Shadow of a Doubt (1943)

Hm, van deze had 'k wel iets meer verwacht. Dit komt wel een beetje omdat 'k de korte inhoud had gelezen in een boekje en ze daar al te veel in hadden verklapt. Zo viel de ontknoping een beetje tegen.

De film was me een beetje te lang en zo boeide de film niet altijd even veel. Misschien komt het ook omdat het al een redelijk oude film (1943) is en het aan de huidige standaard wat trager verloopt. Ook de muziek was te erg aanwezig. Soms was er zo'n dreigende muziek terwijl er eigenlijk niks aan de hand was.

De film bevatte wel wat zwarte humor, dus dat kon 'k wel appreciëren.

'k heb het me niet beklaagd, maar 'k had er wel meer van verwacht. Misschien is het beter dat je totaal niks over deze film leest, dan is de ontknoping des te groter.

Eens in de zoveel tijd kijk ik een film van Hitchcock. Deze beste man behoort tot een van m'n lievelingsregisseurs en aangezien hij deze film het meest kon waarderen van alles wat hij gemaakt had vond ik het tijd worden deze eens te gaan zien.

Voor mij persoonlijk is het zeker niet de beste film van hem. Het begin is nogal tam en ik vroeg me echt af of er nog wat spannends zou gaan gebeuren. Gelukkig wordt het naarmate de film vordert beter en vooral aan het einde is het behoorlijk genieten. Met Hitchcock weet je het nooit, er kan van alles gebeuren wat dat betreft.

De sfeer was ook weer op en top verzorgd. Vond het bij tijd en wijlen een dreigend en mysterieus sfeertje, terwijl eigenlijk het meest voorname wat de kijker moet weten al weggegeven was. Toch blijft het tot de laatse seconde wel boeien.

Al met al niet z'n beste maar toch wel weer een prima film die een matige start kent, maar een prima slot!

Gaat deel uitmaken van ALFRED HITCHCOCK: THE MASTERPIECE COLLECTION. V.a. 10 oktober een limited box blurays in de Nederlandse winkels, uitgebracht door Universal. De box bevat 15 films.

Een film met een mooie titel, maar waar ik eveneens niet twijfel is over wat ik van Shadow Of A Doubt vind: nogal saai. Wel vind ik het prettig dat deze film uit de oorlogsjaren een nog vrij opgewekt karakter heeft. Zo zijn er wel leuke tafereeltjes. Soms erg aandoenlijk zelfs, maar wat de spanning betreft is de tijd bijzonder onvriendelijk geweest. Wel is het leuk dat Hitchcock nog even in twijfel laat over wie de badguy(s) is/zijn, maar de klopjacht zelf is hopeloos saai. Zulke scenes heeft Hitchcock in zijn oudere films wel beter gedaan. Ook wanneer duidelijk wordt wat de werkelijke situatie is, emmert de boel nog een tijdje door en krijg je vervolgens een finale voorgeschoteld die eigenlijk gewoon lachwekkend is. Er zijn slechtere films van Hitchcock, maar wat als een van zijn hoogtepunten beschouwd wordt, is voor mij een bittere teleurstelling. Charlie lijkt hier trouwens als twee druppels water op (moedertje) Lorraine van Back To The Future.

Shadow of a Doubt is toch de minste Hitchcock die ik tot nu toe gezien heb. Dit komt voornamelijk door een gebrek aan spanning. Dat oom Charlie de moordenaar is, staat al vrijwel meteen vast. De enige spanning die er in de film zit is tussen Charlie en haar oom, de rest van de familie is wat dat betreft vrij overbodig. De pogingen van oom Charlie om zich van zijn nicht te ontdoen, zijn voorspelbaar en slecht uitgewerkt. De ontknoping van de film is ook niet bepaald sterk. Wat mij opviel in deze film is de bij vlagen slechte overgang tussen verschillende scenes. Hierdoor leek het soms wel alsof er een deel van de film ontbrak. Pluspuntje is het acteerwerk van hoofdrolspelers Cotten en Wright, daar was niks mis mee. Alles bij elkaar echter een behoorlijk matige Hitchcock...

