Logboek

Zeer knappe docu over de onfortuinlijke Stig Broeckx. Hij was een talentvolle renner van de Lotto Soudal ploeg totdat een zware val in de Ronde van België een einde maakte aan zijn profcarrière als profwielrenner. Zijn lot was gelukkig niet hetzelfde als Bjorg Lambrecht. Hij overleefde het al zijn de beelden in het ziekenhuis hallucinant. Zijn hersenactiviteit waren minimaal ...

Zijn ongelooflijke positivisme, zijn steedse goedlachsheid, maar vooral zijn ontzettende doorzettings- en relativeringsvermogen zorgen ervoor dat Stig een voorbeeld is (geen norm), en een leidraad zijn voor welke vooruitgang hij tot vandaag bereikt heeft. Echt een dikke chapeau met wat hij de voorbije jaren heeft gepresteerd. Zijn koppigheid en zijn wil om vooruit te gaan is ongelooflijk.

Interessant waren ook de beelden toen hij aan de eettafel kwam van de Lottoploeg tijdens de Tour de France. Thomas De Gendt sprak het letterlijk uit, maar ook de anderen wisten niet goed hoe te reageren op Stig. Het was voor hen confronterend te zien wat voor gevaarlijk beroep een wielrenner heeft. Het kan in één seconde afgelopen zijn. In eerdere interviews met renners las ik hetzelfde dat er waren die hem bewust meden, niet uit onverschilligheid, maar gewoon uit zelfbehoud. Een mens zou van minder beginnen twijfelen en net dat mag je niet doen in een wedstrijd. De minste twijfel en je kan zelf zwaar vallen. Wielrennen verloopt via instincten en via automatische piloot. Neem dat weg en hebt maar een halve wielrenner meer.

Proficiat aan Eric Goens en zijn crew die ook na "Het Huis" een bekijvende niet-sensationele docu heeft gemaakt van de revalidatie van Stig. Maar de grote ster is zonder twijfel Stig zelf. Chapeau man! Ook hulde aan de dichte familie en vriendenkring die Stig steeds hebben gesteund.

Wederom een sterke film van Deense makelij. Uiteraard krijgen wij hier alleen de topfilms te zien, ze zullen wellicht ook wat bagger maken dat niet tot hier komt, maar toch. Hetgeen hier raakt, is vaak top en daar is ook Trine Dyrholm geen onbepalende factor in. Sowieso één van de topactrices van/uit Europa. Een ijzersterke prestatie alweer die ze neerzet als gerenommeerde advocate in verkrachtingszaken. Haar perfecte en stabiele leventje komt op de helling te staan wanneer Gustav, haar stiefzoon, zijn intrede doet in het huis.

Anne wekt de sympathie op van de kijker omwille van haar vastberadenheid, haar job en haar goed draaiend huishouden waarbij zij als sterke leidende vrouw de spil is. Haast ingenieus complexe rol wordt knap omkleed door May el-Toukhy door de kijker stelselmatig te verwarren met het tegendeel. Wat volgt is een psychologisch machtsspel die ze als geen ander tracht uit te spelen. Dronningen kent een indringende intense sfeer en houdt die de hele film vast.

Toch ook een paar minpuntjes. Ik vond het moment dat de klik maakte tussen Anne en Gustav iets te makkelijk en te overhaast. Ook met het subplot toen haar zus haar betrapte op het feestje werd achteraf niet veel meer gedaan. Voor de rest een puike film met een snijdend en wrang einde. Mooi, dikke 4,0*!

The Boondock Saints is een flitsende actiefilm uit het maffiamilieu in het New York van de jaren 80-90. Naast de politie zelf waren vooral rivaliserende clans de grootste bedreigingen om het eigen territorium te bewaken. De broers McManus vinden er niet beter op om misdaad met misdaad te bestrijden en ze maken er een heilige tocht van om een moordraid te houden op een aantal topcriminelen. De FBI onder leiding van Paul Smecker (Willem Dafoe) weet er geen raad mee. Moeten ze nu blij zijn of niet? Ook de publieke opinie is verdeeld. De één aanziet hen als helden, voor de andere zijn ze geen haar beter. Het zijn deze tegenstrijdigheden die deze film net een tikkeltje beter maken dan de standaard actiefilm.

Neem daarbij de mooie Ierse sfeer en setting en je zit gebeiteld voor een avond. Het zou ook iets geweest zijn voor Dropkick Murphys. Ook de dialogen zijn sterker dan gemiddeld. De kleurrijke personages worden goed neergezet en zijn intrigerend. De religieuze insteek werkt goed en sleept de kijker mee in het verhaal wáárom ze aan het moorden slaan. De actie wordt goed weergegeven, hier en daar met een slomo. Fijne actiefilm, mooi!

Sterke Japanse klassieker die ik met bewondering heb bekeken. De wijze waarop Teshigahara het (vele) zand heeft verweven in het plot is knap. Het zand is de ster en de blikvanger van de film. Van drijfzand wist ik dat het gevaarlijk kan zijn, maar blijkbaar kan zand nog vele andere sluipende gevaren opleveren. Zeer origineel concept waarbij de zandkuil fungeert als een soort gevangenis of ballingschap. De dorpsbewoners hebben er gemengde haat- en liefdegevoelens bij. Ze vervloeken het enerzijds, maar anderzijds beseffen ze dat het een deel is van hun identiteit.

De leraar snapt het allemaal niet te best en blijft eigenlijk de volledige film proberen om weg te raken. Hij voelt geen affiniteit met het rare fenomeen. Zijn emoties gaan dan ook van woede en paniek naar uiteindelijk berusting. De relatie met de vrouw is mysterieus. De erotische spanning is voelbaar. De man probeert zich er tevergeefs tegen te verzetten.

De leegheid van het bestaan staat centraal in deze claustrofobische film. Vrijheid en lotsbestemming krijgen een andere invulling. Woman in the Dunes is een fascinerende kijkervaring. Misschien niet voor iedereen weggelegd. Voor mij alvast een dikke 4,0*.

Erg leuke stomme komedie alweer van Charlie Chaplin. Gezien de locatie zijn vele grappen en grollen voorspelbaar, maar dat wil niet zeggen dat het geen plezier is om ernaar te kijken. Een circus leent zich er perfect toe om zich volledig uit te leven. Alles passeert dan ook de revue met wilde dieren, clowns, het spiegelpaleis en het betere hoogtewerk. Geweldige scène trouwens op de hoogtekoord.

De meer serieuze en zelfs treurige noot komt ditmaal van de hardvochtige circusdirecteur. En ook Charlie zelf heeft het moeilijk wanneer een concurrent opduikt. Op dat vlak weliswaar een beetje simpel, maar uiteindelijk hartverwarmend zoals het de goeie loebas past. Drama en humor gaan hier mooi hand in hand. Leuk!

Wondermooie authentieke Ierse animatiefilm over het verhaal van de selkies waarbij zeehonden/mensen in elkaar kunnen transformeren. Erg sfeervol gebracht met de prachtige animaties en de uitstekende passende Ierse traditionele muziek. De film voelt aan als een sprookje over elfen, reuzen, heksen en zoveel meer.

Verder brengt de animatiefilm ook het belang bij van het vertellen van verhalen en sprookjes die de fantasie en creativiteit van kinderen aanscherpen. De film is meeslepend en boeiend om te volgen vanaf het begin tot het eind. Ook de personages zijn goed uitgewerkt en zijn bovenal kleurrijk.

Kijk ernaar uit om ook Moores eerste film The Secret of Kells eens te zien. Sterk!

Mede doordat Netflix deze uit zijn aanbod haalt, wou ik deze film op het laatste nippertje nog even meepikken. Now you see me is een kruising tussen The Prestige (2006)/The Illusionist (2006) en Ocean's Eleven (2001). Het begint allemaal erg spectaculair wanneer de bende van 4 wordt voorgesteld met hun hebben en kunnen. Wat volgt is een spektakelstuk dat de gehele film wordt aangehouden.

Het plot is niet superingewikkeld, maar met zijn voorspelbare twists en twists op twists moet je er toch je aandacht bijhouden. De cast is goed gekozen. Dit is een prima Hollywoodiaanse wegkijker. De kijker wordt van in het begin vastgehouden. Vreemd vond ik het dat ik net als in de film bij de openingsscène dezelfde kaart in gedachten had, vreemd (hoewel ik er wel een verklaring voor had doordat ze trucgewijs extra moést opvallen).

