The Killing of a Sacred Deer (2017)

Fascinerend meesterwerk of vage shit? Met deze gemengde gevoelens ben ik de bioscoop uit gelopen. Yorgos Lanthimos bekreunt zich absoluut niet om de realiteit, toch speelt the killing of a sacred deer zich af in een hyperrealistisch decor. De sterrencast, Nicole Kidman voorop, is in topvorm en speelt een paar scenes die nu al memorabel mogen worden genoemd. Maar de grootste verrassing is Barry Keoghan, die moeiteloos overeind blijft tussen Farrell en Kidman. Begrijpelijk dat deze film uiteenlopende reacties uitlokt, maar ik neig toch richting meesterwerk, omdat ik me ondanks hier en daar lichte ergernis, uitstekend heb vermaakt.

Sommigen zien iets in vlekken op papier bij de psychiater en sommigen zien iets in dit soort films...

Zelfde probleem, zelfde zieke geest...

Ja, je hebt vast een punt. Allen die hebben genoten van deze film hebben (het)zelfde probleem en (de)zelfde zieke geest. Wil je erover praten?

The Killing of a Sacred Deer

Toen ik drie jaar geleden in het Gugenheim te Bilbao liep kwam ik tot de volgende conclusie: als moderne kunst je niet weet te raken, wordt het heel lastig om het op waarde te schatten en er iets positiefs in te zien. Natuurlijk zijn er objectieve maatstaven, maar kunst gaat er vooral om dat het je raakt. The Killing of a Sacred Deer valt helaas in de categorie die mij totaal niet wist te raken en was daarmee dus een twee uur durende, tijdverspillende zit.

Op zich doet Lanthimos in zijn kunstwerk - want zo aanschouw ik deze film - niet heel veel verkeerd. Het is alleen zijn stijl en manier van vertellen die totaal niet bij mijn zienswijze van films aansluit. Het verhaal bevat genoeg kans om een gedegen spanning op te bouwen, de mystiek is in principe niet verkeerd, maar het weet allemaal niet te boteren. De enige reden dat je het verhaal blijft volgen is omdat de tijd die je al hebt uitgezeten anders echt totaal verloren is geweest.

Het vrij contextloze plot waarmee de film aanvangt wordt gaandeweg de film beter ingevuld, al blijft het verhaal grotendeels een sprong in het diepe, waar je je maar uit moet zien te redden. Tegen het einde is de spanning dan ook wel over en weet Lanthimos geen zinderend einde te produceren.

De karakters zijn allemaal ondoorgrondelijke types. Ook de keuze om de personages op de manier van Lanthimos in te vullen weet mij niet te bekoren. De types zijn koud, afstandelijk en grotendeels oppervlakkig. Colin Farrell, Nicole Kidman en Barry Keoghan proberen dan ook te redden wat er te redden valt, maar de rol die zij hebben gekregen werkt niet. Eveneens is er amper chemie tussen hen. Kidman speelt dan nog het best. Zij weet de meeste overtuiging in haar karakter te leggen, naar de koude Farell en de ondoorgrondelijke Keoghan.

Cinematografisch steekt de film eigenlijk best goed in elkaar. Bepaalde cameraposities, invalshoeken en licht-donkerconstrasten konden mij wel behagen. Hiermee laat Lanthimos zien dat hij wel degelijk een geoefend oog heeft en weet wat hij aan het doen is. Verder blijft de film echter een vrij sfeerloze hap. Door de afstandelijkheid van de personages en het traag vorderende plot komt er geen moment de mystieke sfeer in de film die je zo vurig hoopt te verkrijgen. Ook hier een gemiste kans dus.

Misschien had ik me beter in moeten lezen voor ik aan The Killing of a Sacred Deer begon, maar het viel allemaal nogal rauw op mijn dak en hier was ik niet op voorbereid. De film wist mij dus ook geen moment te beroeren. Helaas. Misschien krijgt hij ooit nog een kans.

1.5*

Ojee ik ga stuk hier hahahahahah

Ik ben er in geslaagd vrijwel zonder voor info deze film te gaan kijken. Je krijgt altijd wel iets mee, zo las ik hier koppensnellend wel dat het een love or hate film was, eigenlijk geen idee welke kant het voor mij op zou gaan. Maar ik zag eerder als eens the Lobster en ik was toch wel erg benieuwd naar deze film, dus de gok genomen dat het geen 1,0 maar (minimaal) een 4,0 voor mij zou worden.

