uitgevoerd. Boeiend om te zien dat de kinderen net zo ziek geworden zijn als de vader en dat de normen die de vader voor ogen heeft zeker niet de juiste zijn. Ik ga er voor het gemak maar vanuit dat zijn zieke geest zorgt voor zijn beweegredenen om de Grote Boze Buitenwereld te mijden (wie weet ontstaan door incest met zijn eigen familie. )

Ondanks de creativiteit van film en vader en dat het hoe of wat triggert, zijn lange momenten gewoonweg saai te noemen.

Goed dat Dogtooth keiharde scènes en expliciete seks niet schuwt. Er passeren genoeg maag-draai-momentjes de revue.

Kortom: zeker niet slecht, maar vaak ook ietwat vervelend.

Kleine 3*

"je moeder gaat bevallen van 2 kinderen en een hond"

Ik vond het wel een goede film, alleen zat er te weinig verhaal in. Je ziet voornamelijk de zieke manier van leven van het gezin, zonder dat er enige progressie in zit. In het begin kon ik het nog wel accepteren, maar later had ik toch wel behoefde aan wat meer progressie en/of een conflict. Zo was het bijvoorbeeld wel interessant geweest als een van de kinderen er achter zou komen dat het buiten helemaal niet gevaarlijk is, of dat de ouders komen te overlijden in een auto-ongeluk (wat natuurlijk grote gevolgen zou hebben. Hoe reageren de kinderen als ze er achter komen dat de buitenwereld helemaal niet gevaarlijk is? Hoe gaan ze om met de vrijheid die ze dan plotseling hebben? Redden ze zich wel zonder hun ouders?). Gelukkig gebeurde er zo iets op het eind, alleen was dit in mijn ogen niet ver genoeg uitgevoerd. Je ziet dat een van de dochters ontsnapt, maar hoe dat afloopt zie je niet. Dit was voor mij een grote tegenvaller, aangezien ik er op gehoopt had dat een van de dochters er achter zou komen dat het buiten helemaal niet gevaarlijk is. In plaats daarvan hebben ze gekozen voor een erg zwak open-eind, waar je als kijker weinig mee kunt...

De scènes waren boeiend, er werd geloofwaardig geacteerd, maar toch is het gebrek aan verhaal een reden voor mij om de film niet hoog te beoordelen. Ik zat te twijfelen tussen 2,5* en 3*, maar uiteindelijk ben ik toch voor de 3* gegaan, aangezien de film ondanks het gebrek aan verhaal toch wel is blijven hangen. Het was een vreemde maar toch ook bijzondere film!

Originele prent waarin twee dochters en een zoon op zeer stricte wijze worden opgevoed. Jammer genoeg gebeurde er niet zoveel en de dialogen gingen voornamelijk over simpele dingen zoals een haarband ruilen voor een tegenprestatie. De personages die deze gesprekken voerden af en toe wel iets weg van een robot. Dit vond ik terug bij de monotome uitspraken en de opvallend vrije geest zonder eigen karakter. Dat is niet erg maar het zorgt wel voor een bepaalde afstand. Wanneer het eenmaal bekend is dat dit gezin volgens bepaalde regels en disciplines leeft blijft er eigenlijk nog maar weinig waardevols over. Misschien was dit ook wel de reden dat deze regisseur ervoor koos om wat grof geweld terug te laten komen om zeker te zijn dat de aandacht van de kijker niet verloren ging (bijvoorbeeld de videoband waar rustig wat tape omheen wordt gedraaid en vervolgens opeens gebruikt wordt om het hoofd van de dochter te bewerken. Kan dit niet zonder tape?). Ik zie die handelingen niet persé als noodzakelijk maar eerder om te shockeren.

Ondanks deze criteria kijkt Kynodontas prima weg en doordat je niet precies weet wat er gaat gebeuren blijft het boeiend genoeg. Uit de ondertiteling met die rare tekens kon ik niet veel opmaken maar dat neemt niet weg dat ik nog enkele minuten naar het scherm zat te staren want het einde kwam redelijk onverwachts.

'k wist eigenlijk totaal niet wat 'k moest verwachten bij deze film en het is toch wel een verrassing geworden. Spijtig genoeg geen zo'n aangename verrassing, maar soit.
De film had niet echt een verhaal en moest het eerder hebben van de personages en de vreemde situaties. De film bevat dan ook heel wat zware onderwerpen: kinder- & dierenmishandeling, incest, ...
De cast deed het wel goed en kwam overtuigend over.
Tja, het is zeker geen 13 in een dozijn film. 'k heb hem een keertje gezien, maar 'k hoef hem niet meer terug te zien.

