The Killing of a Sacred Deer (2017)

Volgens mij dus niet.

Review VICE

Geweldig genoten van deze verwarrende en onaangename film. Ik snap dat deze film niet voor iedereen is, maar ben toch lichtelijk verbaasd over de vele extreem negatieve meningen hier. Was er dan echt niks te genieten in dit absurdistische drama waarbij een tragedie van Euripides verwoven wordt met een horrorverhaal en bespotting van 'perfecte' Amerikaanse huishoudens?

Wat mij betreft is deze film qua uitvoering van dit type concept een stuk geslaagder dan Mother!, waarin wat mij betreft die film niet horror genoeg was om het concept van bijbelverhaal in horrorfilm te doen slagen. Hier is de crux van de Griekse tragedie simpeler en daardoor lijkt er meer tijd over te zijn om een heerlijk naargeestig sfeertje neer te zetten. Ik heb twee uur lang genoten en ga zeker The Lobster eens kijken.

The Lobster vond ik gekunsteld absurdisme. Nergens echt leuk of scherp. Deze film begon al net zo quasi-absurdistisch met de dialogen over horlogebandjes. De gezette toon maakte het een lange zit voor me. Een hartchirurg maakte misschien een fout (of niet) en komt daarmee in een duivels dilemma. Ik had wellicht meer aandacht voor het verhaal gehad als het intenser en minder zogenaamd absurdistisch werd voorgeschoteld, maar helaas kon ik hier niets mee.
Er is (las ik achteraf) een parallel met de tragedie Iphigeneia van Euripides maar dat maakt voor mij de film niet per definitie briljant. Ook wordt de film vergeleken met Mother! maar naar mijn bescheiden mening mag deze film de schoenen nog niet poetsen van Mother!

Misschien ga ik deze lange vervelende zit nog eens overdoen en kom ik tot andere inzichten. Tot die tijd hou ik het op 1*

Best zonder enig inlezen/kijken deze film induiken. Dat is in ieder geval wat ik deed, en dan is het toch een redelijke dead pan mindfuck. Heb toch zo ongeveer de hele film met lichte verbazing naar het droge acteerwerk zitten kijken, wat vast typisch iets van Lanthimos zal zijn (zag zijn andere films nog niet). Iets klopt niet aan de film, en dat maakt hem juist wel fascinerend.

Het schijnt dat Lanthimos met deze film geprobeerd heeft om de kijker op elk moment in het ongewisse te laten of een situatie komisch, of belachelijk, of tragisch, of dramatisch is.

Je zou zeggen: gerede kans dat het dan voor die kijker ‘geen van alle’ wordt. Of-of-of is niks; en-en-en daarentegen is alles. Maar dat laatste voor elkaar te krijgen, dat is slechts weinigen gegeven.

Ik vrees dat we hier dus met het eerstgenoemde geval te maken hebben. Het is alsof Lanthimos steeds ergens aan begint te bouwen, om het het volgende moment weer af te breken. Veel lijkt ook neer te komen op een herhaling van zetten. Vandaar misschien dat de hele onderneming zich zo tergend langzaam lijkt voort te slepen.

Tegelijkertijd zie je wel dat Lanthimos natuurlijk wel wat kan, maar de verschillende op zichzelf soms best aardige scènes rijgen zich niet tot één geheel, blijven een beetje in de lucht hangen, net zoals de ‘ijzingwekkende’ soundtrack, die bij gebrek aan echte spanning zijn functie verliest, en daarom voornamelijk irritant is.

Het is ook maar een heel dun spijkertje, waar dit nogal dikke schilderij aan hangt: de crux wordt ons ergens halverwege medegedeeld, en de rest van de film is de afwikkeling daarvan. Schijnbaar charmant in zijn eenvoud, maar toch overkomend als een gigantische, magische kunstgreep om iets in werking te zetten dat, nou ja, niet heel interessant wil worden. Een olifant inzetten om een muis te baren.

Okee, mijn metaforen zijn ook niet al te best, maar mijn punt is dat dit eigenlijk de tekentafel nog niet had mogen verlaten.