De eerste twintig minuten (ongeveer dan) had ik wel dat ik dacht "waar gaat dit heen" en vroeg ik mij ietwat af of dit echt wat zou gaan worden. Zaten wel wat leuke grappige/weirde dingen in, maar ik kon nog niet zeggen dat dit een topper zou gaan worden.

Maar gaandeweg de film en het verhaal was ik alsnog verkocht. Geweldige film, weird en bizar verhaal, helemaal mijn ding! Ook dat onderkoelde acteren was voor mij helemaal goed. Ik had ook al iets gelezen over de verschrikkelijke muziek, en inderdaad. Verschrikkelijk, maar totaal passend bij de film!

Zeer enthousiast dus en blij dat ik gegaan ben want door al dat negatieve gedoe over een saaie niet te volgen ingewikkelde of whatever film was ik toch een tikkeltje aan de twijfel geraakt. Gelukkig mijn gevoel gevolgd, had al het idee dat het bij mij wel zou werken en dat deed ie dus.

Er zijn zat films (zeker in de Pathe Unltd tijd) waarvan ik bij het lezen van de titel nauwelijks meer wist wat het ook weer voor film was, dat is bij deze zeker niet het geval. Memorabel avondje, om niet snel te vergeten. En dat was na Three Billboards zowaar alweer de tweede topper van 2018 wat mij betreft. (Weet dat ie al eerder heeft gedraaid, maar ik zag hem in 2018, dus wat mij betreft telt ie dan voor 2018, maar dat terzijde).

Licht surrealistische, verontrustende film die wel iets weg heeft van een nachtmerrie. Het is even wennen aan de kille visuele stijl en de abstracte dialogen, maar de plot is al snel meeslepend en intrigerend. Feitelijk een vrij toegankelijke film binnen het oeuvre van regisseur Yorgos Lanthimos; lang niet zo vreemd als bijvoorbeeld Dogtooth en The Lobster en wat mij betreft heel wat beter.

Weer eens wat anders dan de standaard bioscoop meuk, aan mij zijn dit soort filmpjes zeker wel besteed.
De film deed mij regelmatig denken aan de sfeer die The Shining heeft, niet alleen de soort muziek maar zelfs de manier hoe er is gefilmd(vaak door de gangen van het ziekenhuis) Sterker nog, het jonge zoontje lijkt verdacht veel op Danny uit The Shining. Afgezien van dit is de film natuurlijk totaal anders, maar de vergelijkingen bleven voor mij bestaan. Yorgos Lanthimos was duidelijk geïnspireerd.

Sowieso valt er in deze film op hoe mooi en creatief er is gefilmd, prachtige shots die je als kijker helemaal meenemen in het verhaal. De scene dat het jonge zoontje neervalt is van bovenaf gefilmd en geeft de scene meer kracht bij. Of dit nu bedoeld was met een reden? Bijvoorbeeld dat er iets bovennatuurlijks aan de hand is? Geen idee? Maar het is in ieder geval briljant gefilmd.

Duidelijk niet een film voor iedereen, het is ook best een lange zit moet ik eerlijk toegeven maar tegelijkertijd bleef ik geboeid naar het grote doek kijken.
De onderhuidse spanning is goed voelbaar en geeft je als kijker regelmatig een onprettig gevoel, vergelijkbaar met(je gaat het nooit raden) The Shining. Dit heeft volgens mij ook te maken met de afstandelijke manier van acteren, niet iedereen is hier over te spreken maar ik begrijp de achterliggende gedachten wel van Lanthimos.

Verwacht geen film die helemaal is uitgekauwd, maar laat het verhaal gewoon over je heen komen.
3,5*

Hier kon ik helemaal niets mee. Zeer afstandelijk en ongeloofwaardig, maar dat laatste zal vast de bedoeling zijn geweest. Ik ben heel wat moeilijke films gewend maar ik begrijp werkelijk de lyrische commentaren niet op deze film. Waarschijnlijk is het bedoeld als kunstwerk. Abstracte kunst dan wel. Geef mij maar liever een Tarkovsky.