Na het zien van 'Stoker' toch deze Hitchcock ook maar even gekeken, en inderdaad.... Chan-wook Park heeft zich behoorlijk laten inspireren. De film zelf viel ietwat tegen (deze dan), tweede akte ietwat saaiig en ik heb een hoop betere films van Hitch gezien. Teresa Wright vond ik wel wederom erg leuk, evenals Cotten. Behoorlijk incestueuze ondertonen ook moet ik zeggen, benieuwd of het er voor het publiek van toen even dik bovenop heeft gelegen.

Minder scherp dan je van Alfred Hitchcock gewend bent, maar deze subtiele en genuanceerde psychologische thrillerachtige film noir scheen, zoals hiervoor al door anderen vermeld, de favoriet te zijn van de meester zelf. Een sterk verhaal rond morele intregiteit en de complexe relatie tussen een dromerige jonge vrouw en haar emotioneel gekwelde oom, met fijngevoelige humor en een mogelijk suggestie van incest.

Hitchcocks favoriete Hitchcock is niet de mijne, alhoewel het fundament er wel mag zijn. Een op het oog cynische zwendelaar op de vlucht, die iets achter houdt en zich schuil probeert te houden in het keurige, onschuldige small town America. Met de naïeve adoratie van zijn nichtje en een krantenartikel wordt een sudderend spanningsveld gecreëerd tussen beide Charlies. Leuk hoe de achtervolging in het begin in beeld wordt gebracht, idem voor Cotten die verder de ruimte krijgt om een gelaagd figuur neer te zetten.

Sympathiek, populair, onbetrouwbaar, manipulatief en nog wat andere facetten die aan bod komen. Toch krijgt Hitch het het niet echt aan de kook. Veel tijd voor het gezin dat vaak aan een stuk doorratelt, vooral moeke weet van geen ophouden. Daar zal de luchtige noot zitten, maar meer dan iets anders morrelt het aan de kern. Verhaaltje komt daarnaast hier en daar hoekig en abrupt over, o.a. de speech tijdens het diner, zodat de kentering niet zo stevig is en de finale al wat jeu is verloren voordat het moet beginnen.

Zonder meer een van de beste films van Hitchcock. In het puntgave verhaal worden spanning en scherpzinnige humor in een vlot tempo afgewisseld. Bovendien uitstekend geacteerd met o.a. een kostelijk bijrolletje van de onvergetelijk Hume Cronyn als de triomfantelijke bedenker van moordplots. Een vermakelijke en onderhoudende film.

Shadow of a Doubt
alternatieve titel: Een Schijn van Twijfel

Een filmmaker als Hitchcock, a.k.a. the Master of Suspense, staat niet alleen bekend om de zenuwslopende spanning die hij creëert in zijn films, maar ook om het voor zijn tijd veel voorkomende en knap gemaakte spektakel (de climax in Saboteur bijv.) Wat me opviel bij Shadow of a Doubt was dat dat hier nauwelijks van toepassing was. Ik kan me voorstellen dat mensen dit als negatief ervaren, maar ik vind Shadow of a Doubt één van de beste werken van de Master of Suspense.

Het heerlijke idyllische familie-leventje (het boeken-lezende dochtertje, de taart-bakkende moeder, de werkende vader enz); eigenlijk de perfecte setting om een film zoals deze te maken. Dan kom ik al meteen aan bij het gebrek aan spektakel: ook al gebeurd er vrij weinig avontuurrijks in Shadow of a Doubt ik bleef kijken. De familie werd erg leuk gespeeld en ik kon de enigszins bedoelde humor 'naar de typische Amerikaanse familie' wel waarderen, best wel ironisch aangezien moederlief in de film een keer zegt: "wij zijn helemaal geen typische Amerikaanse familie", dit klopt bijna niet met als uitzondering dat dit gezin een moordenaar in hun midden heeft. Ook de terugkerende gesprekken tussen de vader en zijn buurman, over hoe ze elkaar zouden kunnen vermoorden zonder gepakt te worden, waren cynisch en tegelijkertijd gruwelijk. Het is best wel apart hoe 'humor' en 'gruwel' zo dicht bij elkaar staan in deze film.