Een bizar experimenteel werkje, zo kun je Dogtooth gerust omschrijven. Want hoewel ik al veel aparte en rare films gezien heb, is Dogtooth een vrij unieke film, die ertussen overigens zeker niet misstaat.

Sommige zaken zijn duidelijk leuker dan de andere, maar over het algemeen vond ik het niet vervelend, al werden sommige zaken, de seks en het likken op een gegeven moment wel wat teveel herhaald. Ik vond de zwarte humor bij tijd en wijle ook best geslaagd en vooral de buiten scenes waren filmisch meer dan in orde.

De opvoeding van de vader was in ieder geval redelijk boeiend om te volgen, al had ik het interessanter gevonden als er eens een echte buitenstaander toevallig zou langskomen of zo. Jammer dat dit niet gebeurde. Het open einde vond ik dan weer wel vrij logisch en goed passend bij de toon van het verhaal.

Zeker niet slecht dus en een vrij unieke kijkervaring, die nog wel even blijft hangen, dat heeft Giorgos Lanthimos dan weer wel heel goed gedaan.

3,0*

Hehe, wat een absurde film! Het volgende uitgangspunt wordt gebruikt in Kynodontas: vader en moeder 'beschermen' hun drie (inmiddels volwassen geworden) kinderen door ze niet in contact te laten komen met de buitenwereld en min of meer opsluiten in hun huis. Een groot hek rondom de tuin en wat vreemde regels zorgen ervoor dat ze ook daadwerkelijk niet ontsnappen. De film zit vol boordevol vreemde dingen. Zo wordt een zoutvaatje een telefoon genoemd en wordt hen aangeleerd dat katten levensgevaarlijke beesten zijn die enkel met geblaf uit de tuin gejaagd kunnen worden.

Naast de grappige scenes, is de film ook verontrustend doordat de ouders eigenlijk helemaal geen goede bedoelingen hebben met hun kinderen en er ook wat freaky en expliciete seksscenes in voorkomen. Ben er nog niet over uit of de film dit nodig had, maar het riep in ieder geval wel verschillende emoties op. Van de stijl van regisseur Lanthimos was ik ook niet zo helemaal kapot. Af en toe werd het toch erg klinisch allemaal. Interessante film desalniettemin!

Kan bijna pissig worden om te zien dat zo'n vreselijk k-film zo omhoog geschreven wordt hier.

Maak een film zo wazig mogelijk, stop er een debiele, incestueuze, zieke, wereldvreemde famile in en zorg niet voor een kop middenstuk en staart en je wordt nog beloond ook als filmmaker.

ik vond er vanaf de 1e seconde geen bal aan en dit bleef zo tot het einde. Oer maar

dan ook echt oersaai. Moet ik hier symboliek in zien of zo?

Brr, snel vergeten deze Griekse tragedie. Troep van de bovenste plank.

​Bij mij schoten Haneke (mede vanwege de rigide visuele stijl) en Seidl ook te binnen. Met dit gezin en haar gecontroleerde en verknipte manier van opvoeden, is een allegorie ook iets dat te binnen schiet. Ik zat zelf te denken aan de gesloten milieus die je wel eens bij bepaalde religies ziet.

De vergelijking met totalitaire regimes kan het ook aan en zo zal je er nog wel wat uit kunnen halen. De film is in ieder geval dusdanig bizar dat het hoe dan ook fascineert. Tegelijkertijd is het ook kurkdroog. Bij mij werkt zoiets vaak het beste als je het in de vorm van gitzwarte komedie giet.

Iets waarbij je je ongemakkelijk voelt, maar de lach toch niet kunt onderdrukken. Die momentjes heeft het zeker, de dansjes bijvoorbeeld, maar het zweeft voor mijn gevoel ook net wat teveel tussen hard drama en ongegeneerde absurditeiten in, waardoor het net niet helemaal aanslaat.

Neemt niet weg dat ik ruim anderhalf uur gebiologeerd heb zitten kijken naar deze fratsen. Lanthimos laat de teugels soms ietsje vieren, maar z'n film kan het grotendeels hebben van een onbehaaglijk, kil en steriel sfeertje dat stilaan op knappen komt te staan. De titelscène heeft een punch.

Een paar scènes bevielen me wel maar dat is onvoldoende om de film goed te vinden. De absurditeiten en het uitgangspunt maken de film origineel maar ik voelde er weinig bij.