Ik ga dus waarschijnlijk nooit begrijpen waarom een oerdegelijke horrorfilm als Get Out Academy Award nominaties krijgt en een kunstwerk als deze film niet. Wat een absurd verschil in bepaalde aspecten.

Ik deel de mening van Mescaline in zijn/haar bovengenoemde reactie. Ook ik krijg een The Shining-vibe bij deze film. Geweldig camerawerk, in- en uitzoomende shots, noem het maar op. Vooral de scène die van bovenaf werd gefilmd (roltrap in het ziekenhuis, waar het jochie neervalt) is adembenemend. Met een soort van drumdeuntje zoals je ook in bovengenoemde film hoort.

Heel origineel. Het klopt gewoon. Vier sterren.

Mij ook een raadsel.

De film zorgt van tijd tot voor een uitstekende, beangstigende sfeer, bevat enkele memorabele scenes en heeft een prima soundtrack. Maar er zijn naar mijn smaak iets te veel plotholes, waardoor de zaak, zeker naar het einde toe, uit de bocht vliegt.

Kroop bij mij vanaf het begin onder mijn huid, maar verloor mijn interesse in het third act. Toen werd het mij allemaal wat te ongeloofwaardig.

Verder is de film prachtig geschoten, zijn de acteerprestaties dik in orde. Ook de muziek was prima.

Ondanks het voor mij wat mindere einde zal het wel een film zijn die mij bijblijft en ik over een tijd nog wel weer eens ga herzien. Daarom 3,5 sterren.

Sterke film. Het surrealistisch verhaal is best aardig bedacht en verrassend. De uitwerking is fraai maar wel wat apart. De manier van acteren en met name de dialogen zijn vrij monotoon, maar prima passend bij de gehele sfeer van de film. De camerabeelden zijn soms verrassend goed, zeker de roltrapscene is memorabel. Verder is er continue een voelbare spanning die je aan de buis gekluisterd houdt. Het acteerwerk is eveneens erg goed, met name dat van de jongere hoofdspelers. Tikkeltje vreemd, maar wel lekker. 4.0

Apart. Een film met opzettelijk droge interpretaties van vreemde dialogen, waardoor je heel snel een awkward gevoel krijgt. Het surrealistisch tintje van deze film komt dan ook vooral uit die dialogen en de wijze waarop ze aan de kijker worden vertoond, vooral de verhouding tussen de arts en de jongen die opeens in zijn leven komt voelt erg onnatuurlijk aan. Die bizarre situatie, die zich daarna uitbreidt naar vooral de dochter van de arts, vormt de basis voor de film en houdt het staande. Naar het einde toe ontspoort het wel behoorlijk, en dat is jammer. Ruime 3*

Ook deze goede Drama / Mystery film (welke me een beetje deed denken aan het eerste filmpje, te weten "The Box", uit de Horror film "XX (2017)") ligt net zoals de afgelopen week bekeken Horror / Actie film "Mayhem (2017)" al sinds afgelopen december bij mij op de plank en heb ik tot heden steeds links laten liggen. Maar ook dat had ik eigenlijk niet hoeven te doen, want ook deze mysterieuze en boeiende film wist me eigenlijk van de eerste tot de laatste minuut (duurt circa 120 minuten) te vermaken en te interesseren.

In dit verhaal draait het om de charismatische hartchirurg Steven Murphy (Colin Farrell), welke een gerenommeerde chirurg is en die met zijn volmaakte vrouw, oogarts Anna Murphy (Nicole Kidman) en hun twee voorbeeldige kinderen, te weten Kim Murphy (Raffey Cassidy) en Bob Murphy (Sunny Suljic), een perfect gezin vormt. Tot de 16-jarige Martin (Barry Keoghan), een vaderloze tiener (wiens vader na een auto-ongeluk op de operatietafel van Steven Murphy is overleden) die Steven Murphy onder zijn vleugels heeft genomen, aan de poorten van hun idyllische bestaan komt rammelen. Ze praten veel met elkaar en komen bij elkaar over de vloer, waarbij Martin steeds verder het gezin binnendringt. Als hij Steven Murphy confronteert met een gebeurtenis uit het verleden, wordt de duistere aard van zijn doel duidelijk.