Visueel een aangename film met een aantal knap in elkaar gezette shows en platforms. Entertainend is deze film wel en de shows deden aan als een werkelijke TV-show in real life. Aardig voor op een zaterdagavond en languit onder weg te zakken in de zetel, maar daar houdt het dan ook op.

Doordat deze film op het verwijderalarm van Netflix terechtkwam en hier een redelijke score heeft op MM deze toch gauw even meegepikt. Sowieso geen spijt van gehad want Luca Tanzt Leise is een degelijke Duitse film waarbij het personage Luca centraal staat. Luca worstelt met zichzelf en weet niet goed hoe haar toekomst er moet uitzien. Ze volgt tweedekansonderwijs waarbij haar nota bene ook haar moeder aan haar les geeft.

De openingsscène vond ik alvast erg fijn. Humoristisch ook en een ideale binnenkomer om de film aan te vatten wanneer Luca en Mr. Pfeiffer zich door een onaangekondigde toets Engels trachten te worstelen. De vriendschap tussen beiden is goed weergeven, maar de film is minder opgewekt zo blijkt later. Depressies en een foute relatie doen Luca aan zichzelf twijfelen.

Er wordt goed geacteerd en ook het cameragebruik is prima met diverse close-ups om de emoties in de verf te zetten. Fijn filmpje alvast met een beperkte speelduur. Geen wereldtopper, maar gewoon mooie arthouse cinema. Leuk om meegepikt te hebben!

Verrassend aangename en leuke familiefilm over Binti, een illegaal meisje die een groot entertainend talent heeft om haar ding te doen op social media. Ze vormt een ideale mix met de wat saaiere teruggetrokken Elias. Een film voor het hele gezin met uiteraard de nodige clichés, maar het voordeel van de film is dat hij enorm lekker wegkijkt en een mooie boodschap bevat.

Het wordt ook een beetje sentimenteel, maar er wordt niet in overdreven. Binti doet het erg goed als spring-in-het-veld en ook de andere karakters zijn aangenaam om te volgen. Binti's filmpjes zijn creatief, geanimeerd, speels en best grappig. Vooral het okapifilmpje is de max.

Het einde is redelijk open, maar gaat toch een bepaalde richting uit. Het algemene plot is ook geslaagd. De film gaat over verdraagzaamheid en doorzettingsvermogen. Nooit de moed opgeven en steeds je dromen najagen. Een film die luchtigheid combineert met een ernstige toon. Kortom, fijne jeugdfilm!

Technisch een erg knappe animatiefilm die met zijn wazige winderige contouren erg sprookjesachtig en mysterieus aandoet. Ondanks de zandkorrelige structuren en bruingrijze kleuren met een zeker oog voor detail. De korte animatiefilm is gebaseerd op het gelijknamige boek van Jean Giono. De eenheid met de natuur staat centraal en de filmt ademt een positieve boodschap uit door het leven te promoten.

Mooi staaltje van hoe een animatiefilm eens op een andere hoogstaande manier kan geproduceerd worden in plaats van de vele Pixars en Disneys die we meer gewend zijn. Deze L'Homme Qui Plantait des Arbres is mooi in al zijn eenvoud. Less is more.

Na onlangs zijn nieuwste, La vérité, gezien te hebben, met deze I wish intussen toe aan mijn 13e Kore-eda. Jammer genoeg voor mij één van zijn mindere films zonder dit echt slecht te noemen. Eerder een rustig voort kabbelende film over twee broertjes die van elkaar gescheiden leven, maar bij elkaar willen zijn.

Een film over dromen en verwachtingen, over aspecten in het dagelijkse leven en hoe kinderen er tegenaan kijken in hun aparte kijk op de dingen des levens. Een mooi uitgangspunt, dat zeker, maar ik vond het plot nogal langdradig en vrij lang nietszeggend. Voorbij halfweg wordt het iets beter, maar dan was voor mij het kalf reeds verdronken (al bedoel ik het niet zo negatief). De ervaringen van een kind geuit vanuit een dromerige fantasie komen hier tot leven, maar raakten me iets te weinig (hoewel het onderwerp hier wel toe leende).

Wel wederom prachtige beelden en een mooie inkijk in de Japanse cultuur. Mooie sfeerbeelden van het leven langs een levende vulkaan ondersteund door rustige muziek. Degelijk, maar het mocht iets meer zijn.

Ik ben niet geheel overtuigd van Prins, de eerste speelfilm van Sam de Jong. Prins schetst een beeld van de hangjongerencultuur in Amsterdam-Noord waarbij alles draait om eergevoel, macht en om erkend te worden. Ayoub is allesbehalve de prins van de wijk. Hij wordt uitgescholden als junkzoontje, woont samen met zijn echtgescheiden moeder en zus. Hij hangt rond op straat met zijn vrienden, maar wordt bestempeld als een loser en een zwerver door een oudere bende. Om het hart te veroveren van een mooi meisje zoekt hij contact op met een blingbling crimineel.

Ayoub heeft ondanks zijn onbeduidend toekomstloze leventje vooral problemen met zichzelf, zijn identiteit en met de liefde natuurlijk, van zichzelf, maar ook van zijn naasten. Technisch is de film best ok met zijn snelle beelden en vele close-ups. Ook de ondersteunende muziek en beats zijn fijn. De dingen worden hier en daar wat uitvergroot, maar door de beperkte filmduur bevat de film het juiste tempo.

Het einde van de film vond ik minder en out zich als een soort van happy end. Alles is zogezegd in zijn plooi gevallen, maar het voelde iets te makkelijk aan. In zijn geheel best entertainend, maar ik miste wel die rauwheid die dergelijke settings ontegensprekelijk hebben. Eten of gegeten worden, een survival of the fittest, the struggle for life ... Zwevend rond een 3,0*.

Mijn eerste Roy Andersson en ik heb begrepen dat deze film het einde was een drieluik. Ik hou op zich wel van controversiële of absurde films. Deze valt wel binnen het plaatje, maar ik werd er jammer genoeg niet wild van. A Pigeon Sat on a Branch Reflecting on Existence is een film opgebouwd uit sketches, de één al wat meer geslaagd dan de andere.

De drie openingsscènes vond ik sterk waarbij de dood centraal stond. Best grappig, absurd en treurig tegelijkertijd. Het zijn deze tegenstellingen die ik in zijn geheel net te weinig ervoer. Ook de scènes met het droge saaie duo die deur tot deur fopartikelen verkochten was best goed. Ook hier konden de contrasten niet groter zijn. Van de term "enthousiasme" hebben ze wellicht een broertje dood en ook de artikelen zelf zijn geweldig niet-grappig dat het zelfs grappig (of zielig) wordt.

Zeer statisch filmgebruik, gedraaid met minimale sobere middelen. Het is een soort observatie voor de kijker naar een hoop neergeslagen mensen. Weinig tot geen verhaal of diepgang en dat miste ik wel wat. Geen film die ik nog veel zal herzien, denk ik. Daarvoor miste het wat vaart en een goed plot.

Waargebeurde oorlogsverhalen zijn niet steeds eenvoudig te verhalen vanuit Hollywoodstandpunt. Dit blijkt ook hier andermaal. Defiance is een vrij sterk geromantiseerde versie van de werkelijkheid waarbij de vlucht en onderduiken van de Bielski-clan enkele jaren in beslag nam. Het opjagen van de groep komt verder iets te beperkt uit de verf. Vooral de echte ontberingen en emoties ontbreken hierbij door de vlakke karakters.

De film start echter knap waarbij reële zwart-wit docubeelden gebruikt worden en langzaam worden vervangen door de film. Nadien wordt het een entertainend verhaal waarbij de clichés niet uit de weg worden gegaan. Dat Zus op het einde de grote teruggekeerde held wordt, is niet zo heel moeilijk te voorspellen. De liefdesromances van de broers evenmin.

Desondanks een redelijke wegkijker met een Daniel Craig die het goed doet, maar waarbij Liev Schreiber hem overklast. De actiescènes zien er technisch best goed uit, aan de rest is er naar mijn gevoel jammer genoeg te weinig aandacht aan besteed. Een nipte voldoende.

In coronatijden geven dergelijk apocalyptische films een vreemd gevoel. Hier ligt een virus aan de basis aan zowat de hele uitroeiing van de mensheid. Bij ons zal het niet zo'n vaart lopen, laat staan dat sommigen tranformeren in een vampierachtige zombie ofzo. Bizarre wezens overigens: enorm schrikwekkend en bovendien erg taai.

