Kynodontas (2009)

The Godfather is zelfs een arthouse-film en die staat in mijn top 10 ! Er zullen dus heel wat meer pareltjes tussen zitten die ik nog moet ontdekken. Hopelijk is Dogtooth de ondergrens dan.

Als jij The Godfather arthouse noemt, dan hebben wij een heel ander idee van wat Arthouse is. Het is misschien geen Hollywood-film, maar dat maakt het nog niet meteen een Arthouse-film volgens mij... Maargoed, dit wordt dus offtopic en dat is niet de bedoeling...

Haalde het ook maar hier vandaan hoor

Guardian's 25 best Arthouse...

Bizarre film over een verknipte familie. Het is bijna een vorm van porno. Maar wel erg fascinerend. Sommige scenes en handelingen zien er ook griezelig echt uit. (Klappen die uitgedeeld worden, sexscenes, dierenmishandeling) En dat maakt de film nog bizarder. Evenals de regisseur en de acteurs. Verder is de beklemmende sfeer van de film erg goed weergegeven. Je voelt vanaf het begin dat het alleen maar van kwaad tot erger gaat. En daarin wordt de kijker niet teleurgesteld. Kortom een erg ongebruikelijke film die wel indruk maakt.

Dat is een behoorlijk zieke en absurde opmerking. Maar hij sluit wel uitstekend aan bij de belevingswereld van deze film.

​Bij mij schoten Haneke (mede vanwege de rigide visuele stijl) en Seidl ook te binnen. Met dit gezin en haar gecontroleerde en verknipte manier van opvoeden, is een allegorie ook iets dat te binnen schiet. Ik zat zelf te denken aan de gesloten milieus die je wel eens bij bepaalde religies ziet.

De vergelijking met totalitaire regimes kan het ook aan en zo zal je er nog wel wat uit kunnen halen. De film is in ieder geval dusdanig bizar dat het hoe dan ook fascineert. Tegelijkertijd is het ook kurkdroog. Bij mij werkt zoiets vaak het beste als je het in de vorm van gitzwarte komedie giet.

Iets waarbij je je ongemakkelijk voelt, maar de lach toch niet kunt onderdrukken. Die momentjes heeft het zeker, de dansjes bijvoorbeeld, maar het zweeft voor mijn gevoel ook net wat teveel tussen hard drama en ongegeneerde absurditeiten in, waardoor het net niet helemaal aanslaat.

Neemt niet weg dat ik ruim anderhalf uur gebiologeerd heb zitten kijken naar deze fratsen. Lanthimos laat de teugels soms ietsje vieren, maar z'n film kan het grotendeels hebben van een onbehaaglijk, kil en steriel sfeertje dat stilaan op knappen komt te staan. De titelscène heeft een punch.

Een paar scènes bevielen me wel maar dat is onvoldoende om de film goed te vinden. De absurditeiten en het uitgangspunt maken de film origineel maar ik voelde er weinig bij.

Film die al erg lang op mijn nog-te-bekijken lijstje staat, gisteren was het dan eindelijk zo ver. Tja.

Het concept van de film is enorm interessant. Een gezin dat geheel afgesloten van de buitenwereld hun leven leidt, maar vooral kinderen die geheel afgesloten van de buitenwereld worden opgevoed. Helaas is voor mij de uitwerking niet helemaal geslaagd. Het verhaal (voor zover dat er is) is te mager en weet maar weinig potten te breken, waar het wel de potentie had.

Er heerst gedurende de hele film een aparte, unieke sfeer. Aan de ene kant voelt het aan als een komedie, aan de andere kant juist als het tegenovergestelde. Want wat is er nu zo komisch aan totaal gehersenspoelde kinderen die vreemde opdrachten krijgen, sadistische spelletjes spelen en totaal wereldvreemd zijn? Toch weet de film gedurende de volledige speelduur te boeien, al liet het mij wel met een onbevredigend gevoel achter.