Tering, wat was het koud in Kriterion zeg. En dan ook nog de airco aan. Daar kom ik deze winter niet meer.

dé feelgood-kerstfilm van 2017!

nou nee... dat toch eigenlijk niet. ik laat hem nog even bezinken, maar kwam licht onpasselijk en gehersenspoeld de bios uit. dat is op zichzelf al knap.

prachtige prestatie van Alicia Silverstone - in 5 minuutjes zo'n personage neerzetten, chapeau!

duidelijke Michael Haneke-associaties ook, werd hier al eerder gemeld

en wat een leuke anekdote vertelde Colin Farell over zijn vader! brrrrrrr

Als ik 1 of 2 keer een glimlach op mn gezicht krijg, betekent het niet dat de film dan in zn geheel oké is. Ik vond de film tenenkrommend slecht. Het is dat ik leuk gezelschap had in de bios, anders was ik weggelopen.

Ik wou er ook uit lopen maar bleef zitten omdat mijn vriend de ellende wilde doorstaan.

Wat een vreselijke film.

Dit is mijn oordeel. Hier moet U het mee doen.

Met zijn debuut Dogtooth, waar ouders hun kinderen klein houden in een bizar leugen-web, viel regisseur Yorgos Lanthimos mij voor het eerst op. Wat me vooral fascineerde was die vervreemdende stijl. De fascinatie zette voort met de prachtige arthouse-hit The Lobster. Echter met deze The Killing of a Sacred Deer sloeg erbij mij geen vonk over. En er is niet echt een gepaste reden voor vinden. Komt het omdat ik de wereld van ziekenhuizen en gegoede society waar de film in gesitueerd is niet interessant genoeg vond. Of lig het meer in het plot; Want wanneer Steven zijn surrogaat-vader-plicht verzaakt, legt Martin koeltjes uit dat het kosmisch evenwicht vereist dat Steven een geliefde doodt: zijn vrouw, dochter of zoon. Zo niet, dan sterven ze alle drie. Dit had nog al weg van Sophie’s Choice. Niet echt mijn favoriete film. Of werd ik te veel afgeleid doordat ik me afvroeg hoe het kon dat dochter en zoon werden getroffen. Of lag het meer in het feit dat de filmtitel wel verwijst naar Euripides’ Iphigeneia in Aulis, waarin koning Agamemnon zijn dochter moet offeren als compensatie voor het doden van een heilig hert, om zo gunstige wind te krijgen, maar verre van een echte tragedie staat. De gezinsleden zijn nu niet echt helden, al zijn ze wel op weg naar een noodlottige uitkomst. Of lag het meer aan het bewust stijfjes acteren en de houterige dialogen? Zorgde die dat er ditmaal een te grote afstand tussen mij en de wanhoop van het gezin zat. Ik heb werkelijk geen idee?! Nicole Kidman, Colin Farrell, Barry Keoghan en de rest van de cast spelen prachtig. Ook ziet de film er prachtig uit. Maar voor nu kwam ik niet verder dan een aardige film.

Wat een ervaring. Van begin tot eind intrigerend. De spanning is om te snijden, niet omdat er enge taferelen voorbij komen, maar puur door de bizarre, gestoorde situatie. De hoofdrolspeler staat voor een keuze die niemand ooit zou willen hoeven te maken. En daarnaast toont de film waar mensen toe in staat zijn om hun eigen hachje te redden. Audiovisueel is de film erg sterk. Met name de "muziek" en ambience vond ik erg treffend. Barry Keoghan is erg goed gecast als 'Martin'. Zijn rotkop doet ook recht aan de rol die hij heeft. Is het rechtvaardig? Is het oneerlijk? En welke keuze zou jij maken? Hoe dan ook, deze film is een verrijking voor de ervaringswereld van de mens. Een typisch geval van 'nooit in het echt, zelfs niet als een spontane gedachte, maar bijzonder fascinerend - kijkend vanuit een veilige positie - op het scherm.

Ik vond de muziek echt irritaaaant, oorverdovend schel en dissonant.

Welke keuze ik zou maken? Er is natuurlijk maar één juiste en mede daarom was het hier gekozen einde, hoewel leuk absurd, onbevredigend. Maar goed; een realistisch einde had deze film dan ook weer niet gepast.

Ijskoud. Apatisch. Saai.