Maar uiteindelijk is het vooral Joseph Cotton in zijn rol as Charlie Oakley die deze film zo waanzinnig maakt. Hij doet zoveel met zijn personage "Charlie" op een creatieve manier. De ouderwetse maniertjes hoe zijn personage maar net ontsnapt (bijv. door met die krant te spelen samen met die kinders). Maar vooral het angstaanjagende gevoel wat deze man gedaan heeft bracht veel spanning met zich mee. De dochter Charlie weet wie Uncle Charlie in werkelijkheid is en wat hij gedaan heeft maar de overige gezinsleden weten dat niet. Het spel wat daarbij uitkomt is suspense op z'n best.

Shadow of a Doubt is één van de beste films van Hitchcock.
*4,5

Aangename Hitchcock film die vooral gedragen wordt door Joseph Cotten & de toen der tijd prachtige Teresa Wright.
Vooral het eerste half uur voelde voor mij wel wat houterig aan en leek het erop of de film de tand des tijds slecht had doorstaan, maar gelukkig werd de film na dit eerste half uur een heel stuk boeiender.
De jonge kinderen in deze film ergerde ik me met momenten wel eens aan, als of ze hun teksten aan het oplezen waren..
De spanning wordt langzaam maar zeker opgebouwd en de Hitchcock elementen worden steeds herkenbaarder.
Het einde daarentegen viel mij toch een tikkeltje tegen, na zo lange opbouw verwachte ik persoonlijk niet dat hij na een korte strijd zo makkelijk buiten de trein viel en overleed, voor mij persoonlijk leek dit na zo lange spanningsopbouw iets te kort door de bocht en een te geforceerd einde.
Op dit geforceerde einde en het eerste half uur nagelaten is het zeker een film die ook vandaag de dag nog steeds de moeite waard is om te kijken, maar 1 van de beste van Hitchcock? Nee, voor mij persoonlijk helaas niet.

3,5*

Niet heel denderend, had meer in gezeten. Helaas voor de film stoorde ik me nogal aan de kneuterige familie en het nogal lullige sfeertje. Beetje een stijve film geworden. Ook een wel heel knullig einde zeg. 2.5*

Niet zo super. Ik had de synopsis niet gelezen en zat op het begin van de film te wachten op een macguffin of een moord die gepleegd zou worden. Deze bleven uit wat ik wel verassend vond. Oom Charlie werd goed gespeeld en ook mooi in beeld gebracht. Hij werd vaak iets van onderen gefilmd wat duidelijk de toon in scenes zette. Het camerawerk was sowieso erg mooi door de vloeiende bewegingen. De Suspense was met vlagen aanwezig. De binnenkant van het huis werd mooi in beeld gebracht waardoor zelfs normale dingen als trappen gevaarlijk overkwamen. Dit zou later nog duidelijk terugkomen in Psycho. Vrouwelijke Charlie vond ik wel wat vervelend met haar hijgstemmetje. Maargoed, dat hoorde er toen vaak bij. Minpunten vond ik ook het gedrag van de oom. Hij is erg berekenend (filmrolletjes), maar dan pleegt hij wel zo'n slechte moordaanslag. De muziek was vaak te aanwezig. Zonder al die bombast snapte ik ook wel wanneer iets spannend moest zijn. Tot slot het einde van de treinscene.. Helaas nogal achterhaalt. Hitchcock heeft ze een stuk beter gemaakt.

Prima klassieker

Een solide thriller. Je kan wel zien waar Verhoeven zijn inspiratie vandaan haalde, want zijn films ademen dezelfde levendige sfeer uit als die van Hitchcock. Shadow of a Doubt is gebaseerd op het ware verhaal van een seriemoordenaar die in de jaren twintig enkele rijke weduwen om zeep bracht, Earle Leonard Nelson. Oom Charlie, gespeeld door Joseph Cotten, is een tamelijk eng figuur maar zeker niet zo briljant als Anthony Perkins in het latere Psycho. Een goede scene vond ik het moment dat Charlotte "Charlie" tijdens een gesprek met de rechercheur ineens haar rechterpols vastpakt en zich realiseert dat haar oom toch niet zo geweldig is dan ze had gedacht. De maffe discussies tussen Charlie's vader en een buurman over het plegen van de perfecte moord zorgen voor de komische noot. Ook Charlie's kleine zusje met haar ronde brilletje dat verzot is op boeken is erg schattig. De ontknoping van de film vond ik niet zo daverend, dan liever een geheimzinnig einde als dat van Vertigo.