Knappe beelden alvast van een desolaat New York. Die openingsscène met die herten gaf wel wat. Ook wanneer Robert op andere momenten door de stad dwaalde bleven de beelden tot de verbeelding spreken. Het golfen was misschien nog het leukste bizarre moment. Smith doet het wel goed. Hij verveelt niet en is in deze film een eyecatcher. Ook het plot is best aangenaam en binnen de context vrij realistisch. Geen absolute superheld, maar een man met zijn zwaktes en post-traumatische stressstoornis.

Blijkbaar een film die twee eindes kent. Ik veronderstel dat ik de "juiste" versie heb gezien. Einde was vrij bevredigend en past in de setting van de film. Prima wegkijker, wel van genoten.

Eerst dus de docu Natascha Kampusch - 3096 Tage Gefangenschaft (2010) gezien om een beetje achtergrond te hebben bij de film. Uiteraard was het verhaal van Kampusch me wel bekend, maar de details ontbraken wat en blijkbaar gooide ik ook wat elementen van Jozef Fritzl uit mijn geheugen.

De film lijkt me vrij waarheidsgetrouw zijn opgezet. Alleen wat jammer dat deze perse in het Engels was en dat voor een Duitse film en regisseuse. De film bevat een aantal zwaarmoedige gebeurtenissen zoals het naakte sterk vermagerd tienermeisje dat in beeld verscheen. Ook de psychologische terreur kwam sterk aan bod. Het is frappant te moeten zien dat er eigenlijk nog een aantal andere ontsnappingsmogelijkheden waren, maar dat ze nooit de stap durfde te zetten, uit angst dat het een val was.

De acteerprestaties zijn ok. Zowel Antonia Campbell-Hughes als Thure Lindhardt doen het erg goed. Een vreemde vogel die Priklopil die vooral wou domineren en bezitten. Waarheidsgetrouwe verfilm, qua uitvoering kon het misschien net iets beter.

Ik wou eerst de docu zien vooraleer ik de film 3096 Tage (2013) aanvatte. Kwestie van de werkelijkheid van de fictie wat te kunnen onderscheiden. Interessante docu die binnen de tijdspanne van 50 minuten de feiten uit de doeken doet via Natascha Kampusch zelf. Alleen inderdaad wat jammer met dat vervelende gedub.

Ook de beste vriend destijds van Priklopil kwam aan bod. Kampusch gaat ook in over haar leven na haar ontsnapping, haar vrijheid en hoe de media en de wereld omgaat met haar als persoon. Ze wil gezien worden als iemand normaal, maar dat lijkt niet zo evident. Frappant was ook toen ze vertelde over de psychologische terreur dat ze hem niet mocht aankijken en zijn smetvrees leek het wel. Ook haar angst dat hem iets zou overkomen terwijl zij opgesloten zat, kwam aan bod en moest verschrikkelijk zijn geweest om steeds aan te moeten denken. Haten deed ze hem niet, zei ze, maar het was een soort van overlevingsstrategie om de gevangenschap zo goed mogelijk door te komen.

Interessante inhoudelijke docu, dat zeker, al kon het misschien kon de omkadering wat beter.

Gedegen drama over een vader die er alleen voorstaat met zijn twee tienerdochters wanneer zijn echtgenote hem verlaat. Wat aanvankelijk volgt is een zielig portret van een man die met zichzelf geen blijf weet en blijft hopen dat zijn vrouw bijdraait. Uit wanhoop volgt hij een toneelcursus in de theaterzaal waar zijn vrouw lichttechnicus is. De scènes waarbij hun privéleven publiekelijk worden geuit zijn best genietbaar, maar ook treurig eigenlijk.

De relatie met de tienerdochters verloop ook niet optimaal. De film gaat nooit uit de bocht en levert een eigenlijk kleine intense cinema op. Gezien het onderwerp vrij luchtig, maar toch serieus genoeg. Hier en daar enkele leuke fragmenten zoals de MDMA en de relatie met zijn dochters. Zijn oudste dochter dartelt verder in het leven en neemt geen blad voor de mond ten aanzien van haar moeder. De jongste heeft het wat moeilijker om om te gaan met de situatie.

Geen topper, maar wel eentje die gezien mag worden. Goede acteerprestaties, goede cinematografie en erg naturel zonder veel poeha.

Berlijn was in de jaren 20 the place to be in Europa. Berlijn beleefde een gouden tijd voor de happy few waardoor de economisch expansie de stad deed glimmen. Het was ook een toptijd voor kunst, dans, mode, film en theater. Daarnaast was er ook veel verpaupering en armoede voor tal van anderen die de boot misten. Deze tegenstellingen waren een kruitvat voor het latere opkomende fascisme. Desalniettemin was Berlijn in de jaren twintig dé bruisende, moderne en jachtige metropool van Europa. Deze status zorgde ervoor dat kunstenaars, acteurs en schrijvers naar Berlijn kwamen. Deze docu geeft een mooie blik van de metropool Berlijn in al zijn glorie. De florerende industrie en werkende mens komt aan bod, maar ook kunst, sport en mode komen aan de beurt.

De docu wordt mooi ondersteund met klassieke muziek. Later in de docu passeert zelfs Beethoven de revue. De docu bevat vele mooie beelden van hoe Berlijn er destijds uitzag. De knappe montage zorgt voor veel afwisseling van beelden en camerastandpunten. Leerrijk en interessant, dat zeker, maar na verloop van tijd had ik het wel gezien. Of je nu eens 5-10 minuutjes minder aandachtig keek of niet, op zich blijft de conclusie dat Berlijn de bruisende metropool van Europa was.

Op zijn laatste film na heb ik alles al gezien van de Spaanse regisseur Alejandro Amenábar. Toch wel één van mijn favorieten ondanks een zeldzame uitschuiver met Regression (2015). Al zijn andere films zijn uitstekend te noemen met onder meer Mar Adentro (2004) en Abre los Ojos (1997).

Deze The others stond al héél lang op mijn verlanglijstje. Deze The others moet het in de eerste plaats hebben van een ijzingwekkende sfeersetting en spanning. En die is aanwezig. Eerst en vooral met het kille landhuis omgeven door mist met zijn talloze kamers waar portretten en silhouetten haast tot leven komen. De donkere gesloten kamers creëren een benauwend effect. Dit wordt nog eens extra versterkt door de bizarre regels die de dame des huize hanteert voor haar personeel.

Nicole Kidman in een glansrol overigens waarbij haar angsten en ongerustheid zeer naturel overkomen. Een personage waarvan ik niet kan zeggen of ik er nu sympathie voor heb of niet. Enerzijds is ze de zichzelf wegcijferende vrouw voor haar kinderen, aan de andere kant is ze voor hen erg hard en is de koelheid tegenover haar personeel niet echt aan te moedigen. Tot slot zijn de twee kindacteurs, Alakina Mann en James Bentley erg sterk in hun rollen.

De film wordt nog meer beklemmend met de komst van de drie bedienden die je op één of andere manier niet vertrouwt. The others is geen uitgesproken horror - maar kruipt wel onder je vel door de gecreëerde bloedstollende omstandigheden die Amenabar heeft geschapen. De schrikmomenten zijn beperkt, maar zijn voldoende - een overload zou de film alleen maar schaden. Het einde is top en doet erg denken aan Shyamalan's The Sixth Sense (1999) die een paar jaar eerder uitkwam.

Oliver Tate is een wat vreemde vogel. Het lezen van woordenboeken behoort tot zijn favoriete tijdverdrijven en hij is niet meteen mister popular op school. De openingsscène alleen al brengt me meteen in de stemming waarbij Oliver fantaseert hoe zijn omgeving zou reageren bij zijn overlijden. Erg mooie rol overigens van Craig Roberts.
Zijn zoektocht naar een vriendinnetje om ontmaagd te worden is leuk, des te meer omdat ook Yasmin Paige een eigenaardige maar goede rol neerzet.

Ook het subplot met Oliver's ouders is fijn. De bizarre karakters - maar ook die van sommige schoolgenoten - gaan nooit over the top van excentriciteit. Verder is de humor geslaagd, lekker droog Brits en is de setting en sfeer uitstekend. Saai wordt het nooit.

Submarine is een frisse onderhoudende coming-of-age gedept in een Brits eighties sausje die lekker wegkijkt. Fijn om eens gezien te hebben al wordt het nergens memorabel.

Een interessante thriller deze El hoyo! Sowieso is het al niet eenvoudig om een vloeiend plot te maken wanneer je slechts filmt op één locatie, maar hier wordt de spanning hoog gehouden van begin tot einde. De film staat of valt met deze spanning, want als kijker wil je echt weten hoe het zal aflopen.