Kynodontas is gebouwd op sketches die alsmaar verder worden uitgebreid, maar de film blijft ronddwalen in niemandsland. Naarmate het verhaal vordert gebeuren er steeds opmerkelijkere dingen, maar dat wist bij mij geen enkele snaar te raken. De absurdistische wijze waarop het is neergezet speelt daar een grote rol in. Zeer monotone, oppervlakkige gesprekken en emotieloze karakters. Zelfs bij de verschillende geweldsuitbarstingen (totaal onverwacht en ongegrond) blijft emotie uit. Al snel begin je te denken dat de kinderen nauwer verwant zijn tot dieren dan tot mensen. En niet alleen vanwege het hondengeblaf.

De beweegredenen van de ouders had ik graag uitgewerkt gezien. Daarnaast vond ik de ontsnapping kant noch wal raken. Ondanks de beschermende opvoeding leken de kinderen het wel naar hun zin te hebben in huis, ze wisten immers niet beter. Waarom dan je tand eruit slaan zodat je de echte wereld kunt bedwingen? Tenslotte heb je geleerd dat de buitenwereld veel gevaren kent en dat je binnen de hekken veilig bent.

Alles wel zeer mooi in beeld gebracht, knappe shots waarbij gezichten vaak buiten beeld gelaten werden, paste erg goed. Alleen verder wist de film haar verwachtingen dus niet helemaal waar te maken. Jammer.

Een matige film hoor. Ben er niet onderste boven van. Een deel 2 zou misschien nog interessant worden. Maar goed. Zal wel nooit gebeuren. Zonde van mijn tijd.

Ondanks dat dit soort films niet echt m'n ding zijn, best aardig.

Deed mij ook wat denken aan een Haneke, alleen gelukkig al een stuk minder lelijk en stoffig. Niet dat het visueel heel bijzonder is of zo, maar het oogt in ieder geval niet zo oubollig.

Net zoals in een Gummo, is het vrij idioot wat er allemaal gebeurt, maar hier bleef het op de één of andere manier wél boeiend genoeg. Het hele concept is inderdaad best interessant, wat al veel meehelpt, en het blijft de hele film lang realistisch ogen. Verder waren de plotselinge geweldsuitbarstingen best hard, vooral omdat je ze totaal niet aan ziet komen. Sommige scenes hadden dus zeker wel de nodige impact, terwijl andere scenes weer behoorlijk (onbedoeld of niet) komisch waren. Het blijft in ieder geval wel vermakelijk grotendeels.

Toch had er zeker wel meer uit gehaald kunnen worden. Visueel is het nog wel degelijk, maar het ontbreken van enige soundtrack is toch wel jammer. Blijft een beetje een kale registratie op deze manier. Ook werd het tegen het einde toe wat minder boeiend, en is het uiteindelijke einde zelf ook nogal zwak en flauw.

Wel leuk om eens gezien te hebben. Onderste boven lag ik er ook niet van, maar best een aardige film. 3,0*.

Gisteren deze film weer eens bekeken. Heerlijke absurdistische cinema. Ik houd er wel van. Bepaalde niet al te zachtzinnige scènes hakten er trouwens ook na herziening behoorlijk in. Ik ben nu nog meer nieuwsgierig geworden naar Lanthimos' nieuwste film "The Lobster".

Waardering: ongewijzigd 4,5*

Kleine tegenvaller toch wel.

Eindelijk dan eens een Griekse film gezien. Geen idee hoe dit verder in hun cinema kadert, al is Lanthimos waarschijnlijk niet de doorsnee Griekse regisseur. Daarvoor is het dan toch allemaal net iets té vreemd.

Al een hoop namen zien passeren in eerdere reviews, mij deed het nog het meest denken aan Schizopolis, maar dan wel een tandje droger. Haneke begrijp ik ook wel, maar dan eerder omdat het visueel wat weg heeft van de Duits/Oostenrijkse saai/lelijkheid. Visueel toch echt wel flauwtjes.