Ondanks dat dit soort films niet echt m'n ding zijn, best aardig.

Deed mij ook wat denken aan een Haneke, alleen gelukkig al een stuk minder lelijk en stoffig. Niet dat het visueel heel bijzonder is of zo, maar het oogt in ieder geval niet zo oubollig.

Net zoals in een Gummo, is het vrij idioot wat er allemaal gebeurt, maar hier bleef het op de één of andere manier wél boeiend genoeg. Het hele concept is inderdaad best interessant, wat al veel meehelpt, en het blijft de hele film lang realistisch ogen. Verder waren de plotselinge geweldsuitbarstingen best hard, vooral omdat je ze totaal niet aan ziet komen. Sommige scenes hadden dus zeker wel de nodige impact, terwijl andere scenes weer behoorlijk (onbedoeld of niet) komisch waren. Het blijft in ieder geval wel vermakelijk grotendeels.

Toch had er zeker wel meer uit gehaald kunnen worden. Visueel is het nog wel degelijk, maar het ontbreken van enige soundtrack is toch wel jammer. Blijft een beetje een kale registratie op deze manier. Ook werd het tegen het einde toe wat minder boeiend, en is het uiteindelijke einde zelf ook nogal zwak en flauw.

Wel leuk om eens gezien te hebben. Onderste boven lag ik er ook niet van, maar best een aardige film. 3,0*.

Kleine tegenvaller toch wel.

Eindelijk dan eens een Griekse film gezien. Geen idee hoe dit verder in hun cinema kadert, al is Lanthimos waarschijnlijk niet de doorsnee Griekse regisseur. Daarvoor is het dan toch allemaal net iets té vreemd.

Al een hoop namen zien passeren in eerdere reviews, mij deed het nog het meest denken aan Schizopolis, maar dan wel een tandje droger. Haneke begrijp ik ook wel, maar dan eerder omdat het visueel wat weg heeft van de Duits/Oostenrijkse saai/lelijkheid. Visueel toch echt wel flauwtjes.

Maar ook het absurde gegeven vond ik wat simpel. Absurd en droog is het zeker, maar echt verrassend of geniaal is het niet. Verontrustend vond ik het ook absoluut niet, er hangt eerder een luchtig sfeertje, waardoor het nare van bepaalde situaties ook niet echt veel impact krijgt. Het waren net dat soort momenten waar ik eerder wat gelaten naar de film zat te staren.

Er wordt uiteindelijk te weinig met het idee gedaan vond ik. Ondanks dat Lanthimos wel probeert is het iets te saai, te braaf en te makkelijk om écht leuk absurd of écht zwartdroog te zijn. Jammer want dit soort dingen vind ik meestal wel te pruimen. Echt heel slecht is het ook niet, wel wat overroepen.

2.5*

Fantastische film, een van m'n persoonlijke favorieten! Blijkbaar niet iedereen z'n 'cup of tea'...

Yorgos Lanthimos is misschien minder gekend bij het grote publiek dan pakweg Lars von Trier of Darren Aronofsky, maar hij produceert op even controversiële wijze eigenzinnige en hoogst bizarre films. Mijn 3e Lanthimos op twee weken tijd na The lobster en The killing of the sacred deer. De film doet me ook denken aan The Village van N. Shyamalan waarbij ook een gemeenschap afgesloten wordt van de boze vijandelijke buitenwereld.

De film geeft goed weer hoe kneedbaar en indoctrineerbaar kinderen kunnen zijn. Aan de andere kant kent de mens de instincten van nieuwsgierigheid en avontuur, de roep naar het onbekende. De film kent een aantal expliciete seksueel getinte scènes en ook buitensporig geweld wordt niet geschuwd. Sommige dierenliefhebbers zullen bij de kat dezelfde weemoed gekregen hebben als de ezel in The lobster. De scène waarbij de tandenfee een handje geholpen werd, hakte er ook stevig op in. Ik kreeg er net zelf geen tandpijn van.

De overbescherming van de ouders naar de kinderen toe uitte zich ook op grappige wijze via de gevaarlijke katten (en het geblaf) of wanneer woorden als een telefoon (zoutvat), zombie (gele bloem), k*t (lamp en nog een ander woord) een andere betekenis kregen. De incestueuze situatie zorgde er alleen maar voor dat helemaal uit de hand aan het lopen was. Je ziet ook hoe de tieners blijven hangen in hun infantiel gedrag.