Hiernaast hangt er een zweem van mysterie over de film. Jammer wel dat er te weinig context is over het hoe, wie waarom van de verticale gevangenis. Ik blijf toch nog met heel wat vragen zitten, maar dat is ook een manier om de film achteraf vast te houden.

Sterke prestatie van Antonia San Juan die je langzaam zien afglijden naar een fysisch en nog meer psychisch wrak. Paranoia en claustrofobie zijn eveneens niet ver weg. Het is de oerdrang tot overleven dat menig op de been houdt. De wil om te overleven is sterker dan op te geven. De regisseur speelt met diverse morele principes zoals individualisme, egoïsme, solidariteit, onrechtvaardigheid en (zelf)opoffering. Galder Gaztelu-Urrutia slaagde erin al deze elementen mooi te bulken in een 90 minuten geslaagde thriller. Mooi!

Cloaca stond al eventjes op mijn verlanglijstje. Had er al veel goeds over gehoord. Cloaca zal me vooral bijblijven als een film met een uitstekend script waar alle gebeurtenissen en personages met elkaar verweven zijn.

De vier hoofdpersonages zijn allen interessant en ondanks hun jarenlange vriendschap erg divers. Tom is een homoseksuele ambtenaar die in proces ligt met de gemeente omwille van gekregen schilderijen die opeens een fortuin blijken waard te zijn. Pieter is een drugsverslaafde depressieve topadvocaat lijdt. Maarten is een toneelregisseur die een affaire heeft met de 18-jarige dochter van zijn vriend Joep en Joep tenslotte ambieert een ministerpost, maar stelt zijn carrière boven zijn gezin. Onthechting en individualisme staan centraal in deze film. Je weet gewoon dat dit vrij zwaarmoedige drama geen happy end zal kennen. Het is wachten tot de bom barst en de vriendschap in stukken uiteen valt.

Hier en daar erg sterke en mooie scènes, een knap script en goed verhaal. Er wordt ook duidelijk naar iets toegewerkt. De zorgeloze vriendschappen uit het verleden hebben plaats gemaakt voor een toekomst of verlangen die niemand uiteindelijk zal bereiken ondanks de hoge tol die ervoor betaald wordt.

Ex Drummer staat ook nog op mijn lijstje van Mortier. Deze 22 Mei verhaalt het leven van Sam, een bewakingsagent wiens leven in een seconde verandert nadat een bomaanslag wordt gepleegd in zijn winkelcentrum.

Vooral op visueel vlak is 22 Mei erg sterk. Camera en geluid zijn top. Ook de opbouw van de film is goed: spannend en intens. Ijzersterk begin dus van de film, jammer dat het nadien maar wat aanmodderde en ik mijn aandacht niet meer 100% bij kon houden. Sam heeft na de aanslag schuldgevoelens over wat er er is gebeurd en tracht na te gaan hoe hij het allemaal kon vermijden.

De rol van De Voogdt blijft door mijn kop spoken. Het motief is wat magertjes. De situatie is zelfs ongeloofwaardig, al is het wellicht politiek incorrect en provocerend om met een religiefanaticus aan te draven.

Ik weet niet waarom ik me er nog aan waag, maar wederom teleurgesteld naar de aftiteling zitten gapen. Margot Robbie was wellicht dé trigger en het moet gezegd dat ze me allerminst ontgoochelde. Zowat het enige lichtpunt van de gehele film. Haar rol en personage was sterk en een lust voor het oog om naar te kijken. Ook haar speelse karakter en stoute tong maken haar personage geloofwaardig en af.

Voor de rest was het niet veel soeps. Het duurt al even vooraleer we echt in het verhaal komen met al die introducties van die halve garen. Dan ontvouwt het plot zich, maar vroeg ik me al snel af: welk plot? Waardeloos en inspiratieloos. Het slaat gewoon op niets. Oja, Joker kwam er ook nog even tussen. Leto's rol is verdienstelijk, maar meer ook niet. Tesamen met Quinn valt het nog wel mee, maar individueel bakt hij er weinig van.En Will Smith, tja, wat die met zijn - ongetwijfeld flink financieel gespijsde - carrière heeft gedaan de laatste jaren, hoogstaand is het allerminst. Ik mag hopen dat hij niet langer op de A-list staat...

Het gezever met de heks is vervelend en zelfs lachwekkend. Aan fantasie geen gebrek alvast, maar erg sterk kan je het niet noemen. Oppervlakkig verhaal en met weinig perspectieven. Ze mocht er op zijn minst dreigender uitgezien hebben om dit zootje ongeregeld te bekampen.

Geslaagde romantische komedie met Al Pacino en Michelle Pfeiffer. Vrij luchtig zoals het genre het voorschrijft, maar vooral in het tweede deel toch ook wat zwaarmoediger. Al Pacino speelt een sterke rol als de sympathieke doch nooit opgevende - om de woorden opdringerig of irritant niet te gebruiken - man die het hart van zijn collega Frankie wil veroveren. Pfeiffer daarentegen is de echte ster van de film met een fragiele authentieke rol zwevend als de immer twijfelende vrijgezel. Maar ook Kate Nelligan laat zich niet onbetuigd met een aantal rake oneliners. Ook dat homokoppel waren fijne personages om bezig te zien.

Hier en daar ook een aantal uitstekende (harde) scènes zoals het moment dat Frankie het ruziënde koppel aan de overkant observeert of de scène waarbij Johnny haar naakte lichaam nastaart.

Geen topfilm, maar wel zeer degelijk. Eenzaamheid wordt hier aangestipt vanuit een weemoedige hoek. Fijn om eens gezien te hebben!

De franchise van Hotel Transylvania blijft erg vermakelijk, zowel voor kinderen, maar ook voor volwassenen. Daar zijn de creatieve, maar uiterst sympathieke monsters niet vreemd aan. Ze hebben wel wat weg van Monsters Inc, maar de insteek is helemaal anders. Dracula zelf blijft een topfiguur, net als de mummie, Frank en Blubber.

Het plot is al vaak herkauwd, maar de setting van de cruise was wel vermakelijk. Leuke grappige momenten en zeker ook visueel erg fijn met vele drukke figuren op de voor- en achtergrond. Er is altijd wel iets te zien.

Het verhaal is inderdaad wat magertjes en erg voorspelbaar. Maar het blijft entertainend. De moraal lag er wat dik op, maar is helder en leerrijk voor de jeugd. Ieder is immers gelijk!

Een typische komedie met heel wat grappen en grollen, de één al wat meer geslaagd dan de andere. Om te beginnen een interessant concept en wel eens leuk om bij weg te dromen. Mijn bazen vallen gelukkig erg goed mee, maar bij het tegendeel is het fijn om je wildste fantasieën voor de geest te halen.

Spacey doet het wel goed. Lekker gemeen en hard, met goede oneliners en dialogen. De rest viel dan weer tegen met Aniston met een ongelooflijk irritant en ongeloofwaardig personage. In zijn geheel een redelijk fijne wegkijker, maar veel meer dan dat is het niet.

Zoals sommige anderen deze film ook aangevat om mijn lijstje Oscarwinnaars te reduceren. Echt wild was ik niet vooraf, maar jammer genoeg ook niet achteraf. Out of Africa is een zeer gelikte film die nergens echt van de grond komt.

Degelijke acteerprestaties, dat wel, zeker in de eerste plaats van Meryl Streep. Neem daarbij de mooie natuurbeelden van Africa van zowel op de grond als uit de lucht, maar voor de rest stel het niet te veel voor. Te geromantiseerd, te weinig kritisch, maar dat was wellicht ook de bedoeling. Ook het plot zelf bleef eindeloos, haast 3 uren zonder noemenswaardige gebeurtenissen. De muziek van John Barry was verder één van de weinige hoogtepunten. Voor de rest snel vergeten deze film.

In deze docu/productie schetst Menschen am Sonntag een doordeweekse zondag in het bruisende Berlijn van begin de jaren 30. Nog voor de macht aan Hitler werd overgedragen ervaar je een vrije losse moraal in en rondom Berlijn. Op een prachtige zomerdag zie je de mensen genieten, elkaar ontmoeten en gewoon "te leven". Een groot verschil met wat hen enkele jaren later te wachten staat. Niets (of bijna niets) wat lijkt op het nationaalsocialisme.

Stilistisch gezien erg knap gemaakt. Maar vooral de soundtrack vond ik geweldig aanstekelijk. Leuke deuntjes, maar ook fijn sfeerbepalend voor de visuele beelden. Voor een productie zonder een plot en geluid redelijk vermakelijk al verwacht ik in principe wel wat meer.