Na The Lobster van Lanthimos gezien te hebben had ik wel een absurde film verwacht en door de horroraanduiding verwachtte ik er zelfs nog wat meer van. Maar jongens, wat is dit slecht! De acting van elk personage is zo onecht, zo gemaakt. Heel de film is zo stijf, houterig en gewoon niet naturel. Vreselijke soundtrack ook. Deze artsy fartsy is niet mijn smaak. Dat het parallellen vertoont met één of andere Euripides zijn werk maakt het nu ook niet beter.

Ik snap ook echt niets van de meeste reacties en dialogen in de film. Dit zegt een normale mens toch niet. Zinnen zoals van je hebt mooie handen. Een dokter heeft altijd mooie handen. De film zit vol met tal van deze voorbeelden.

Van die dialogen die op niets slaan. Als je niets te zeggen hebt, zeg dan niets. Van zo'n nutteloze dialogen krijg ik het. Wat boeit mij het of de armband van je horloge van leder of metaal is? Dat einde ook...

Een loze film zonder inhoud dat is het. Buiten dat ene dilemma dat de film je voorschotelt is er niets te zien. 2u is hopeloos te lang. AFVOEREN!

Ik kan de bron even niet meer vinden, dus wellicht was het een podcast, maar ik meen dat Lanthimos zijn acteurs vraagt geen specifieke emoties in de dialogen te leggen, maar ze voor zichzelf te laten spreken. Dat geeft een nogal bevreemdend effect, vooral als het inderdaad om horlogebandjes gaat, of het terloops vermelden dat je jonge dochter haar eerste menstruatie heeft gehad.

The Lobster was fascinerend, al stond ik niet vooraan in de rij om die film te bejubelelen. Het meesterwerk dat sommigen erin zagen, was voor mij niet helemaal zichtbaar. Nu zijn Lanthimos’ films nogal divisive, en het is niet voor iedereen. Ik verwachte dus ook hier weer dat ik wellicht wat lauwwarm zou reageren. Maar dat bleek niet het geval. Na één kijkbeurt beviel deze me nog een stukje meer dan zijn vorige film.

Hoewel ook The Killing of a Sacred Deer weer wat absurd overkomt met zijn vreemde dialogen en zaken die niet echt uit worden gelegd, werd ik continu gegrepen door de bizarre, en vrij angstaanjagende ontwikkelingen. Barry Keoghan (Bootjoch uit Dunkirk) speelt de pannen van het dak als de jongen die ooit zijn vader op Colin Farrels operatietafel heeft verloren. Ik heb moeite om Nederlandse adjectieven te vinden, die de lading dekken van hoe eng en ontspoord hij hier speelt (hoe zeggen wij disturbingly unhinged?). De gezichtsuitdrukkingen die Keoghan tevoorschijn tovert terwijl hij een bord spaghetti eet, of wat medische sensoren van zijn borstkas plukt, gaven me echt de rillingen. De rest van de cast met Farrel en Kidman, die elkaar hier na The Beguiled weer treffen, doet het overigens ook uitstekend.

Fijn gefilmd, met een experimentele maar effectieve soundtrack, was ik toch wel onder de indruk van dit bijzondere werk. Bizar, beangstigend en fascinerend. Eindelijk eens Dogtooth kijken, word een van mijn goede voornemens.

4*

Ontspoord, manisch?

Ontspoord was idd mijn keuze, maar heeft mijn gevoel toch een iets andere connotatie. Ach ja. Potato, potaahto ?

Hmm... Eerst maar eens even laten bezinken dit ... Dit is duidelijk niet voor iedereen. Misschien wel niet eens voor mij. Had hem ook niet willen missen trouwens. Ik vond de wijdse of ruimtelijke shots van bovenaf fijn, ik hou daar wel van. Deed me denken aan The Shining denk ik. Weet het niet zo zeker, zijn er meer die dit ook zo doen?

Zo, die Keoghan is even lekker gecast met die rothasses van 'm. Chapeau voor de vuist van Farrell, maar menig mens had 'm voor minder een stomp verkocht. Interessante film van Lanthimos, duivels en apart.