Maar ook het absurde gegeven vond ik wat simpel. Absurd en droog is het zeker, maar echt verrassend of geniaal is het niet. Verontrustend vond ik het ook absoluut niet, er hangt eerder een luchtig sfeertje, waardoor het nare van bepaalde situaties ook niet echt veel impact krijgt. Het waren net dat soort momenten waar ik eerder wat gelaten naar de film zat te staren.

Er wordt uiteindelijk te weinig met het idee gedaan vond ik. Ondanks dat Lanthimos wel probeert is het iets te saai, te braaf en te makkelijk om écht leuk absurd of écht zwartdroog te zijn. Jammer want dit soort dingen vind ik meestal wel te pruimen. Echt heel slecht is het ook niet, wel wat overroepen.

2.5*

misschien kun je toch het recente The Lobster eens proberen dan. Iets minder grauw, wat absurdistischer. Leuke combinatie van voornamelijk Engelse/Amerikaanse acteurs ook.

Die had ik al op het oog, komt zeker nog wel een keertje voorbij

In het weekend opgenomen. Hier commends gelezen. Stukjes gezien....Absurdisme..Prima acteurs , zag ik in de gauwigheid.... Ik MOET hem zien vanavond.Of ik zit op het puntje van mijn stoel...of hij gaat na een half uur uit. Vier sterren of een half.... Misschien een verademing tussen al het gladde Hollywood-werk ...Tnx Moviemeters.

Dit is zeker een apart filmpje.

Goed geacteerd en met een verhaal dat behoorlijk absurd is. Al hadden ze van mij gerust nog een schepje bovenop mogen doen, toch erg vermakelijk. Deed mij een beetje denken aan het stijltje van Van Warmerdam.

Film gezien...indrukwekkend moet ik zeggen. meestal bij absurdisme haak ik binnen een kwartier af, maar deze film niet. Als je lang in de film zit is het absurdisme niet meer absurd, althans niet storend. Puik klassenwerkje met een einde wat geen einde is. ( .......of ik heb met opnemen het einde gemist)

Dat zou van Warmerdam wel willen............

Dat denk ik ook wel Frans123.

Als je zijn films kent, zal je zulke absurde situaties en dialogen ook wel eens aantreffen, en zou hij dan waarschijnlijk voor meer variatie hebben gezorgd.

Das flink bizar, en absurder of meer macaber dan Lobster. Die laatste vind ik wel echt een stap beter uitgewerkt, qua vormgeving maar ook zeker narratief. Want ondanks vele bizarre vondsten in Dogtooth, vond ik de grotere plotontwikkeling te licht uitgewerkt. De bijna onderkoelde stijl voorkomt daarmee bij mij dat ik weinig meegesleept raak ondanks dat ik geïntrigeerd was door dit bizarre gezin en de regisseurs macabere vondsten. Aparte geest zal die gast zijn. Zijn kille en vreemde fantasie kostte blijkbaar wel tijd en oefening om tot grotere wasdom te komen, zoals in Lobster. Ben wel benieuwd hoe hij het in nog andere films van hem hanteerde.

Dit is bizar absurdisme. Soms komt er een leuke vondst voorbij, zoals de zombies en de katten. Regelmatig kijk je gewoon naar perversiteiten, waarvan het nut aan me voorbij gaat. Het is meestal toch sterker om minder expliciet te zijn en de fantasie van de kijker aan het werk te zetten. Het vereiste bijna de halve speeltijd om er in te komen. Het einde kwam dan toch onverwachts, maar erg vond ik dat niet.

Absurditeiten en vreemde wendingen, iets wat mij toch altijd wel aantrekt, slaan hier in deze film de plank volledig mis. Het acteren was "overall" verder onder de maat.