Meteen al in de eerste minuten van het verhaal is de stijl van de Griekse regisseur Yorgos Lanthimos (o.a. bekend vanwege zijn bizarre Drama film "Kynodontas (2009)" te herkennen en wordt ook gelijk de toon en de sfeer voor de rest van het verhaal gezet. Na een dramatisch één minuut durend shot (voorzien van onheilspellende klassieke muziek) van een kloppend hart tijdens een operatie, volgen we namelijk hartchirurg Steven Murphy en diens anesthesist Matthew Williams (Bill Camp), die door een lange wandelgang van het ziekenhuis lopen en een ongemakkelijk en schijnbaar onbelangrijk gesprek hebben over hun horloges (waterbestendigheid, datumweergave en de keuze m.b.t. een metalen bandje of een leren bandje). Daarna zien we Steven Murphy wachten in een restaurant, waarna de mysterieuze Martin zijn entree in het verhaal maakt en ze met elkaar beginnen te praten.

Behalve de stijl is ook de enge muziek opmerkelijk (ook al meteen in de eerste minuten), want de muziekkeuze voor monotone hysterische accordeons, koorgezang en zingende zagen op lage toon als een huilende wind, geven deze film een extra lading. Dat geldt overigens ook voor de aanwezigheid van seksuele (zelf)bevrediging (o.a. van toepassing bij Colin Farrell, Nicole Kidman en Matthew Williams) van de acteurs door het hele plot heen, waarbij veel van het blote lichaam van Nicole Kidman is te zien en dat als ze in bed een persoon speelt, die onder algehele verdoving is gebracht (dat vindt Steven Murphy namelijk heel opwindend om te zien).

Het verhaal welke is opgebouwd uit twee helften (eerste helft speelt zich vooral af in het ziekenhuis en de tweede helft speelt zich voornamelijk af in het huis van de familie Murphy) zit goed in elkaar en is fraai in beeld gebracht (waarbij de camera vaak de personages volgt op een ongemakkelijke afstand en daarbij wordt ook regelmatig tergend langzaam in- en uitgezoomd) en is tot circa de 50e minuut van het verhaal ook lekker mysterieus en vaag (daarna overigens ook nog). Vanaf dan komt opeens de aap uit de mouw, als Martin in het restaurant van het ziekenhuis (waarbij Bob dan is opgenomen omdat hij opeens niet meer kan lopen) tegen Steven zegt:

"Je hebt iemand van mijn familie vermoord. Nu moet je iemand van jouw familie doden. Jij bepaalt wie, maar als je het niet doet, gaan ze allemaal dood. Bob, Kim, je vrouw, ze worden allemaal ziek en dan gaan ze dood. Eén: verlamming, twee: verhongering, drie: bloedende ogen, vier: de dood. Geen zorgen, jij wordt niet ziek. Blijf alleen rustig."

Vanaf dan wordt het verhaal spannend tot de laatste minuut en het einde mocht er zeker wezen (soms ook best hard), waarbij het doden van één gezinslid wel heel erg apart en bizar was. Over de precieze betekenis van de film en het einde is regisseur Yorgos Lanthimos lekker geheimzinnig en het biedt ook volop stof om over na te denken en te filosoferen. Hij laat je met deze film in ieder geval wel lachen, huiveren, walgen en ongemakkelijk voelen, althans dat was bij mij in ieder geval van toepassing.

Zo moest ik o.a. lachen bij het geheim welke Steven Murphy aan zijn zoon Bob Murphy vertelt (om zodoende een eventueel geheim bij hem te ontlokken) en dat omdat hij dan het volgende absurde geheim aan hem vertelt:

"Toen ik zo oud was als jij, was ik net begonnen met masturberen. Ik kon met klaarkomen. Niet veel, een klein druppeltje maar. Ik dacht dat iets mankeerde, want ik had allerlei verhalen op school gehoord. En toen mijn vader een keer dronken was, mijn broers weg waren en hij lag te slapen, deed ik mijn hand om zijn penis en begon ik te wrijven tot hij klaarkwam. De lakens zaten onder het sperma. Ik werd bang en rende weg.".

