Shadow of a Doubt (1943)

Die woordkeuze was misschien verkeerd, maar mijn waardering niet. Ik verander het in "matig".

aha, toch verhoogd naar 2 sterren mr. frielink. kan ik me al meer in vinden. alles met een 0 of 1 aan de linkerkant van de komma vind ik wel heel laag.

Nou ja, het kwam mede door de status van deze film. "hitcocks favoriet", daar kan je niet om heen, daar verwacht je gewoon veel van, en die 1.5 was misschien iets te overdreven, maar dat neemt niet weg dat ik dit een matige Hitchcock vind.

Nee. Als je mijn bericht volledig had gelezen,had je gezien dat ik hem heb verhoogd omdat ik de film overdreven streng had beoordeeld. Ik stel mijn stem wel vaker bij, simpelweg omdat ik na een tijdje objectiever kan oordelen.

Het hele "ideale wereldje wordt op z'n kop gezet"-idee is wel leuk, vond de film alleen niet erg spannend en ik vond de personages vreemd handelen. Krappe 3.

Ik zie ook niet in waarom dit Hitch' favoriet was.

En die Ann heb ik me helemaal aan geërgerd.

Zoals velen hier heb ik ook moeite om de klasse van deze film te zien. Joseph Cotten als Uncle Charlie was natuurlijk zeer goed en zeker in het begin droeg de film een fijn mysterie. Het moordspelletje van de heer des huizes met Herbie (leuke rol!) was lollig. Maar veel verder kom ik niet met loftuitingen. De film heeft een aantal scènes die mij doen hoofdschudden:
Waarom vestigt Uncle Charlie zo de aandacht op zich door dat glas wijn om te gooien en dat rare spelletje met die krant te spelen? Niemand verdenkt hem nog. En zal een ijskouwe killer iemand proberen om te leggen door een traptrede half door te zagen? Een verstuikte enkel en een blauwe plek waren het ergste wat had kunnen gebeuren. Bovendien had hij iemand anders kunnen treffen. Bijvoorbeeld zijn zus van wie hij zoveel houdt.

Dat knaagt. En Ann was inderdaad erg irritant. Alsof ze haar teksten voortdurend voorlas.
Bovendien had ik om een of andere reden gedurende de hele film het liedje Ome Jan van Willeke Alberti in m'n hoofd.

Toch bleef ik nieuwsgierig naar de klasse van deze film. Waar zat 't 'm in?
Daarom heb ik geinteresserd wat comments gelezen op imdb. Je steekt er altijd wel wat van op. De schrijvers zijn overwegend (zeer) positief. Ik las wat aardige dingen over de thematiek van de film. Over identiteit als hoofdthema met name. Ziehier voor de geinteresseerden. En ik las wat over Jos' favoriete scéne:

Mmm, goeie vraag Wouter. Ik ga op onderzoek uit. Is voor mij niet zo moeilijk want hier in Hoorn is de nog enig rijdende stoomtrein van Nederland. (Ik zou toch zweren dat Bello zwarte rook uitblaast?). Maar goed: onderzoeksresultaten volgen spoedig.

Ik weet het wel zeker Jay. Pas nog geweest...

Het eind op die trein vond ik echt tenenkrommend en een ongelofelijke anti-climax. Daarnaast bevat deze film nog meer zaken waarvan ik echt niet snap dat ze zo aangepakt zijn. Zoals Jay73 al zei waarom in godsnaam de aandacht zo op je richten door zo onsubtiel de krant te beschadigen. En ik zou ook verwachten dat een moordenaar die al zo lang ongepakt is wat meer controle over zichzelf heeft en niet zomeer even zegt dat ie zo'n hekel aan oude weduwen heeft. Ook hangt er een beetje een overdreven sfeertje. En hoewel de film ook zeer mooie stukken heeft kan ik toch niet verder komen dan 2,5*

Sahdow of a doubt is misschien niet zo schokkend als Psycho of zo avontuurlijk als North bij Northwest maar het blijft een goede film.

De film bevat geen momenten die synoniem zijn geworden met Hitchcock (cropdusterscene North by Northwest, showerscene Psycho). Daarom is hij waarschijnlijk ook niet zo bekend bij het grote publiek.

Het verhaal boeit echter voldoende.

Het ideale en zorgeloze leven van de familie Newton in Santa Rosa (dit is mooi en leuk weergegeven in de film) wordt verstoord door de komst van Uncle Charlie, de Merry Widow Murderer.