Als schaakliefhebber is het fijn een film te kunnen zien van legende Bobby Fisher, maar ook voor niet-schakers is de film uiterst geschikt. Bobby Fisher is een fascinerend figuur, kleurrijk, briljant, maar ook kampend met gedragsstoornissen. Zijn aparte en controversiële agressieve en zelfs paranoïde stijl roept vele vragen op betreft zijn geestestoestand, maar feit is dat hij als grootmeester zijn stempel heeft gedrukt op de schaakwereld en ver daarbuiten.

Tobey Maguire geeft een mooie vertolking weer van het personage Fisher. Verder wordt ook de Koude Oorlog goed verwerkt in het verhaal. Als het niet via de ruimtevaart of wapenwedloop liep, dan wel via de sport om de communisten de loef af te steken. Ook Lieb Schreiber als Spassky is goed gecast waardoor de film zeer degelijk en zelfs waardevol blijkt. De uitspraken van Fisher waren legio en uitermate scherp. Zijn populariteit recht evenredig, maar uiteraard voornamelijk omwille van zijn genialiteit.

Verder ook spannend en beblijvende film, goed gebracht door regisseur en acteurs. Wel een aanrader voor wie de sfeer van de Koude Oorlog wil proeven.

Noé heeft er een handje van weg om meteen met de deur in huis te vallen. En hoe, de eerste scène was eventjes wennen, maar past geheel binnen de filosofie van de film. Pornografisch is de film allerminst, al moeten we toegeven dat er wel wat meer in komt dan een keer wat bloot. Veel bloot, heel veel bloot zelfs en bij momenten vrij expliciet. Toch heb ik de indruk dat het geen platvloerse doelloze seks is die Noé aan de kijker voorschotelt. Pornografie is toch nog wel wat anders waarbij louter opwinding centraal staat. Maar we zijn het niet gewoon om penissen te zien, laat staan als ze ejaculeren.

Neem nu die eerste scène. Op zich een geweldig mooie scène tussen 2 geliefden. Niet "ranzig", wel mooi en intens, zoals liefdevolle seksualiteit hoort te zijn. En deze seksualiteit evolueert doorheen de film naar meer losbandige gedwongen seks waarbij beide geliefden elkaar verliezen. Dat triootje volgde vrij snel, werd visueel en symbolisch erg knap in beeld gebracht, maar chronologisch gezien vond dat net voor de relatiebreuk plaats.

De film vertelt het verhaal van de wanhopige Murphy die terugdenkt aan zijn zorgeloze leven zonder verantwoordelijkheden. Hij zit nu gevangen in het web van het gezin dat hij heeft gesticht met een vrouw die hij niet liefheeft. Totdat hij op het einde beseft dat dat het enige is dat hem nog rest. Fraai eindshot overigens met zijn zoon en (nieuwe) vriendin in bad.

Noé is trouwens niet vies van wat ijdelheid. Wel grappig dat zijn voor- en familienaam voorkomen in de film. En van Noé weten we dat hij erg veel aandacht besteed aan zijn cinematografie, montage en zijn kleuren (hier rood en groen). Fijn!

Degelijke boot rampenfilm zoals er nog wel enkele zijn zoals onder meer All is lost met Robert Redford. Nadeel is dat je heel weinig vernieuwend kan zijn met dergelijke films. Het plot is steeds gelijkaardig en je weet wat er aan zit te komen: veel overtollig water en nadien veel honger, eenzaamheid en uitputting. Voordeel is wel dat je niet veel fout kan doen als je de personages goed weet te kiezen.

Kormakur pakt het goed aan door schwung te creëren in het verloop van de film via heen en weer gepingpong van flashbacks en flash forwards. Op die manier krijgt ook de uitdieping van de relatie van de twee hoofdrolspelers een kans. Door zo te werken vermijd je dat kijkers zitten af te tellen naar het spektakel zelf het laatste half uur. Een rampenfilm moet aanwezig zijn in het begin en niet in een climax op het einde.

De hoofdrolspelers doen het goed. Mooi naturel gebracht. Het einde was ook verrassend goed, de kleine plottwist zag ik niet aankomen. Visueel ook meer dan ok. Geslaagde film dus, zonder meer.

Een vrij gecensureerde Hollywoodiaanse versie van de tragische gebeurtenissen van de tsunami in 2004. De ramp zelf werd erg goed in beeld gebracht. Pure waanzin hoe een metershoge muur van water en modder aan die snelheid op je afkomt. Spectaculaire beelden die je ademloos bekijkt.

Na de ramp vond ik het vrij doods (figuurlijk), maar verwachtte ik het letterlijke. Heel weinig lichamen te zien. Later in de veldhospitalen zag je wel het menselijke leed. Erna wordt er jammer genoeg te veel gefocust op het sentimentele en barmhartige heldendom al keek de film wel nog goed weg. Het evenwicht tussen voorspel, ramp en nasleep kon misschien iets beter, maar al bij al een degelijke film. Mede door een goede McGregor en Watts een nipte 3,5*.

Vrij zware heftige film over de waargebeurde aanslagen in Mumbai. Het meest beangstigend aan terreur is het feit dat het zo moeilijk te voorspellen valt. Ieder kan een potentiële terrorist zijn, zelfs deze jonge knappe mannen die onschuldig ogen, maar vol haat zitten en in staat zijn zulke gruwelijke en laffe daden te stellen.

Op één of andere manier raakten de schietpartijen me enorm. Vooral de eenlingen die her en der trachten te vluchten, maar toch werden neergemaaid, zullen me nog een tijdje bijblijven. Alsof de geduldige jager wacht totdat de prooi een verkeerde stap zet. Met de film over Utoya en Breivik had ik datzelfde gevoel. Mooi en meedogenloos …

Verder erg realistisch weergegeven. Goede vertolkingen ook van zowel de terroristen als Dev Patel. De dreiging was sterk aanwezig en ook de spanning was om te snijden. Enkele scènes waren werkelijk weerzinwekkend. Ook de onmacht van de amateuristische politie die duidelijk niet getraind was op zoiets kwam aan bod.

Hier had ik een pak meer van verwacht. Het uitgangspunt en concept zit best ok. Zagen we uiteraard al eens bij The negotiator met Samuel L. Jackson en Kevin Spacey in de hoofdrollen, maar dergelijke thrillers liggen me wel.

Het eerste half uur is sterk met de uiteenzetting van plan en de ontsnapping van “Walker”. Nadien vervalt de film in oeverloze cliché en vreemde plots en toevalligheden zodat de fun er ook snel af is. Spannend wordt het eigenlijk nooit meer. En dat is wat dergelijke films nodig hebben. Een Phoenix booth bvb bespeelt dat gegeven perfect. Hier was het achterliggend verhaal te mager en ook de magere uiteenzetting van Worthington deed er geen goed aan.

Uiteraard zit je met een verrader binnen je intieme vriendenkring - kan ik nog mee leven, maar wordt uiteindelijk vrij schlemiel aangepakt. De ontmaskering zelf was ook al vrij inspiratieloos en simpel. Van zero to hero in onze second en omgekeerd. Zo simpel was het zonder boe of bah. En uiteraard gaat de nieuwe hero met The chick naar huis en is er een eerherstel alsof er niets aan de hand was. Neen, belabberd verloop van een promising film. Jammer!

Geslaagde film van Woody Allen. Ik ben niet onverdeeld fan van Allen, maar dit lijkt toch één van zijn beste/betere films te zijn. Aparte film ook met een eigenzinnige insteek van humor en satire gemengd met wat meer serieuze zaken.

Enerzijds worden huwelijk en relaties op de mangel genomen en in vraag gesteld. Het klopt inderdaad dat het erg veel tijd en moeite kost om een relatie te onderhouden. Het kost ondanks het feit dat het minder vlot loopt tegelijk veel moeite om er een einde aan te stellen. Bovendien weet je dat je misschien gedoemd bent, dan nog ben je ernaar op zoek, als een soort drug, een soort hunkering naar erkenning, liefde en geborgenheid - of het nu pijn doet of niet.

Dit gegeven wordt erg fijn weergegeven met blikken rechtstreeks naar de camera gericht. Ook fijn dat tijdens discussies over iemand die persoon er even later gewoon wordt bijgehaald (toen Alvy in de wachtrij stond aan de bioscoop). Een romantische film zag ik er niet in, ik ga dan eerder voor een komisch drama. Ik vond het vooral amusant en vond dat Alvy Singer als neuroot goed op dreef was. Vermoeiend is het wel, het kost wel wat inspanning van de kijker, maar eens je dat aanvaardt, mooi!