Het grote gemis ervoer ik met het ontbreken van een motief, een verklaring over het waarom. Interessant om bij stil te staan is of er vanuit de ouders (gedeeltelijk) wordt gehandeld uit liefde?
Jammer, want het kon de film naar een veel hoger niveau gestuwd hebben. Net als in The lobster en in The killing of the sacred deer wordt ditzelfde ervaren. De films zijn niet afgewerkt en laten de kijker vaak op hun honger zitten.
Het einde van de film lijkt open te zijn, maar geraak je van binnenuit wel uit een autokoffer als die gesloten is? Ik betwijfel het …

Hier kon ik weinig mee. De film is een aaneenschakeling van lichtelijk flauwe, absurdistische scenes in een huis waar een vader zijn gezin vasthoudt door hen vol te pompen met leugens over de wereld waardoor de puberkinderen deels kinderlijk blijven en deels krankzinnig worden. Er is vrijwel geen plotontwikkeling of spanningsboog – we komen er niet eens achter waarom de kinderen het huis niet mogen verlaten – en zelfs het heel klein beetje plotontwikkeling dat er uiteindelijk komt krijgt een open einde zodat je ook daarmee weinig kunt. Je zit in feite naar anderhalf uur kindermishandeling te kijken zonder dat duidelijk wordt waarom. Er zal kritiek op het een en ander zitten – dat we onze kinderen niet kunnen loslaten of de dooddoener dat opvoeders het wereldbeeld van de kinderen vormen – maar omdat de film niet echt kan boeien, kan de betekenis ook niet echt boeien.

Ik zou denken dat iemand die zicht De filosoof noemt niet zo'n moeite zou hebben met het abstractieniveau van deze film, vond het zelf namelijk best duidelijk waar het om ging. Dit vind ik dan ook een nogal afgevlakte weergave van de film.

Ik kon verder juist waarderen dat Lanthimos schijt heeft aan narratieve conventies. De plotontwikkeling is inderdaad redelijk summier omdat het aparte wereldje van de film eerst moet worden neergezet, maar ik vind dat er uiteindelijk nog genoeg interessants gebeurt. Ik noem het gesloten ideologische ecosysteem van het gezin, met hun vreemde evaluatiesysteem, de gewelddadige spelletjes en gedragingen, etc.; de suggestie dat de kinderen misschien wel zijn ontvoerd, omdat de moeder dreigt nog twee kinderen te krijgen (of misschien zelf wel drie) als ze zich niet verbeteren; de manier waarop de vader omgaat met seksualiteit, waarvoor hij de beveiligster binnenbrengt, die op haar beurt de buitenwereld met zich meebrengt in fysieke (de haarband, de videotapes) en immateriele (Jaws en Rocky, de economie van het likken) vorm; de impact van die ideologische vervuiling op de kinderen en dan met name de oudste dochter, en de suggestie dat dit al eerder is gebeurd met hun broertje... Ik heb de film van de week voor het eerst gezien, maar ik kan me zo voorstellen dat er bij een herziening nog veel meer van deze dingen op zullen vallen. Mocht dat niet zo zijn, dan zal ik mijn score wellicht verlagen, want op visueel vlak vond ik Kynodontas een beetje saai, maar verder heb ik geboeid zitten kijken, en heb ik er de laatste dagen nog geregeld aan terug moeten denken. Dat is meestal juist het teken van een groeier.

Prachtige absurdistische film waarbij je regelmatig vragen kunt stellen over het nut en de onnut van bepaalde handelingen uitgevoerd door de leden van dit gezin.
Iets wat ons niet duidelijk was, is het einde van de film waarbij de camera op de kofferbak gericht staat (voor de kijker"?) en wij ons afvroegen of het meisje nog in leven is of niet. Misschien vantevoren eruit gegaan?
Een mooie 7,5 als waardering.

Van zijn vier bekendste films had ik alleen deze nog niet gezien, dus gisteravond maar meteen na The Favourite bekeken. Je moet wel een beetje zijn stijl kennen om aan Kynodontas te beginnen, ik vond het een soort van The Lobster maar dan in kleiner verband (het gezin) en waarin meer artistieke vrijheden worden genomen, het voelt aan als een rauwere voorloper daarop. Ook moet je wel van de erg droge humor houden en van een tikkeltje surrealisme.