Ook was het wel geinig dat Steven Murphy op een gegeven moment tegen zijn vrouw Anna Murphy zegt "Een chirurg doodt nooit een patiënt. Dat doet alleen een anesthesist", terwijl later anesthesist Matthew Williams tegen Anna Murphy zegt (als ze elkaar treffen in een restaurant en daarna na een auto gaan) "Je weet dat een anesthesist een mislukte operatie nooit kan worden verweten. De chirurg is te allen tijde verantwoordelijk"

De topcast maakt deze film zeker het aankijken waard, want buiten de uitstekend spellende Colin Farrell (voorzien van flinke baard), heeft hij aan Nicole Kidman (die ik er best mooi vond uitzien, en dat ondanks dat ze er vrij slank uitzag), als zijn vrouw Anna Murphy (die een seksuele relatie heeft met anesthesist Matthew Williams), eveneens een uitstekende tegenspeelster, waarbij ze beiden hun teksten uitspreken zonder emotie, empathie, gelach of uitbundige gevoelens. Ook de jonge kinderen Raffey Cassidy (in de rol van Kim Murphy, die verliefd raakt op Martin) en Sunny Suljic (in de rol van Bob Murphy, die uiteindelijk wordt doodgeschoten) deden het gewoon goed en vooral de eerst genoemde. Ze vormen in dit verhaal zogenaamd het perfecte gezien Murphy, maar dan wel zonder echte warme liefde onderling.

Barry Keoghan is zelfs beangstigend goed en dat als splijtzwam van het keurige en perfecte gezin Murphy. Door zijn licht voorovergebogen lichaamshouding, wazige oogopslag en ijzige stem, heeft hij iets onpeilbaars. Hij is ook altijd beleefd (verontschuldigend bijna), maar toch gaat er voortdurend een bepaalde dreiging schuil achter al die hoffelijkheden, die niet helemaal te plaatsen valt.

De scène waarbij hij een bord spaghetti aan het eten is met de aanblik van Anna Murphy (die thuis bij hem langskomt om te praten), was ijzersterk (geldt ook voor de manier waarop hij aan het eten en drinken is in het restaurant tijdens de opening, maar dan met de aanblik van Steven Murphy) en zo zitten er best veel scènes in die ijzersterk gefilmd zijn en ook best apart zijn. Zoals de scene waarbij Anna Murphy anesthesist Matthew Williams in de auto aan het aftrekken is en dat om informatie te krijgen over de dode vader van Martin. Ook het gedoe omtrent ongesteldheid, het klaarmaken van een vis, limonade en een MP3-speler was wel apart.

Overigens was het ook leuk om Alicia Silverstone weer eens terug te zien in een film als de moeder van Martin, want haar vond ik vroeger in de jaren 90 (toen ze populair was) altijd een mooie vrouw om naar te kijken. Ze is overigens wel maar in één scene te zien en die was ook best apart, want daarin probeert ze Steven Murphy te verleiden (als compensatie voor haar overleden man) als ze samen op de bank naar de lievelingsfilm van Martin en zijn vader aan het kijken zijn, waar ze dan op een gegeven moment (als Martin naar bed gaat) zijn handen kust en aan zijn vingers zuigt. Steven was daar overigens niet bepaald van gediend en hij had daarna ook geen zin meer in zelfgemaakt karameltaart

Al met al een goede Drama / Mystery film, welke een curieuze mix is van absurdisme, arthouse en zelfs thriller/horror elementen en die geen moment verveelt en die naar het einde toe zelfs echt spannend wordt. De Romantiek / Sciencefiction film "The Lobster (2015)" van regisseur Yorgos Lanthimos heb ik nog niet gezien, maar die ga ik waarschijnlijk volgende week zaterdag bekijken. Hij is een ieder geval een regisseur om in de gaten te houden.

The killing of a sacred deer: de moderne, smakeloze karikatuur van een tijdloze 'heilige' tragedie?

Schijnbaar onbelangrijk, dus wel belangrijk. Kun je mij uitleggen wat er zo belangrijk is aan de horloges? Of is dit ook weer een metafoor?

De horloges zijn niet belangrijk, maar dit soort onbeduidende dingen worden vaak benadrukt in het verhaal, zonder dat ze juist belangrijk zijn.

Ok, maar wat is de diepere functie van het herhalend benadrukken van onbeduidende dingen zoals het horlogebandje? De enige functie die het bij mij teweegbracht was een opborrelende irritatie die ik de gehele film niet meer kwijtgeraakt ben.