Erg leuke debuutfilm van Miyazaki. Een beetje een andere stijl dan zijn volgende prenten, maar zeer genietbaar en vermakelijk. De tijd vloog voorbij. De film deed me denken aan één of andere James Bondfilm waarbij een soort spion het opneemt tegen een invloedrijke gewetensloze schurk. En uiteraard mogen de mooie deernen ook niet ontbreken.

Lupin is een sympathiek humoristisch personage. De humor was geslaagd en de actie evenzeer. Meer dan degelijk plot ook dat nergens stilvalt. Kleurrijke andere personages ook zoals die ninjabewakers, de garde en de Graaf zelf natuurlijk. Geweldige openingsscène ook met de auto-achtervolging of het betere klim- en springwerk op en rond het kasteel. Fijn!

Net als in Kaze no Tani no Naushika (1984) staat ook in dit sprookje van meester Hayao Miyazaki de natuur centraal waarbij de mens een spilfiguur is om deze natuur in verval of in balans te houden.

Wederom vallen de verbluffende en fantasierijke animaties op waarmee Miyazaki aan het werk gaat. Het plot is erg sterk en zit knap in elkaar. De ecologische boodschap van de film komt aan bod, maar Miyazaki legt nuancering aan de dag bij de verschillende partijen door haat, egocentrisme en angst te introduceren waardoor menig blind blijft voor hun acties en daaruit voortvloeiende gevolgen. Good versus bad is niet zo eenduidig en dat zet de kijker aan tot denken. Het zorgt voor de nodige karakterschetsen van de personages.

De sfeer en soundtrack is prachtig. Af en toe wordt het wat grimmiger tijdens enkele gevechten, iets wat ik minder terug zag in Miyazaki’s andere films al blijft dit gelukkig erg beperkt. De openingsscène alleen al was een sterke binnenkomer. Sterke scène waarop je getriggerd werd om verder te kijken. De kleurrijke personages, het avontuur en de mooie sfeer zorgen ervoor dat dit in mijn top drie van beste Ghibli’s valt. Dikke 4,0* alvast!

Zeer sterke film die wat aandoet als een toneelstuk omdat de meeste scènes afspelen op dezelfde locatie en er los van het vertrek en terugkomst naar/van de parade het aantal personages beperkt zijn. Dit is ongetwijfeld één van de meesterwerken van de Italiaanse filmgeschiedenis. Destijds tijdens de Oscars in 1978 onderbelicht gebleven, maar dat niets aan af het feit dat de film vandaag nog steeds een monument is.

Una giornata particolare is een intense film die me sterk heeft geraakt. De acteerprestaties van Sophia Loren en Marcello Mastroianni zijn verbluffend en de chemie spat er vanaf. De vaak op de achtergrond horende marsmuziek schept een beklemmende en krachtige sfeer. Ook het camerawerk is verbluffend waarbij de omeletscène eruit springt en die sterk doet denken aan een Hitchcock met zijn split screen.

Het plot, de omstandigheden, de personages en de sfeer zijn mooi in elkaar verweven en zijn op een subtiele manier een symbool tegen het fascistische bewind waarin vele gewone burgers zijn in meegegaan in de jaren 30. Alsof hun afwijkend gedrag letterlijk in een hokje wordt geduwd doordat ze als één van de weinig niét aanwezig zijn op de parade. Knap!

Suffragette is een ideale film rond de periode van Wereldvrouwendag om op de buis te vertonen. De film toont aan hoe inferieur vrouwen een goede honderd jaar terug werden bestempeld en hoe afhankelijk ze werden gehouden door hun mannen. Arrestaties van protesterende vrouwen werden niet afgehandeld achter de tralies, maar werden aangepakt door de echtgenoot in kwestie. Hoe vernederend kan het zijn? Alleen de oorveeg ontbrak er nog aan.

De setting van Suffragette werd mooi weergegeven in een verpauperde buurt van een grootstad (Londen?). Het deed wat Daensiaans aan met zijn harde ongezonde en slechtbetaalde vrouwen- en kinderarbeid terwijl hardvochtige bazen hen letterlijk en figuurlijk in de gaten hielden. Maud zien we mooi evolueren van gehoorzame en onwetende moeder tot een onverzettelijke dame die opkomt voor vrouwenrechten.

Er is wellicht bewust gekozen voor meer sociaal minder gegoede vrouwen om de film te dragen. Meryl Streep heeft als boegbeeld Emmeline Pankhurst maar een zeer summiere rol in de film. In werkelijkheid kwamen de suffragettes eerder uit de gegoede burgerij. Wel interessant was de scène waarin Davinson haar wanhoopsdaad stelt. De film belicht maar een klein gedeelte van de gehele beweging, zowel ervoor als erna, en blijft daarom wat vaag en oppervlakkig. Ook de Eerste Wereldoorlog die een grote invloed had op de hele verdere evolutie over (het) vrouwen(stem)recht(en) blijft onderbelicht of wordt zelfs niet vernoemd. Jammer, een gemiste kans ...

Die Göttliche Ordnung is knappe reconstructie van de strijd naar vrouwenrechten in Zwitserland. Wij gaan jaarlijks naar de Alpen op zomerreis en het is inderdaad wel zo dat je in sommige gebieden echt wel afgesloten lijkt van de buitenwereld en de tijd er langer blijft stilstaan dan elders. Zo ook de eerste beelden van de film waarop het lijkt dat de wereld in brand staat, maar het leven in het gemoedelijke Zwitsers dorpje gewoon zijn gangetje gaat. Dat betekent evenzeer dat het collectieve psychische denken dezelfde trend volgt en dat heeft zo zijn gevolgen. Het leven rond de kerktoren en de sterk patriarchale cultuur is in afgesloten gemeenschappen nu eenmaal makkelijker in stand te houden dan in een grote stad.

De film is mede daardoor boeiend om te volgen, maar ook de personages zijn interessant genoeg om de film door te komen. De metamorfose van Nora van huismoeder tot feministe is prima. Ook de stereotypering blijft beperkt waarbij vrouwen en mannen niet louter als polariserend goed en slecht worden bestempeld. Het is een ingebakken cultuur waarvan men dacht dat dit de norm was en niet zozeer om de vrouw klein te houden. De film is vermakelijk, heeft een duidelijke boodschap, kent zijn dramatische momenten, maar blijft bovenal luchtig én serieus. Volpe vond hierin het juiste evenwicht.

Inderdaad een zeer onderbelichte film over een interessant onderwerp dat vandaag de dag veel aanzien heeft. De Para-olympische Spelen zijn intussen een heus event geworden naast de grote broer, maar ik wist hoegenaamd niet dat de basis van de POS zijn wortels heeft bij dokter Ludwig Guttmann en het dorp Stoke Mandeville in Groot-Brittannië.

De film doet me wat denken aan Patch Adams, maar dan zonder de komische noten. Ook hier treedt een arts op met alternatieve denkwijzen en geneeskunde en stoot hij menig collega's tegen de borst. Door koppig en halsstarrig verder te doen met de behandeling van zijn patiënten wint hij stilaan het vertrouwen. We zien een ontroerend en moeilijk proces van enkele oorlogsinvaliden op een afdeling die letterlijk ten dode zijn opgeschreven. Ze worden zelfs haast symbolisch in een kist het hospitaal binnengedragen. Het geloof in eigen kunnen via sport en beweging is de rode draad in het verhaal.

Het plot is helder en best aangenaam om volgen. Zeker de rol van Eddie Marsan als dokter Guttmann werkt aanstekelijk en is amusant met zijn gevatte eigenwijze opvattingen. De korte speelduur draagt er ook aan bij dat het niet stilvalt en er ook geen verveling optreedt. Mooie film, zeker een aanrader.

De stukken op de trein die een ruim deel van de film omvatten zijn erg geslaagd en komisch om te volgen. De creativiteit en spitsvondigheid is er goed gevonden en het amusementsgehalte ligt erg hoog. Mede daarom is de gehele film een aangenaam kijkstuk met Buster Keaton in de hoofdrol.

Ook de context van de burgeroorlog wordt fijn verweven in het verhaal en zo kan de wat slungelige Gray toch pogen de held uit te hangen om zichzelf, zijn vriendin en zijn trein te redden. Fijne actie ook met de explosies, kanonnen en vele figuranten. Sterk stuntwerk ook en ongelooflijk dat deze film dateert uit 1926. Mooi!