Young Charlie is dol op haar oom en komt langzaam tot de conclusie dat hij niet is wie hij lijkt en dat hij niet terugdeinst voor moord om zijn geheim te bewaren. Zij weet echter ook dat indien zij hem ontmaskert dit ook ernstige gevolgen zal hebben voor haar familie en de gezondheid van haar moeder, die erg gehecht is aan haar jongere broertje. Zo zijn er meer zaken die misschien niet meteen opvallen.

Wat ook erg goed is het feit dat je toch sympathie kan opbrengen voor de schurk en dat is toch ook bijzonder.

Er zullen zat mensen zijn die het een rukfilm vinden maar smaken verschillen nu eenmaal. Ik geef hem in ieder geval een 4,5

kan me op zich wel vinden in dit stuk, maar ik had vrij weinig sympathie voor uncle charlie, hoor.

Sympathie is misschien inderdaad een groot woord, maar hij is geen zwart-wit schurk. Hij had ook zijn goede kanten :evil.

Dit zie je vaker in de films van Hitchcock en dat is zeker een pluspunt.

Op 6 maart 2005 is Teresa Wright overleden.

Voor meer informatie en een gedenkboek zie Reel Classics

De meningen over de film Shadow of a Doubt zijn nogal verdeeld.

Volgens mij behoort de film tot één van de beste van Hitchcock.

De manier waarop hij, in een film uit 1943, de idyllische wereld van een kleine stad in de Verenigde Staten op z'n kop zet is opmerkelijk.

De hoofdrolspelers zijn goed gecast. Dat de zus, gespeeld door Edna May Wonacott, in een rol die Patricia Hitchcock ook goed kon spelen, ergenis opwekt is juist een blijk van haar kunnen.

Joseph Cotton is goed als de charmante oom die een donkere kant heeft.

Teresa Wright speelt voor mij de beste rol uit haar carriere.

Van verveelde tiener die wacht op een wonder die haar en haar familie uit hun sleur komt halen en met de komst van haar oom meer krijgt dan waar ze op gerekend had. Een snelcursus over de wereld die niet zo onschuldig is als zij daarvoor ervaarde.

Het verhaal heeft de strekking van een klassieke sprookje: pas op waar je voor wenst, je krijgt niet altijd waar je op zit te wachten.

De ver doorgevoerde gebruik van het dubbelgangers motief geeft bij iedere keer kijken meer geheimen prijs.

Tot slot. Een onderhoudende duurzame film met een onvergetelijke rol voor Teresa Wright.

Richard Wolff

--

In de film Querelle van Fassbinder kwam ik voor het eerst het zinnetje: "Each man kills the thing he loves" van Oscar Wilde tegen.

Intrigerende thematiek ooit door Nick Cave samen met Kylie Minogue prachtig verbeeld in de clip ‘Where the wild roses grow’, wat mij weer deed denken aan het toneelstuk Woyzeck van George Buchner waarin een man zijn geliefde aan een waterkant doodt.

Volgens de bijbel zijn we als aardse mensen uit het paradijs verdreven. Soms lijken we ons in overdrachtelijke zin nauwelijks meer bewust te willen zijn dat iedere goede kant ook een slechte schaduwzijde heeft behalve als toeschouwer bij amusementsproducten.

Het kwaad in het eigen paradijsje van de huiskamer wordt door een met commerciële belangen doorspekte geïndividualiseerde censuur buiten de nieuwsberichten in de media om nauwelijks meer als een realiteit ervaren. Dit lastige kwaad willen wij uit ijdele gemakzucht liever niet meer zien en alertheid op het kwaad in de eigen huiselijke omgeving is door deze beperkte manier van waarnemen niet meer noodzakelijk.

In de film ‘Shadow of a doubt’ toont Hitchcock met veel humor op een zeer prachtige romantische wijze het samengaan van onschuld en kwaad in de alledaagse omgeving van een Amerikaans doorsneegezin dat anno 2005 een beetje gedateerd zou kunnen overkomen.

Het werk van de meester blijft door de geraffineerde cinematografie vol achtergehouden sluimerende emoties ijzersterk overeind als je het maar wilt zien.

David Lynch heeft in Blue Velvet dezelfde thematiek gebruikt maar hij heeft het kwaad zoals het een goede hedonist betaamt weer netjes in de boze wrede wereld buiten de eigen huiskamer geplaatst om de ijdele hedendaagse kijker niet al te veel voor de kop te stoten, dat laat hij blijkbaar liever over aan echte mannen.