'Uncle Charlie, you were so beautiful.' 'Wasn't he, though? And such a quiet boy. Always reading.'

Ik snap heel goed dat dit Hitchcock's favoriete film was. Echt iets waar hij zichzelf helemaal in kwijt kon. Heeft ook echt die morbide humor die alleen Hitchcock kan brengen. Hoewel het natuurlijk een moordplot bevat vond ik de film opvallend licht en bevat het toch best wat humor. Een erg goede combinatie tussen verschillende genres en erg goed geregisseerd. Acteerwerk is ook erg sterk en wat is Teresa Wright een prachtige verschijning. Het einde is wel wat zwak.

De eerste helft van Shadow of a Doubt is aanloop, de tweede helft vond ik behoorlijk spannend. Vooral ook dankzij een goeie rol van Terese Wright als de jonge Charlie, een erg innemend personage. Sommige dingen zien er wat onbeholpen uit maar dat houdt Hitchcock eigenlijk ook in z'n latere werk en ik denk dat hij daar totaal geen belang aan hecht: visueel geloofwaardige actie is geen doel op zich, een bepaalde theatraliteit en zelfs "nepheid" kan sfeer geven. Qua stijl lijkt hij daarom een beetje aan te schurken tegen het expressionisme. Ik kan er wel van genieten en kom zoals meestal bij Hitchcock weer uit op 3,5.

Prachtige film waarin een gezin er naar uitkijkt als hun favoriete oom langs komt voor een bezoek. Het gezinnetje wordt goed neergezet (niet in de laatste plaats vanwege het uitstekende acteerwerk van de gehele cast). Het verhaal heeft een prima opbouw waarbij de spanning langzaam stijgt. Qua humor zit het bij deze film ook zeker wel snor.

Hitchcock gaf zelf niet zo veel om het verhaal of de logica binnen de film. Hij was meer geïnteresseerd in de techniek en het bereiken van de juiste effecten.

Alle Hitchcock-films zijn het wel waard om terug te kijken maar sommige zijn het waarder dan andere. 'Shadow Of A Doubt' moet het niet hebben van de wieheefthetgedaan-invalshoek, maar van de vraag: 'Hij heeft het gedaan, maar hoe vertel ik het mijn ouders?'

Het blijft eigenaardig hoe velen een gevulgariseerde bijnaam als 'The Master of Suspense' (waarschijnlijk bedacht door één of andere filmjournalist die catchy pseudoniemen zocht om een inhoudsloos artikel op te leuken – altijd maar 'Hitchcock' leest niet zo vlot) decennia later nog gebruiken als limitatief criterium om de mans oeuvre aan te toetsen. Ondanks het feit dat Hitchock nooit beweerd heeft 'spanning oproepen' als hoogste artistiek goed te zien, krijg je nog steeds van die verongelijkte reacties in de trant van "hé, hoe flauw, geeft ie gewoon de moordenaar al weg na vijf minuten, dat noemen ze dan the master of suspense, tjonge jonge wat een prutser."

Als je tijdens het kijken van Shadow of a Doubt er echter in slaagt om die door bingewatchen van series onstane tunnelvisie op plotontwikkeling als een louter functioneel instrument van je af te schudden, kom je namelijk tot de conclusie dat de film ten eerste helemaal geen thriller is maar een volbloed drama (Selznick noemde Hitch trouwens 'The Master of Melodrama', maar dat wisten jullie vast al) en ten tweede wel wat meer te bieden heeft dan een halfbakken intrige rond één of andere vervreemde oom. Net als vaker in dergelijke thematiek (zie ook: Teorema) is de indringer maar een artificieel en uiterst inwisselbaar construct dat iets belangrijkers evoceert, in dit geval de groeipijnen van een jong meisje in een levenloze buurt. Het is alsof Hitchcock een willekeurig huis in een willekeurig stadje binnenwandelde (een beetje zoals de faux reportage over de 'All American Family' waar men het in de film over heeft) om daar zonder enige schroom het dagboek van de tienerdochter te doorbladeren en ons vervolgens trakteert op de meest beschamende passages: weerbarstigheid, twijfels en conflicterende gevoelens is wat de klok slaat. De slaapkamer bijvoorbeeld is langs de ene kant een plek van complete apathie en banaliteit (in de openingsscène zien we het hoofdpersonage er in haast vegetatieve toestand een klaagzang voeren over haar saaie leventje), maar langs de andere kant ook een symbool van spanning en ondeugendheid. Wanneer er een (fake) journalist haar kamer wil fotograferen antwoordt ze plagerig en met blos op de wangen: "goh.. waarom zou iemand daar in geïnteresseerd zijn?"