Zag ik in de lobster nog de nodige humor, deze ontbreekt hier vrijwel.

Ik zit niet op een 2e deel te wachten en die zal er w.s. ook niet komen.

Fantastische film, een van m'n persoonlijke favorieten! Blijkbaar niet iedereen z'n 'cup of tea'...

Yorgos Lanthimos is misschien minder gekend bij het grote publiek dan pakweg Lars von Trier of Darren Aronofsky, maar hij produceert op even controversiële wijze eigenzinnige en hoogst bizarre films. Mijn 3e Lanthimos op twee weken tijd na The lobster en The killing of the sacred deer. De film doet me ook denken aan The Village van N. Shyamalan waarbij ook een gemeenschap afgesloten wordt van de boze vijandelijke buitenwereld.

De film geeft goed weer hoe kneedbaar en indoctrineerbaar kinderen kunnen zijn. Aan de andere kant kent de mens de instincten van nieuwsgierigheid en avontuur, de roep naar het onbekende. De film kent een aantal expliciete seksueel getinte scènes en ook buitensporig geweld wordt niet geschuwd. Sommige dierenliefhebbers zullen bij de kat dezelfde weemoed gekregen hebben als de ezel in The lobster. De scène waarbij de tandenfee een handje geholpen werd, hakte er ook stevig op in. Ik kreeg er net zelf geen tandpijn van.

De overbescherming van de ouders naar de kinderen toe uitte zich ook op grappige wijze via de gevaarlijke katten (en het geblaf) of wanneer woorden als een telefoon (zoutvat), zombie (gele bloem), k*t (lamp en nog een ander woord) een andere betekenis kregen. De incestueuze situatie zorgde er alleen maar voor dat helemaal uit de hand aan het lopen was. Je ziet ook hoe de tieners blijven hangen in hun infantiel gedrag.

Het grote gemis ervoer ik met het ontbreken van een motief, een verklaring over het waarom. Interessant om bij stil te staan is of er vanuit de ouders (gedeeltelijk) wordt gehandeld uit liefde?
Jammer, want het kon de film naar een veel hoger niveau gestuwd hebben. Net als in The lobster en in The killing of the sacred deer wordt ditzelfde ervaren. De films zijn niet afgewerkt en laten de kijker vaak op hun honger zitten.
Het einde van de film lijkt open te zijn, maar geraak je van binnenuit wel uit een autokoffer als die gesloten is? Ik betwijfel het …

Hier kon ik weinig mee. De film is een aaneenschakeling van lichtelijk flauwe, absurdistische scenes in een huis waar een vader zijn gezin vasthoudt door hen vol te pompen met leugens over de wereld waardoor de puberkinderen deels kinderlijk blijven en deels krankzinnig worden. Er is vrijwel geen plotontwikkeling of spanningsboog – we komen er niet eens achter waarom de kinderen het huis niet mogen verlaten – en zelfs het heel klein beetje plotontwikkeling dat er uiteindelijk komt krijgt een open einde zodat je ook daarmee weinig kunt. Je zit in feite naar anderhalf uur kindermishandeling te kijken zonder dat duidelijk wordt waarom. Er zal kritiek op het een en ander zitten – dat we onze kinderen niet kunnen loslaten of de dooddoener dat opvoeders het wereldbeeld van de kinderen vormen – maar omdat de film niet echt kan boeien, kan de betekenis ook niet echt boeien.

Eerder al the lobster en laatst the killing of a sacred deer gezien, de laatste vind ik geweldig, the lobster wel vermakelijk. Deze film is bizar maar ik vond het wat te bedacht bizar, bizar om het bizar zijn. En daarnaast door een gebrek aan ontwikkeling vond ik het eigenlijk een vrij saaie film. Gelukkig was het een vrij korte film.