De regisseur zet hier een gezin neer die niet naar onze sociale maatstaven leeft, de kinderen worden afgezonderd van de buitenwereld 'opgevoed' zonder dat ze echt grenzen wordt aangeleerd, anders dan de grenzen van hun huis. Dat levert een behoorlijk verknipt gezin op en daarmee een hele aparte en bijzondere film. In vergelijking met dit gezin is de familie Addams vrij normaal.

Met het bezoek aan de hondentrainer, waarbij wordt gezegd "een hond is net als klei, je moet het vormgeven", lijkt de regisseur de vergelijking tussen de honden en de kinderen te willen maken, waarbij ook de kinderen 'getraind' worden naar de wensen van de opvoeder.

Bijzondere en bizarre film. 3,5*

Eens met De filosoof, al geef ik ook panjoe gelijk dat het onze taak is dieper te proberen graven. Weliswaar tot op zekere hoogte.

'Kynodontas' dus. Grappig? Hmm. Alleszins niet zoals ‘The Lobster’ of ‘The Killing of a Sacred Deer’. Mij deed deze film evenzeer aan Ulrich Seidl denken: gitzwarte humor, de courante morele en esthetische grenzen ver voorbij. Ver…

Weliswaar is het intrigerend om je niet alleen af te vragen wat systematische mishandeling met jongeren doet, maar ook (en in dit geval: vooral) met jezelf als toeschouwer: is lachen überhaupt een optie? Niettemin heb je voor dit soort humoristisch experiment een verhaal nodig dat een hilarisch kader schept – cfr. ‘The Lobster’ of ‘The Killing of a Sacred Deer’. Maar ‘Kynodontas’? Nee, daar ontbreekt het aan een “veilig narratief”, een duidelijk stilistisch of conceptueel kader dat op de korrel wordt genomen – of het moet het filmmedium zelf zijn.

En inderdaad, in de finale blijkt de hele vertoning als het ware te draaien rondom de transgressie van de cinematografische voorschriften voor wat betreft het tonen van verbaal, fysiek, seksueel en opvoedkundig geweld. Haneke, dan toch? Wel, huiveren hebben we vermoedelijk collectief kunnen doen. Maar verheffend? Forget it. En net daarom: wat mij betreft het bekijken amper waard.

2,25*

Huisarrest

Tijdens het eerste half uur was ik nog sterk geneigd deze psychologische drama/thriller af te zetten omdat hij mij veel te vaag en traag aandeed. Achteraf bleek het een geval te zijn van in moeten komen, want naarmate de speelduur vordert werd ik steeds meer in de bizarre leefwereld van dit Griekse gezin gezogen. Al snel deed het verhaal mij sterk denken aan het spookgezin dat ontdekt werd op een boerderij in Ruinerworld hier in Nederland, om en nabij een jaar geleden. Hoewel hier inmiddels veel over bekend geworden is, is het nog steeds een raadsel wat zich hier allemaal precies heeft afgespeeld.

Dogtooth geeft een inkijkje binnen een vergelijkbare situatie, en laat zien wat voor een impact een op zijn zachtst gezegd controversiële opvoeding op inmiddels grootgebrachte kinderen kan hebben. Een opvoeding waarin de ouders - die beiden wel meer dan een steekje los hebben zitten- een geheel eigen leefwereld voor hun kinderen hebben gecreëerd, zonder dat deze ooit een stap buiten hun eigen achtertuin hebben gezet. Zonder invloed van buitenaf is zo'n eigen realiteit die gecreëerd kan worden eigenlijk heel beangstigend, en het laat ook goed zien hoe groot de impact van ouders op opgroeiende kinderen kan zijn. Het resultaat is even bizar als fascinerend, zeker wanneer de 'kinderen' steeds meer op zoek gaan naar invloeden van buitenaf.

3,5*

Lanthimos.

Als regisseur zeker een van de vreemdere regisseurs die we hebben gekregen. Dogtooth stamt nog af van zijn Griekse cinema, maar staat niettemin bekend als een zeer verontrustende film in Amerika. Na het zien van de film kan ik concluderen dat het vooral een vreemde film is geworden die enkele taboeonderwerpen aanraakt.

De Amerikaanse bijdrages van Lanthimos konden me best smaken, en daarom is het jammer dat het werk dat juist bekender is van hem tot nu toe mijn minst favoriete Lanthimos-film is. Dogtooth kent in principe dezelfde opzet als de andere films van deze regisseur, maar de uitvoering is wat minder strak en vooral gefocust op de weirdness.