Haar oom is natuurlijk de ultieme katalysator van zulke ambivalente gevoelens: een man die kinderlijke vreugde (zijn triomfantelijke binnenkomst met de trein), ware genegenheid en verlangen (de gegraveerde ring na het familiediner), puberale verliefdheid (hoe ze trots met hem paradeert over Main Street en haar vriendinnen stikjaloers maakt), verwarring (diezelfde rustige straat wordt plots een nachtmerrie waar ze ongecoördineerd tussen claxonnerende auto's zwalpt) en uiteindelijk pure walging teweeg brengt. De scène na de poging tot koolstofmonoxide voelt haast symbolisch aan, als een definitief ontwaken van naïeve bakvis tot jonge vrouw. "Get out" zegt ze met een korte grom waar we het definitief verlies van onschuld in kunnen ontwaren. Maar het einde – zoveel meer dan een doordeweekse happy end – suggereert een blijvende markering, alsof Charlie voor eeuwig gedoemd zal zijn de herinnering aan haar oom met zich mee te dragen en de vraag zich stelt: was dit alles een toevallige speling van het lot of een onvermijdelijke rite-of-passage?

Eens met je opmerkingen over de master of suspense-status van Hitchcock, alleen volgens mij is het kenmerk van zijn suspense juist dat hij de kijker meer informatie geeft dan de personages hebben. Het weggeven van de moordenaar is een narratieve techniek die suspense kan geven (als je het goed doet).

Wat kunnen meningen verschillen !

Persoonlijk herken ik amper de hand van de meester en de echte suspens zoals we gewoon zijn vind ik er ook niet zo overwegend in terug.

Zijn zin voor speelse humor heeft Hitchcock wel behouden in deze film noir met psychologische inslag.

Misschien ontgoocheld omdat de "klassieke" Hitchcock en wat ge er steevast van verwacht er niet is.

Een tweede visie misschien en doen alsof ik de regisseur niet ken !?

"We're not talking about killing people. Herb's talking about killing me and I'm talking about killing him."

Een doorsnee familie lijdt een saai leventje, maar dan komt hun favoriete Oom Charlie op bezoek. Er komt weer wat leven in de brouwerij. Oom Charlie draagt echter een duister geheim met zich mee...

Joseph Cotten speelde een uitstekende rol als oom Charlie. Teresa Wright deed het prima in de hoofdrol, en lijkt hier trouwens heel erg op de moeder van Marty McFly uit Back To The Future.

Hitchcock heeft een aantal keer gezegd dat Shadow of a Doubt zijn favoriete film is. Het idee dat een duister figuur een vredige plaats onveilig maakt spreekt hem heel erg aan. Bovendien zit de film vol typische Hitchcock kenmerken. De vader en zijn collega zijn duidelijk geobsedeerd door moord. Het getal twee staat centraal in de film; 2 Charlies, 2 politieagenten, 2 jongere kinderen, 2 verdachten ect. Hitchcock heeft een cameo op de trein. Alle personages lijken wel ergens in op Hitchcock zelf, zo las Hitchcock bijvoorbeeld veel net als Ann.