Ik denk dat de manier van filmen je moet liggen. Bij jou leverde het opborrelende irritatie op terwijl ik het juist de film iets extra's vond geven en ik vond het ook best apart. Een diepere functie had het horlogebandje en de andere onbeduidende dingen naar mijn mening niet.

Het spirituele in het alledaagse kan ik wel waarderen in een film als American Beauty, maar daar heeft het benadrukken van het alledaagse een functie. In deze film heeft het gezanik rond het horlogebandje (volgens jou) geen functie. Niet meer dan vulling van speeltijd. Wat dat betreft heb je gelijk als je zegt dat de manier van filmen je moet liggen. Ik houd niet van films die slechts de suggestie van diepgang wekken verpakt in Grieks myhtologisch cadeaupapier.

Het horlogegesprek is gewoon onderdeel van het stijltje van de film, toch? Lanthimos vindt het blijkbaar leuk om met veel nadruk z'n verhaalarena te laten zien. De chirurg is een pietje precies, want chirurg, en dus kletst ie met dezelfde precisie over een horloge als dat 'ie snijdt in een open hart.. meer is het niet. Ik zie het vooral als geestig, omdat 'ie het consequent doorvoert en dat geneuzel later des te harder botst met het personage van Barry Keoghan.

Het zijn surrealistische dialogen, daar is de film op gebouwd. Moet je verder niets achter zoeken.

Ik vraag mij af of we toch niet dieper kunnen gaan, arno74, Goodfella, Redlop, Theunissen, ....

Ik zie de communicatie rond het horlogebandje op dezelfde hoogte als de communicatie rond de eerste ongesteldheid van de dochter, de reactie van Martins moeder op Steven, e.d.: wat zich intern in een mens afspeelt, wordt uitgedrukt zonder de normale, als evident beschouwde filters die op elk individu op telkens verschillende maar vaak even onbewuste manier werken. Het resultaat is dat we de mensen op een ander niveau zien: niet als "realistische" individuele karakters, maar als belichaamde verzameling van universeel menselijke trekken. Wat denk je?

In tegenstelling tot vele die vinden dat het allemaal veel te lang duurde, duurde de film mij wat te kort waardoor het einde wat aan de slappe kant is, een beetje te snel - zelfs bij de tweede keer kijken had ik dit gevoel. Zou er nog een extended versie zijn?

Ja deze slowcooker vond ik toch wel heel erg fijn. Sterke cameravoering, prachtige shots, dreigende score, een perfect gecaste Barry Keoghan en een intrigerend mysterieus verhaal zorgen dat deze langzaam onder je huid kruipt. Gezien de tegengestelde reacties hier was dat zeer zeker niet bij iedereen het geval, wat ik wel opvallend vind want zo ontoegankelijk is deze nou toch ook weer niet. Bij mij werkte het mysterieuze onheilspellende sfeertje in ieder geval erg goed, heb nu al zin om hem nog eens te kijken.

4-4.5*

Aangezien de film hier meerdere keren met "Mother!" wordt vergeleken kon ik de verleiding niet weerstaan om deze binnen 24 uur ook maar even te kijken. Ik zie de vergelijking wel degelijk, beide films zijn een soort van nachtmerrie, maar bij Mother! ligt de nadruk heel zwaar op de metafoor terwijl ik bij "The Killing of" me nog steeds afvraag of het nou een metafoor was en of er nou meer achterzat. Ook is het sfeertje toch wel anders waarbij ik het wel moeilijk vind om dat verschil te omschrijven. Ik vond "The Killing of" denk ik wat mysterieuzer, spannender en Mother! wat naargeestiger. Uiteindelijk beide films 4 sterren gegeven maar mijn voorkeur zou toch uitgaan naar The Killing of een sacred Deer. Ik gok dat na een 2e kijkbeurt er een half sterretje bij gaat komen.

Ja, de tragedie wordt op die manier potsierlijk gemaakt, maar wat is daar eigenlijk de meerwaarde van, gmx?

Ik reageerde alleen op Ferdyduke die zei dat het niet werkt als een scene belachelijk, tragisch en dramatisch tegelijk is. Of dat een meerwaarde oplevert, het past in ieder geval perfect in deze film.