Verder zal je zelf een beetje invulling moeten geven aan Dogtooth, want Lanthimos laat vooral zien en vertelt weinig. Hierdoor zal je regelmatig met wat vraagtekens staan tegenover enkele scenes. Het is zeker geen aaneenschakeling van weirdness, want elke scene heeft wel een betekenis, maar of dat de film zelf meteen beter maakt? Ik vind van niet.

De uitvoering is niet echt strak genoeg en de statische beelden van rust weten niet voor de volledige speelduur te boeien. De keuze voor een nogal kale inrichting kan ik best begrijpen, maar weet niet aanhoudend intrigerend te blijven voor de volledige speelduur. De gitzwarte humor tussendoor wisselt ook een beetje van oprecht grappig naar iets te geforceerd.

Het acteerwerk is wisselend. Enkele rollen zijn erg sterk, maar rollen zoals die van Papoulia kan ik wat minder waarderen. Zeker die gefrustreerde dansscene richting het einde had vooral een irritant effect. Verder blijft deze film voor de volledige speelduur apart en de taboeonderwerpen worden ook daadwerkelijk getoond waardoor deze film zeker als schokkend ervaren kan worden. Ik kan er zelf alleen niet al te veel mee. Jammer.

Bijzonder, dat moge duidelijk zijn. Vanaf de eerste scene is helder dat je met een wat ongemakkelijke film te maken krijgt. Het ontvouwt zich mooi waar je mee te maken hebt, een gezin waarvan de kinderen los van buitenwereld gehouden worden. Dat levert aandoenlijke, ongemakkelijke, verontrustende, maar ook komische scenes op (met het dansje van de zusjes als hoogtepunt). En zeker ook een bittere smaak met dingen als Ruinerwold in gedachten. Het is traag, het is sober. Soms ook vervelend, met het soms wat houterige acteerwerk.
Plotgaatje lijkt toch wel het binnenhalen én alleen laten van Christina, het lijkt logisch dat dat vroeg of laat fout gaat qua invloed van buitenaf. De slotscene is wat mij betreft een enorm zwaktebod. Open einde prima, maar dit was echt compleet onaf, zonder meerwaarde en een gebrek aan creativiteit. Dat trok hem bijna naar een onvoldoende, maar de gewaagde opzet houdt hem er net binnen.
Vorige week mijn eerste Lanthimos gezien met Killing of a Sacred Deer, maar die was toch een heel pak beter.

Rare film. Maar vaak net aan aan de goede kant van de lijn en constant intrigerend waardoor de film goed is uit te kijken, over het algemeen vermaakt en het leuk is om naar dat absurde te kijken (en dat is zeker niet mijn favoriete genre). Wat vooral prettig is, is dat er geen verklaringen komen, geen antwoorden. Dit gezin is nu eenmaal zo en daar moet je het maar mee doen.

En anderzijds: is dit een rare film? Op het oog gebeuren er rare dingen in dat huis, maar is dat zo? Is dit niet gewoon een gezin dat zelf kiest hoe zij hun kinderen willen opvoeden? Ja, ze passen niet in de maatschappij en je kan zeggen: dat is mishandeling. Maar in hoeveel landen en culturen gebeuren niet zulke gelijke zaken maar dan in verband met religie? Of andere levensovertuigingen. Die kinderen wordt ook dingen aangeleerd die niet waar zijn. En kinderen in het algemeen mogen niet alles, en kinderen wordt geleerd dat baby's van de ooievaar komen (wat is dat anders dan andere betekenissen geven aan woorden?) en men moet soms thuisblijven. Wat maakt dit gezin dan anders? Behalve dat dit in extreme mate gebeurt en is uitvergroot.

Enfin, boeiende materie en een behoorlijke film. 3,5*.

Objectief gezien een zeer intrigerende film. Vanaf minuut 1 vraag je je af in wat voor een situatie de karakters zitten. Deze nieuwsgierigheid wordt des te meer versterkt door de opeenvolging van de ene krankzinnige gebeurtenis na de andere. Heel goed hoe beetje bij beetje duidelijk wordt hoe de vork in de steel zit zonder dat het expliciet wordt uitgelegd. Aan vakmanschap en verhaalvertelling ligt het niet.

Subjectief gezien is dit alleen niet mijn ding. Ik ben altijd wel in voor een goede Lanthimos en zijn absurdistische toon kan ik meestal ook wel waarderen, maar er zijn grenzen. In deze film is het allemaal net iets te gek met als dieptepunt de kat en de heggenschaar. Ik begrijp dat dit deel uitmaakt van het absurdisme maar in deze vorm is het niet aan mij besteed.