Shadow of a Doubt is eigenlijk Hitchcock's hervertelling van Dracula. In de film zijn heel veel verwijzingen naar vampirisme en het klassieke Dracula-verhaal, zelfs het Shadow in de titel. In het begin van de film licht Charlie op zijn bed zoals een vampier in zijn doodskist ligt. Hij komt met de trein en is daar grotendeels afgezonderd, net zoals Dracula zich aan boord van een schip had verstopt. Telepathie wordt genoemd, Ann wordt gevraagd of ze het verhaal van Dracula kent en Charlie zegt "The same blood runs through our veins", hetgeen Dracula letterlijk ook zegt. In plaats van het bloed van maagden te drinken, leeft Charlie van het geld van weduwen en in plaats van mensen te hypnotiseren krijgt hij zijn nicht bijna zo ver hem niet aan te geven. De scène waar Charlie op het laatst op de trein toch nog wordt gestopt heeft ook wel wat weg van een vampierenverhaal.

De film is mooi opgenomen in zwart-wit en heeft een typische Film Noir-uitstraling. Leuk bedacht van Dimitri Tiomkin om voortdurend naar The Mary Widow Waltz uit Die lustige Witwe van Franz Lehár te verwijzen.

De spanning van de film zit hem in de vraag wie nou precies de bad guy is, Oompje Charlie of de mannen in pak. Daarnaast zit er ook een heerlijk staaltje Suspense aan het einde. Hitchcock's beste werk vind ik het zeker niet, maar het is een vermakelijke en boeiende Film Noir.

Mijn zoveelste Hitchcock, en ik moet toegeven dat dit een flinke tegenvaller was. De film komt nauwelijks op gang en van de suspense was nauwelijks iets te merken. Irritante bijrollen voeren de boventoon en een af en toe ongepaste hysterische soundtrack doen het verhaal bepaald geen recht aan. Na het knullige einde was ik er helemaal klaar mee.

Nee, Hitchcock heeft veel betere films gemaakt dan deze. Zonde.

Zeker gezien het jaartal een redelijk goede Hitchcock. Vooral mooi om te zien hoe verschrikkelijk ver Hitch al was met z'n camera. De echt hele goede films maakte ie een paar jaar later.

Charlie Newton [Teresa Wright] verveelt zich stierlijk en hoopt dat er iets gebeurt dat wat kleur in haar leven en dat van haar familie zal brengen. Ze komt op het idee om contact te zoeken met Uncle Charlie [Joseph Cotton], naar wie ze is vernoemd en op wie ze verzot is. Diezelfde dag ontvangt Charlies moeder Emma [Patricia Collinge] een telegram met de mededeling dat Uncle Charlie langs komt voor een bezoek van een paar dagen. Emma en Charlie zijn door het dolle heen wanneer Uncle Charlie aankomt, maar – zoveel weten we vanaf het begin – die verbergt een duister geheim. Wanneer een reporter [Macdonald Carey] langs komt met een fotograaf om een reportage te maken over een gewone familie, is Uncle Charlie erg wantrouwend en begint de jonge Charlie zich ook af te vragen wat er met haar oom aan de hand is.

Dit is een psychologische thriller die uitgaat van het basisprincipe dat moordenaars zich overal kunnen verschuilen. Het zou zelfs je buurman kunnen zijn! Cotton speelt zijn rol precies goed, met voldoende charisma die verklaart waarom met name zijn zus en zijn nichtje zo verzot op hem zijn, maar met sporen van een duistere kant die zo nu en dan naar boven komt en die af te doen is als de bespiegeling van een zwartgallige grappenmaker. De 24-jarige Teresa Wright – in haar vierde film – is ook perfect gecast als ‘American-Girl-Next-Door’, die enerzijds dromerig genoeg is om aanvankelijk blind te zijn voor de duistere kant van haar oom, maar ook slim genoeg is om zelf op onderzoek uit te gaan wanneer ze ernstig aan het twijfelen is geslagen.