Paradise Trips is geen mijlpaal geworden in de Vlaamse filmgeschiedenis. Wel zien we een degelijke, doch weinig inspirerend drama waarbij aan de hand van het lot twee tegenovergestelde werelden bij elkaar brengt, of men dat nu leuk vindt of niet.

Aan de ene kant heb je Mario, een conservatieve gepensioneerde buschauffeur die eerder negatief en nors in het leven staat. Hij is gehuwd, maar zijn huwelijk kan best wat meer leven krijgen al zal het niet aan zijn vrouw liggen.Zijn zoon is een smorende hippie en leeft als het geen gevangeniseten is van de hemelse dauw en liefde. Op het Kroatisch festival zijn beiden verdoemd om met elkaar om te gaan.

Vooral Bervoets doet het goed en draagt de film. Verder zit de montage best goed in elkaar. Het plot is echter te voorspelbaar en te cliché uitgewerkt. Jammer.

Sterk authentiek drama over wat een vechtscheiding met zich kan meebrengen. Het begint al bij de openingsscène waarbij advocaten elk voor hun cliënt het gelijk willen halen. Het kind zou zogezegd centraal moeten staan, maar is dat allerminst. Alles draait om winnen en het kind is hier de speelbal van.

De film bevat enkele sterke scènes zoals die in de auto bvb. Emotioneel en psychisch keihard voor een elfjarige jongen. Triestig om te aanschouwen. Ik snap de Metoo discussie hierboven wel gedeeltelijk. Stel dat je onterecht wordt beschuldigd van slagen en verwondingen, dan heb je het wel vlaggen natuurlijk. Je wordt dan een paria, opgeschoten wild. Als dit écht zo is, ok, dan moet de straf maar komen. Is dit niet zo, dan ga je door een hel.

Zeer sterke rol van het kind al deed iedereen het wel goed in deze kleine Franse kwaliteitsfilm. Ik zag al eerder films rond vechtscheidingen zoals Kramer vs Kramer of Marriage story, maar deze hakt er toch op in. Niet zozeer door het slot, maar in het algemeen omdat één van de twee partijen toch andere belangen vooropstelt.

Wederom een klein visueel fantasierijk pareltje van Hayao Miyazaki. Dit post-apocalyptisch sprookje kijkt heerlijk weg en heb ik samen met mijn kinderen bekeken. Zowel zij als ik hebben er van genoten hoewel het voor hen qua plot niet altijd even gemakkelijk was om te volgen want de lijn tussen goed en kwaad (doen) is vrij genuanceerd.

De aarde wordt prachtig, doch destructief voorgesteld met zijn giftige dampen, woestijnlandschappen en reusachtige insecten. Centraal staat de wijze waarop de aarde en de natuur in stand dient gehouden te worden: via begrip of via dominantie/vergelding. Deze metafoor is perfect toepasbaar op hedendaagse problemen uit onze eigen leefwereld.

De animaties zijn gewoonweg verbluffend, zowel technisch, maar ook op vlak van creativiteit. Ook al je bedenkt dat deze film al dateert uit 1984. Het is er niet aan te zien. Prachtige beelden uit de lucht, maar ook de gevechten/oorlog werden fijn neergezet. De animatiefilm bevat meerdere lagen, heeft een moralistische toon, maar heeft een duidelijke boodschap waarin ik me wel kan vinden los van het feit welke richting het verhaal uit ging. Knap!

Behoorlijke misdaadfilm over heling van drugs van invloedrijke en minder invloedrijke Britse drugcriminelen. Er passeren heel wat personages de revue met diverse subplots. De montage is prima verzorgd, maar maakt het bij momenten ook nodeloos gecompliceerd. Enfin, ik had toch op een bepaald moment de indruk dat ik de draad wat kwijt was.

Het lijkt allemaal wel prima in elkaar te zitten en aan de acteerprestaties is ook weinig af te dingen, maar het kon me voorbij halfweg niet meer zoveel boeien. Craig doet het erg goed als charismatische en intelligente heler. De sfeersetting zit ook prima. Een aantal leuke scènes ook zoals die in de koffiebar en die waarbij Craig even ontvoerd wordt of onder handen wordt genomen door zijn partner.

Met deze debuutfilm, weliswaar een kortfilm, zette Gaspar Noé zich meteen op de kaart als controversiële regisseur die je ofwel moet haten ofwel bewondert. Schokkende beelden passeren de revue waarbij gevoelige zieltjes en specifiek dierenliefhebbers de ogen sluiten bij de openingsscène. Het zijn beelden die je af en toe in journaals of duidingsprogramma’s opduiken wanneer ze de slachthuizen onder de loep nemen. Even later de expliciete beelden van een bevalling...

Op deze manier schetst Noé het privé- en professionele leven van een slager ergens in Frankrijk. De man staat in voor de opvoeding van zijn stomme dochter en gaat daar vrij ver in. Suggestief bij momenten, maar de klemtoon ligt gelukkig elders en de onvoorwaardelijke opoffering komt tot uiting. Zijn en hun leven neemt een drastische wending en hij gaat gebukt door het leven.

Knap plot alvast van Noé die zorgt voor een zekere samenhang van de gebeurtenissen. Toen al een veelbelovende regisseur ongeacht zijn visuele middelen die sommigen tegen de borst stoten. Mooie montage en goede sfeersetting ook. Niet slecht voor een debuut!

Mot naturen is een Noorse arthouse met een bijzonder uitgangspunt. Alles wordt belicht vanuit het standpunt van de niet steeds sympathieke Martin. Martin lijkt een uitgebluste dertiger met een gezinnetje en stabiele job, maar worstelt zich doorheen zijn slaafse saaie leventje. Om stoom af te laten gaat hij geregeld op weekend om te gaan hardlopen in de bergen.

De gehele film door krijg je zijn fantasieën en mijmeringen opgesomd. Vaak gaat het banaliteiten, maar ook seksuele fantasieën of iets diepgaander rond zijn emoties (gaande van frustraties, gewetenswroeging tot zijn onzekerheden). Het positieve van de film is de dat er wel degelijk is nagedacht hoe dit te brengen. De makers zijn erin geslaagd een eerlijk, genuanceerd en vooral herkenbaar beeld te schetsen van "een gedachtegang" van een "regular" iemand, iemand zoals jij en ik bvb.

Neem daarbij de humoristische noot, de korte speelduur en de prachtige setting van de Noorse flora en je zit goed voor een kleine 80 minuten. Het is allemaal niet wereldschokkends, maar ik kan het best appreciëren. Geslaagd project alvast!

Destijds winnaar van een Oscar voor beste film, dus ik was hier wel benieuwd naar. Midnight cowboy vertelt het verhaal van een jongeman die zijn geluk gaat beproeven in New York en aan de kost wil komen als gigolo. Wat volgt is een oprecht en sereen verhaal rond vriendschap, eenzaamheid, verbittering en drama. Joe is een idealistische naïeve man die het denkt te maken en zijn American dream tracht na te streven. De soundtrack van Harry Nilsson sluit naadloos aan bij het personage en de film en oogt onschuldig en dromerig.

De film kent hier en daar een humoristische toon, is vrij luchtig opgebouwd, maar kent ook zijn donkere tragische kanten. Het is in die context dat de vriendschap tussen Joe en Ratso wordt opgebouwd. Jon Voight doet het geweldig als Joe Buck en als kijker heb je een oprechte sympathie voor de man waardoor de gebeurtenissen je raken. Het was me wel niet helemaal duidelijk hoe Ratso zo snel ziek geworden is of wat hij precies had.

De flashbacks waren goed gemonteerd en boden extra diepgang aan het personage van Joe. Ook Hoffman liet zich niet onbetuigd met zijn iets minder aimabele personage Ratso, maar weet uiteindelijk ook de gevoelige snaren te raken met enkele knappe scènes (op het feestje of zijn geïdealiseerd beeld van Florida.

Fijne, vrij luchtige misdaadfilm in het Bronx van de jaren zestig waarbij de driehoeksverhouding tussen Sonny, Calogero en diens vader Lorenzo centraal staat. Calogero kijkt op naar beide vaderfiguren, maar wordt meer aangetrokken door de charismatische maffiabaas Sonny. Lorenzo is een hardwerkende eerlijke man die materieel die weinig te bieden heeft en verliest de greep op zijn zoon.