BASWAS

Yet each man kills the thing he loves, by each let this be heard, some do it with a bitter look, some with a flattering word. The coward does it with a kiss, the brave man with a sword! (Oscar Wilde)

Ik kan goed begrijpen waarom dit Hitchcock's favoriete film is. 'Shadow of a Doubt' is briljant, en staat voor mij op één lijn met Rear Window of North by Northwest. 5/5

Ik moet 'm nog maar eens herzien dan. Rope en Notorious moet ik ook hoognodig weer eens zien. Ik heb die films maar een keer gezien.

Een iets mindere Hitchcock. Er zitten een aantal goede scenes in en ook de acteerprestaties zijn stuk voor stuk erg goed. Toch kon het me allemaal niet heel erg boeien. Het verhaaltje was me allemaal toch ietsje te simpel. Pluspuntje is wel dat grappige moordspelletje tussen Joe en Herbert

3*

deze vond ik ook een ietsjes mindere hitchcock maar toch nog leuk om is een keer te herzien.

Misschien wel de minste Hitchcock in mijn ogen. De spanning bouwt langzaam op maar het geheel wordt nogal rommelig uitgewerkt in het laatste half uur. De eindscene in de trein is gewoon lomp en totaal niet spannend, de romance er met de haren bijgetrokken en qua acteerwerk overtuigt alleen Cotton.

Overigens vind ik de beschrijving hier toch wel wat spoilerig...

2*.

Mijn eerste Hitchcock film en ik ben overtuigd....

Superspannende opbouw, het eerste uur weet je gewoon totaal niet wat er aan de hand is.
Vreselijk jammer dat je op de achterkant van de DVD kan lezen dat Uncle Charlie een weduwe moordenaar is. Gelukkig las ik dit pas na de film.

De eindscene is een beetje jammer maar de spanning in de film en het verhaal maken dit goed

Ik denk dat er niet veel jongeren van mijn leeftijd een Hitchcock film zullen kopen maar ik heb gewoon smaak
****

Op naar The Birds

Voor mij was deze film ook een van zijn mindere. In ieder geval vond ik Strangers on a train (ook een film-noir) beter.

Een 3.5*

Wederom een sterke Hitchcock - de eerste slechte film van zijn hand moet ik nog zien, als die er al is... - spannende opbouw, interessante personages. Desondanks toch niet zo sterk als bijvoorbeeld Strangers on a Train.

4*

Het verhaal en de achterliggende gedacht spreken mij zeer aan. Wat mij stoorde aan de film was de kneuterigheden om het zo maar te zeggen. Zoals al eerder gezegd, de scene met de trap en natuurlijk de scene met de auto. En dan hoop je natuurlijk op een geweldig eind, maar dat zat er helaas niet in. Wat een afgeraffeld einde, hadden ze daar nou werkelijk niks beters voor kunnen verzinnen? Toch nog 3*

Joseph Cotten in een geweldige rol. Als geheel vond ik de film goed, maar net niet super, vanwege het soms nogal irritante acteren van de gezinsleden.

3,5*

Hitchcock heeft inderdaad veel betere films gemaakt. Wat Shadow of a Doubt niet meteen slecht maakt, maar ook niet superbijzonder. Op zich zijn er spannende scènes, is het thema zeer boeiend, spelen Wright en Cotten erg goed en is het script dik in orde. De film wordt helaas verpest door de twee kinderrollen en dan met name het kleine meisje. Ik wou dat Cotten achter haar aanging in plaats van achter Wright. Neem alleen al hoe dat meisje de scène speelt waar ze aan de telefoon spreekt. Ze houd nooit langer dan 2 seconden of zo haar mond dicht zodat de persoon aan de andere kant van de lijn geen fatsoenlijke zin uitgesproken kon hebben.

Daarbij zijn er helaas ook wat onlogische zaken. Cotten's acties zijn namelijk vaak onbegrijpelijk. Als er in de krant staat dat er een seriemoordenaar is, wil dat toch niet meteen zeggen dat zijn familie hem moet verdenken? Hij geeft hen juist een aanleiding om hem te verdenken, door de krant op onsubtiele wijze te verscheuren. Nog dommer zijn z'n uitspraken over weduwes die volgens hem het recht niet hebben om te leven, terwijl hij weet dat Wright hem verdenkt van de moord op 3 weduwes. Dit soort fouten zijn eigenlijk moeilijk te vergeven.

3,5* Had meer kunnen en moeten zijn.

Stond in het krantenartikel dan niet zijn naam en de slachtoffers (initialen ring) ?