Hitchcocks beste werk kenmerkt zich onder anderen door kleurrijke, goed uitgewerkte ondersteunende karakters en die zijn hier ook volop te vinden. De gesprekken tussen Charlies vader [Henry Travers] en familievriend Hubert [Hume Cronyn], waarin ze ideeën voor de perfecte moord uitwisselen, zorgen voor een zwart-komische noot. Edna May Wonacott (die gecoacht werd door Patricia Hitchcock) is uitstekend als Charlies wijsneuzerige zusje en Charles Bates vervolmaakt het idee van de normale familie als het overenthousiaste jonge broertje. Let eens op zijn gezicht wanneer zijn moeder opmerkt dat de jongste altijd extra wordt verwend! Een prachtig moment! “Shadow Of A Doubt” is één van Hitchcocks meest conventionele films en – zoals hij zelf zei – ‘een film waarover de “geloofwaardigen” (...) niet te klagen hebben’. Maar bovenal is dit een uitstekend geschreven thriller vol sterke vertolkingen en met een spannende finale. En daarmee behoort dit sowieso tot Hitchcock beste werk.

“The ones that say they don't want anything always get more in the end.”

Prima film van Hitchcock. Hitch doet het wat rustiger aan en wil vooral een sfeervol verhaal vertellen over een familie die te maken krijgt met een op het eerste gezicht vriendelijke oom met een schimmig verleden. Dat wil niet zeggen dat Shadow of a Doubt niet spannend is, want vooral op het laatst wordt de spanning aardig opgevoerd.

Maar de film focust zich vooral op de band tussen Charlie en haar schimmige oom (ook Charlie genaamd). Je zou de film ook als een coming of age verhaal kunnen zien waarin de vriendelijk, ietwat naïeve Charlie door omstandigheden snel volwassen moet worden. Fantastisch geacteerd door Wright, en ook Cotten is goed als haar oom. In het middengedeelte neemt de film wat gas terug, maar Hitch weet er een spannend einde aan te breien. Teleurstellen doet de man nooit.

Gisteren voor het eerst Shadow of a Doubt gezien en wel op het grote doek (in LUX Nijmegen). Ondanks dat ik mijn best heb gedaan om te kijken vanuit een jaren '40 filmbeleving, viel ook deze klassieker me tegen. Het acteerwerk is zoals verwacht houterig en overdreven maar echt teleurstellend is het feit dat het met de befaamde suspence van de The Master of Suspense allemaal nogal meevalt. Ik vraag me af of dat ligt aan de tijdsgeest. Iemand hier schreef terecht dat Fritz Lang elf jaar voor deze film met M - (Eine Stadt sucht einen Mörder) suspence afleverde die wel tijdloos beklijft.

De vertoning in LUX stond in het teken van psychoanalyse van films. Achteraf bezien en na een nachtje slapen maken de onderliggende Freudiaanse motieven er alsnog een interessante film van. Specifiek de complexe relatie tussen oom Charles en nichtje (naamgenote) Charlie. Als uncle Charlie letterlijk zijn onschuld verliest, raakt ook nichtje Charlie haar figuurlijke onschuld kwijt.

3,5*

Meer dan 20 jaar geleden dat ik deze thriller voor het laatst gezien heb. Dus dacht ik; ach laat ik 'm weer eens gaan herzien en eens kijken hoe ik nu over deze Hitchcock klassieker denk. Wel, aanzienlijk minder positief. Dat ligt zeker niet aan de clou, want ja ik wist van te voren al hoe het af zou lopen maar het is vooral het gebrek aan spanning, vooral het eerste uur dat deze film mij enigszins de das om doet. Voorts stoorde ik mij nogal aan de brave burgerlijke familie. Iedereen kan het zogenaamd goed met elkaar vinden, zondags naar de kerk in het zondagse pak, dames met hoedje. Tja, zo ging dat vroeger. Maar op dit burgerlijke conservatisme wil ik deze film nu ook niet direct afrekenen. Het was ten slotte 1943, nietwaar. Waar ik de film wél op afreken is het volstrekt ongeloofwaardige einde. Charlie - uitstekend gespeeld door Joseph Cotten trouwens - had blijkbaar geen moeite om drie weduwen te wurgen - daar moet je ook wel een beetje kracht voor hebben dunkt me - maar wist niet hoe hij zijn nichtje uit de trein moest werken, neen integendeel, hij viel zelf uit de trein. Tjonge tjonge, met zo'n knullig einde zou je anno 2019 toch niet mee aan moeten komen.
Kort samengevat; een gebrek aan spanning en een knullig einde doet deze Hitchcock bij mij toch flink in waardering dalen.

3.0*