Een uitstekende Chazz Palminteri die een mooi uitgediept personage speelt als Sonny. Een personage waarvan ik moeilijk kan inschatten of hij een redder is van de wijk of net de pest. Zijn vriendschap met Calogero lijkt alvast oprecht (bezorgd). Ook Robert De Niro doet het uitstekend in een andere rol die we van hem gewend zijn in dit soort films. Lillo Brancato vond ik minder, maar kan makkelijk doorgaan voor De Niro’s zoon. De gelijkenis is treffend.

Verder een mooi uitgebouwd plot waarbij de onzekere en beïnvloedbare Calogero zijn weg probeert te vinden in het leven in de moeilijke buurten van de Bronx. De subplot rond zijn vriendin Jane schetst een mooi beeld van de gespannen relatie van blanken en zwarten. De liefdesrelatie zelf had echter weinig om het lijf. Voor de rest prima film, maar niet zo straf als pakweg Scarface, Casino of Carlito’s way om er maar een paar te noemen.

Neen, deze film van Ilse Somers is het echt niet. Er is zoveel beters op de Vlaamse markt. Vrij ontgoocheld zelf in deze prent, want met de genoemde cast gerenommeerde actrices als Maaike Neuville en Marieke Dilles incluis was er heus wel wat beters van te maken.

Het plot is een vrij lege doos, laat staan dat er enige boodschap, ontwikkeling of diepgang in te bespeuren valt. Ook de personages zijn erg vlak ondanks enkele behoorlijke prestaties van enkelen. Alles lijkt zo cliché en voorspelbaar, maar weinig inventief. Het dramagehalte werd bvb onvoldoende uitgewerkt omdat het weggespoeld door de luchtigheid van de film. Er zaten nochtans voldoende drama-elementen klaar om heel wat mee te doen (of niet, maar laat ze dan weg en ga dan helemaal de losse luchtige toer op). Ik ervoer ook nergens een echt vakantiegevoel aan zee.

Getwijfeld of ik La vérité in de zaal wel wou zien, maar door Kore-eda toch overstag gegaan. Het is geen typische Kore-eda geworden en het werd evenmin zijn beste, laat staan dat het een meesterwerk betreft. Maar ontgoocheld was ik evenmin. La vérité is een degelijke onderhouden film geworden over een filmdiva wiens hoogtepunten achter haar liggen. Haar familie komt haar bezoeken om haar memoires te vieren en om één van haar laatste rollen te aanschouwen.

Catherine Deneuve doet het geweldig als onsympathieke en egocentrische actrice. Ze geeft het zelf aan dat ze liever herinnerd wordt als een goede actrice dan als goede moeder. Haar uitspraken zijn vaak cynisch en ze schuwt de giftige commentaren niet. Ze is verwaand en kan moeilijk om met de nieuwe jonge rijzende (tegenspeel)ster in haar laatste film.
Juliette Binoche was degelijk, maar vooral Ethan Hawke liep er bij voor spek en bonen. Oninteressante rol en zelfs vervelend afwezig of nutteloos. Jammer voor een acteur met zijn palmares.

Niet alles is even goed uitgewerkt. De relatie met Sarah, de gespannen relatie met haar dochter. De waarheid (of verbloeming ervan) komt ook even aan bod, maar ook net te weinig. Toch is La vérité behoorlijk te noemen. Ik zat mee in het verhaal en ook in de sfeer van de zaal die de cynische opmerkingen van Deneuve best konden smaken. Geen idee of ik thuis hetzelfde gevoel zou gehad hebben. Een nipte voldoende alvast met 3,0*.

Mja, weet niet zo goed wat ik hiervan moet vinden. Eerst en vooral vond de anime apart, minimalistisch, maar toch geslaagd. Alles is aanwezig om toch de juiste mimiek, intonatie of gevoel mee te geven met de personages om zich te tonen aan de kijker.

Het jammere is dat de film is opgebouwd uit diverse verhaaltjes: sommige zeer kort, andere iets langer. Dit betekent uiteraard dat je een duidelijk verhaal mist. De familie zelf is vrij interessant met zijn diverse personages. Er wordt gebruik gemaakt van veel satire en humor en dat slaat wel aan. Het zijn herkenbare sketches ook over het alledaagse leven met zijn problemen waarop de eigenwijze en zelfstandige familie altijd wel raad mee weet.

Behoorlijke arthouse over een jongedame die omwille van persoonlijke problemen de stad ontvlucht en zich als zwerfster begeeft in het woeste Ierse natuurlandschap. Anna draagt een verleden met zich mee en vlucht hiervan weg. Ze is verbitterd en is getekend door haar verleden. Erg veel meer komen we vervolgens niet te weten.

Haar contacten met andere verlopen afstandelijk en zelfs agressief. Ook haar contacten met Martin lopen niet via een leien dakje. Er ontstaat een kwetsbare relatie tussen beiden, gelukkig niet in de context van menig mainstream film. De afstand blijft overeind en ook het wantrouwen om toch maar niet te veel van zichzelf bloot te moeten geven (ook al was er die ene "uitschuiver", en dan nog ...). Emoties en gevoelens kunnen niet uitgeschakeld worden met regels of met zichzelf af te sluiten als je samenhokt met anderen, hoe fragiel je gevoel of emoties ook moge zijn.

Aan de andere kant toch nét te weinig verhaal en oppervlakkigheid om echt aan te slaan. Het kabbelt wat voort om te eindigen met nog vele vraagtekens. Idyllische film ook met een prachtig groen Ierland met zijn uitgestrekte heuvels en weilanden.

Zo nu en dan pik ik er eens een stomme film uit. Best aangenaam en ook na The kid (1921) valt deze A dog's life in de smaak. Chaplin als zwerven die zich staande tracht te houden in een egoïstische wereld waarbij de politie als waakhond haast letterlijk om de hoek een oogje in het zeil tracht te houden. Sowieso een aantal leuke en grappige fragmenten zoals de confrontaties met het boevenduo of de situatie met de agent aan de afsluiting. Op één of andere manier slaagt hij erin zich onmogelijke situaties te nestelen, maar toch ook om er terug aan te ontsnappen.

Ondanks de miserie wel een goede balans met de luchtigheid doorheen de film en uiteraard uiteindelijk het happy end. Dit soort films valt niet te vergelijken met wat we vandaag gewend zijn, maar voor die tijd best goed.

Veruit de oudste film die ik al zag. Viel toch technisch een beetje tegen. Er wordt heel veel gepraat in de film en het is niet altijd duidelijk wat er bedoeld wordt. Die korte vertaalboodschappen lijken me onvoldoende voor het geheel en nuance in de film. Bij een stomme film lijkt me dat net de essentie wanneer er geen geluid is bij dialogen.

Het verhaal zelf is wel redelijk boeiend, weliswaar wat me de haren getrokken met die hele vrouwenhandel. Nogal eenvoudig uitgewerkt, maar dat is niet onlogisch als je net over het half uur afklokt. Aan de andere kant best prima gezien zijn gezegende leeftijd, maar het is niet de promofilm om anderen te overtuigen om een stomme film te proberen.

Degelijke stomme film met Buster Keaton in de hoofdrol. Mijn eerste Keaton overigens. Fijn dat de meeste stomme films online beschikbaar zijn. Het is een ongelooflijke bron aan filmmateriaal. Our hospitality is een avontuurlijke film met hier en daar erg leuke momenten. In zijn geheel ben ik niet wild van de film, maar ik kan hem best appreciëren.

Uiteraard zijn de watervalscène en de treinrit zeer fijn en vermakelijk. Voor de rest vond ik het iets minder. Gelukkig naar verluidt niet zijn beste film, zo kan ik nog eens een Keaton-film proberen.

Een gedegen Ijslands drama waarbij de eenzaamheid (en letterlijke) mistroostigheid van het ruwe grauwe Ijsland aan bod komt. Neem nu de beginshots waarbij diverse filmfragmenten van het te verbouwen huis de revue passeren: dan nacht, dan overdag, dan in mist verhuld en dan opnieuw zonneklaar met de mooie bergen op de achtergrond ...

Ook de volgende scène is intrigerend wanneer Ingimundur bij een therapeut zichzelf moet blootgeven, of net niet ... wanneer hij de vraag moet beantwoorden of anderen hem begrijpen (en vice versa) of wat voor hem een mooie dag inhoudt. Met zijn karakterkop, norse houding en opgekropte frustraties zien we een man die zich bezig houdt met het babysitten op zijn kleindochter en de verbouwingen van een huis.

Het is een trage film geworden en pas na de ontvoering toe, komt er iets meer vaart in het verhaal. Maar los hiervan ook aantal prachtige scènes zoals het griezelverhaal of de frustraties tijdens het potje voetbal die met de camera erg mooi in beeld werden gebracht.