Zoals we inmiddels van onze grote Griekse vriend gewend zijn, net als de wat rare gesprekken over okselhaar, menstruatie en Farrell z'n grote geheim. Wat een vieze scene is dat. En het enige wat je ziet is een gesprek tussen pa en jochie. Zo is de hele film een beetje. Alles is zo'n beetje zeer opmerkelijk.

Van het droge, kille acteerwerk, tot de opbouw van het verhaal. Aan het einde van de rit niet geheel geslaagd. De boodschap van Lanthimos is duidelijk, maar uiteindelijk kan ik er niet heel veel mee. De film houdt je middels de knappe regie en de niet alledaagse gang van zaken verder gekluisd aan beeld.

Op zich boeiende film ondanks een zeer traag script. Acteurs deden het goed. En het verhaal werd langzamerhand duidelijk. Alleen op die manier roulette spelen ? Je hele huis is aan gorten voordat je een arm raakt. Het meest onbevredigde is dat het eind je in het ongewisse laat over het "Hoe??". Psychosomatisch kan het niet zijn. De jongste Bob was in ieder geval niet op de hoogte van het verhaal bij het begin van de verschijnselen. Hoewel drie sterren had ik deze film beter kunnen laten staan en een andere gekeken. Dat komt door het onbevredigde gevoel van het niet uitleggen van het "hoe". En hoe het uiteindelijk gestopt is. En dan bedoel ik niet het inwilligen van de eis.

Integrerende film welke gedurende de twee uren geen moment verveelde. Goed acteer en camerawerk en een bijzonder verhaal.

wasted 2 hours of my time...

Ik weet niet helemaal wat het is met Lanthimos. Na een paar films van hem te hebben gezien is hij echt een regisseur voor mij bij wie ik uitkijk naar zijn nieuwste films omdat hij zo geweldig heel eigenaardige, griezelige en kille films kan maken. En ook deze film maakt weer echt indruk. Alleen al de muziek en cinematografie roepen zo'n gevoel van dreiging en ongemak op. Maar toch ontbreekt dat laatste puzzelstukje nog een beetje voor mij. Ook deze film wordt, door de onpersoonlijke aanpak wellicht, ergens halverwege soms toch wat aan de langdradige kant. Maf zijn lijkt soms ook wel een doel op zich.

Farrell blijkt wel weer een heel geschikte hoofdrolspeler. Hij maakt die bizarre dialogen nog leuker met die vaak robotachtige voordracht. Al moet ik ook hier zeggen dat het op een gegeven moment wat aan kracht verliest. Maar dat geldt dan weer niet voor Keoghan, die echt het grote wapen van de film is. Wat een onvergetelijke griezelige rol speelt hij hier. In Dunkirk viel hij in een kleinere rol al best op, maar ditmaal kun je echt niet om hem heen. 3.5*.

Wat een intens nare film. Ik heb hem zelfs in twee stukken moeten zien. Iets wat ik normaal gesproken nooit doe. Ik blijf achter met een heel groot "wat dan nog?", is dat heel gek? Gezien alle moeite die er in is gestopt om de karakters zo emotieloos neer te zetten? Ik kijk echt nog liever Irreversible & Lilya 4 ever voor een 2e keer, wat mij betreft als double bill. Brrrr wat een koude kermis.

Ik heb het nu echt wel weer even gehad met die conceptuele artfilms.

Vragen omtrent rechtvaardigheid en geveinsde perfectie, maar vooral de ware aard van de mens wanneer het neerkomt op overleving/zelfbehoud.

Hoe krijgt Martin het voor elkaar om de kinderen ziek te krijgen. Waarom wordt de vader van de jongen niet opgepakt na het doden van zijn zoon. Waarom gaan ze mekaar in de laatste scène nog zien in het eetcafé...? Heel veel vage vragen van mijn kant.

Vegetatief ontregeld: zweten, zuchten, hartkloppingen... Dat gebeurt tijdens het kijken van deze film. I dare you: probeer deze film uit te kijken als 'ie op DVD uitkomt zonder hulpmiddelen als alcohol of cannabis. Ik ben weggelopen uit deze film, net als 2 andere mensen.

Stoer verhaal.

The Lobster vond ik ook al vreselijk, maar dit spant de kroon.

Kijk film voor mijn plezier of om er wat van op te steken.

Dit biedt geen van beide. Dit zorgt voor een misselijkmakend gevoel.