Ik zou denken dat iemand die zicht De filosoof noemt niet zo'n moeite zou hebben met het abstractieniveau van deze film, vond het zelf namelijk best duidelijk waar het om ging. Dit vind ik dan ook een nogal afgevlakte weergave van de film.

Ik kon verder juist waarderen dat Lanthimos schijt heeft aan narratieve conventies. De plotontwikkeling is inderdaad redelijk summier omdat het aparte wereldje van de film eerst moet worden neergezet, maar ik vind dat er uiteindelijk nog genoeg interessants gebeurt. Ik noem het gesloten ideologische ecosysteem van het gezin, met hun vreemde evaluatiesysteem, de gewelddadige spelletjes en gedragingen, etc.; de suggestie dat de kinderen misschien wel zijn ontvoerd, omdat de moeder dreigt nog twee kinderen te krijgen (of misschien zelf wel drie) als ze zich niet verbeteren; de manier waarop de vader omgaat met seksualiteit, waarvoor hij de beveiligster binnenbrengt, die op haar beurt de buitenwereld met zich meebrengt in fysieke (de haarband, de videotapes) en immateriele (Jaws en Rocky, de economie van het likken) vorm; de impact van die ideologische vervuiling op de kinderen en dan met name de oudste dochter, en de suggestie dat dit al eerder is gebeurd met hun broertje... Ik heb de film van de week voor het eerst gezien, maar ik kan me zo voorstellen dat er bij een herziening nog veel meer van deze dingen op zullen vallen. Mocht dat niet zo zijn, dan zal ik mijn score wellicht verlagen, want op visueel vlak vond ik Kynodontas een beetje saai, maar verder heb ik geboeid zitten kijken, en heb ik er de laatste dagen nog geregeld aan terug moeten denken. Dat is meestal juist het teken van een groeier.

Prachtige absurdistische film waarbij je regelmatig vragen kunt stellen over het nut en de onnut van bepaalde handelingen uitgevoerd door de leden van dit gezin.
Iets wat ons niet duidelijk was, is het einde van de film waarbij de camera op de kofferbak gericht staat (voor de kijker"?) en wij ons afvroegen of het meisje nog in leven is of niet. Misschien vantevoren eruit gegaan?
Een mooie 7,5 als waardering.

Compleet verknipte familie in een afgelegen huis is altijd wel ´n interessant gegeven om een surrealistische film van te maken. Duurde ´n goed half uur voor ik er in zat, maar net toen het trage tempo me bijna begon te irriteren kwam er wat meer schwung in.

Tevens maatschappijkritische noot : het blind opvolgen van leiderschap is meestal geen goed idee.

Het gezin als hoeksteen van de samenleving ? Na het zien van deze film ga je daar toch wat anders tegenaan kijken.

Van zijn vier bekendste films had ik alleen deze nog niet gezien, dus gisteravond maar meteen na The Favourite bekeken. Je moet wel een beetje zijn stijl kennen om aan Kynodontas te beginnen, ik vond het een soort van The Lobster maar dan in kleiner verband (het gezin) en waarin meer artistieke vrijheden worden genomen, het voelt aan als een rauwere voorloper daarop. Ook moet je wel van de erg droge humor houden en van een tikkeltje surrealisme.

De regisseur zet hier een gezin neer die niet naar onze sociale maatstaven leeft, de kinderen worden afgezonderd van de buitenwereld 'opgevoed' zonder dat ze echt grenzen wordt aangeleerd, anders dan de grenzen van hun huis. Dat levert een behoorlijk verknipt gezin op en daarmee een hele aparte en bijzondere film. In vergelijking met dit gezin is de familie Addams vrij normaal.

Met het bezoek aan de hondentrainer, waarbij wordt gezegd "een hond is net als klei, je moet het vormgeven", lijkt de regisseur de vergelijking tussen de honden en de kinderen te willen maken, waarbij ook de kinderen 'getraind' worden naar de wensen van de opvoeder.

Bijzondere en bizarre film. 3,5*